Asyż o poranku

Asyż nie jest zwykłym miastem. Jakże łatwo odnaleźć tu wewnętrzny spokój, szczególnie teraz o poranku, kiedy przechadzamy się wśród jego cichych zakamarków. Na tych brukowanych uliczkach każdy mimowolnie zwalnia krok, wyczuwa zwyczajną prostotę, ale też przeszywa go bogactwo historyczne dziejów, które potrafi zmieniać człowieka. Poranny spacer uliczkami Asyżu to podróż w czasie, która w ciszy pozwala chłonąć jego średniowieczną atmosferę i podziwiać wspaniałe, kamienne fasady. Zanim miasto zapełni się, odkrywamy je inne niż wczorajszego popołudnia.

Asyż nie budzi się gwałtownie. Wstaje powoli. Puste uliczki dają wrażenie, iż całe miasto należy do nas. Pierwsze kroki po śniadaniu kierujemy w stronę Bazyliki św. Franciszka, skąd wczoraj oglądaliśmy przepiękny zachód słońca, lecz dzisiaj niebo jest zachmurzone, słońce jest niewidoczne, ale jest ciepło.

Pejzaż Umbrii o poranku.

Bazylika św. Franciszka (Basilica di San Francesco).

Najpierw schodzimy w dół przez Via degli Ancjani z naszego domu Cittadella Ospitalità pod Porta San Pietro, którą wczoraj weszliśmy do miasta zaraz po przyjeździe. Potem idziemy z powrotem w górę, gdzie niegdyś przez Porta Sant'Elia wychodziło się z miasta na Wzgórze Rajskie, miejsce, które zanim wzniesiona została Bazylika św. Franciszka, nosiło nazwę Wzgórza Piekielnego. Bazylika została zbudowana poza historycznymi murami miasta.

Piazzetta Ruggero Bonghi.

Piazza Inferiore di San Francesco.

Bazylika św. Franciszka (Basilica di San Francesco).

Bazylika Matki Bożej Anielskiej (Basilica di Santa Maria degli Angeli).

Wychodzimy na wyższy punkt uliczki, aby rozejrzeć się po zielonej krainie Umbrii spowitą delikatnym welonem mgły. Powietrze stamtąd niesie zapachy ziół i cytrusów. Spacer po Asyżu o poranku to wyjątkowe doświadczenie. Miasto św. Franciszka w tym czasie urzeka mistycyzmem i prawdziwie średniowieczną atmosferą. Zerkamy na witryny, zaglądamy do otwierających się sklepików z pachnącym pieczywem, kawiarenek z aromatyczną kawą, a także do punktów ze ślicznym, misternie wykonanym rękodziełem, najpiękniejszymi souvenirami z tego miejsca. Mijamy miejsca, które wczoraj zwiedzaliśmy z Justyną. Poranek jest okazją sfotografowania ich bez tłumów. Miasto dopiero wstaje.

Mijamy niewielkie, kwieciste dziedzińce. Zerkamy wnikliwie przez wąskie uliczki odchodzące na boki w urocze zaułki miasta. Plątanina średniowiecznych uliczek i schodków tworzy niezapomnianą aurę dla naszego spaceru. Docieramy na Piazza del Comune, miejsca dawnego rzymskiego forum, gdzie znajduje się majestatyczna Świątynia Minerwy (Tempio di Minerva), której sześć potężnych kolumn korynckich stoi tu aż od starożytności, kontrastując z chrześcijańską architekturą wokół.

Oratorio dei Pellegrini, Via San Francesco 13.

Portico of Monte Frumentario.

Palazzo Monte Frumentario.

U zbiegu Via Arnaldo Fortini i Via Aluigi.

Przed Via Portica.

Fontana dei Tre Leoni na Piazza del Comune.

Torre del Popolo widoczna z Corso Giuseppe Mazzini.

