Dziennik wypraw i przystań przed kolejną wędrówką.

Pasmo Graniczne [GSB-04]


za nami
pozostało
64,2 km
454,8 km
Bieszczady to góry odmienne od innych, tajemnicze, osnute legendami. Kiedyś kiedy przemierzaliśmy Główny Szlak Beskidzki z naszą najmłodszą córką (wciąż jest najmłodsza i niech już tak pozostanie, bo czwórka dzieciaków to już spora gromadka), kończyliśmy go w Bieszczadach. Gdy byliśmy już na połoninach zapytaliśmy ją (miała wtedy jedenaście lat):

 – Jak ci się podobają te góry?

Spodziewaliśmy się odpowiedzi nieco innej, nawiązującej do cudownie barwnej jesieni, na jaką wówczas trafiliśmy. Ona jednak odpowiedź swoją ustosunkowała do przebytego szlaku, do Beskidu Śląskiego, Żywieckiego, Gorców, Beskidu Sądeckiego i Niskiego. Miała w pamięci przekrój niemal całego szlaku, bowiem byliśmy już u schyłku jego pokonywania.

 – To góry zupełnie inne niż te, przez które dotąd przechodziliśmy – powiedziała nam, nie próbując ani trochę akcentować tego, czy Bieszczady podobają się bardziej, czy mniej, zapewne dlatego, że z każdego odwiedzonego pasma górskiego wyniosła w pamięci jakieś szczególne wspomnienie, czy też dostrzegała jego piękno. Jednak w swej odpowiedzi Ela wyraźnie zwróciła uwagą na to, że krajobraz Bieszczadów znacznie różni się od wcześniejszych pasm.

Współczesne Bieszczady nie przypominają tych powojennych, zupełnie wyludnionych i prawdziwie dzikich. Tamten mit o polskim „dzikim zachodzie” raczej już przeminął i coraz trudniej znaleźć w Bieszczadach miejsca głuchej dziczy. Dzisiaj wybieramy się na pasmo mniej uczęszczane, choć majówka zapewne sprawi, że nie będziemy przemierzać go zupełnie sami, w zupełnej ciszy, czy samotności

POGODA:

noc
rano
dzień
wieczór
TRASA:
Smerek, wieś (602 m n.p.m.) [czerwony szlak] Fereczata (1102 m n.p.m.) [czerwony szlak] Okrąglik (1101 m n.p.m.) [czerwony szlak] Jasło (1153 m n.p.m.) [czerwony szlak] Szczawnik (1098 m n.p.m.) [czerwony szlak] Małe Jasło (1097 m n.p.m.) [czerwony szlak] Worwosoka (1024 m n.p.m.) [czerwony szlak] Rożki (943 m n.p.m.) [czerwony szlak] Cisna (562 m n.p.m.)

Smerek - wieś.
Co cztery kijki, to nie dwa ;)

OPIS:
Nad Smerekim wiszą wciąż chmury, tak jak wczoraj. Prognozy nie wykluczają deszczu. Nikt jednak się tym nie przejmuje, nikt nie narzeka. Autokary podjeżdżają, turyści wysiadają… ktoś mógłby pomyśleć czy to przyjemność wędrować w tak ogromnej grupie. Ubezpieczamy się wzajemnie, ale nie wędrujemy depcząc po piętach towarzyszom wędrówki. Każdy ma swój styl i swoje tempo marszu. Wystarczy podporządkować się kilku regułom, aby być w porządku wobec grupy i spotkać się w komplecie w miejscu docelowym. Tworzymy grupę, w której wszyscy świetnie się rozumieją, bo mają wspólny cel i pasję. Dzięki temu z grupą szybko integrują się również nowe osoby, które są z nami po raz pierwszy.

Wioska Smerek powstała samoistnie jako osada pasterska. Jej ludność trudniła się wypasem bydła, owiec i trzody. Pierwsze wzmianki o niej pochodzą z roku 1497. Dopiero Piotr Kmita nadał osadzie prawo wołoskie. W 1754 roku w osadzie wybudowano cerkiew pw. Św. Wielkiego Męczennika Dymitra. Była to typowa cerkiew bojkowska, która przetrwała do roku 1871, kiedy spłonęła wskutek uderzenia pioruna. W roku 1875 wybudowano nową cerkiew, która należała do najpiękniejszych w Bieszczadach. Istniała do roku 1946, tak jak cała wieś. W marcu 1946 roku spłonęła cerkiew, a w drugiej połowie tego samego roku mieszkańcy Smereka zostali wywiezieni na teren dzisiejszej Ukrainy. Zabudowania wsi zostały zniszczone.

Obecnie Smerek rozwija się jako letnisko. Znaleźć tu można nocleg w pokojach gościnnych, pensjonatach, czy też w bazie namiotowej. O godzinie 9.00 w Smereku ruszamy na ciąg dalszy wędrówki czerwonym szlakiem. Najpierw asfaltem wzdłuż nitki potoku Niedźwiedziego. Za ostatnim domem szlak skręca w lewo na gruntową drogę, która doprowadza nas do miejsca, gdzie znajdowała się cerkiew i cmentarz dawnej bojkowskiej wsi.

Potok Niedźwiedzi.
Potok Niedźwiedzi.

