Hel u schyłku lata - dzień 1: W pubie Kapitana Morgana

Hel u schyłku lata odkrywa przed wędrowcami swoje najbardziej nostalgiczne oblicze. Choć słońce nie świeci już tak wysoko, a wrzesień przynosi chłodniejszy wiatr nad zatoką, to właśnie puste plaże i cisza budują unikalny klimat tego miejsca. Nasza podróż na początek Polski pociągiem z Krakowa to powrót do wspomnień i tradycji kaszubskiej. Pierwsze kroki kierujemy na tętniącą historią ulicę Wiejską, by w klimatycznym Pubie Captain Morgan, pośród morskich opowieści o piratach, rozpocząć tę wyjątkową nadmorską kronikę.

Wszystko kiedyś przemija i lato powoli zbliża się ku końcowi. Jego schyłek już niedaleki.
Słońce nie świeci już z tak wysoka i nie grzeje tak silnie jak przedtem,
aczkolwiek wciąż raduje wrażliwe serca.
Oplata duszę spokojem.

Pendolino mknęło dzisiaj jak torpeda,
ale i tak miała 8 minut opóźnienia 😉
No gdybym nie pamiętał jak dawniej wyglądała
podróż koleją... 🙂

Podróż na początek Polski:
z Krakowa do Helu

Hel - początek Polski - intrygował nas od dawien dawna. Podróż pociągiem z Krakowa do Gdyni, a następnie na koniec Półwyspu Helskiego, to wstęp do naszej przygody. Kwaterujemy się niedaleko stacji kolejowej nad samym wybrzeżem, blisko miejskiej plaży. Wymarzonego powrotu mamy początek. 

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Sentymentalny powrót do Malagi. Czy 5 godzin wystarczy?

Dlaczego to za mało, by się nasycić, ale dość, by znowu zatęsknić za powrotem.

Rozpoczął się kolejny piękny dzień, choć żal było nam żegnać La Línea de la Concepción i Gibraltar. Wracamy do domu, ale samolot mamy dopiero wieczorem. Plan mamy prosty. Jedziemy pierwszym możliwym autobusem do Malagi, zobaczyć to miasto ponownie. Tam spędzimy ostatnie godziny w Hiszpanii, zanim ruszymy w drogę powrotną. Nie mamy wiele czasu do zagospodarowania, bo tylko około 5 godzin, a więc nasz plan nie jest skomplikowany, taki, jakby to miasto było dla nas czymś oczywistym, w którym widzieliśmy już wszystko. To oczywiście nieprawda, choć widzieliśmy już niemal wszystkie najważniejsze miejsca, które turysta w nim odwiedza.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Między wiatrami wschodu i zachodu, Levante i Poniente

Sobota, 25 lipca 2026 roku – nasz ostatni pełny dzień w La Línea de la Concepción, miejscowości, która zdaje się być zaczepiona na samym krańcu Europy, wszak niedaleko na południu wysunięty jest cypel końca kontynentu. Ledwie 17 km dalej zaczyna się Afryka. Już jutro przyjdzie nam wracać do domu. Tymczasem dzisiaj czekają nas dwie plaże, które w nazwach kryją fascynującą, tysiącletnią historię śródziemnomorskiej nawigacji – Levante i Poniente. Nazwa Levante pochodzi od hiszpańskiego słowa „levantar” (podnosić się/wschodzić) i odnosi się do kierunku, z którego wschodzi słońce. Nazwa Poniente pochodzi zaś od „poner” (kłaść/zachodzić), a dokładniej od el sol se pone (słońce zachodzi). Jednakże nazwy te nie są zwykłymi drogowskazami geograficznymi, lecz tak naprawdę nazwami wiatrów dominujących w regionie, wywodzącymi się z tradycji rzymskiej i fenickiej. Wiatr Levante wieje od Morza Śródziemnego, przynosząc wilgoć, parne powietrze, potęgując fale na wschodnim brzegu, a także od czasu do czasu tworząc charakterystyczną chmurę nad Skałą Gibraltaru. Wiatr Poniente wieje od Oceanu Atlantyckiego i wkrada się przez zatokę. Jest chłodniejszy, suchy, przynosi czyste powietrze i gładką wodę po zachodniej stronie przesmyku. Zarówno rzymscy żeglarze, jak i andaluzyjscy rybacy nazywali te brzegi nie od stron świata, ale od stron, z których wiatr uderzał w ich łodzie.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Safari z delfinami

Jeśli marzy Ci się rejs z delfinami w ich naturalnym środowisku, zobacz nasze Dolphin Safari, odkryj niesamowite tajemnice podwodnego kanionu, a potem poznaj niezwykłe polskie ślady w Gibraltarze.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Cztery miejsca, gdzie skupia się życie La Línea de la Concepción

Jest takie miasto na cyplu kontynentalnej Hiszpanii, które może wydawać się zapomniane, nieznane w cieniu brytyjskiego Gibraltaru, ciche, spokojne, nawet wieczorem, kiedy życie towarzyskie nasila się w nim. W samym jego sercu otoczonym aortami ulic, tak gęsto splecionymi, jak pajęcza sieć - można by się zgubić, gdyby nie cztery magiczne, urokliwe miejsca – Plaza de la Constitución, Plaza Cruz Herrera, Plaza de Fariñas oraz Plaza de la Iglesia. Wyznaczają one swoiste epicentra życia miasta, mające różne zabarwienie, choć nie można powiedzieć, że nie dopełniają się wzajemnie. Są jak kręgosłup miasta, tworzące główną oś miasta łączącą historyczne miejsca: jeden jej koniec kończy się na zatoce Algeciras, drugi zmierza w stronę Gibraltaru i plaż nad Morzem Śródziemnym. La Línea de la Concepción – bo o nim mowa – to niezwykle autentyczna, andaluzyjska miejscowość pełna cichych uliczek, zapachu pomarańczy i lokalnego życia. Choć często zostaje w cieniu swojego potężnego sąsiada, skrywa w sobie niesamowity klimat, który najpiękniej odkrywa się podczas niespiesznego, wieczornego spaceru. Poznaj atrakcje La Línea de la Concepción i zobacz cztery niezwykłe place, wokół których bije serce tego miasteczka. Zapraszamy na wspólny przewodnik po zakątkach, których nie znajdziesz w masowych folderach turystycznych! Brzmi to magicznie, baśniowo, ale tak jest naprawdę, o czym przekonaliśmy się podczas tego popołudniowo-wieczornego spaceru, o którym zaraz opowiemy. Wróćmy na początek do miejsca, skąd wyruszamy...