Kolejne magiczne chwile doprowadzają nas na Piazza Santa Chiara z Bazyliką św. Klary (Basilica di Santa Chiara). Świątynia ta znajduje się na wschodnim skraju historycznego centrum. Niedaleko znajduje się XIV-wieczna Porta Nuova, jedna z ośmiu historycznych bram średniowiecznego miasta. Przejście przez nią jest kolejnym niezwykłym doświadczeniem w tym mieście, bo znowu możemy znowu spojrzeć na zbocza magicznej góry Subasio. Chcelibyśmy wyjść na jej szczyt, lecz czasu dzisiaj nam na to nie wystarczy. Przez Porta Nuova wchodzą do miasta pierwsze wycieczki, a nam przychodzi myśl, aby po prostu zanurzyć się jeszcze bardziej w nieznane boczne uliczki górnej części miasta. Zawracamy i skręcamy na prawo nieopodal za murem starego miasta, z pragnieniem zagubienia się w nieznanym zaułku i doświadczyć miasta z innej perspektywy - ludzi, którzy w nim mieszkają. Podążamu w górę wąską uliczką pomiędzy budynkami przystrojonymi donicami kwiatów. Buongiorno! – witamy się z gospodarzami. To Asyż, jakiego przeciętny turysta nie zna. W zacisznych zakątkach górnego miasta Asyżanie prowadzą spokojne życie z dala od zgiełku pielgrzymek. Odnajdujemy w nich spokój i autentyczność życia bez pośpiechu, którego dzisiaj tak często ludziom brakuje.

Ogrody oliwne i Bazylika św. Klary w Asyżu (Basilica di Santa Chiara).

Panorama Umbrii.

Porta Nuova.

Frask w fasadzie Domu Gościnnego Sióstr Franciszkanek Najświętszych Serc
(Casa ospitalità Suore Francescane dei Sacri Cuori – Assisi).

Via degli Acquedotti.

Kapliczka przy Via degli Acquedotti.

Via degli Acquedotti.

Przydomowy ogród.

Z góry prezentują się nam czerwone dachy niżej położonych budynków. Podziwiamy ich fasady ozdobione donicami pełnymi kwiatów i małe ogrody ulokowane na ich tyłach. Znowu ukazuje się nam widok przepięknej doliny Umbrii z zielonymi gajami oliwnymi, wciąż spowitą poranną mgiełką i ciszą przerywaną jedynie śpiewem ptaków i po krótce również odgłosami budzącego się w mieście życia. Wtem kończy się nam droga, która okazała się być ślepą. Przyjemnie było zagubić się na tej magicznej uliczce. Ponad dachami domów widzimy wieże Bazyliki św. Klary, które jak kompas wskazują nam azymut dalszego marszu. Musimy tylko znaleźć jakieś przejście do głównej drogi. Zagubienie się na tych kameralnych uliczkach jest najlepszą metodą na odkrycie atmosfery średniowiecznego miasta i na poczucie jego wielowiekowej historii.

Via Borgo Aretino.

Schody przy Corso Giuseppe Mazzini.

Odejście Violo Frondini od Via Fontebella.

W fasadzie domu.

Via Fontebella.

Schody na Via Nicolini.

Fonte Marcella przy Via Fontebella.

Widok na Santa Maria degli Angeli.

Domy w Asyżu oddychają prostotą z ujmującym spokojem, a z ich wnętrza wydobywa się zapach świeżej kawy… a więc podążamy za nim, aby zakosztować się w jej smakach.

Wracamy na główną arterię Asyżu. Zapachy lawendy, trufli, ziół i oliwy sprowadzają nas z powrotem do serca starego miasta na Piazza del Comune. Otworzyły się już pierwsze restauracje. Zatrzymujemy się w jednej z nich na rynku. Tutejsza kuchnia nie jest skomplikowana; zakorzeniona w tradycji Umbrii i prosta jak życie św. Franciszka, który znany jest z tego, że najbardziej cenił zwyczajne, dobre jedzenie. Najważniejszy jest w nim smak ziemi, w której owocowały jej składniki. Zaspokajamy głód, celebrując prostotę lokalnego jadła. Na koniec oddajemy się aromatom klasycznego włoskie espresso, delektując się nią razem z mieszkańcami miasta, którzy rozpoczynają od niej swój kolejny dzień. Dla nas jest to pożegnanie z historycznym Asyżem, do którego kiedyś mamy nadzieję powrócić.

Schodzimy przez dolne miasto na parking, skąd trzeba nam już wyjechać; opuścić to czarujące miejsce, lecz musimy to zrobić, aby udać się w dalszą podróż na południe Italii.

