Dziennik wypraw i przystań przed kolejną wędrówką.

Radziejowa [GSB-20]


za nami
pozostało
307,0 km
212,0 km
Słońce skwarzy. Na niebie ni jednej chmurki. Aż nie chce się wierzyć, że na dzisiaj zapowiadają opady i burze, i to już w południe, a przed nami długa trasa. Główny Szlak Beskidzki prowadzi głównymi grzbietami pasm Beskidu Sądeckiego. Trzeba przejść blisko 30 kilometrów, żeby zejść do doliny znajdującej się po drugiej stronie grzbietu. Zawitaliśmy o poranku do Rytra. Jest tak samo słonecznie, a nawet bardziej, niż wczoraj po południu, kiedy kończyliśmy tutaj trasę. Piękna, malownicza dolina, leniwa jeszcze, ale przecież dzisiaj jest niedziela - ludzie nie kwapią się do wczesnej pobudki. Poprad nawet płynie jak od niechcenia, bo musi. Sielankowy spokój. Na stacji stoi skład pasażerski - nie odjeżdża.

POGODA:
noc
rano
dzień
wieczór
bezchmurnie
zachmurzenie małe
burza z deszczem
zachmurzenie umiarkowane
TRASA:
Rytro (338 m n.p.m.) Kordowiec (763 m n.p.m.) Niemcowa, płn. zbocze (1001 m n.p.m.) Międzyradziejówki (1037 m n.p.m.) Wielki Rogacz (1182 m n.p.m.) Przełęcz Żłobki (1106 m n.p.m.) Radziejowa (1266 m n.p.m.) Mała Radziejowa (1207 m n.p.m.) Przełęcz Długa (1161 m n.p.m.) Złomisty Wierch (1224 m n.p.m.) Wielka Przehyba (1191 m n.p.m.) Schronisko PTTK na Przehybie (1175 m n.p.m.) Skałka (1163 m n.p.m.) Kuba (888 m n.p.m.) Przełęcz Przysłop (832 m n.p.m.) Dzwonkówka (983 m n.p.m.) Przełęcz Siodełko (782 m n.p.m.) Groń (803 m n.p.m.) Stajkowa (730 m n.p.m.) Krościenko nad Dunajcem (420 m n.p.m.)

OPIS:
Jest godzina 8.20. Ruszamy w drogę. Przecinamy tory kolejowe. Pociąg wciąż stoi i nikt nie kwapi się dać mu znaku do odjazdu. Dróżka momentalnie zaczyna prowadzić ostro pod górkę. Rośnie nam piękno doliny. Z jej zieleni wyłania się rzeka, obok niej szosa i linia kolejowa – trzy różne trakty komunikacyjne. Przez dolinę Popradu zawsze wiodły trakty. W średniowieczu pilnował ich ryterski zamek, którego ruiny widzimy po przeciwległej stronie doliny. Zamek w Rytrze był strażnicą komory celnej nad Popradem. Najstarszą pozostałością tego zamku jest zachowana cylindryczna wieża z końca XIII wieku. Wieża ta wpisała się na stałe w urokliwy krajobraz Rytra nad Popradem, którego historia sięga czasów zamku.

Kiedyś przyjechała tu na wypoczynek Maria Kownacka, popularna pisarka dla dzieci i młodzieży. Było to latem 1955 roku. Zamieszkała w przysiółku Mikruty naprzeciwko kościoła. Miał to być pobyt wyłącznie wypoczynkowy, a okazał się pobytem inspirującym do pracy. Niezwykła okolica Rytra i doliny Popradu, przyroda i krajobrazy, legendy o zamku ryterskim, a także bogaty folklor mieszkańców zauroczył i zainspirował pisarkę. Odtąd Sądecczyzna stała się jej ulubionym miejscem.

Stacja kolejowa Rytro.
Stacja kolejowa Rytro.

Dolina Popradu.
Dolina Popradu.

Wspinamy się na garb.
Wspinamy się na garb.

Roztoka Ryterska.
Roztoka Ryterska i dolina Wielkiej Roztoki.