W roku 2008 współcześni mieszkańcy Smereka uporządkowali rejon po dawnej cerkwi i cmentarzu. Praktycznie nic po nich nie zostało, jedynie szczątki kilku krzyży i jeden betonowy cokół. Na wejściu postawiono drewniany krzyż z napisem „Na wieczną pamięć przed historią deportowanym z własnej ziemi miejscowości Smerek”. Idąc głębiej z prawej mijamy metalowy krzyż oparty o konar, po chwili z lewej widzimy większy krzyż rzymskokatolicki z ukrzyżowanym Chrystusem, również oparty o drzewo. Znów z prawej widać umocowany do drzewa mniejszy metalowy krzyż, a na końcu po lewej dostrzegamy betonowy cokół. I to wszystko co udało się nam odnaleźć po starym cmentarzu - kilka ocalałych pamiątek po dawnych mieszkańcach Smereka.

Teren dawnego cmentarza w Smereku.
Tu kiedyś stała cerkiew.

Teren dawnego cmentarza w Smereku.
Teraz stoi drewniany krzyż.

Teren dawnego cmentarza w Smereku.

Teren dawnego cmentarza w Smereku.

Teren dawnego cmentarza w Smereku.

Teren dawnego cmentarza w Smereku.
Teren dawnego cmentarza w Smereku.

Po starym cmentarzu właściwie nie ma już śladu, pozostała tylko pamięć i miejsce po nim wchłaniane przez przyrodę, przez zielone kłącza, primule i barwinki. Historii nie da się cofnąć, ale oby taki czas, jak tamten, nigdy już nie nastąpił.

Pierwiosnek wyniosły (Primula elatior (L.) Hill.).
Pierwiosnek wyniosły (Primula elatior).

Barwinek pospolity (Vinca minor L.).
Barwinek pospolity (Vinca minor L.).

Opuszczamy teren dawnego cmentarza i podążamy dalej ku zalesionym wzniesieniom Pasma Granicznego. Snują się po nich chmury, próbując je opleść, lecz rozszarpywane są przez ostre wierzchołki świerków. Grupa rozciągnęła się z przodu, zostaliśmy na szlaku we dwoje dzieląc się samotnością. Widokowe łąki porośnięte grupkami brzóz, czy pojedynczymi okazami młodych świerków kończą się na osiedlu Górny Koniec dawnej wsi Smerek. Szlak wprowadza na podmokłą leśną drogę, która wkrótce podrywa się w górę spowalniając jeszcze bardziej nasz wolny marsz. Na jednym z krótkich wypłaszczeń stoku dochodzimy do dwójki naszych przyjaciół (jednych z wielu) z licznej grupy. Alicja i Marek wloką się pod górę tak jak my. Chłoniemy bieszczadzki szlak, wspinając się na Wielką Grań Wopistów - taką właśnie nazwą chciano kiedyś „ochrzcić” grzbiet Fereczatej, który zamierzamy pokonać. Nazwa nie przyjęła się, ale można ją spotkać na niektórych mapach.

Podejście jest żmudne, ale nie nużące, idziemy w dobrym towarzystwie. Pod wierzchołkiem zaczynają przeważać nieco skarłowaciałe buczki. Zaczyna prószyć śnieg, lecz opad ten szybko ustaje. Z wierzchołka dochodzi gwar rozmów. Są tam „nasi” – poznajemy śląski akcent Ludzi Gór, sympatycznych i wesołych ludzi, którzy przyłączyli się do naszej Wielkiej Majówki w Bieszczadach. Jest też Walentyna z Wrocławia, Ewa i Halinka z Tomaszowa Mazowieckiego, są też ludzie z Krakowa i okolic – Danusia, Nina, Kamila, Darek, Kinga i Andrzej. Wesoła gromadka. Jest godzina jedenasta, gdy robimy sobie wspólną fotkę na Fereczatej.

Szlak na Fereczatą.
Szlak na Fereczatą.

Fereczata (1102 m n.p.m.).
Fereczata (1102 m n.p.m.).

Szczyt Fereczatej (1102 m n.p.m.) porośnięty zaroślami ma też widokowe polany, z imponującym widokiem na grzbiety Pasma Granicznego, w tym na Jasło na zachodzie, gdzie za parę godzin doprowadzi nas Główny Szlak Beskidzki. Pociągająca dla ucha i tajemnicza nazwa Fereczata pochodzi od wołoskiego słowa „ferece” oznaczającego „paproć”. Nazwa tej góry pojawia się w dokumencie z 1519 roku, jako Fereczathi, który określał granicę między dobrami Kmitów i królewszczyzn.

Z Fereczatej schodzimy dość ostro na przełęcz przed bezimiennym wzniesieniem. Przełęcz pokrywają płaty śniegu. Mgła, czy może chmura okrywa siodło przełęczy. Robi się chłodno, przez kilka minut sypie śniegiem. O godzinie 11.20 wchodzimy na bezimienny wierzchołek. Jest na nim usypany kopczyk kamieni, otoczony lasem pokrzywionych buczków. Kolejne zejście i kolejne wejście na bezimienne wzniesienie, za którym mamy siodło z polaną, za którym wznosi się Okrąglik, pokryty lasem i pocięty rowami dawnych okopów. O godzinie 12.10 docieramy do granicy polsko-słowackiej.