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Bujanie w obłokach, których nie ma

Pierwsze plażowanie w Andaluzji i poranek na Playa de Levante

Wychodzimy z łóżka bez żadnego pośpiechu. Spaliśmy dziś naprawdę długo, bez uciążliwego zerkania na zegarek, tak jak powinno się to robić na prawdziwych wakacjach. Jest dokładnie 23 lipca i idziemy szeroką Avenida Príncipe de Asturias. To dla nas niesamowity spacer, stanowiący nasze pierwsze, zetknięcie z miastem La Línea – cały wczorajszy dzień spędziliśmy przecież praktycznie po stronie brytyjskiej, intensywnie zwiedzając Gibraltar. Ulica ta biegnie wzdłuż samej linii granicznej, a idąc nią z fascynacją obserwujemy nie tylko Skałę Gibraltarską ale również tutejsze poranne życie. Uwagę naszą przykuwają kawiarenki znajdujące się po drugiej stronie drogi. Są pełne ludzi. Wszystkie miejsca są zajęte, w środku i na zewnątrz pod parasolami. Hiszpanie spędzają czas przy tradycyjnej porannej kawie, celebrując rytuał andaluzyjskiego śniadania (desayuno andaluz). Z odległości nie widzimy dokładnie, co jest na ich talerzach, ale często królują chrupiące tosty i lokalne bułeczki. Na tę chwilę nie znajdziemy miejsca, aby złączyć się z poranną hiszpańską tradycją. Zapach parzonego espresso miesza się w powietrzu z morską bryzą, która ciągnie nas dalej ku sobie.

Przechodzimy wzdłuż rozległego parku miejskiego – Parque Princesa Sofía. Przeprowadzana jest tam obecnie renowacja, ale zza ogrodzenia możemy ujrzeć kilka unikatowych roślin, wśród nich znajdują się unikalne okazy drzew. Wśród nich wyróżnia się absolutny król tego miejsca: potężne, stuletnie Drago, czyli smocze drzewo (Dracaena draco), będące jednym z najstarszych i największych pomników przyrody w regionie Campo de Gibraltar. Te unikalne rośliny naturalnie pochodzą z wysp Makaronezji – głównie z Wysp Kanaryjskich, Madery i Zielonego Przylądka – a na Półwysep Iberyjski zostały sprowadzone jako egzotyczna ciekawostka. Smocze drzewa rosną niewiarygodnie wolno. Przez pierwsze 10–15 lat życia przypominają pojedynczy pień z pióropuszem liści, a dopiero po pierwszym zakwitnięciu zaczynają się rozgałęziać, co pozwala botanikom w przybliżeniu określić ich wiek. Potrafią żyć setki lat, a największe okazy na świecie osiągają gigantyczne rozmiary, dorastając do 20 metrów wysokości, a obwód ich pnia może wynosić nawet kilkanaście metrów! Z drzewem tym wiąże się fascynująca ciekawostka: jego żywica po utlenieniu przybiera intensywnie czerwoną barwę i jest nazywana „smoczą krwią”. Starożytni Rzymianie i Guanczowie (rdzenni mieszkańcy Kanarów) wierzyli, że ma ona magiczne, lecznicze właściwości. Przez wieki używano jej jako barwnika, medykamentu, a nawet do balsamowania ciał. Podziwianie tak egzotycznego, potężnego okazu zaledwie kilkaset metrów od plaży wywiera w nas spory zachwyt.

Stuletnie Drago (Dracaena draco), czyli smocze drzewo w parku Księżnej Sofii w La Línea.

Dalej, za parkiem, na rozległym placu przylegającym do ulicy, uderza nas widok ogromnego wesołego miasteczka. Konstrukcje potężnych karuzel i wyróżniającego się wysokością koła młyńskiego w całym gąszczu innych festiwalowych atrakcji i stoisk. Stoją teraz puste, jakby uśpione, czekając na wieczór. To sezonowy element wpisujący się teraz w miejski pejzaż La Linea – trafiliśmy w okres najważniejszego, corocznego święta miasta, La Velada y Fiestas, które odbywa się właśnie w połowie lipca. Te objazdowe atrakcje, nazywane przez Hiszpanów los cacharritos, nocą zmieniają to miejsce w tętniące życiem, rozświetlone neonami serce andaluzyjskiej fiesty, ale teraz panuje tu jeszcze pełny spokój.

Portada de la Feria – efektowna, rozświetlona nocą.
brama wejściowa na teren festiwalu w La Línea.

Monumento a la Feria (znany też jako Monumento a la Velada y Fiestas)
– serce corocznego święta miasta La Línea.

Fontanna miejska przy Forcie św. Barbary, La Línea de la Concepción
(Fuente junto al Fuerte de Santa Bárbara).