Wspięliśmy się na garb, po którym biegnie wąska asfaltowa droga dojazdowa do domostw rozrzuconych na stokach wzniesień. Stoją wysoko powyżej doliny Popradu, a niegdyś stały jeszcze wyżej. Z prawej widzimy dolinę Wielkiej Roztoki. Chowa się za Jastrzębską Góra (683 m n.p.m.), na której zimą działa popularna stacja narciarska „Ryterski Raj”. W tejże dolinie Wielkiej Roztoki umiejscowiona jest akcja książki Marii Kownackiej „Rogaś z Doliny Roztoki” wydanej w 1957 roku. Książka ta przez wiele lat była lekturą w szkole podstawowej.

O godzinie 9.00 przechodzimy przez Brzozowy Gronik (536 m n.p.m.). To znane miejsce z poprzednich wędrówek. Przechodzący tędy ludzie często zatrzymują się pod rosnącymi dwoma brzózkami, pomiędzy którymi wciśnięta jest deska służąca za ławeczkę. Przystają odpocząć, albo żeby uwiecznić się na fotografii w tym niezwykłym miejscu. Za niedługa szlak schodzi z drogi, tu już gruntowej. Prowadzi pośród ukwieconych łąk pełnych owadów, a potem przez nieduży zagajnik wprowadza znów na gruntową drogę. Mijamy dużą kapliczkę domkową. Dalej droga przechodzi pod starym domem, którego pilnuje nieduży pies. Obszczekuje nas. Uspokaja go gospodyni. Miło jest z nią porozmawiać. Przy domu jest mnóstwo kotów. Upodobały sobie go, jak też życzliwą gospodynię. Każdy ma swoje imię, każdy ma swój charakter i zwyczaje. Nie ma dwóch takich samych – mówi gospodyni – ten na przykład to Hrabianka, tak na tego mówię. – A to dlaczego? – Bo przebiera w jedzeniu, zjada tylko szynkę i nie chce się innego jedzenia chwycić – wyjaśnia kobieta.

Kapliczka.
Kapliczka.

Podążamy dalej przez malownicze łąki z rosnącymi na nich dzwonkami skupionymi (Campanula glomerata L.). W trawie dostrzegamy wyjątkowo dziwną pajęczynę uplecioną na kształt lejka. Zwężający się do wąskiej rurki lejek pajęczyny niknie zagłębiając się w trawie. Na końcu tej rurki siedzi właściciel, a zarazem twórca niezwykłej sieci. Czeka, aż na szerokim przedzie pajęczyny wyląduje potencjalna ofiara, a wtedy natychmiast wybiega ze swej kryjówki, by wstrzyknąć ofierze jad. Pająk, który skrywa się w tej pajęczynie pochodzi do rodziny Lejkowcowatych (Agalenidae) i najprawdopodobniej jest to lejkowiec labiryntowy (Agelena labyrinthica).



Dzwonek skupiony (Campanula glomerata L.) Dzwonek skupiony (Campanula glomerata L.)
Dzwonek skupiony (Campanula glomerata L.)

Pajęczyna lejkowca labiryntowego (Agelena labyrinthica).
Pajęczyna lejkowca labiryntowego (Agelena labyrinthica).

Latolistek cytrynek (Gonepteryx rhamni)
Latolistek cytrynek (Gonepteryx rhamni).

Widok w kierunku Makowicy.
Widok w kierunku Makowicy.