Przełęcz pod Fereczatą.
Przełęcz pod Fereczatą.

Bezimienny szczyt.
Bezimienny szczyt.

Przed nami grzbiet graniczny z Okrąglikiem.
Przed nami grzbiet graniczny z Okrąglikiem.

Rów - pozostałość po okopach.
Rów - pozostałość po okopach.

Granicą państwową biegną dwa szlaki: niebieski i czerwony (słowacki). To może być mylące bo przez 300 metrów dwa czerwone szlaki, polski i słowacki biegną razem na szczyt Okrąglika. Na Okrąglik wchodzimy o godzinie 12.15.

Na szczycie Okrąglika (słow. Kruhliak; 1101 m n.p.m.) znajdują się drogowskazy polskie i słowackie, a także słupek graniczny I-29. Znakowany czerwonymi znakami Główny Szlak Beskidzki odchodzi tutaj od granicy państwowej i wchodzi w obszar karłowatych buczyn. To obszar niezwykły, gdzie drzewa mają dziwaczne, niespotykane kształty. Wydaje się, że te drzewa żyją, poruszają, niektóre przytulają się do siebie i coś sobie szepczą, a niektóre zamarły w głuchym krzyku, którego nikt nie słyszy, lecz widzi poprzez swarliwą posturę. Pomiędzy drzewami unosi się delikatna mgiełka. Snuje się pomiędzy nimi, nasłuchuje naszych rozmów, lecz wciąż się oddala nie pozwalając nam wejść w jej otchłań. To dzikość Bieszczadów.

Czerwony szlak słowacki.
Czerwony szlak słowacki.

Na granicy polsko-słowackiej.
Na granicy polsko-słowackiej.

 Okrąglik (słow. Kruhliak; 1101 m n.p.m.). Okrąglik (słow. Kruhliak; 1101 m n.p.m.).
Okrąglik (słow. Kruhliak; 1101 m n.p.m.).
Okrąglik (słow. Kruhliak; 1101 m n.p.m.).

Okrąglik.
Okrąglik.

Karłowate buki.
Karłowate buki.

Na moment pojawia się słońce, lecz chmury wciąż uparcie zasklepiają niebo. Nieliczne płaty śniegu wciąż mogą cieszyć się żywotem. Nie stopnieją, dopóki w Bieszczady nie przyjdzie prawdziwa wiosna. Tymczasem wychodzimy na połoninę pokrywającą część wierzchołkową Jasła, najwyższego szczytu na trasie dzisiejszej wędrówki. Krótkie podejście za czerwonymi znakami szlaku nie prowadzi jednak na sam wierzchołek. Musimy kawałek odejść ze szlaku na północny wschód, aby wejść na kulminację góry oznaczoną geodezyjnym betonowym trójnogiem. Docieramy tam na godzinę 12.50.

Na szczycie Jasła spotykamy wesołą grupkę z Jasła, ale (jak sami podkreślają) nie są mieszkańcami góry z trójnogiem na szczycie, której wierzchołek właśnie zdobyliśmy, lecz miasta o takiej samej nazwie. Pozdrawiamy Was, ludzie z Jasła - może jeszcze gdzieś się spotkamy, na jakimś wspólnym wyjeździe. Nasza wędrówka łączy prawdziwych ludzi gór, gdzie życzliwość, przyjaźń i wyrozumiałość przerasta wszystkie różnice. Wędrujemy dla przeżywania fascynującego piękna krajobrazu i bogactwa przyrody. Znajdujemy czas na to by zatrzymać się na szlaku i zobaczyć co nam on oferuje. Nie biegniemy by zaliczyć jego dystans, bo ileż piękna można wtedy przeoczyć. Idziemy nie tylko aby pokonać dystans, ale też aby coś zobaczyć i doznać szczególnego spotkania z przyrodą i drugim człowiekiem, z którym można podzielić się wrażeniami. W myślach przychodzą słowa Waltera Hagen’a, które mogłyby być mottem naszej wędrówki: „Nie śpiesz się, nie zamartwiaj. Przybyłeś na ten świat jedynie z krótką wizytą. Dlatego nie zapominaj schylić się i powąchać kwiaty”.

W drodze na Jasło.
W drodze na Jasło.

Jasło (1153 m n.p.m.).
Jasło (1153 m n.p.m.) i ludzie z Jasła.

Żegnamy się z ludźmi z Jasła, wracamy na czerwony szlak. Połoniną schodzimy na przełęcz, a z niej wspinamy się krótko na Szczawnik (1098 m n.p.m.). Śnieg zaczyna znów prószyć, śnieżynki wpadają za kołnierz. Trzeba zaciągnąć kaptury na kilka minut. Za Szczawnikiem przestaje padać, a zza chmur pokazuje się słońce. Mokry grunt lasu zaczyna intensywnie parować. Las ten jest przedziwny, tajemniczy. Wśród buków goszczą okazy jaworów, a jeden z nich, jakby przekręcony na prawo, intryguje pustym, otwartym pniem. Dalej mamy buka o kilkunastu konarach wyrastających z jednego korzenia. Fantazja przyrody nie ma tutaj granic. Ta fantazja towarzyszy nam do szczytu Małego Jasła, szczytu do którego docieramy o godzinie 13.50.

Przed Szczawnikiem.
Przed Szczawnikiem.