Idąc dalej przed siebie, docieramy w okolice plaży Santa Bárbara (Playa de Santa Bárbara). Plaża ta, obok wypoczynkowej przestrzeni, kryje w sobie część historii regionu. Tuż ponad piaskami plaży znajdują się pozostałości osiemnastowiecznego Fortu Santa Bárbara (Fuerte de Santa Bárbara), który stanowił kluczowy element słynnej Linii Gibraltaru – potężnego pasa hiszpańskich umocnień wojskowych. Wzniesiono go w latach 30. XVIII wieku w celu militarnej izolacji i kontroli Gibraltaru po tym, jak został przejęty przez Brytyjczyków. Twierdza Fortu Santa Bárbara została zniszczona w 1810 roku podczas wojen napoleońskich, by nie wpadła w ręce Francuzów. Dzisiaj jej malownicze ruiny przypominają o dawnych, burzliwych konfliktach granicznych w tutejszym regionie. Dalej wznosi się potężny masyw Skały Gibraltaru. Wspomnienia z tej góry mamy świeże, bo wczoraj zwiedzaliśmy ją dość intensywnie, przechodząc z jednej strony na drugą przez te słynne, strome ścieżki (Mediterranean Steps) i zaliczając oczywiście bliskie spotkania z gibraltarskimi małpami. Teraz z innej perspektywy możemy podziwiać jej najbardziej urwiste, pionowe ściany. To niesamowite uczucie, bo zaledwie wczoraj byliśmy tam na górze i spoglądaliśmy stamtąd przez skalne okna na miejsce, w którym znajdujemy się obecnie. Patrząc teraz z plaży na surowy masyw, wyraźnie widzimy wykute w skale okna układające się w linii słynnych tuneli wydrążonych w skale. Poniżej widzimy baterie armat rozmieszczonych na płaskowyżach zbocza Skały. Tam też, w różnych miejscach góry, rozsiane są licznie punkty widokowe, z których chłonęliśmy rozległą panoramę w tę stronę, gdzie ciągnie się długie słoneczne wybrzeże Andaluzji.

Jedno z dział wchodzących w skład Princess Anne's Battery na Willis' Plateau.

Wejście do tuneli (Gibraltar's Great Siege Tunnels)
i wiszący taras widokowy widoczne z plaży Levante.

Okna w litej skale – otwory strzelnicze St. George’s Hall wewnątrz Great Siege Tunnels
(legendarne nacięcie w skale zwane „The Notch”). 

Z Playa de Santa Bárbara płynnie przechodzimy na dłuższą Playa de Levante, która na tym odcinku w mapach Google jest oznaczona jako Playa del Castillo (Plaża Zamkowa), od ruin dawnego fortu. Lokalni mieszkańcy od pokoleń nazywają to miejsce po prostu zamkiem (El Castillo). Jednak oficjalna nazwa całej tej długiej, wschodniej plaży w bazach miejskich to Playa de Levante. Słowo Levante oznacza po hiszpańsku po prostu „wschód” (od kierunku wiatru wiejącego od wschodu). W rezultacie niemal każde miasto na tym wybrzeżu, które ciągnie się po wschodniej części Półwyspu Iberyjskiego ma swoją własną „Playa de Levante”. Najsłynniejsza, gigantyczna i masowo odwiedzana przez turystów Playa de Levante znajduje się w Benidormie (na Costa Blanca) – i to o niej najczęściej piszą przewodniki w sieci. My zajmiemy się teraz Playa de Levante w La Línea de la Concepción sąsiadującej z Gibraltarem.

Imponujący widok na monumentalną północną ścianę Skały Gibraltarskiej
z plaży Playa de Levante w La Línea.

Nowoczesne drapacze chmur pod Skałą Gibraltarską przy Devil’s Tower Road.

Docieramy do drewnianego chiringuito, stojącego na skraju piasku, zaraz przy szosie ciągnącej się wzdłuż wybrzeża. To typowy dla Hiszpanii mały, swobodny bar na plaży, oferujący zimne napoje, przekąski, tapas oraz świeże owoce morza w luźnej, wakacyjnej atmosferze. Jest już otwarte, ale klientów nie ma prawie wcale – jesteśmy jednymi z pierwszych, którzy tu dziś zawitali. Wchodzimy na drewniany taras pod płóciennym zadaszeniem i zajmujemy miejsca w środku. Chronimy się w ten sposób przed naporem porannego słońca. Na piasku przed barem stoją już równo  rozstawione parasole i leżaki dla plażowiczów, którzy lada moment mają się tutaj pojawić.

Kilka metrów od nas jeden z czarnoskórych pracowników chiringuito dopiero zaczyna rozpalać ogień na wielkim, plażowym grillu. Ruszt jest jeszcze zupełnie pusty, w jego ruchach widać codzienną rutynę, a w powietrzu zaczyna unosić się charakterystyczny zapach podpałki. Ten widok uświadamia nam naturalną wielokulturowość dzisiejszej Andaluzji – regionu, który od wieków chłonął wpływy z różnych kontynentów, a dziś po prostu miesza ze sobą różne kultury i języki, tworząc tę unikalną, otwartą atmosferę południa.

Menu jest na razie mocno okrojone, bo kuchnia dopiero się rozkręca, ale dużo nam nie potrzeba. Zamawiamy café con leche - popularny hiszpański napój kawowy, na który składają się mocna kawa, gorące mleko oraz opcjonalnie cukier. W dosłownym tłumaczeniu oznacza to „kawę z mlekiem”. Wraz z kawą zamawiamy coś na śniadanie. Jak wspomnieliśmy, dużego wyboru na razie nie ma, ale tosty na początek dnia są w zupełności wystarczające. Dostajemy małe, zwarte, zagrzane kromki, między którymi skryte są plastry dobrej wędliny i sera. Tosty są bardzo smaczne, chrupiące i syte. Takie śniadanie w pełni zastępuje nam jajecznicę, którą zwykle jemy na co dzień w Polsce, jak również w podróży, wszędzie tam, gdzie tylko mamy taką możliwość. Tosty to idealny posiłek w tę gorącą pogodę, bo w takim słońcu człowiek nie ma ochoty na nic ciężkiego ani przekombinowanego, więc to proste, ciepłe śniadanie daje dokładnie tyle energii, ile nam trzeba, bez uczucia przejedzenia.

