Dziennik wypraw i przystań przed kolejną wędrówką.

Gdzie przyroda stanowi prawo [GSB-07]


za nami
pozostało
111,7 km
407,3 km
W dolinie Osławicy, na pograniczu Bieszczadów i Beskidu Niskiego leży duża wieś letniskowa - Komańcza, wieś wyjątkowa gdyż stykają się w niej trzy obrządki chrześcijańskie: rzymski, grecki i prawosławny. Jest to wieś leżąca przy traktach łączących słowackie Medzilaborce i polski Zagórz - drogowym przechodzącym przez Przełęcz Radoszycką i kolejowym przechodzącym tunelem przez Przełęcz Łupkowską.

Z Komańczy grupa pokonująca Główny Szlak Beskidzki wejdzie w krainę gór do dziś wciąż opuszczonych. Obszar górski, do którego wstępujemy, długo leżał w cieniu Bieszczadów niegdyś dzikich i niedostępnych. Dzisiaj to właśnie o Beskidzie Niskim można powiedzieć- dziki i niedostępny. Dopiero od nie dawna jest odkrywany przez turystów, jego najdziksze ostępy znajdują się właśnie tu, blisko pogranicza z Bieszczadami.

POGODA:

noc
rano
dzień
wieczór
TRASA:
Komańcza PKP (450 m n.p.m.)/Schronisko PTTK [czerwony szlak] Wahalowski Wierch (666 m n.p.m.) [czerwony szlak] Kamień (717 m n.p.m.) [czerwony szlak] Przybyszów (545 m n.p.m.) – Karlików

OPIS:
Żegnamy się z Bieszczadami, przekraczamy próg kolejnego pasma licząc na jego gościnność. O godzinie 11.15 przechodzimy pod wiaduktem kolejowym w letniskowej części Komańczy, za którym znajduje się dojście do klasztoru sióstr nazaretanek wybudowanego w latach 1929-1931 w stylu szwajcarskiego pensjonatu oraz do schroniska turystycznego, w którym zatrzymujemy się na chwilkę przed dalszą drogą, wprowadzającą w Beskid Niski. Ruszamy po przerwie. Główny Szlak Beskidzki zanurza nas w krainę dziką, ale jednocześnie też krainę spokoju i łagodności.

Schronisko PTTK w Komańczy.
Schronisko PTTK w Komańczy.

Leśną ścieżynką podchodzimy zbocze. Wiosna już ustabilizowała dorastanie przyrody. Wczesnowiosenne kwiaty już przekwitły, kwitną inne. Życie rozwija się nawet w kałużach i bajorach na dróżce. Pełno w nich kijanek kumaków. Po ich powierzchni szusują nartniki i inne owady wykorzystujące napięcie powierzchniowe wody do poruszania się po jej powierzchni. Z traw pod drzewami Lasu Telehiwki wyrastają podkolan zielonawy (Platanthera chlorantha i dzwonek rozpierzchły (Campanula patula). Wkrótce las przeplata się z zagajnikami. Nieregularna mieszanina drzew i zarośli. I znów nieśmiała polanka z dużym umiarem pokryta polnym kwiatem walczy o przetrwanie z lasem.

Na leśnej ścieżynie.
Na leśnej ścieżynie.

Podkolan zielonawy (Platanthera chlorantha).
Podkolan zielonawy (Platanthera chlorantha).
Podkolan zielonawy (Platanthera chlorantha).

Dzwonek rozpierzchły (Campanula patula).
Dzwonek rozpierzchły (Campanula patula).
Dzwonek rozpierzchły (Campanula patula).

Polanka.
Polanka.

Kijanki kumaka.
Kijanki kumaka.

Ścieżka prowadzi bardzo łagodnie na wierzchowinę wzniesienia. W pewnym momencie niespodziewanie wychodzi na otwartą przestrzeń. O godzinie 12.30 wychodzimy z lasu. Przed nami łąka sięgająca kresu horyzontu. Poziomą linię horyzontu narusza jedynie pojedynczo rosnąca brzoza z prawej i jakieś dwa krzewy z lewej. Ścieżka wąsko przeciska się przez trawy. Niknie załamując się delikatnie w dół na płytką przełęcz, za którą wznosi się Wahalowski Wierch. Z prawej mamy dolinę Jawornika, potoku przy którym niegdyś sadowiła się łemkowska wioska o tej samej nazwie, lokowana na prawie wołoskim w połowie XVI wieku. Po wojnie zostało tylko widmo tej wioski, zrujnowane fundamenty, zarośnięte piwnice i studnie, resztki cmentarza i cerkwi.

Wychodzimy z lasu.
Wychodzimy z lasu.