Na zejściu z Jasła.
Na zejściu z Jasła.

Widok na Jasło z podejścia na Szczawnik.
Widok na Jasło z podejścia na Szczawnik.

Bukowy las,
Bukowy las,

Ziemia paruje.
Ziemia paruje.

Wejście do bukowego lasu z domieszką jawora.
Wejście do bukowego lasu z domieszką jawora.

Dziwny jawor.
Dziwny jawor.

Jeden, czy wiele buków?
Jeden, czy wiele buków?

Małe Jasło.
Małe Jasło.

Na Małym Jaśle zatrzymują nas chwilę rozległe widoki. Z prawej Łapiennik, Krzemienna i Czernina, i dolina Dołżyczki. Z lewej piętrzy się masyw Hyrlatej, zza której wychyla się kontur Matragony. Na wprost nas ciągnie się grzbiet opadający do Cisnej, ten którym podążamy. Rysują się na nim jeszcze dwa wzniesienia: Worwosoka i Rożki. Dalej widoczne jest Pasmo Wysokiego Działu, gdzie jutrzejszego dnia tworzyć będziemy swoją historię.

Małe Jasło (1097 m n.p.m.).
Małe Jasło (1097 m n.p.m.).

Przed nami grzbiet z Worwosoką i Rożkami.
Przed nami grzbiet z Worwosoką i Rożkami.

Dolina Dołżyczki.
Dolina Dołżyczki.

Na Worwosoce widać środek grupy. Z początku wydaje się, że zawracają, ale po chwili obserwacji orientujemy się, że mijają się z inną grupą turystów. Schodzimy na przełęcz, pokrytą połoniną. Przed przełęczą na szlaku rośnie kilka świerków w grupce. Przechodzimy między nimi i wkrótce krótkim podejściem wchodzimy na szczyt Worwosoki. Jest tutaj Jacek, Kinga, Andrzej, Ewa. Siadamy na odpoczynek i dla pięknej południowej panoramy, sięgające dalekich, mniej znanych pasm słowackich znajdujących się za grzbietem granicznym, na którym kulminują Czerenin, Stryb, Sinkowa i Rypi Wierch. Przed tym pasmem widać dolinę otoczoną zewsząd lesistymi górami. Są to Roztoki Górne, obecnie niewielka osada z kilkoma zabudowaniami. Leży na drodze z Majdanu do Przełęczy nad Roztokami. Niegdyś przełęcz ta miała znaczenie strategiczne. Prowadził przez nią szlak handlowy na Węgry. Dawniej roztoki Górne były wsią królewską, w której mieszkali Bojkowie. Według badaczy wieś ta leżała na pograniczu bojkowsko-łemkowskim. Solinka leżąca nieco dalej uznawana była już za wieś łemkowską.

Wkrótce dochodzą nas Marek i Alicja, którzy zabawili dłużej na Jaśle. Wkrótce też na Worwosokę wchodzi „czoło” niewielkiej grupki znajomych, także przemierzająca Główny Szlak Beskidzki. Na moment zatrzymują się na uścisk dłoni. Z pewnością za niedługo będą nas mijać kolejne osoby z tej grupy, bo raczej nie skorzy jesteśmy do pośpiechu. Jest zbyt ładnie tutaj, aby gnać szybko, a czasu też mamy nadto i pogoda zrobiła się całkiem niezła. Minęły już chyba na dobre ostatnie wiosenne oddechy zimy.

Schodzimy z Małego Jasła. W tle Pasmo Durnej i Łopiennika.

Worwosoka i Rożki.
Przed nami Worwosoka i dalej Rożki.

Widok na Pasmo Łopiennika i Durnej.
Widok na Pasmo Łopiennika i Durnej.

Małe Jasło - widok z podejścia na Worowosokę.
Małe Jasło - widok z podejścia na Worowosokę.

Worwosoka (1024 m n.p.m.)
Worwosoka (1024 m n.p.m.)

Pasmo Łopiennika i Durnej.
Pasmo Łopiennika i Durnej.

Mija czternasta. Przed nami jeszcze leśne Rożki (943 m n.p.m.), przez które szlak przechodzi trawersem po wschodnich, a potem wschodnio-północnych stokach. Za Rożkami szlak skręca 90 stopni w prawo i odtąd mamy już tylko w dół. Przechodzimy przez jednolity bukowy las. Z jego runa wyrastają niewielkie, młode świerki. Zielenią się kępki traw. Wychodzimy na moment z tego pięknego lasu, aby przeciąć utwardzoną drogę leśną. Za drogą nachylenie stoku wyraźnie łagodnieje.

O godzinie 15.50 przechodzimy obok miejsca katastrofy śmigłowca, za załogą biorącą udział w popularnym programie telewizyjnym „997”. Zdarzenie to miało miejsce 10 stycznia 1991 roku, przed godziną 10.00. Śmigłowiec Mi-8T ze 103 Pułku Lotniczego Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych MSW po wystartowaniu leciał spokojnie na wysokości 40 metrów wzdłuż rzeki Solinka. Po kilku minutach okolicą wstrząsnął potężny huk roztrzaskującego się śmigłowca. Świadkowie podają, że widzieli jak maszyna przed katastrofą wyłoniła się zza wzniesienia Rożki. Krążyła w powietrzu jednak była odwrócona niemal całkowicie podłogą do góry. Na pokładzie śmigłowca znajdowało się 10 osób - wszyscy zginęli na miejscu.