Utrzymuje się delikatna bryza, ale czujemy, że z każdą minutą robi się już bardzo ciepła. Rozgrzana lipcowym słońcem przynosi prawdziwie gorący dzień. Przed południem plaża zaczyna powoli ożywać. Nie ma żadnego problemu ze znalezieniem atrakcyjnego miejsca na plaży, więc nie musimy się nawet spieszyć ani zrywać o świcie, żeby zająć strategiczny punkt. Każdy bez problemu znajduje tutaj miejsce dla siebie, które zapewni mu prawdziwy azyl - przestrzeń gwarantującą spokój, ciszę czy nawet szczyptę prywatności. I dzieje się to zupełnie bez użycia parawanów, akcesorium tak charakterystycznego na polskich plażach i powszechnie na nich spotykanego, które tutaj zupełnie nie istnieje. Ludzie szanują swoją przestrzeń naturalnie i nikt nie siada nam na głowie.

Piękny czas nad morzem pod andaluzyjskim słońcem.

Rozkładamy się blisko brzegu, maksymalnie dwa, trzy metry od delikatnie napływającej fali, która z każdym leniwym ruchem przetacza i przenosi ze sobą mnóstwo drobnych muszli. Siedząc tak blisko wody, zaczynamy je nawet zbierać, za zachętą innych, którzy to robią. Wybieramy najładniejsze okazy, choć tak naprawdę sami nie wiemy, co z nimi później zrobimy. W tyle głowy krąży nam przecież niepewność, czy w ogóle będziemy mogli wziąć je potem ze sobą na pokład samolotu w bagażu podręcznym, czy też może celnicy każą nam je zostawić. Mimo to, urok chwili wygrywa i mała kolekcja obok naszego koca powoli rośnie.

Sama Playa de Levante jest niezwykle przyjemna, zresztą jak inne plaże słonecznego wybrzeża Andaluzji. Oficjalne przewodniki w internetowych bazach opisują ją jako szeroką, miejską plażę z ciemnym piaskiem i pełną infrastrukturą. Nasze bose stopy potwierdzają tę charakterystykę, faktycznie tutejszy ciemny piasek okazuje się niezwykle przyjemny dla stóp. W miejscu, gdzie plaża niknie w morzu, na szerokości około dwóch, może trzech metrów, piasek ten jest odrobinę grubszy i zmieszany z tymi wszystkimi przesuwanymi przez fale muszlami. Nie ma w nim jednak żadnych kamieni, a więc chodzenie po tym pasie jest całkowicie komfortowe. Co najlepsze, wystarczy wejść zaledwie metr lub dwa w głąb morza, by dno całkowicie się zmieniło – pod stopami czuje się już wtedy tylko cudowny, idealnie miękki i przyjemny piaseczek.

Wspólne łapanie cudownych chwil życia.

Pełen reset i błogi spokój – bezwładne dryfowanie w wodach Morza Śródziemnego.

Z każdą minutą gorąco andaluzyjskiego cudownego słońca spada na nas coraz silniej, lejąc się z nieba coraz silniejszym strumieniem. Na pewno byśmy długo nie wytrzymali na kocu, gdyby nie sąsiedztwo kojącego, chłodnego morza. Wchodzimy do wody bardzo często – jest to niesamowicie przyjemne. To rytm, któremu oddają się wszyscy plażowicze, który jest jak rytuał przekazywania ciepła rozgrzanego ciała wodom morza w zamian za ich dobroczynny chłód. To naturalna sztuka przetrwaia lipcowego upału. Przy pierwszym wejściu woda za każdym razem sprawia wrażenie lodowatej, ale to pewnie wynika z tego, że nasze ciała są mocno rozgrzane. Wystarczy spędzić kilka minut w wodzie, by odczucia były zupełnie inne i woda stała się cieplejsza i zachwycająco przyjemna. Chłód morza idealnie balansuje rozgrzaną bryzę płynącą znad wód morza. Woda jest oczywiście bardzo słona, a tym samym łatwo unosi nasze ciała na powierzchni, aż do tego stopnia, że nie trzeba być zbyt aktywnym, aby utrzymać się na powierzchni wody – woda sama trzyma nas w górze, pozwalając na swobodne, bezwysiłkowe dryfowanie w pozycji niemalże horyzontalnej. To cudowne zawieszenie potęguje głębokie uczucie odprężenia. Choć to wielki akwen i tutaj połączony jest bezpośrednio z otwartymi wodami Oceanu Atlantyckiego, woda jest niezwykle spokojna, prawie gładka, bez wielkich fal i przejrzysta. W pewnym momencie zauważamy, że zaczyna się przypływ.

Ale ten tutejszy przypływ, jak i cała aura, jest zupełnie inna niż to, co pamiętamy z północy Hiszpanii, z Galicji, gdzie niedawno bywaliśmy. Pogoda tutaj, w Andaluzji, jest całkowicie odmienna. Na tym południowym skraju Hiszpanii słońce świeci stabilnie nawet przez 300 dni w roku. Zupełnie inaczej niż tam, gdzie jeszcze niedawno doznawaliśmy potęgi ogromnych przypływów morskich na plażach wokół surowego przylądka Fisterra (Finisterre) czy w zatoce Ensenada de San Simón przy Praia de Cesantes. Tam panuje specyficzna, typowo galicyjska pogoda, na którą po prostu trzeba być przygotowanym – piękne słońce niemal codziennie przeplata się tam z przelotnymi deszczami, a amplituda pływów sięgająca 3 metrów gwałtownie wręcz połyka brzeg, albo odkrywa morskie skarby. Tutaj, na Playa de Levante, woda podnosi się leniwie i niezauważalnie, zaledwie o jakieś 80 centymetrów, a niebo przez całe dnie pozostaje nieskazitelnie błękitne. Śródziemnomorska niecka i andaluzyjski klimat skutecznie łagodzą ten drapieżny, atlantycki temperament, sprawiając, że przypływ jest niemal symboliczny, a dzień – idealnie słoneczny i przewidywalny. Nic nie zakłóca nam sielskiego przedpołudnia na Levante.