Na niebie pojawiają się pojedyncze chmurki. Przybierają pozycje wertykalne. Wydają się tkwić w bezruchu, bo jest bezwietrzne i duszno. Wchodzimy do lasu - od razu robi się chłodniej, jakby bardziej rześko. Wstępuje w nas odrobina świeżości, dodatkowych sił. Chcieliśmy odwiedzić Andrzeja, znajomego gazdę z Kordowca. Ciekawe, czy nas jeszcze pamięta, bo nie widzieliśmy się już kilka lat. Wiemy, że to spotkanie musimy przełożyć na inną wędrówkę. Od idącego w przeciwną stronę turysty dowiedzieliśmy się, że wybrał się z rana na swoją wędrówkę do słowackiej Litmanowej. O godzinie 10.00 przystajemy na chwilkę w obejściach jego chaty zwanej „Kordowiec” od nazwy góry na której stoi. To stary budynek. W latach 1961-76 działała w niej szkoła, przeniesiona z innego, jeszcze wyżej położonego miejsca w tych górach. W 1974 roku uczęszczało do niej dziewięcioro dzieci. Szkołę zlikwidowano dwa lata później ze względu na spadającą liczbę pierwszoklasistów i trudności związanych ze znalezienie nauczycieli, którzy chcieliby pracować w tak trudnych warunkach. Po opuszczeniu ostatniego mieszkańca budynek zaczął niszczeć, aż do 1998 roku, kiedy pojawił się tutaj Andrzej Kolbusz, który urządził w nim niewielkie, ale jakże klimatyczne schronisko dla miłośników górskich wędrówek. Taką funkcję pełni do dziś, ale jego gospodarz wyruszył na wędrówkę, o czym wcześniej już wspominaliśmy. Popatrzymy sobie tylko spod budynku dawnej szkoły na dolinę Popradu, Beskid Wyspowy i pobliskie Pasmo Jaworzyny i wracamy na szlak.

Chata Kordowiec.
Chata Kordowiec.

Kordowiec (763 m n.p.m.).
Kordowiec (763 m n.p.m.).

Zaraz po powrocie na szlak mijamy wierzchołek Kordowca (763 m n.p.m.). Droga, która nas prowadzi skręca na prawo w kierunku południowo-zachodnim. Po 10 minutach wchodzimy na polanę Poczekaj. Stoi na niej drewniana kurna chata. Ostatnia lokatorka tej chaty, pani Ludwika Nowakowa zmarła w 2013 roku. Była jedną z ostatnich prawdziwych Góralic. Dziesięć lat wcześniej Wanda Łomnicka-Dulak pisała dla niej wiersz oddający hart jej ducha:
Babci Ludwice Nowakowej
Na Osiemdziesiąte Urodziny

Babko – co na wirchak jesce gazdujecie
samiusieńko jedna jako toten palec
zaziyrom we Wase wesolućkie łocy
i z całego serca scyrze Boga kwole.

Cały świat pagórzasty zdeptały Wase nogi
telo psiorek i mechów nisko się kłaniało
telo leśnyk sumów smrekowych śpiywanek
do snu wysokiego Babke kolybało.

A tote rącyny – kieloz przerobiuły
na ubocacf po lasak i koło zywiny
nic Wom już nie dziwne i nic już nie straśne
kiej wiater głos niesie w nojdalse doliny.

Kieloz ludzi przesło ścizkom pod bukami
ponieftóre na wyśniom wiekuistom strone
ponieftóre ino na drózki spominek
i na banuwanie z serca nieskońcone.

Wase łojcy cejco z chojcem widuwały
z potoków ślicoty kieby tęca piuły
Dej Wom Boze Babko coby jak najdłuzy
po góraf Wos sarnie nózecki nosiuły.

Wanda Łomnicka-Dulak
Piwniczna-Zdrój, 7.09.2002 r.

Dom dalej stoi, ale wykorzystywany jest wyłącznie letniskowo. Dawniej na tej i innych polanach stało więcej domostw, które utrzymywały się w pasterstwa i gospodarki rolnej. Ludzie radzili sobie z trudnymi warunkami bytowania, ale po wojnie zaczęli stopniowo przenosić się do dolin, gdzie można było żyć łatwiej, choćby dlatego, że w domach był prąd i doprowadzona bieżąca woda. Tam też młodzi ludzie znajdowali większe możliwości zarobkowe. Po za tym tradycyjna gospodarka stawała się już w tamtych czasach nieopłacalna. Polana nie jest już uprawiana, wypasana, ani koszona. Stoi na niej jeszcze jeden znacznie nowszy dom drewniany, ale też wygląda na rzadko użytkowany. Polana Poczekaj jest jednak uroczym punktem widokowym na grzbiet Jaworzyny znajdujący się za doliną Popradu.

Polana Poczekaj.
Polana Poczekaj.