Via Fontebella.

Piaggia di Porta San Pietro.

Piaggia di Porta San Pietro.

Piaggia di Porta San Pietro.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Popołudnie w Asyżu

W miejscu tym myśli nasze przenoszą się do naszych rodzinnych stron i czasu dorastania. Wspomnienia z tamtego czasu to opowieść o życiu, którego codzienność mieszała się z niezwykłą zaradnością i kreatywnością w sposobach spędzania wolnego czasu. Były to czasy oranżady w proszku i zapachu mielonej kawy, a te nasze rodzinne strony pachniały wtedy zupełnie inaczej niż dziś. Nasze dzieciństwo toczyło się głównie na podwórkach, bez telefonów i komputerów, za to z niezliczonymi pomysłami. Jako dzieci dostawaliśmy od rodziców klucz na szyję i swoistą wolność, beztroską mogłoby się wydawać, w której potrafiliśmy celebrować każdą chwilę. Po zajęciach w szkole nasze życie przenosiło się na szkolne boisko bądź na podwórko przed blokiem, pod huśtawki czy osiedlowy trzepak. Łączyła nas niezapomniana koleżeńska solidarność. Więzi międzyludzkie miały wówczas niezwykłą siłę. Na swoim osiedlu znaliśmy każdego i wszyscy wiedzieli o sobie wszystko, co miało oczywiście swoje minusy, ale dawało też ogromne poczucie bezpieczeństwa i wspólnoty. Był to świat, który minął, ale ukształtował nas na całe życie – szkoła życia, która uczyła szacunku do rzeczy małych, zaradności i przede wszystkim – doceniania relacji z drugim człowiekiem. Pozostawiła nam cudowne wspomnienia młodości i wspaniałych ludzi, którzy tworzyli tamten świat.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Głównym grzbietem Małej Fatry - część 7

Dzisiejszy powrót na główny grzbiet Małej Fatry będziemy realizowali trasą niekonwencjonalną, bogatą w atrakcje i doznania. Wybieramy się przez Janosikowe Diery, które przemierzaliśmy już kilkakrotnie w swojej historii, doświadczając tam wspaniałych emocji i wrażeń. To jeden z najciekawszych szlaków Małej Fatry usłany drabinkami, pomostami, klamrami i łańcuchami, na znacznej długości jednokierunkowy i raczej nietrudny do pokonania.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Głównym grzbietem Małej Fatry - część 6

Nie ochłonęliśmy jeszcze od wspaniałych wrażeń, jakich dostarczyła nam wczorajsza wędrówka, a już czekają nas następne. Sprzyjać będzie nam pogoda, która ma  ogromne znaczenie w górach Małej Fatry, które są pod tym względem wymagające prawie jak Tatry, a szczególnie na dzisiejszym etapie – długim, z fragmentami skalnych przejść ubezpieczonych łańcuchami.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Głównym grzbietem Małej Fatry - część 5

Od wczorajszego mglistego, pochmurnego popołudnia aura odmieniła się. Zachwyca nas piękny, słoneczny poranek. Dzień zapowiada się idealnie, a w tych niezwykle malowniczych górach pozwoli nam to w pełni docenić ich walory. Musimy rozpocząć, jak to zwykle w tych górach bywa, od długiego, intensywnego podejścia na wierzchowinę Małej Fatry. Ruszamy od strony północnej, aby było bardziej rozmaicie, bo schodziliśmy wczoraj po przeciwnej stronie.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Głównym grzbietem Małej Fatry - część 4

Przed nami ostatnie dni lata, tu w górach Małej Fatry pachnie już jesienią. Wróciliśmy tu, gdzie rzeka Wag z Domaszyńskim Meandrem tworzy przełom zwany Streczniańskim Przesmykiem (słow. Strečniansky priesmyk), dzielącym grzbiet Małej Fatry na dwie części, południową Luczańską (słow. Lúčanská Fatra) i północną Krywańską (słow. Krivánska Fatra). Południową część przemierzyliśmy na początku maja tego roku. Mieliśmy być tu nieco wcześniej, ale bardzo niekorzystne prognozy pogody skłoniły nas do przełrzenia terminu przyjazdu.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Via Francigena - etap 2