Orzeźwiająca kąpiel w ciepłych wodach Morza Śródziemnego

Idealny balans - orzeźwienie dla upalnego dnia w wodach Morza Śródziemnego.

Ta idylla, ceniona przez wielu, wynika też z faktu, że na plażach w Hiszpanii obowiązują surowe przepisy porządkowe ustalane przez lokalne władze gminne, a za złamanie ich grożą wysokie mandaty, często sięgające do nawet 750 euro. Lokalne prawo bezwzględnie tępi tzw. „rezerwowanie miejsc”, a więc zostawianie pustego ręcznika lub parasola na piasku w celu zajęcia punktu na później jest surowo zakazane. Wszelkie porzucone rzeczy są usuwane przez służby. Obowiązuje tu również całkowity zakaz spania i biwakowania, w tym rozkładania namiotów i nocowania na plaży. Na wielu wyznaczonych plażach zabronione jest również picie alkoholu (słynne botellón) oraz palenie papierosów. Natomiast ze względów ekologicznych niedozwolone jest używanie mydła lub szamponu pod otwartymi, plażowymi prysznicami, ponieważ woda z chemią spływa bezpośrednio do środowiska. Lista ograniczeń w wielu regionach obejmuje także zakaz używania głośników puszczających głośną muzykę, wprowadzania psów poza specjalnie wyznaczone, odrębne strefy plażowe, a nawet uprawiania seksu w strefie przybrzeżnej.

I właśnie to jest tutaj niezwykłe – jak surowe, oficjalne przepisy, które na papierze mogą wydawać się niemal przesadnie rygorystyczne, w praktyce przekładają się na atmosferę pełnego luzu i spokoju, którą odczuwamy na każdym kroku. Połączenie przepisów chroniących plażę i jej otoczenie z naturalną kulturą plażowiczów sprawia, że Playa de Levante staje się prawdziwym śródziemnomorskim azylem. Można tu po prostu odetchnąć, zwolnić i bez reszty zanurzyć się w błogim, leniwym bujaniu w obłokach, których niestety tutaj w ogóle nie ma.

Playa de Levante – kolorowe parasole plażowiczów na tle nowoczesnych wieżowców i Skały Gibraltarskiej.

Słoneczny relaks na Playa de Levante.

Nasza sielanka na Levante powoli zbliża się jednak do końca, bo na zegarku wybija już godzina 14:30. Słońce pali bezlitośnie, głód zaczyna dawać o sobie znać, więc uznajemy, że to idealny czas, by zwinąć obozowisko. Pakujemy koc, zbieramy naszą małą kolekcję muszli i wtedy następuje moment prawdy. Piasek przez te kilka godzin nagrzał się do tego stopnia, że jest jak rozżarzona patelnia. Nie myśleliśmy o tym mając sąsiedztwo chłodnych wód morza i jego delikatnej fali. Próba przejścia tych kilkudziesięciu metrów boso, w stronę drogi i restauracji, graniczy z cudem. Każdy krok parzy w bose stopy tak silnie, że bez sandałów czy butów na nogach pokonanie tego pasa suchego, głębokiego piasku jest po prostu niemożliwe. Szybka ewakuacja w obuwiu staje się koniecznością. Wzdłuż całej plaży rozmieszczone są prysznice, gdzie można opłukać całe ciało solidnie osolone morzem oraz obmyć stopy z piasku. W ten sposób odświeżeni, wchodzimy napić się coś zimnego i rześkiego do chiringuito. O ile w Polsce o tej porze jest to już typowy czas popołudniowego obiadu, o tyle tutaj, w Hiszpanii, wciąż tego nie wiemy. Gorąc andaluzyjskiego cudownego słońca tak naprawdę wymazuje głód z naszych odczuć. To dziwne i zaskakujące, jak po tylu godzinach spędzonych w rozgrzanym powietrzu wygasza się pragnienie głodu, zostawiając miejsce wyłącznie na kolejną szklankę czegoś orzeźwiającego. Jednak zjeść coś oczywiście musimy, żebyśmy mieli siły podążać dalej andaluzyjskimi ścieżkami La Línea i żeby mieć siłę i ochotę pisać Wam dalsze relacje. Zmierzamy na drugą stronę półwyspu – tam, gdzie wczorajszego wieczoru mogliśmy skosztować tutejszych nieskomplikowanych skarbów morza, po prostu świeżej, soczystej rybki z półmiskiem przepysznych sałat.

🗺️ Przeżyj z nami tę wyprawę dzień po dniu!

Zobacz pozostałe materiały i odkryj krajobrazy cypla Europy.

• Dzień 1 (22 lipca)
  Słoneczne przymierze ze Skałą.
  Górski akcent na cyplu Europy i bliskie spotkania z małpami w Upper Rock.
• Dzień 2 (23 lipca) bieżący wpis
  Bujanie w obłokach, których nie ma.
  Poranny relaks na plaży.
• Dzień 2 (23 lipca)
  Cztery miejsca, gdzie skupia się życie La Línea de la Concepción.
  Popołudniowo-wieczorny spacer po urokliwych placach miasta.
• Dzień 3 (24 lipca)
  Safari z delfinami.
  Rejs nad głębią podwodnego kanionu. Fotografowanie delfinów w naturze.
• Dzień 4 (25 lipca)
  Między wiatrami wschodu i zachodu, Levante i Poniente.
  Przewodnik po kąpieliskach, znaczenie flag na plażach i meduzy.
• Dzień 5 (26 lipca)
  Sentymentalny powrót do Malagi. Czy 5 godzin wystarczy?
  Ostatnie hiszpańskie chwile przed powrotem do domu.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Słoneczne przymierze ze Skałą

Życie jest zbyt krótkie, by je po prostu przegapić,
By ciągle w planach na „lepsze kiedyś” je trawić.
Ono nie czeka w szufladzie na lepsze czasy,
Dzieje się tu i teraz – gdy wspólnie ruszamy na szlaki.