Łemkowie, którzy kiedyś zasiedlali tą wioskę byli szczególnie wyczuleni w wierze we wszelkiego rodzaju upiory. Bali się ich bardzo i z góry zakładali, iż każdy mieszkaniec wioski może po śmierci stać się upiorem lub wampirem. Mógł próbować powrócić do swojego domu i aby temu zapobiec stosowano pochówki wampiryczne. Chowanym wbijano w serce ćwieka osikowego i ucinano głowy, które układano w trumnie twarzą na spód u stóp. W usta zmarłego wsypywano wcześniej co najmniej łyżkę maku, które (jak wierzono) musiał wcześniej zliczyć zanim miałby dotrzeć do domu. Wierzono, że na zliczenie ziarenek maku nie starczy upiorowi czasu, bo gdy przeciągnie się do poranka kur zapieje i będzie musiał wrócić do grobu.

Od naszego szlaku jest niedaleko do wyludnionego Jawornika. Iść tam jednak nieprzetartymi ścieżkami jest niebezpiecznie i groźne nie tylko ze względu na upiory przeszłości, ale inne liczne niebezpieczeństwa - zarośnięte chaszczami studnie i piwnice, które są jak wilcze doły - niewidoczne pułapki.

Dolina Jawornika.
Dolina Jawornika.

Kwiecista wierzchowina Wahalowskiego Wierchu.
Kwiecista wierzchowina Wahalowskiego Wierchu.
Przed widocznym pasmem granicznym znajduje się dolina Wisłoka.

Dolina Jawornika.
Dolina Jawornika.

O godzinie 12.45 docieramy na wierzchołek rozległej kopuły szczytowej Wahalowskiego Wierchu (666 m n.p.m.), do którego kiedyś sięgały zabudowania wsi Jawornik. Wierzchołek, wyznacza go betonowy trójnóg geodezyjny stojący pośród wysokich zarośli. Siadamy w trawach. Odpoczywamy. Wysokie trawy kołysze delikatny powiew wiatru. Chmury zasłaniające niebo pojaśniały. Na północy za zalesionym Kamieniem widoczny jest wysoki maszt telekomunikacyjny wieńczący Tokarnię (778 m n.p.m.), wzniesienie na które zamierzamy się wspiąć jutrzejszego dnia. Pysznie byłoby oddać się chwilce drzemki wśród zapachów traw i polnych kwiatów. Odlecieć na moment wyłączając inne zmysły, ukojone graniem świerszczy. Patrzymy w górę, gdzie lata duży ptak drapieżny, być może orlik krzykliwy, niegdyś ptak liczny i dość pospolity w Polsce. Kończymy przerwę o godzinie 13.15.

Na szczycie Wahalowskiego Wierchu.
Na szczycie Wahalowskiego Wierchu.

Maszt telekomunikacyjny na szczycie Tokarni.
Maszt telekomunikacyjny na szczycie Tokarni.

Część naszej grupy na Wahalowskim Wierchu.
Część naszej grupy na Wahalowskim Wierchu.

Wahalowski Wierch (666 m n.p.m.).
Wahalowski Wierch (666 m n.p.m.).

Schodzimy w stronę doliny Jawornika, ale uwaga: niebawem z wygodnej drogi szlak odbija na lewo na zarośniętą trawami ścieżkę. Stoi przy niej parę zdziczałych chyba drzew. Znaki szlaku malowane na nich przysłaniają powyginane dziwnie gałęzie i wysokie źdźbła traw. Oddalamy się od trawiastych połaci Wahalowskiego Wierchu. O godzinie 13.40 wchodzimy do lasu.

Schodzimy z Wahalowskiego Wierchu.
Schodzimy z Wahalowskiego Wierchu.

Dwa robaczki.
Dwa robaczki.

Storczyk.
Storczyk.

Kępa drzew.
Kępa drzew przy zarośniętym szlaku.

Niska, rozłożysta sosenka.
Niska, rozłożysta sosenka.

Las jest jeszcze bardziej dziki niż ten wcześniej. Pamiętamy niewielką polankę z prowizoryczną ławeczką na wejściu do lasu. Kiedyś odpoczywaliśmy na niej, dzisiaj po paru latach zdążyła spróchnieć i zarosnąć trawami. Szlak prowadzi przez las trudny do sklasyfikowania. Tworzą go drzewa różnorodne, liściaste i iglaste. Runo porastają gęste kłącza. Pojawiające się nieliczne polanki pamiętają zapewne czasy łemkowskie.

Schodzimy w dół do cieku, nad którym leży krótka, próchniejąca kładka. Kto obawia się jej wytrzymałości woli przejść brodem, zapadając się nieco w grząskim korycie cieku. Za kładką szlak pnie się w górę. Wysoki zagajniki tworzą nad szlakiem zielone baldachimy. Obchodzimy powalone drzewo i wcale nie jest to stare drzewo. Może padło przez pasożyty, takie jak te stręczycielskie huby porastające sąsiednie drzewo.

Gęste runo.
Gęste runo.

Paprocie.
Paprocie.

Na szlaku.
Na szlaku.

Huby.
Huby.

Pod zielonym baldachimem.
Pod zielonym baldachimem.