2

Vernole - Cannole

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Via Francigena - etap 1

1

Lecce - Vernole

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Lecce, tu początek naszej drogi przez Salento

Tutaj rzymskie dzieje łączą się z barokowym pięknem, w mieście Lecce, gdzie stoi stara kolumna podarowana po trzęsieniu ziemi przez miasto Brindisi, służąca obecnie jako cokół figury Sant'Oronzo, patrona miasta. Niegdyś kolumna ta wyznaczała kraniec starożytnej Drogi Appijskiej (Via Appia) nazywanej królową dróg, czyli regina viarum, najstarszej i najważniejszej rzymskiej drogi, łączącej Rzym z Kapuą, później z Brindisi, łączyła się z Via Traiana, drogą wzdłuż której prowadzić nas będzie Via Francigena na starożytny koniec ziemi. Lecce to brama do krainy, która rozciąga się przez Półwysep Saletyński.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Via Francigena 2026

Przed nami wędrówka z Lecce do Capo di Leuca, a więc na Finis Terrae południa Europy, wiodąca ekscytującymi starożytnymi drogami, przez spokojne i ciche wioski, przez miłe oczom krajobrazami południowej Italii. Droga ta odkrywać będzie przed nami historię i kulturę, tego zakątka świata, jak też ważne zabytki chrześcijaństwa, na wespół ze starożytnymi, pogańskimi miejscami kultu. Będzie to z pewnością bardzo interesujące. To szlak, którym dawno temu podążali pielgrzymi krzyżowcy, templariusze i oczywiście pielgrzymi, którzy podążali tędy, aby następnie udać się do Ziemi Świętej. Wędrowali z Rzymu, Lecce, bądź z Otranto do Leuca. Podążymy ich śladami tam, gdzie łączą się wody Morza Jońskiego i Adriatyku, na starożytny południowy koniec ziemi, skąd dalej iść się już nie da, gdyż cypel, do którego dotrzemy oblany jest morzami.

Via Francigena, taką nazwę nosi nasz szlak, którego część nie tak dawno już pokonywaliśmy, kończąc wówczas wędrówkę w Rzymie. Kulminacją tamtej wędrówki było spotkanie z papieżem Franciszkiem, który zmarł w 2025 roku. Tamto wydarzenie było czymś na podobieństwo historycznej podróży odbytej przez Sigerica, arcybiskupa Canterbury, w 990 roku, której następstwem było spotkanie z papieżem Janem XV. Sigeric w swoim dzienniku opisał aż 79 etapów tej niezwykłej pielgrzymki. To właśnie dzięki temu historycznemu dokumentowi udało się odtworzyć trasę między Canterbury a Rzymem, którą dzisiaj mogą przemierzać współcześni pielgrzymi i podróżnicy.

Jednak nie w Rzymie kończy się ta droga, bowiem Via Francigena prowadzi z Rzymu dalej na południe. Przebieg tego szlaku został przedłużony do Santa Maria di Leuca w oparciu o Itinerarium Burdigalense (opis podróży anonimowego pielgrzyma z 333 roku). Z Santa Maria di Leuca, zwanego krańcem starożytnego świata, pielgrzymi odpływali statkiem do kolejnego, najważniejszego miejsca pielgrzymkowego – Jerozolimy, miejsca, do którego i my może kiedyś dotrzemy. Zanim jednak to zrobimy wyruszmy wpierw w drogę na koniec ziemi do Santa Maria de Leuca.

Jutro zaczynamy w Lecce, nazywanym przez Włochów „barokową perłą południa”, jednym z najładniejszych miast na południe od Rzymu. Nie możemy doczekać się tej wędrówki...