Tworzymy je sami, odważnym, własnym działaniem,
Choć czasem pot wyciska i staje się wyzwaniem.
Gdy droga pod górę morderczym trudem się mieni,
Właśnie ten wysiłek jak zawsze cudownie to odmieni.

Gdy człowiek wciąż czeka, odsuwa marzenia na potem,
I karmi się złudnym, kolejnym jutra powrotem –
My wiemy już dobrze, że lepszy moment nie przyjdzie,
Czas ucieka, nim słońce zza chmur wyjdzie.

Lepiej spakować się teraz i ruszyć przed siebie,
Niech wiatr i droga poniosą nas: mnie i Ciebie.
Nigdy nie odkładamy marzeń na jutro,
Bo żyć trzeba teraz – nim zrobi się cicho i smutno.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Baśniowa kraina skał rozciąga się tam, gdzie nikt się jej nie spodziewa

Dzisiaj udamy się w miejsce, gdzie rzeczywistość miesza się z magią, a potężne formacje skalne zdają się szeptać zapomniane, baśniowe historie. To kraina tak przedziwna, że może zdawać się zaczarowaną. Rzadziej gości na pierwszych stronach przewodników, mimo że magia tego miejsca jest niezaprzeczalna i nikt stamtąd nie wraca taki sam, jakim był wcześniej. Wystarczy postawić zaledwie jeden krok za kurtynę splecionych zagajników i starego lasu, aby przekonać się, że wszystko tam, nawet twarda skała i kamień potrafią ożywać. Można tam zupełnie odpiąć racjonalne myślenie. Krajobraz Siwego Wierchu tak mocno przypomina powieść fantasy, że ludzka głowa zaczyna sama produkować własne skojarzenia i legendy dla każdego mijanego kamienia czy kwiatu. Miejscowi mówią też o ukrytych tam głęboko w krasowych jamach skarbach zbójnickich, do których dostępu mają bronić górskie duchy strzegące labiryntu.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

A po nocy przychodzi dzień...

Jest taki samotny dom. Ludzie z dolin mówią, że wzniesiono go z kamieni, które pamiętają początek świata. Miał być darem nocy dla słońca. Każdej nocy tonął w głębokim, mrocznym błękicie, tuląc się pod gwiazdami. Jednak o świcie działo się coś niezwykłego. Gdy pierwsze promienie słońca dotykały jego surowych, kamiennych ścian, ożywał. Dom ten stawał się wówczas świątynią poranka – miejscem, gdzie mrok bez walki ustępował miejsca złotej nadziei. Kto choć raz spędził noc w jego murach i dotrwał do świtu, zyskiwał spokój serca na całe życie.

Wybraliśmy się tą drogą późnym popołudniem, aby odnaleźć spokój i zobaczyć jak słońce odchodzi wieczorem na spoczynek, a potem powitać go z powrotem, zaraz jak tylko obudzi się znowu. Znamy tę drogę doskonale i tym razem nie będziemy opisywać jej szczegółów, bo czyniliśmy to już wiele razy. Kto jej nie zna, a chciałby ją poznać powinien sięgnąć do naszych archiwalnych wpisów. Wszyscy wiedzą, że to jedna z tych ulubionych naszych dróg spośród mnóstwa innych równie lubianych. Wiedzie przez gęste, mroczne lasy, a potem wyżej i wyżej, aż po odsłonięte pola górskich łąk i skalnych rumoszy. Dzisiaj znowu ruszamy tam dróżkami i ścieżkami jak legendarna para zakochanych, która miała wędrować tu w dawnych czasach, gdy bory wokół były jeszcze nietknięte, a szczyt, który wznosi się przed nami, spowijała tajemnica.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Ben Nevis

Ben Nevis leży na zachodnim krańcu Gór Grampian w regionie Highland Lochaber, w pobliżu miasta Fort William. Nazwa góry odnosi się do opływającej ją rzeki, ale pochodzenie jej nie jest jasne. Ben Nevis współtworzy masyw wraz z innymi sąsiednimi: Càrn Mòr Dearg, Càrn Mòr Dearg Arête, Aonach Beag i Aonach Mòr, które zaliczane są do tzw. Munros. Liczy 1345 m n.p.m. wysokości i jest najwyższym szczytem Wielkiej Brytanii. Przyciąga tłumy turystów, którzy mozolnie pokonują długą i wyczerpującą wspinaczkę po kamienistych ścieżkach. 

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Grupa Golicy

Wielki Lipnik leży w dolinie, która stanowi granicę dwóch regionów geograficznych: Pienin i Magury Spiskiej. Doliną tą przebiega droga łącząca Czerwony Klasztor i miejscowość Hniezdne. Drogę tę przecina czerwony szlak, którym zeszliśmy do Wielkiego Lipnika kończąc pierwszą część dzisiejszej wycieczki. Teraz ruszamy w Pieniny, a dokładniej w Pasmo Golicy tworzące słowacką część Pienin.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Pod ławicami chmur – majestatyczna Magura Spiska

Urocze Vyšné Ružbachy, czyli po polsku Drużbaki Wyżne poznaliśmy w sierpniu zeszłego roku, bo kończyliśmy tu drugi trekking przez Magurę Spiską. Przemierzyliśmy wówczas odcinek wschodniej części tego pasma, pokonując jego dzikie ostępy znajdujące się pomiędzy Przełęczą Toporzecką a Drużbakami Wyżnymi. W trakcie dwóch wędrówek przeszliśmy niemal całą rozciągłość Magury Spiskiej, ale jej główny grzbiet skręca na północ, w stronę Pienin. Nadszedł czas, aby zbadać zakątki tego mniej znanego pasma górskiego.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Głównym grzbietem Wielkiej Fatry - część 4