Wchodzimy na śródleśną drogę. A jednak – przychodzi myśl – las ten nie jest zupełnie opuszczony, skoro przebiega przez niego rozjeżdżona droga. Jednak jak popatrzeć wokół wciąż otacza nas dzika przyroda, co wszystkie zmysły oczarowuje.
...w dzikości jest przetrwanie świata... Dzikość jest istotą życia. Najpełniej żyje to, co najbardziej dzikie. (...) Kiedy pragnę się odrodzić, szukam najciemniejszego lasu, najgęstszego i najbardziej nieprzebytego, szukam najbardziej odludnych mokradeł, z dala od zgiełku miast. Wchodzę tam jak do świętego miejsca, sanctum sanctorum. Tam właśnie tkwi moc, istota Natury.
(Henry David Thoreau)

Śródleśna droga.
Śródleśna droga.

Przy drodze rosną kępy bodziszków cuchnących (Geranium robertianum) i niezapominajek leśnych (Myosotis sylvatica), one lubią wilgotne zarośla. Ścieżka szlaku wchodzi w łagodny trawers stoku i za niedługo wstępujemy na grzbiet, na którym leżą piaskowcowe wychodnie skalne. Góra ta nazywana jest Kamieniem (717 m n.p.m.), a często dodawane jest określenie „nad Rzepedzią” dla odróżnienia innych gór „Kamień” występujących w Beskidzie Niskim. Główny Szlak Beskidzki nie dociera do najwyższego punktu grzbietu, na którym stoimy, prowadzi dalej grzbietem na północ. Niebawem powoli obniża się schodząc po wschodnim stoku.

Bodziszek cuchnący (Geranium robertianum).
Bodziszek cuchnący (Geranium robertianum).

Niezapominajka leśna (Myosotis sylvatica).
Niezapominajka leśna (Myosotis sylvatica).

Kamień.
Kamień.

Na grzbiecie Kamienia.
Na grzbiecie Kamienia.

Postój.
Postój.

O godzinie 15.10 docieramy do skraju lasu. Stoi tu betonowy krzyż pańszczyźniany. Strzeże on miejsce pochówku dekretów i rejestrów zobowiązujących chłopów do pracy na rzecz panów. Gdy w przeddzień Wielkanocy, 22 kwietnia 1846 roku gubernator Galicji Franz von Stadion ogłosił zniesienie pańszczyzny na podległym mu obszarze chłopi urządzali rytualne pożegnania pańszczyzny przygotowując jej symboliczny pogrzeb. Najczęściej odbywało się to tak: do malutkiej trumienki wkładano obwieszczenie o zniesieniu pańszczyzny oraz wszystkie dokumenty wydane przez dziedziców, w których zapisany było obowiązek pracy pańszczyźnianej. Z trumienką ruszał kondukt spod cerkwi i szedł na krańce wsi na wybrane miejsce pochówku. W miejscu zakopanej trumienki stawiano wysoki kamienny krzyż, by nikt nie ważył się (pod groźbą kary boskiej) odkopać tego co zostało pod nim zakopane w ziemi. Czy właśnie tak wyglądał pochówek pańszczyzny w Przybyszowie, wsi która leżała poniżej w dolinie potoku Płonka? Nie wiemy tego, ale stojący tu krzyż pańszczyźniany jest imponujący.

Krzyż pańszczyźniany w Przybyszowie.
Krzyż pańszczyźniany w Przybyszowie.

Łąkami schodzimy do doliny Płonki, do nieistniejącej łemkowskiej wsi. Dzisiaj jest to cicha i pusta dolina. Ledwie słychać szemranie Płonki. Idąc przez dolinę gruntową drogą wkrótce napotykamy ślady dawnej wsi *kilka niszczejących krzyży cmentarnych. W 1939 roku wieś Przybyszów liczyła 490 mieszkańców. Podczas II wojny światowej bardzo ucierpiała. Została niemal zupełnie zniszczona w wyniku działań wojennych. To też przyczyniło się do tego, iż mieszkańcy dobrowolnie opuścili zrujnowaną wieś w 1945 roku. W dolinie zostało tylko 26 osób, które wysiedlono w 1947 roku na Ziemie Odzyskane.

Szlak do doliny Płonki.
Szlak do doliny Płonki.

Widok na Szeroki Łan.
Widok na Szeroki Łan.

Widok na Tokarnię.
Widok na Tokarnię.

Przed doliną Płonki.
Przed doliną Płonki.

Łemkowski cmentarz w Przybyszowie.
Łemkowski cmentarz w Przybyszowie.

Cmentarz łemkowski w Przybyszowie.

Cmentarz łemkowski w Przybyszowie.

Cmentarz łemkowski w Przybyszowie.

Cmentarz łemkowski w Przybyszowie.

Cmentarz łemkowski w Przybyszowie.
Nagrobki na łemkowskim cmentarzu w Przybyszowie.