Lot ten miał na celu sprawdzenie z powietrza warunków pogodowych, bo nad Cisną widoczne były niewielkie oznaki załamania pogody i chciano zobaczyć, czy może ono przekształcić się w ulewę uniemożliwiającą zdjęcia. Dowódca zgodził się zabrać na pokład pasażerów, którzy chcieli skorzystać z okazji i obejrzeć z lotu ptaka okolicę. Do śmigłowca wsiadło sześciu policjantów i jeden pracownik cywilny Policji.

Rok później powstał obelisk upamiętniający ofiary tej katastrofy. Jednym z jego inicjatorów był policjant, który chciał wówczas wsiąść do śmigłowca z ośmioletnim synem, lecz odradzono mu tego, bo niedawno miał wypadek, po którym nie był jeszcze w pełni sprawny. Miał trudności z chodzeniem. Jego miejsce zajął komendant posterunku w Cisnej Zdzisław Marciniak, który zdążył wsiąść do maszyny niemal w ostatniej chwili. Gdyby spóźnił się kilka minut nie poleciałby.

Bukowy las z młodymi świerkami.
Bukowy las z młodymi świerkami.

Obelisk w miejscu katastrofy śmigłowca Mi-8T.
Obelisk w miejscu katastrofy śmigłowca Mi-8T.
Obelisk w miejscu katastrofy śmigłowca Mi-8T.

Za obeliskiem mamy krótki, ale bardzo błotnisty odcinek szlaku. Szlak dzieli się drogą z płynącym ciekiem, wpływającym nieco niżej do Solinki. U jego ujścia opłukujemy buty z błota. Jesteśmy już praktycznie u celu dzisiejszej wędrówki. Na drugi brzeg Solinki przedostajemy się mostem bieszczadzkiej kolejki wąskotorowej. Po drugiej stronie rzeki stoi „Siekierezada” jedna z najbardziej znanych knajp w Cisnej. Mówi się o niej, że jest tak samo kultowa, jak i przereklamowana. Cokolwiek by nie mówić, ma niepowtarzalny wystrój i klimat - siekiery wbite w stoły, na ścianach bieszczadzkie diabły i poroża, zwisające łańcuchy i bieszczadzkie piwo. Zaglądnąć tam trzeba, choćby raz.

Most bieszczadzkiej kolejki wąskotorowej nad Solinką.

„Siekierezada” to ostatnie miejsce na przystanek przed odjazdem do bazy. Godzina 16.30 to planowy odjazd. Grupa jest solidna i na wyznaczoną godzinę wszyscy zajmują swoje miejsca w autokarach. Nazywamy ją Supergrupą nie bez przyczyny, bo tworzą ją wspaniali ludzie.

Kończąc można by na post scriptum dodać jeszcze
coś pisanego wierszem choć żadne z nas wieszcze
Prawdą jest i nie tylko to jest nasze zdanie,
i dla nikogo nie jest to żadne zdziwienie
gdy mówimy: jesteście turystyczne kwiecie,
Supergrupą, jeśli tego jeszcze nie wiecie,
w której wszyscy widzą jeden, wspólny kierunek,
gdzie króluje uśmiech, braterstwo i szacunek,
wszyscy ze sobą bardzo miło współpracują,
ideę wspólnego wędrowania szanują.

GALERIE FOTOGRAFICZNE:
Przedwiośnie na Małym Jaśle

Udostępnij:

1 komentarz:

  1. Miło wiedzieć, że jeszcze chodzą po górach ludzie "starym stylem" chłonąc to, co w górach najlepsze.

    OdpowiedzUsuń

Popularne posty (ostatnie 30 dni)

Etykiety

Archiwum bloga

Translator

Liczba wyświetleń

Stali bywalcy

Odbiorcy

Smaki Karpat

Wołoskimi śladami

Mapę miej zawsze ze sobą

Zapamiętaj !
NUMER RATUNKOWY
W GÓRACH
601 100 300

Niezastąpiony na GSS

Przewodnik „Główny Szlak Sudecki”. Jest to bogate kompendium wiedzy o najdłuższym szlaku w Sudetach, zawierające opisy przebiegu szlaku ze szczegółowymi mapami, czasami przejść i profilami wysokościowymi oraz namiarami do schronisk. Zawarto w nim również mnóstwo opisanych atrakcji, ciekawostek oraz niezliczoną ilość barwnych fotografii.
W tej jednej publikacji mamy wszystko to co potrzebne turyście przemierzającemu Główny Szlak Sudecki.