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Wielkanoc 2026

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Kiedy w powietrzu czuć już wiosnę

Tego roku jest to nasza pierwsza wczesnowiosenna wycieczka - czas, gdy las jest jeszcze senny, a na beskidzkich grzbietach można natknąć się na resztki śniegu połyskujace w słońcu obok pierwszych przebiśniegów. Na początek wybraliśmy rzadziej uczęszczaną trasę, która pozwoli oddać się całkowicie kontemplacji natury. Zaczynamy od stromego podejście na górę, która zapewne stanowi bardziej ambitne przedsięwzięcie niż łagodna trasa na sąsiadującego z nią popularnego Lubomira.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Grześ

Ostatni dzień lutego. To miała być zimowa wyprawa do Doliny Pięciu Stawów Polskich z wejściem na Kozi Wierch. Minęło już kilka lat od ostatniego razu, kiedy wspinaliśmy się na niego w bieli. Od  kilku dni utrzymuje się piękna pogoda z mnóstwem słońca. Wydawać by się mogło, że to wymarzona aura do realizacji naszego planu. Nie w tym przypadku. Przybyło trochę śniegu, trochę go nawiało na północną stronę i zrobiło się niebezpiecznie, co potwierdza kilka śmiertelnych lawin, jakie odnotowały kroniki w ostatnich dniach. Tatrzańscy ratownicy podtrzymali III stopień zagrożenia lawinowego, apelując o powstrzymanie się przed wędrówkami, bo również na progu Doliny Pięciu Stawów Polskich nawiany został spory nawis śniegu. Jednak szkoda było nam zmarnować tak pięknie zapowiadającego się dnia. Spojrzeliśmy zatem na zachodnią część Tatr. O tak, właśnie tam można znaleźć coś bezpiecznego na ten dzień.

Na Siwej Polanie.

Wyjechaliśmy bardzo wcześnie, zgodnie z harmonogramem, jaki mieliśmy w pierwotnym planie wędrówki. Wiadomo, że na wysokie góry w Tatrach lepiej wyruszyć wcześniej, bo potrzeba na nie więcej czasu, szczególnie zimą. Świat za oknem autokaru tonął w mroku, ale nad nami mrugały gwiazdy. Na niebie nie było chmur, a więc jest tak, jak zapowiadali synoptycy. Gdy pojaśniało, świat wydawał się szary, również gdy przekroczyliśmy bramę Tatrzańskiego Parku Narodowego. Siwa Polana wyglądała, jakby zima była już na ostatnim oddechu. Pejzaż u wylotu Doliny Chochołowskiej nie oddawał zimy, jaka panowała wyżej.

Poprawiliśmy plecaki i bez zwłoki ruszyliśmy szeroką drogą, częściowo pokrytą śniegiem. W powietrzu panował jeszcze oddech mroźnej nocy, a więc założyliśmy na dłonie cieńsze rękawiczki. Dolina Chochołowska o tej porze roku jest idealna na spacer w ciszy i spokoju. Głównym dźwiękiem jest w niej szum Potoku Chochołowskiego, częściowo nakrytego zmrożonymi krami przy brzegach.

Szałasy na Polanie Chochołowskiej.

Ten początkowy odcinek minął nam szybko w świetnej kompanii ludzi, z którymi od razu rozwijają się ciekawe konwersacje, w których nie brakuje także radosnego uśmiechu, bo zabawnych tematów również nie brakuje. Po minięciu polany Huciska zaczęliśmy bardziej czuć majestat obielonych szczytów Tatr Zachodnich. Grześ, Rakoń i Wołowiec pokazywały się nam w oddali, przykryte grubą czapą śniegu. Natomiast w środkowej części Doliny Chochołowskiej tylko zmarznięta warstwa śniegu na drodze i obielony las. Gdzież te zimy z naszej pamięci, kiedy droga ta kojarzyła się z korytarzem wytworzonym przez gałęzie świerków uginające się pod ciężarem puchu.

Pod świerkiem.