Okolicę cmentarza zarastają wysokie trawy i barszcz Sosnowskiego (Heracleum sosnowskyi Manden.) – inwazyjna roślina pochodząca z Kaukazu. W połowie XX wieku wprowadzana była do uprawy jako roślina pastewna. Roślina ta stwarzać zaczęła w naszym regionie duże problemy z uprawą i zbiorem, głównie ze względu na zagrożenie dla zdrowia. Uprawy porzucono, a niekontrolowana szybko zaczęła się rozprzestrzeniać powodując degradację naturalnego środowiska. Wyglądem przypomina koper, ale w odróżnieniu od niego dorasta ogromnych rozmiarów i to w czasie jednego sezonu osiągając od 4 do 5 metrów wysokości. U nasady jego łodyga może mieć wówczas średnicę 10-12 cm.

Zbocze Tokarni porośnięte barszczem Sosnowskiego.
Zbocze Tokarni porośnięte barszczem Sosnowskiego.

Barszcz Sosnowskiego (Heracleum sosnowskyi Manden.).
Barszcz Sosnowskiego (Heracleum sosnowskyi Manden.).
Barszcz Sosnowskiego (Heracleum sosnowskyi Manden.).

Warunki środkowoeuropejskie okazały się być dla niej bardzo sprzyjające. Barszcz Sosnowskiego jest już obecny praktycznie w całej Polsce. Kontakt z nim w okresie wysokich temperatur powoduje silne oparzenia drugiego i trzeciego stopnia. Objawy poparzenia pojawiają się w ciągu od 30 minut do 2 godzin od kontaktu z rośliną. Objawy tych oparzeń są podobne do oparzenia wrzątkiem i ich następstwem są ropne pęcherze gojące się nawet przez kilka lat. Zagrożenie dla zdrowia stanowią furanokumaryny zawarte w soku rośliny oraz w wydzielinie włosków gruczołowych. W obecności światła słonecznego, a w szczególności promieni UVA i UVB, wiążą się one z DNA komórek skóry. Jest szczególnie niebezpieczny w okresie kwitnienia i owocowania. Właśnie wtedy przy wysokiej temperaturze powietrza nawet pośredni kontakt z tą rośliną może doprowadzić do silnego poparzenia skóry, ponieważ związki furanokumarynowe wydostają się z barszczu w postaci oprysków i osadzają się na skórze osób przebywających w pobliżu.

Barszcz Sosnowskiego szybko się rozprzestrzenia w miejscach nieużytkowanych przez człowieka, takich jak tutaj w Przybyszowie, na odłogach, łąkach, przy drodze, czy też wzdłuż brzegu rzeki, która przemieszcza jego nasiona. Bardzo trudno go zwalczyć ze względu na ogromną zdolność do regeneracji, a poza tym wytwarza ogromną ilość nasion zachowujących zdolność do kiełkowania przez kilka lat. Co rok jesienią w pobliżu roślin macierzystych do gleby dostaje się 12 tysięcy żywych nasion (średnio 6,7 tys. na 1 m²).

Barszcz Sosnowskiego (Heracleum sosnowskyi Manden.).
Barszcz Sosnowskiego (Heracleum sosnowskyi Manden.).

W Przybyszowie kończymy dzisiejszy etap wędrówki Głównym Szlakiem Beskidzkim. Z doliny Płonki szlak ten odchodzi na stoki Tokarni. W okolicy odejścia szlaku stoi jedyny domek w dolinie z szyldem „Chata w Przybyszowie” oferująca wędrującym noclegi. Jednak nie skorzystamy, bo jest nas zbyt dużo. Chata nie pomieściłaby w żaden sposób 55 osób. Nasze noclegi znajdują się jednak w Rzepedzi. U wylotu doliny, dwa kilometry dalej w Karlikowie czeka na nas autokar. O godzinie 16.30 odjeżdżamy.

Pod Chatą w Przybyszowie.
Pod Chatą w Przybyszowie.

Karlików.
Karlików.


Na tym jednak nie koniec. Dzień nie kończy się wraz z zakończeniem naszej wędrówki. Wieczorem spotykamy się znów razem...





Udostępnij:

2 komentarze:

  1. Na prawdę lubicie to miejsce ;) Wielokrotnie tu wracacie, co widać na Waszym blogu ;) I to w sumie dzięki Wam tak pociągnęło nas w kierunku Przybyszowa.
    Dzięki wielkie ;)

    P.S. - świetne fotki

    Pozdrawiamy

    OdpowiedzUsuń
  2. W Przybyszowie miałam spotkanie z niedźwiadkiem. Narobił tyle wrzasku, że chyba ja się bardziej wystraszyłam niż on :)