Główny Szlak Beskidzki

21-23.10.2016 - wyprawa 1
Zaczynamy gdzie Biesy i Czady,
czyli w legendarnych Bieszczadach

BAZA: Ustrzyki Górne ODCINEK: Wołosate - Brzegi Górne
Relacje:
13-15.01.2017 - Bieszczadzki suplement do GSB
Biała Triada z Biesami i Czadami
BAZA: Ustrzyki Górne
Relacje:
29.04.-2.05.2017 - wyprawa 2
Wielka Majówka w Bieszczadach
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Brzegi Górne - Komańcza
Relacje:
16-18.06.2017 - wyprawa 3
Najdziksze ostępy Beskidu Niskiego
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Komańcza - Iwonicz-Zdrój
Relacje:
20-22.10.2017 - wyprawa 4
Złota jesień w Beskidzie Niskim
BAZA: Iwonicz ODCINEK: Iwonicz-Zdrój - Kąty
Relacje:
1-5.05.2018 - wyprawa 5
Magurskie opowieści
i pieśń o Łemkowyni

BAZA: Zdynia ODCINEK: Kąty - Mochnaczka Niżna
Relacje:
20-22.07.2018 - wyprawa 6
Ziemia Sądecka
BAZA: Krynica-Zdrój ODCINEK: Mochnaczka Niżna - Krościenko nad Dunajcem
Relacje:
7-9.09.2018 - wyprawa 7
Naprzeciw Tatr
BAZA: Studzionki, Turbacz ODCINEK: Krościenko nad Dunajcem - Rabka-Zdrój
Relacje:
18-20.01.2019 - wyprawa 8
Zimowe drogi do Babiogórskiego Królestwa
BAZA: Jordanów ODCINEK: Rabka-Zdrój - Krowiarki
Relacje:
17-19.05.2019 - wyprawa 9
Wyprawa po wschody i zachody słońca
przez najwyższe partie Beskidów

BAZA: Markowe Szczawiny, Hala Miziowa ODCINEK: Krowiarki - Węgierska Górka
Relacje:
22-24.11.2019 - wyprawa 10
Na śląskiej ziemi kończy się nasza przygoda
BAZA: Równica ODCINEK: Węgierska Górka - Ustroń
Plan wyjazdu:
    [ZAPISY]

GŁÓWNY SZLAK WSCHODNIOBESKIDZKI
termin 1. wyprawy: 6-15 wrzesień 2019
odcinek: Bieszczady czyli...
od Przełęczy Użockiej do Przełeczy Wyszkowskiej
    [ZAPISY]

Koszulka Beskidzka

Niepowtarzalna, z nadrukowanym Twoim imieniem na sercu - koszulka „Wyprawa na Główny Szlak Beskidzki”.
Wykonana z poliestrowej tkaniny o wysokim stopniu oddychalności. Nie chłonie wody, ale odprowadza ją na zewnątrz dając wysokie odczucie suchości. Nawet gdy pocisz się ubranie nie klei się do ciała. Wilgoć łatwo odparowuje z niej zachowując jednocześnie komfort cieplny.

Główny Szlak Beskidu Wyspowego


ETAP DATA, ODCINEK
1
19.11.2016
[RELACJA]
Szczawa - Jasień - Ostra - Ogorzała - Mszana Dolna
2
7.01.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Potaczkowa - Rabka-Zdrój
3
18.02.2017
[RELACJA]
Rabka-Zdrój - Luboń Wielki - Przełęcz Glisne
4
18.03.2017
[RELACJA]
Przełęcz Glisne - Szczebel - Kasinka Mała
5
27.05.2017
[RELACJA]
Kasinka Mała - Lubogoszcz - Mszana Dolna
6
4.11.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Ćwilin - Jurków
7
9.12.2017
[RELACJA]
Jurków - Mogielica - Przełęcz Rydza-Śmigłego
8
20.01.2018
[RELACJA]
Przełęcz Rydza-Śmigłego - Łopień - Dobra
9
10.02.2018
[RELACJA]
Dobra - Śnieżnica - Kasina Wielka - Skrzydlna
10
17.03.2018
[RELACJA]
Skrzydlna - Ciecień - Szczyrzyc
11
10.11.2018
[RELACJA]
Szczyrzyc - Kostrza - Tymbark
12
24.03.2019
[RELACJA]
Tymbark - Kamionna - Żegocina
13
14.07.2019
[RELACJA]
Żegocina - Łopusze - Laskowa
14
22.09.2019
[ZAPISY]
Laskowa - Sałasz - Męcina
15
. .
[w przygotowaniu]
Męcina - Jaworz - Limanowa
16
. .
[w przygotowaniu]
Limanowa - Łyżka - Pępówka - Łukowica
17
. .
[w przygotowaniu]
Łukowica - Ostra - Ostra Skrzyż.
18
. .
[w przygotowaniu]
Ostra Skrzyż. - Modyń - Szczawa

Małopolski Szlak Papieski


TRASA GŁÓWNA
ETAP DATA, ODCINEK
1
12.03.2016
[RELACJA]
Kalwaria Zebrzydowska - Gorzeń Górny
2
9.04.2016
[RELACJA]
Gorzeń Górny - Wadowice - Ponikiew
3
14.05.2016
[RELACJA]
Ponikiew - Groń JPII - Leskowiec - Hucisko
4
1.10.2016
[RELACJA]
Hucisko - Zawoja - Skawica Górna
5
2.10.2016
[RELACJA]
Skawica Górna - Polica - Przełęcz Krowiarki
6
9.04.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki - Zubrzyca Górna - Przełęcz Bory
7
20.05.2017
[RELACJA]
Przełęcz Bory - Ludźmierz - Nowy Targ
8
24.09.2017
[RELACJA]
Nowy Targ - Turbacz - Rzeki
9
27.01.2018
[RELACJA]
Rzeki - Gorc - Ochotnica Dolna
10
17.02.2018
[RELACJA]
Ochotnica Dolna - Lubań - Krościenko nad Dunajcem
11
28.04.2018
[RELACJA]
Krościenko nad Dunajcem - Przysietnica
12
1.12.2018
[RELACJA]
Przysietnica - Stary Sącz