Wielka Fatra to rozległe pasmo górskie pocięte głębokimi dolinami, często dość długimi dolinami. Niekiedy potrzeba więcej czasu, aby dotrzeć na główny grzbiet tego pasma, czy powrócić z niego do najbliższej osady. Dzisiaj przekonamy się o tym, robiąc blisko 18-kilometrową pętlę, bo tylko 3,5 kilometra z tego dystansu obejmować będzie główny grzbiet Wielkiej Fatry. Jednak pomimo tego, że na grzbiecie głównym nie będziemy przebywać zbyt długo - nie zabraknie nam fenomenalnych miejsc widokowych. W tych górach miejsc takich jest bez liku.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Głównym grzbietem Wielkiej Fatry - część 3

Przed nami trzeci etap wędrówki głównym grzbietem Wielkiej Fatry. Rozpoczynamy go we wsi Podhradie nad Váhom. Jest to wieś założona w XV wieku u podnóża zamku Sučany, udokumentowana w 1699 roku. Stanowiła osadę podegrodzia dla zamku, który został tu wzniesiony w XIII wieku jako strażnica drogi w kierunku Liptowa. Sučiansky hrad prawdopodobnie zniknął w 1488 roku podczas wyprawy wojennej króla Macieja. Z pierwotnej budowli tego zamku zachowały się jedynie skromne pozostałości murów i wycięcia w skale. Zamek Sučany stał na szczycie góry Smreková, na wysokości 890 m n.p.m. Od południowo-zachodniej strony Smrekovej biegnie Hradská dolina. Od północno-wschodniej otacza ją Hlavná dolina, w którą wchodzimy. Nad wsią Podhradie można również odszukać pozostałości innej niedużej budowli warownej (Bašta), która została wzniesiona w 1430 roku. Według opowieści mieszkańców wsi była ona połączona z zamkiem Sučany podziemnym przejściem.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Głównym grzbietem Wielkiej Fatry - część 2

Podobnie jak wczoraj szybko zanurzymy się dzisiaj w lasach Wielkiej Fatry. Wiemy, że kolejne dni będą wymagały od nas więcej cierpliwości podczas powrotów na główny grzbiet tego pasma, ale dzisiaj czeka nas stosunkowo krótkie podejście z uroczymi niespodziankami.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Głównym grzbietem Wielkiej Fatry - część 1

Wieś Ľubochňa położona jest w dolinie Wagu, u ujścia Lubochnianki do Wagu, na północnych stokach Wielkiej Fatry. Stanowi najbardziej dogodne miejsce rozpoczęcia naszej wielkiej wędrówki, której celem jest przemierzenie całej rozciągłości Wielkiej Fatry.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Głównym grzbietem Małej Fatry - część 7

Dzisiejszy powrót na główny grzbiet Małej Fatry będziemy realizowali trasą niekonwencjonalną, bogatą w atrakcje i doznania. Wybieramy się przez Janosikowe Diery, które przemierzaliśmy już kilkakrotnie w swojej historii, doświadczając tam wspaniałych emocji i wrażeń. To jeden z najciekawszych szlaków Małej Fatry usłany drabinkami, pomostami, klamrami i łańcuchami, na znacznej długości jednokierunkowy i raczej nietrudny do pokonania.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Głównym grzbietem Małej Fatry - część 6

Nie ochłonęliśmy jeszcze od wspaniałych wrażeń, jakich dostarczyła nam wczorajsza wędrówka, a już czekają nas następne. Sprzyjać będzie nam pogoda, która ma  ogromne znaczenie w górach Małej Fatry, które są pod tym względem wymagające prawie jak Tatry, a szczególnie na dzisiejszym etapie – długim, z fragmentami skalnych przejść ubezpieczonych łańcuchami.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Głównym grzbietem Małej Fatry - część 5

Od wczorajszego mglistego, pochmurnego popołudnia aura odmieniła się. Zachwyca nas piękny, słoneczny poranek. Dzień zapowiada się idealnie, a w tych niezwykle malowniczych górach pozwoli nam to w pełni docenić ich walory. Musimy rozpocząć, jak to zwykle w tych górach bywa, od długiego, intensywnego podejścia na wierzchowinę Małej Fatry. Ruszamy od strony północnej, aby było bardziej rozmaicie, bo schodziliśmy wczoraj po przeciwnej stronie.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Głównym grzbietem Małej Fatry - część 4

Przed nami ostatnie dni lata, tu w górach Małej Fatry pachnie już jesienią. Wróciliśmy tu, gdzie rzeka Wag z Domaszyńskim Meandrem tworzy przełom zwany Streczniańskim Przesmykiem (słow. Strečniansky priesmyk), dzielącym grzbiet Małej Fatry na dwie części, południową Luczańską (słow. Lúčanská Fatra) i północną Krywańską (słow. Krivánska Fatra). Południową część przemierzyliśmy na początku maja tego roku. Mieliśmy być tu nieco wcześniej, ale bardzo niekorzystne prognozy pogody skłoniły nas do przełrzenia terminu przyjazdu.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Via Francigena - etap 3

3

Cannole - Otranto

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Via Francigena - etap 2

2

Vernole - Cannole

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Via Francigena - etap 1

1

Lecce - Vernole

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Lecce, tu początek naszej drogi przez Salento

Tutaj rzymskie dzieje łączą się z barokowym pięknem, w mieście Lecce, gdzie stoi stara kolumna podarowana po trzęsieniu ziemi przez miasto Brindisi, służąca obecnie jako cokół figury Sant'Oronzo, patrona miasta. Niegdyś kolumna ta wyznaczała kraniec starożytnej Drogi Appijskiej (Via Appia) nazywanej królową dróg, czyli regina viarum, najstarszej i najważniejszej rzymskiej drogi, łączącej Rzym z Kapuą, później z Brindisi, łączyła się z Via Traiana, drogą wzdłuż której prowadzić nas będzie Via Francigena na starożytny koniec ziemi. Lecce to brama do krainy, która rozciąga się przez Półwysep Saletyński.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Asyż - Santa Maria degli Angeli