    OdpowiedzUsuń

Byliście wspaniali! To bardzo motywujące, bardziej niż ostateczne rozstrzygnięcie plebiscytu, a chodzi mi o coś, na co niewiele osób zwraca uwagę: o czas sprzed zaledwie kilku dni przed końcowymi, dynamicznymi przetasowaniami rankingu. To był czas, kiedy w głosowaniu decydował największy obiektywizm. Nikt wtedy masowo nie puszczał smsów i klików, w tym sam na siebie. Głosowali wówczas przede wszystkim ludzie – fani, kibice, znajomi i przyjaciele. Widać to było w komentarzach pod postami. Działo się wówczas to, co mnie miło zaskakiwało – tyle dni, przez zdecydowaną większość trwania głosowania, dzięki Waszym głosom znajdowałem się na czele nominowanych do Małopolskiej Osobowości Turystyki. To niesamowite. Proszę, abyście spojrzeli na to jeszcze bardziej pragmatycznie, gdyż w tym głosowaniu tak naprawdę nie chodziło tylko o moją osobę, ale przede wszystkim o to, co i w jaki sposób wspólnie robimy. Z pewnością każdy czuł, że oddając głos na mnie oddaje go jednocześnie na sprawę, którą reprezentujemy. To były głosy za swoistą formą turystyki, jaką wspólnie preferujemy, którą chcemy uprawiać odkrywając Małopolskę i wiele innych regionów Polski i świata. To jest nasz sposób spędzania wolnego czasu, w którym jest czas na poznawanie regionu i ich mieszkańców, a także na sielankowy odpoczynek i życzliwą bliskość z drugim człowiekiem. Daliście kolejny raz silny sygnał, żeby iść w tym kierunku dalej. I chyba dobrze, że ten etap konkursu dobiegł końca, bo trudno było podzielić czas na to i na tamto. Dziękuję (choć w tym przypadku samo słowo „dziękuję” nie wyraża w pełni mojej wdzięczności).

Z nimi w górach bezpieczniej

Liczba wyświetleń

Popularne posty (ostatnie 30 dni)

Etykiety

Archiwum bloga

Główny Szlak Beskidu Wyspowego


ETAP DATA, ODCINEK
1
19.11.2016
[RELACJA]
Szczawa - Jasień - Ostra - Ogorzała - Mszana Dolna
2
7.01.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Potaczkowa - Rabka-Zdrój
3
18.02.2017
[RELACJA]
Rabka-Zdrój - Luboń Wielki - Przełęcz Glisne
4
18.03.2017
[RELACJA]
Przełęcz Glisne - Szczebel - Kasinka Mała
5
27.05.2017
[RELACJA]
Kasinka Mała - Lubogoszcz - Mszana Dolna
6
4.11.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Ćwilin - Jurków
7
9.12.2017
[RELACJA]
Jurków - Mogielica - Przełęcz Rydza-Śmigłego
8
20.01.2018
[RELACJA]
Przełęcz Rydza-Śmigłego - Łopień - Dobra
9
10.02.2018
[RELACJA]
Dobra - Śnieżnica - Kasina Wielka - Skrzydlna
10
17.03.2018
[RELACJA]
Skrzydlna - Ciecień - Szczyrzyc
11
10.11.2018
[RELACJA]
Szczyrzyc - Kostrza - Tymbark
12
24.03.2019
[RELACJA]
Tymbark - Kamionna - Żegocina
13
14.07.2019
[RELACJA]
Żegocina - Łopusze - Laskowa
14
22.09.2019
[ZAPISY]
Laskowa - Sałasz - Męcina
15
. .
[w przygotowaniu]
Męcina - Jaworz - Limanowa
16
. .
[w przygotowaniu]
Limanowa - Łyżka - Pępówka - Łukowica
17
. .
[w przygotowaniu]
Łukowica - Ostra - Ostra Skrzyż.
18
. .
[w przygotowaniu]
Ostra Skrzyż. - Modyń - Szczawa

Małopolski Szlak Papieski


TRASA GŁÓWNA
ETAP DATA, ODCINEK
1
12.03.2016
[RELACJA]
Kalwaria Zebrzydowska - Gorzeń Górny
2
9.04.2016
[RELACJA]
Gorzeń Górny - Wadowice - Ponikiew
3
14.05.2016
[RELACJA]
Ponikiew - Groń JPII - Leskowiec - Hucisko
4
1.10.2016
[RELACJA]
Hucisko - Zawoja - Skawica Górna
5
2.10.2016
[RELACJA]
Skawica Górna - Polica - Przełęcz Krowiarki
6
9.04.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki - Zubrzyca Górna - Przełęcz Bory
7
20.05.2017
[RELACJA]
Przełęcz Bory - Ludźmierz - Nowy Targ
8
24.09.2017
[RELACJA]
Nowy Targ - Turbacz - Rzeki
9
27.01.2018
[RELACJA]
Rzeki - Gorc - Ochotnica Dolna
10
17.02.2018
[RELACJA]
Ochotnica Dolna - Lubań - Krościenko nad Dunajcem
11
28.04.2018
[RELACJA]
Krościenko nad Dunajcem - Przysietnica
12
1.12.2018
[RELACJA]
Przysietnica - Stary Sącz