TRASY SPECJALNE
nr 1
1
7.05.2016
[RELACJA]
Kraków, Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”
nr 2
1
10.03.2018
[RELACJA]
Kraków, Pałac Arcybiskupi

TRASY WARIANTOWE
I - Beskid Makowski
1
. .
[w przygotowaniu]
Kalwaria Zebrzydowska – Lanckorońska Góra – Sułkowice
2
. .
[w przygotowaniu]
Sułkowice – Barnasiówka – Myślenice
3
. .
[w przygotowaniu]
Myślenice – Uklejna – Myślenice Zarabie
II - Beskid Żywiecki
1
5/6.08.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki – Babia Góra – Przełęcz Krowiarki
III - Pasmo Podhalańskie, Gorce, Beskid Makowski i Wyspowy
1
20.10.2018
[RELACJA]
Harkabuz – Rabska Góra – Rabka-Zdrój
2
15.12.2018
[RELACJA]
Rabka-Zdrój – Luboń Wielki – Przełęcz Glisne
3
12.01.2019
[RELACJA]
Przełęcz Glisne – Szczebel – Kasinka Mała
4
24.02.2019
[RELACJA]
Kasinka Mała – Lubogoszcz – Kasina Wielka
5
. .
[w przygotowaniu]
Kasina Wielka – Śnieżnica – Przełęcz Gruszowiec
6
. .
[w przygotowaniu]
Przełęcz Gruszowiec – Ćwilin – Jurków
7
. .
[w przygotowaniu]
Jurków – Mogielica – Jasień – Przełęcz Przysłop
IV - Beskid Wyspowy
1
6.05.2017
[RELACJA]
Mogielica – Przełęcz Słopnicka
2
29.10.2017
[RELACJA]
Przełęcz Słopnicka – Łukowica
3
18.11.2017
[RELACJA]
Łukowica – Miejska Góra
V - Beskid Wyspowy
1
19.11.2016
[RELACJA]
Jasień - Mszana Dolna
VI - Podhale
1
25.03.2017
[RELACJA]
Ludźmierz - Ząb
2
26.03.2017
[RELACJA]
Ząb - Kiry
VII - Tatry
1
2.04.2016
[RELACJA]
Kiry - Dolina Jarząbcza
2
29.10.2016
[RELACJA]
Polana Huciska - Polana Strążyska
3
3.12.2016
[RELACJA]
Polana Strążyska - Kuźnice
4
21.01.2017
[RELACJA]
Kuźnice - Wiktorówki - Palenica Białczańska
5
25.02.2017
[RELACJA]
Palenica Białczańska - Morskie Oko
VIII - Gorce
1
17.09.2016
[RELACJA]
Turbacz - Studzionki
2
18.09.2016
[RELACJA]
Studzionki - Lubań
IX - Beskid Sądecki
1
5.08.2018
[RELACJA]
Dzwonkówka – Tylmanowa
X - Beskid Sądecki, Beskid Niski
-
. .
[w opracowaniu]
Stary Sącz – Magura Wątkowska

Fascynujący świat krasu

25-27 lipca 2014 roku
Trzy dni w Raju... Słowackim Raju
Góry piękne są!
...można je przemierzać w wielkiej ciszy i samotności,
ale jakże piękniejsze stają się, gdy robimy to w tak wspaniałym towarzystwie – dziękujemy Wam
za trzy niezwykłe dni w Słowackim Raju,
pełne serdeczności, ciekawych pogawędek na szlaku
i za tyleż uśmiechu.
24-26 lipca 2015 roku
Powrót do Słowackiego Raju
Powróciliśmy tam, gdzie byliśmy roku zeszłego,
gdzie natura stworzyła coś niebywałego;
gdzie płaskowyże pocięły rokliny,
gdzie Spisza i Gemeru łączą się krainy;
by znów wędrować wąwozami dzikich potoków,
by poczuć na twarzy roszące krople wodospadów!
To czego jeszcze nie widzieliśmy – zobaczyliśmy,
gdy znów w otchłań Słowackiego Raju wkroczyliśmy!


19-21 sierpnia 2016 roku
Słowacki Raj 3
Tam gdzie dotąd nie byliśmy!
Przed nami kolejne trzy dni w raju… Słowackim Raju
W nieznane nam dotąd kaniony ruszymy do boju
Od wschodu i zachodu podążymy do źródeł potoków
rzeźbiących w wapieniach fantazję od wieków.
Na koniec pożegnalny wąwóz zostanie na południu,
Ostatnia droga do przebycia w ostatnim dniu.

           I na całe to krasowe eldorado
spojrzymy ze szczytu Havraniej Skały,
           A może też wtedy zobaczymy
to czego dotąd nasze oczy widziały:
           inne słowackie krasy,
próbujące klasą dorównać pięknu tejże krainy?
           Niech one na razie cierpliwie
czekają na nasze odwiedziny.