Zrobiło się już dość ciepło. Można ściągnąć kurtkę, bluzę, wszystko nawet do samej koszulki. Ciało rozgrzało się nie tylko od marszu, ale od ostrego słońca. Pewnie zrobi się ślisko jak będziemy wracać, gdy zmarzlina na drodze zacznie topnieć. Już zaczyna to robić. Przechodzimy jedną i drugą Bramę Chochołowską, trochę beznamiętnie, nie zwracając na to uwagi, bo przechodziliśmy je już tak wiele razy. Niedaleko za Wyżną Bramą Chochołowską czekało nas krótkie podejście, gdzie dolina robi się najwęższa i droga musi ustąpić miejsca potokowi. Droga zaś pnie się trawersem po zboczu Kopieńca, a gdy dolina znów rozstępuje się na boki, schodzi z powrotem na dół. Zaraz dalej dolina rozszerza się znacznie. Po około dwóch godzinach spaceru naszym oczom ukazuje się Polana Chochołowska, serce całej doliny. Malownicza jak zawsze z szałasami pasterskimi, które przywodzą wspomnienia pasterskiej przeszłości Tatr. Dzisiaj prowadzony jest jedynie wypas kulturowy dla podtrzymania bioróżnorodności na polanach, które bez pasterstwa szybko zarosłyby lasem. U góry widzimy odnowioną kaplicę św. Jana Chrzciciela, pamiętającą zbójnickie czasy Janosika i jego ślubu z Maryną. Stoi dzisiaj samotna pod lasem. Powyżej spoglądają na nas Chochołowskie Mnichy, które wydają się być wyższe niż zwykle, być może przez kontrasty świetlane intensywnych promieni słońca, a być może z powodu niedużej pokrywy śniegu.

Polana Chochołowska wygląda tak, jakby za tydzień, może dwa miały pojawić się na niej krokusy. Niemal cała jest pokryta śniegiem, który jednak w wielu miejscach stopniał odsłaniając uśpione trawy. Pachnie wiosną, choć trudno nam uwierzyć, że nadciąga, to pejzaż i zapach Polany Chochołowskiej może do tego przekonywać. Zima wydaje się być tutaj bardzo przyjazna, ale niejeden raz polana pokrywała się kolejny raz grubym puchem, nawet w kalendarzową wiosnę, nawet gdy pokrywały ją dywany kwitnących krokusów.

Widok Kominiarskiego Wierchu.

Kierujemy się w stronę schroniska PTTK na Polanie Chochołowskiej, ale tylko po to, aby skorzystać z toalety, a potem założyć raki. Nieco wyżej panują zupełnie inne warunki. Widzieliśmy z daleka te obielone szczyty, również naszego Grzesia. O ile sam początek drogi wzdłuż Bobrowieckiego Potoku jest szary, trochę błotnisty, to dalej słychać już tylko rytmiczny chrzęst naszych raków wbijanych w zbity śnieg. Otaczający nas krajobraz uległ dużym zmianom w ostatnich latach. Nie ma już tego gęstego lasu świerkowego. Po świerkach pozostały tylko kikuty pni drzew. Za to widoków jest teraz więcej na podejściu. Dopiero za pierwszym zakrętem drogi, przechodzącej w głęboki, długi trawers zbocza, wchodzimy do lasu. Znajoma droga prowadzi nas dalej. Szybko jej ubywa, a Grześ jest coraz bliżej. Kolejny ostry skręt ścieżki i idziemy już niemal prosto na grzbiet. Co jakiś czas zatrzymujemy się, odpocząć, odetchnąć od temperatury, którą dzisiaj słońce daje nam w nadmiarze. Wkrótce wychodzimy z lasu i nagle oślepia nas śnieżnobiała biel. Nic nie widać, ale od czego są okulary lodowcowe, które w takich warunkach sprawdzają się idealnie. Akurat wzięliśmy je dzięki zapobiegliwości Doroty.

Po wyjściu z lasu.

Wspinamy się dalej powoli przez kosówki okryte czapami śniegu, utrzymując miarowy oddech. Słychać przyjemne skrzypienie śniegu pod rakami. To chyba najbardziej stromy odcinek drogi na Grzesia, a właściwie na poprzedzający go przedwierzchołek, czy raczej garb grzbietu. Im wyżej, tym widoki mamy bardziej spektakularne. Idziemy już zupełnie odkrytym grzbietem, a wokół nas wyrastają jedne za drugimi kolejne, ośnieżone szczyty Tatr Zachodnich, ale również ścieli się nam rozległy krajobraz Beskidów z Babią Górą i Pilskiem na czele. Śnieg poza wydeptaną ścieżką tworzy zaspy, w których można ugrzęznąć i lepiej nie zbaczać ze ścieżki.

Babia Góra.

Widok na Beskid Żywiecki.

Grzbiet Banówki.

Ścieżka pod szczytem Grzesia.