TRASY SPECJALNE
nr 1
1
7.05.2016
[RELACJA]
Kraków, Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”
nr 2
1
10.03.2018
[RELACJA]
Kraków, Pałac Arcybiskupi

TRASY WARIANTOWE
I - Beskid Makowski
1
. .
[w przygotowaniu]
Kalwaria Zebrzydowska – Lanckorońska Góra – Sułkowice
2
. .
[w przygotowaniu]
Sułkowice – Barnasiówka – Myślenice
3
. .
[w przygotowaniu]
Myślenice – Uklejna – Myślenice Zarabie
II - Beskid Żywiecki
1
5/6.08.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki – Babia Góra – Przełęcz Krowiarki
III - Pasmo Podhalańskie, Gorce, Beskid Makowski i Wyspowy
1
20.10.2018
[RELACJA]
Harkabuz – Rabska Góra – Rabka-Zdrój
2
15.12.2018
[RELACJA]
Rabka-Zdrój – Luboń Wielki – Przełęcz Glisne
3
12.01.2019
[RELACJA]
Przełęcz Glisne – Szczebel – Kasinka Mała
4
24.02.2019
[RELACJA]
Kasinka Mała – Lubogoszcz – Kasina Wielka
5
. .
[w przygotowaniu]
Kasina Wielka – Śnieżnica – Przełęcz Gruszowiec
6
. .
[w przygotowaniu]
Przełęcz Gruszowiec – Ćwilin – Jurków
7
. .
[w przygotowaniu]
Jurków – Mogielica – Jasień – Przełęcz Przysłop
IV - Beskid Wyspowy
1
6.05.2017
[RELACJA]
Mogielica – Przełęcz Słopnicka
2
29.10.2017
[RELACJA]
Przełęcz Słopnicka – Łukowica
3
18.11.2017
[RELACJA]
Łukowica – Miejska Góra
V - Beskid Wyspowy
1
19.11.2016
[RELACJA]
Jasień - Mszana Dolna
VI - Podhale
1
25.03.2017
[RELACJA]
Ludźmierz - Ząb
2
26.03.2017
[RELACJA]
Ząb - Kiry
VII - Tatry
1
2.04.2016
[RELACJA]
Kiry - Dolina Jarząbcza
2
29.10.2016
[RELACJA]
Polana Huciska - Polana Strążyska
3
3.12.2016
[RELACJA]
Polana Strążyska - Kuźnice
4
21.01.2017
[RELACJA]
Kuźnice - Wiktorówki - Palenica Białczańska
5
25.02.2017
[RELACJA]
Palenica Białczańska - Morskie Oko
VIII - Gorce
1
17.09.2016
[RELACJA]
Turbacz - Studzionki
2
18.09.2016
[RELACJA]
Studzionki - Lubań
IX - Beskid Sądecki
1
5.08.2018
[RELACJA]
Dzwonkówka – Tylmanowa
X - Beskid Sądecki, Beskid Niski
-
. .
[w opracowaniu]
Stary Sącz – Magura Wątkowska
 
Korona Europy · Crown of Europe
Grupa miłośników najwyższych szczytów Europy
Dołącz do grupy
 

Translator

Stali bywalcy

Odbiorcy

Smaki Karpat

Wołoskimi śladami

Mapę miej zawsze ze sobą

Zapamiętaj !
NUMER RATUNKOWY
W GÓRACH
601 100 300

Niezastąpiony na GSS

Przewodnik „Główny Szlak Sudecki”. Jest to bogate kompendium wiedzy o najdłuższym szlaku w Sudetach, zawierające opisy przebiegu szlaku ze szczegółowymi mapami, czasami przejść i profilami wysokościowymi oraz namiarami do schronisk. Zawarto w nim również mnóstwo opisanych atrakcji, ciekawostek oraz niezliczoną ilość barwnych fotografii.
W tej jednej publikacji mamy wszystko to co potrzebne turyście przemierzającemu Główny Szlak Sudecki.

Główny Szlak Beskidzki

21-23.10.2016 - wyprawa 1
Zaczynamy gdzie Biesy i Czady,
czyli w legendarnych Bieszczadach

BAZA: Ustrzyki Górne ODCINEK: Wołosate - Brzegi Górne
Relacje:
13-15.01.2017 - Bieszczadzki suplement do GSB
Biała Triada z Biesami i Czadami
BAZA: Ustrzyki Górne
Relacje:
29.04.-2.05.2017 - wyprawa 2
Wielka Majówka w Bieszczadach
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Brzegi Górne - Komańcza
Relacje:
16-18.06.2017 - wyprawa 3
Najdziksze ostępy Beskidu Niskiego
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Komańcza - Iwonicz-Zdrój
Relacje:
20-22.10.2017 - wyprawa 4
Złota jesień w Beskidzie Niskim
BAZA: Iwonicz ODCINEK: Iwonicz-Zdrój - Kąty
Relacje:
1-5.05.2018 - wyprawa 5
Magurskie opowieści
i pieśń o Łemkowyni