Na równinie tuż pod Asyżem znajduje się Bazylika Matki Bożej Anielskiej (Santa Maria degli Angeli), jedna z najważniejszych świątyń chrześcijaństwa. To niezwykłe - skrywa ona we wnętrzu maleńki XIII-wieczny kościółek Porcjunkula, który jest kolebką ruchu franciszkańskiego i pierwszych franciszkańskich pustelni. Jest sercem całego sanktuarium.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Asyż o poranku

Asyż nie jest zwykłym miastem. Jakże łatwo odnaleźć tu wewnętrzny spokój, szczególnie teraz o poranku, kiedy przechadzamy się wśród jego cichych zakamarków. Na tych brukowanych uliczkach każdy mimowolnie zwalnia krok, wyczuwa zwyczajną prostotę, ale też przeszywa go bogactwo historyczne dziejów, które potrafi zmieniać człowieka. Poranny spacer uliczkami Asyżu to podróż w czasie, która w ciszy pozwala chłonąć jego średniowieczną atmosferę i podziwiać wspaniałe, kamienne fasady. Zanim miasto zapełni się, odkrywamy je inne niż wczorajszego popołudnia.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Popołudnie w Asyżu

W miejscu tym myśli nasze przenoszą się do naszych rodzinnych stron i czasu dorastania. Wspomnienia z tamtego czasu to opowieść o życiu, którego codzienność mieszała się z niezwykłą zaradnością i kreatywnością w sposobach spędzania wolnego czasu. Były to czasy oranżady w proszku i zapachu mielonej kawy, a te nasze rodzinne strony pachniały wtedy zupełnie inaczej niż dziś. Nasze dzieciństwo toczyło się głównie na podwórkach, bez telefonów i komputerów, za to z niezliczonymi pomysłami. Jako dzieci dostawaliśmy od rodziców klucz na szyję i swoistą wolność, beztroską mogłoby się wydawać, w której potrafiliśmy celebrować każdą chwilę. Po zajęciach w szkole nasze życie przenosiło się na szkolne boisko bądź na podwórko przed blokiem, pod huśtawki czy osiedlowy trzepak. Łączyła nas niezapomniana koleżeńska solidarność. Więzi międzyludzkie miały wówczas niezwykłą siłę. Na swoim osiedlu znaliśmy każdego i wszyscy wiedzieli o sobie wszystko, co miało oczywiście swoje minusy, ale dawało też ogromne poczucie bezpieczeństwa i wspólnoty. Był to świat, który minął, ale ukształtował nas na całe życie – szkoła życia, która uczyła szacunku do rzeczy małych, zaradności i przede wszystkim – doceniania relacji z drugim człowiekiem. Pozostawiła nam cudowne wspomnienia młodości i wspaniałych ludzi, którzy tworzyli tamten świat.

Udostępnij:

Wyświetl całość...

Via Francigena 2026

Przed nami wędrówka z Lecce do Capo di Leuca, a więc na Finis Terrae południa Europy, wiodąca ekscytującymi starożytnymi drogami, przez spokojne i ciche wioski, przez miłe oczom krajobrazami południowej Italii. Droga ta odkrywać będzie przed nami historię i kulturę, tego zakątka świata, jak też ważne zabytki chrześcijaństwa, na wespół ze starożytnymi, pogańskimi miejscami kultu. Będzie to z pewnością bardzo interesujące. To szlak, którym dawno temu podążali pielgrzymi krzyżowcy, templariusze i oczywiście pielgrzymi, którzy podążali tędy, aby następnie udać się do Ziemi Świętej. Wędrowali z Rzymu, Lecce, bądź z Otranto do Leuca. Podążymy ich śladami tam, gdzie łączą się wody Morza Jońskiego i Adriatyku, na starożytny południowy koniec ziemi, skąd dalej iść się już nie da, gdyż cypel, do którego dotrzemy oblany jest morzami.

Via Francigena, taką nazwę nosi nasz szlak, którego część nie tak dawno już pokonywaliśmy, kończąc wówczas wędrówkę w Rzymie. Kulminacją tamtej wędrówki było spotkanie z papieżem Franciszkiem, który zmarł w 2025 roku. Tamto wydarzenie było czymś na podobieństwo historycznej podróży odbytej przez Sigerica, arcybiskupa Canterbury, w 990 roku, której następstwem było spotkanie z papieżem Janem XV. Sigeric w swoim dzienniku opisał aż 79 etapów tej niezwykłej pielgrzymki. To właśnie dzięki temu historycznemu dokumentowi udało się odtworzyć trasę między Canterbury a Rzymem, którą dzisiaj mogą przemierzać współcześni pielgrzymi i podróżnicy.

Jednak nie w Rzymie kończy się ta droga, bowiem Via Francigena prowadzi z Rzymu dalej na południe. Przebieg tego szlaku został przedłużony do Santa Maria di Leuca w oparciu o Itinerarium Burdigalense (opis podróży anonimowego pielgrzyma z 333 roku). Z Santa Maria di Leuca, zwanego krańcem starożytnego świata, pielgrzymi odpływali statkiem do kolejnego, najważniejszego miejsca pielgrzymkowego – Jerozolimy, miejsca, do którego i my może kiedyś dotrzemy. Zanim jednak to zrobimy wyruszmy wpierw w drogę na koniec ziemi do Santa Maria de Leuca.

Jutro zaczynamy w Lecce, nazywanym przez Włochów „barokową perłą południa”, jednym z najładniejszych miast na południe od Rzymu. Nie możemy doczekać się tej wędrówki...

Udostępnij:

Wyświetl całość...