W końcu ukazuje się nam wierzchołek góry, naszego Grzesia, z którym przyjaźń utrwaliliśmy wieloma spotkaniami, których nie da się już zliczyć. Jego widok dodaje nam sił i aplikuje nieznaną nam energię. Znika zmęczenie i oddech staje się nagle lekki. Zaraz potem stawiamy pierwszy krok na kopule szczytowej Grzesia (1653 m n.p.m.).

Grześ (słow. Lúčna, 1653 m n.p.m.).

Szczęśliwi, napełnieni radością i satysfakcją, a nawet pewną euforią. Nie jest to co prawda Mount Everest, ale stojąc na tym szczycie, można poczuć się jak na dachu świata, bo dookoła rozpościera się białe morze szczytów, z dominującym Wołowcem i chowającymi się za nim Rohaczami, i wieloma innymi szczytami pełnymi zimowego majestatu. Są jak milcząca świątynia zimy. Zimowe wejście na Grzesia przynosi chwile zatrzymania się i podziwiania potęgi Tatr w ich najbardziej surowej formie. Wyglądaja to, jak kraina nie stąd – surowa i uśpiona, przykryta grubą, niemal nienaruszoną pierzyną śniegu, pełną groźnych nawisów i przebitą gdzieniegdzie ostrymi pikami skał… i jednocześnie jest nieludzko piękna. Szczyty wokół Doliny Rohackiej łączą w sobie rozmaite krajobrazy, od łagodnych kopulastych Salatynów, po wyszczerbione Rohacze i grzebień Banówki.

Panoramy z Grzesia

Grzbiet łączący z Rakoniem.

Temperatura pprzekroczyła 10°C. Można się tu dzisiaj opalać. Nawet siedzenie w bezruchu na karimacie nie przynosi poczucia chłodu, jak to zwykle bywa. Wyciągamy z plecaka termos i kanapki. Smakują tak dobrze, jak nigdzie indziej. Ludu radosnego coraz tu więcej, robi się naprawdę bardzo wesoło, aż żal schodzić.

W dole pokazuje się Polana Chochołowska, wydaje się stąd taka maleńka. Słońce odbija się tak intensywnie od śniegu, że bez okularów nie dałoby się patrzeć. Znowu przyjemne skrzypienie śniegu pod rakami, które dobrze trzymają, wgryzają się w śnieg. Lekko, jak to z górki przechodzimy las, ale w stromo opadającej dolince Bobrowieckiego Potoku musimy zwolnić, bo na ścieżce zrobiło się grząsko z powodu topniejącego śniegu.

Na zejściu z Grzesia.

Kominiarski Wierch i Czerwone Wierchy.

Chochołowskie Mnichy.

Bobrowiec.

Dolinka Bobrowieckiego Potoku.

W dolince Bobrowieckiego Potoku.

Chochołowskie Mnichy widziane z Polany Chochołowskiej.

Za niedługo już siedzimy w schronisku, popijając kawę, z którą szarlotka smakuje wybornie. Niektórzy wolą siedzieć na ławce przed schroniskiem, wygrzewając się w słońcu. Wpatrują się w intrygujący, obielony Kominiarski Wierch, bądź urokliwe Chochołowskie Mnichy na Bobrowcu, albo na Polanę, która wiosną zatętni życiem i fioletem krokusów. Wracamy, a opuszczając Polanę Chochołowską, to śmieszne, ale rozglądamy się za pędami pierwszych krokusów. Potem jednak musimy skupić się na drodze, która zrobiła się mokra i jednocześnie śliska od oblodzenia, przez co droga powrotna dłużyła się nam bez końca. W końcu mamy Siwą Polanę, ale ta wita nas narastającym chłodem. Słońce zanikło już za graniami, a resztka ostatnich jego promieni lśni jeszcze przed nami na gubałowskim zboczu.

Polana Chochołowska i szałas Wojciecha Gali Zięby.

Droga przez Polanę Chochołowską.

Szczyty znikają już w wieczornym mroku. Zimowy spacer na Grzesia był czymś więcej niż tylko wycieczką – był chwilą oddechu, podczas którego można uspokoić myśli i zwolnić płynący czas. To była piękna wycieczka, która dostarczyła wiele spokoju i… ciepła.

Udostępnij:

Wyświetl całość...