BAZA: Zdynia ODCINEK: Kąty - Mochnaczka Niżna
Relacje:
20-22.07.2018 - wyprawa 6
Ziemia Sądecka
BAZA: Krynica-Zdrój ODCINEK: Mochnaczka Niżna - Krościenko nad Dunajcem
Relacje:
7-9.09.2018 - wyprawa 7
Naprzeciw Tatr
BAZA: Studzionki, Turbacz ODCINEK: Krościenko nad Dunajcem - Rabka-Zdrój
Relacje:
18-20.01.2019 - wyprawa 8
Zimowe drogi do Babiogórskiego Królestwa
BAZA: Jordanów ODCINEK: Rabka-Zdrój - Krowiarki
Relacje:
17-19.05.2019 - wyprawa 9
Wyprawa po wschody i zachody słońca
przez najwyższe partie Beskidów

BAZA: Markowe Szczawiny, Hala Miziowa ODCINEK: Krowiarki - Węgierska Górka
Relacje:
22-24.11.2019 - wyprawa 10
Na śląskiej ziemi kończy się nasza przygoda
BAZA: Równica ODCINEK: Węgierska Górka - Ustroń
Plan wyjazdu:
    [ZAPISY]

GŁÓWNY SZLAK WSCHODNIOBESKIDZKI

termin 1. wyprawy: 6-15 wrzesień 2019
odcinek: Bieszczady Wschodnie czyli...
od Przełęczy Użockiej do Przełeczy Wyszkowskiej


termin 2. wyprawy: wrzesień 2020
odcinek: Gorgany czyli...
od Przełęczy Wyszkowskiej do Przełeczy Tatarskiej


termin 3. wyprawy: wrzesień 2021
odcinek: Czarnohora czyli...
od Przełęczy Tatarskiej do Gór Czywczyńskich

Koszulka Beskidzka

Niepowtarzalna, z nadrukowanym Twoim imieniem na sercu - koszulka „Wyprawa na Główny Szlak Beskidzki”.
Wykonana z poliestrowej tkaniny o wysokim stopniu oddychalności. Nie chłonie wody, ale odprowadza ją na zewnątrz dając wysokie odczucie suchości. Nawet gdy pocisz się ubranie nie klei się do ciała. Wilgoć łatwo odparowuje z niej zachowując jednocześnie komfort cieplny.

Fascynujący świat krasu

25-27 lipca 2014 roku
Trzy dni w Raju... Słowackim Raju
Góry piękne są!
...można je przemierzać w wielkiej ciszy i samotności,
ale jakże piękniejsze stają się, gdy robimy to w tak wspaniałym towarzystwie – dziękujemy Wam
za trzy niezwykłe dni w Słowackim Raju,
pełne serdeczności, ciekawych pogawędek na szlaku
i za tyleż uśmiechu.
24-26 lipca 2015 roku
Powrót do Słowackiego Raju
Powróciliśmy tam, gdzie byliśmy roku zeszłego,
gdzie natura stworzyła coś niebywałego;
gdzie płaskowyże pocięły rokliny,
gdzie Spisza i Gemeru łączą się krainy;
by znów wędrować wąwozami dzikich potoków,
by poczuć na twarzy roszące krople wodospadów!
To czego jeszcze nie widzieliśmy – zobaczyliśmy,
gdy znów w otchłań Słowackiego Raju wkroczyliśmy!


19-21 sierpnia 2016 roku
Słowacki Raj 3
Tam gdzie dotąd nie byliśmy!
Przed nami kolejne trzy dni w raju… Słowackim Raju
W nieznane nam dotąd kaniony ruszymy do boju
Od wschodu i zachodu podążymy do źródeł potoków
rzeźbiących w wapieniach fantazję od wieków.
Na koniec pożegnalny wąwóz zostanie na południu,
Ostatnia droga do przebycia w ostatnim dniu.

           I na całe to krasowe eldorado
spojrzymy ze szczytu Havraniej Skały,
           A może też wtedy zobaczymy
to czego dotąd nasze oczy widziały:
           inne słowackie krasy,
próbujące klasą dorównać pięknu tejże krainy?
           Niech one na razie cierpliwie
czekają na nasze odwiedziny.