7-9 lipca 2017 roku
Słowacki Raj 4
bo przecież trzy razy to za mało!
Ostatniego lata miała to być wyprawa ostatnia,
lecz Raj to kraina pociągająca i w atrakcje dostatnia;
Piękna i unikatowa, w krasowe formy bogata,
a na dodatek zeszłego roku pojawiła się w niej ferrata -
przez dziki Kysel co po czterdziestu latach został otwarty
i nigdy dotąd przez nas jeszcze nie przebyty.
Wspomnień czar ożywi też bez większego trudu
fascynujący i zawsze urzekający kanion Hornadu.
Zaglądnąć też warto do miasta mistrza Pawła, uroczej Lewoczy,
gdzie w starej świątyni świętego Jakuba każdy zobaczy
najwyższy na świecie ołtarz, wyjątkowy, misternie rzeźbiony,
bo majster Paweł jak Wit Stwosz był bardzo uzdolniony.
Na koniec zaś tej wyprawy - wejdziemy na górę Velka Knola
Drogą niedługą, lecz widokową, co z góry zobaczyć Raj pozwala.
Słowacki Raj od ponad stu lat urodą zniewala człowieka
od czasu odkrycia jej przez taternika Martina Rótha urzeka.
Grupa od tygodni w komplecie jest już zwarta i gotowa,
Kaniony, dzikie potoki czekają - kolejna rajska wyprawa.


Cudowna wyprawa z cudownymi ludźmi!
Dziękujemy cudownym ludziom,
z którymi pokonywaliśmy dzikie i ekscytujące szlaki
Słowackiego Raju.
Byliście wspaniałymi kompanami.

Miało być naprawdę po raz ostatni...
Lecz mówicie: jakże to w czas letni
nie jechać znów do Słowackiego Raju -
pozwolić na zlekceważenie obyczaju.
Nawet gdy niemal wszystko już zwiedzone
te dzikie kaniony wciąż są dla nas atrakcyjne.
Powiadacie też, że trzy dni w raju to za krótko!
skoro tak, to czy na cztery nie będzie zbyt malutko?
No cóż, podoba nam się ten kras,
a więc znów do niego ruszać czas.
A co wrzucimy do programu wyjazdu kolejnego?
Może z każdego roku coś jednego?
Niech piąty epizod w swej rozciągłości
stanie się powrotem do przeszłości,
ruszajmy na stare ścieżki, niech emocje na nowo ożyją
gdy znów pojawimy się w Raju z kolejną misją!

15-18 sierpnia 2018 roku
Słowacki Raj 5
Retrospekcja
Suchá Belá - Veľký Sokol -
- Sokolia dolina - Kyseľ (via ferrata)

Koszulka wodniacka

Łemkowyna

- etap 1 -

18-20 wrzesień 2015
Beskid Niski
WSCHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 2 -

16-18 październik 2015
Beskid Sądecki, Pieniny
ZACHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 3 -

29-31 styczeń 2016
Beskid Niski
ŚRODKOWA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 4 -

22-24 kwiecień 2016
Beskid Niski, Bieszczady
WSCHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 5 -

21-23 lipiec 2017
Beskid Niski
ZACHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA
WATRA ŁEMKOWSKA w ZDYNI



Geocache

Tatrzańska rodzinka

Wspomnienie


519 km i 18 dni nieustannej wędrówki
przez najwyższe i najpiękniejsze partie polskich Beskidów
– od kropki do kropki –
najdłuższym górskim szlakiem turystycznym w Polsce


Dorota i Marek Szala
Główny Szlak Beskidzki
- od kropki do kropki -

WYRÓŻNIENIE
prezentacji tego pasjonującego przedsięwzięcia na



za dostrzeżenie piękna wokół nas.

Dziękujemy i cieszymy się bardzo,
że nasza wędrówka Głównym Szlakiem Beskidzkim
nie skończyła się na czerwonej kropce w Ustroniu,
ale tak naprawdę doprowadziła nas aż na
Navigator Festival 2013.

Z pamiętnej wędrówki...

Po drugiej stronie Tatr, czyli na grani Niżnych Tatr

Na drogę zabieramy tylko trochę jedzenia i wody,
dobre buty, ciepły łach, szczyptę odwagi i chęci pokłady.
Na tą wędrówkę krainą nam nieznaną,
przez dziką przyrodę nieujarzmioną,
matka natura niech da nam warunki wymarzone,
a niedźwiedzie, wilki niech będą spokojne i najedzone.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

Podążać będziemy w stronę zachodzącego słońca,
by przed zmierzchem w jego czerwieni utulić lica.
Zaś zbudzić się pełni sił porannym brzaskiem,
a potem pchani porannym, ciepłym promykiem
ruszyć dalej przed siebie, tak jak wczoraj znów na zachód;
ufni naturze, że nie rzuci nam pod nogi żadnych przeszkód.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

DZIEŃ 0: 1.07.2014
Na start...
DZIEŃ 1: 2.07.2014
Telgárt
   - Útulňa Andrejcová
DZIEŃ 2: 3.07.2014
Útulňa Andrejcová
   - Čertovica
DZIEŃ 3: 4.07.2014
Čertovica
   - Chata Štefánika
DZIEŃ 4: 5.07.2014
Chata Štefánika
   - Útulňa Ďurková
DZIEŃ 5: 6.07.2014
Útulňa Ďurková
   - Donovaly

Napisz do nas