7-9 lipca 2017 roku
Słowacki Raj 4
bo przecież trzy razy to za mało!
Ostatniego lata miała to być wyprawa ostatnia,
lecz Raj to kraina pociągająca i w atrakcje dostatnia;
Piękna i unikatowa, w krasowe formy bogata,
a na dodatek zeszłego roku pojawiła się w niej ferrata -
przez dziki Kysel co po czterdziestu latach został otwarty
i nigdy dotąd przez nas jeszcze nie przebyty.
Wspomnień czar ożywi też bez większego trudu
fascynujący i zawsze urzekający kanion Hornadu.
Zaglądnąć też warto do miasta mistrza Pawła, uroczej Lewoczy,
gdzie w starej świątyni świętego Jakuba każdy zobaczy
najwyższy na świecie ołtarz, wyjątkowy, misternie rzeźbiony,
bo majster Paweł jak Wit Stwosz był bardzo uzdolniony.
Na koniec zaś tej wyprawy - wejdziemy na górę Velka Knola
Drogą niedługą, lecz widokową, co z góry zobaczyć Raj pozwala.
Słowacki Raj od ponad stu lat urodą zniewala człowieka
od czasu odkrycia jej przez taternika Martina Rótha urzeka.
Grupa od tygodni w komplecie jest już zwarta i gotowa,
Kaniony, dzikie potoki czekają - kolejna rajska wyprawa.


Cudowna wyprawa z cudownymi ludźmi!
Dziękujemy cudownym ludziom,
z którymi pokonywaliśmy dzikie i ekscytujące szlaki
Słowackiego Raju.
Byliście wspaniałymi kompanami.

Miało być naprawdę po raz ostatni...
Lecz mówicie: jakże to w czas letni
nie jechać znów do Słowackiego Raju -
pozwolić na zlekceważenie obyczaju.
Nawet gdy niemal wszystko już zwiedzone
te dzikie kaniony wciąż są dla nas atrakcyjne.
Powiadacie też, że trzy dni w raju to za krótko!
skoro tak, to czy na cztery nie będzie zbyt malutko?
No cóż, podoba nam się ten kras,
a więc znów do niego ruszać czas.
A co wrzucimy do programu wyjazdu kolejnego?
Może z każdego roku coś jednego?
Niech piąty epizod w swej rozciągłości
stanie się powrotem do przeszłości,
ruszajmy na stare ścieżki, niech emocje na nowo ożyją
gdy znów pojawimy się w Raju z kolejną misją!

15-18 sierpnia 2018 roku
Słowacki Raj 5
Retrospekcja
Suchá Belá - Veľký Sokol -
- Sokolia dolina - Kyseľ (via ferrata)

Koszulka wodniacka

Łemkowyna

- etap 1 -

18-20 wrzesień 2015
Beskid Niski
WSCHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 2 -

16-18 październik 2015
Beskid Sądecki, Pieniny
ZACHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 3 -

29-31 styczeń 2016
Beskid Niski
ŚRODKOWA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 4 -

22-24 kwiecień 2016
Beskid Niski, Bieszczady
WSCHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 5 -

21-23 lipiec 2017
Beskid Niski
ZACHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA
WATRA ŁEMKOWSKA w ZDYNI



Geocache

Tatrzańska rodzinka

Wspomnienie


519 km i 18 dni nieustannej wędrówki
przez najwyższe i najpiękniejsze partie polskich Beskidów
– od kropki do kropki –
najdłuższym górskim szlakiem turystycznym w Polsce


Dorota i Marek Szala
Główny Szlak Beskidzki
- od kropki do kropki -

WYRÓŻNIENIE
prezentacji tego pasjonującego przedsięwzięcia na



za dostrzeżenie piękna wokół nas.

Dziękujemy i cieszymy się bardzo,
że nasza wędrówka Głównym Szlakiem Beskidzkim
nie skończyła się na czerwonej kropce w Ustroniu,
ale tak naprawdę doprowadziła nas aż na
Navigator Festival 2013.

Z pamiętnej wędrówki...

Po drugiej stronie Tatr, czyli na grani Niżnych Tatr

Na drogę zabieramy tylko trochę jedzenia i wody,
dobre buty, ciepły łach, szczyptę odwagi i chęci pokłady.
Na tą wędrówkę krainą nam nieznaną,
przez dziką przyrodę nieujarzmioną,
matka natura niech da nam warunki wymarzone,
a niedźwiedzie, wilki niech będą spokojne i najedzone.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

Podążać będziemy w stronę zachodzącego słońca,
by przed zmierzchem w jego czerwieni utulić lica.
Zaś zbudzić się pełni sił porannym brzaskiem,
a potem pchani porannym, ciepłym promykiem
ruszyć dalej przed siebie, tak jak wczoraj znów na zachód;
ufni naturze, że nie rzuci nam pod nogi żadnych przeszkód.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

DZIEŃ 0: 1.07.2014
Na start...
DZIEŃ 1: 2.07.2014
Telgárt
   - Útulňa Andrejcová
DZIEŃ 2: 3.07.2014
Útulňa Andrejcová
   - Čertovica
DZIEŃ 3: 4.07.2014
Čertovica
   - Chata Štefánika
DZIEŃ 4: 5.07.2014
Chata Štefánika
   - Útulňa Ďurková
DZIEŃ 5: 6.07.2014
Útulňa Ďurková
   - Donovaly

Napisz do nas