Grzbiet nieco obniża się, po czym znów podnosi. Przechodzimy kolejną polanę o nazwie Stus, zwaną też Stos. W porównaniu do swej pierwotnej wielkości jest już nieduża. Zarasta ją las. Widząc te lasy, trudno uwierzyć, że jeszcze nie tak dawno Beskidom groziło zupełne wylesienie. W czasach osadnictwa ludzie przesuwali się co raz wyżej w góry przystosowując tereny pod uprawy i wypas. Od połowy XX wieku wygląd Beskidów zaczął się zmieniać. Gdybyśmy cofnęli się w czasie do tamtych lat, być może nie rozpoznalibyśmy tych samych miejsc, w których się znajdujemy obecnie.

Za niedługo rozpoczynamy ostrzejsze podejście stoku porośniętego wysokim lasem bukowym, z domieszką młodych jodeł. Podejście to wprowadza nas na polanę Niemcowa, gdzie wciąż stoi jeszcze jedno gospodarstwo państwa Wielochów. Ogrodzone jest drewnianym płotem. Za domem mieszkalnym stoją budynki gospodarcze i szereg ziemianek do przechowywania produktów rolnych. Jest to jednak gospodarstwo sezonowe. Na zimę gospodarze schodzą do doliny, do Rytra. Podobnie jak na niżej położonych polanach również i na Niemcowej istniało dawniej wiele gospodarstw, których mieszkańcy żyjąc bardzo skromnie, utrzymywali się z uprawy ziemi, pasterstwa i zbieractwa. Rozrzucone wzdłuż grzbietu domostwa ciągnęły się niemal do samego szczytu Niemcowej.

Podejście na Niemcową.
Podejście na Niemcową.

Polana Niemcowa.
Polana Niemcowa.

Wśród traw, wypatrzeć jeszcze można kamienne pozostałości podmurówek, piwnic. W górnych częściach Niemcowej są jeszcze ślady szkoły uwiecznionej przez Marię Kownacką w książce pt. „Szkoła nad obłokami”, wydanej w 1958 roku. Oprócz szkoły i uczęszczających do nie dzieciaków Kownacka przybliża w niej niełatwe życie, jakie przyszło wieść ludziom tutaj. Szkoła na Niemcowej funkcjonowała od 1937 do 1961 roku (z przerwą w okresie lat wojennych). Była to najwyżej położona szkoła w Polsce na wysokości 1026 m n.p.m. W miejscu, w którym niegdyś stała szkoła nad obłokami, znajduje się pamiątkowa tablica. Takich szkół nad obłokami na Sądecczyźnie nie ma już dzisiaj. Szkoła na Niemcowej pozostała w zamierzchłej krainie, którą trudno sobie w dzisiejszych czasach wyobrazić. Namacalna pozostała jednak piękna przyroda i urok tych gór, pociągający do wędrówki.

Tu stała szkoła (Szkoła nad obłokami).

Tablica pamiątkowa „Szkoły nad obłokami”.
Tablica pamiątkowa „Szkoły nad obłokami”.
Tablica pamiątkowa „Szkoły nad obłokami”.

Kilka minut drogi od Niemcowej mamy kolejną polanę - rozległy Trześniowy Groń, z którego rozpościerają się rozległe widoki na Pasmo Jaworzyny, Góry Lubowelskie, czasami na Tatry, a dzisiaj także na piętrzące się chmury, które przybliżają się ku nam z południowego-wschodu. O godzinie 11.00 przechodzimy przez szczytowe partie polany sięgające prawie do samego wierzchołka Trześniowego Gronia (995 m n.p.m.). Nazwa „trześnia” dla polany i szczytu jest nazwą ludową. Oznacza dzikie czereśnie, które są dość częstymi drzewami spotykanymi w górach.

Goździk kropkowany (Dianthus deltoides L.).
Goździk kropkowany (Dianthus deltoides L.).

Szlak na Trześniowy Groń.
Szlak na Trześniowy Groń.

Polana Trześniowy Groń.
Polana Trześniowy Groń.

Sromotnik smrodliwy (Phallus impudicus L.), zwany też sromotnikim bezwstydnym.
Sromotnik smrodliwy (Phallus impudicus L.), zwany też sromotnikim bezwstydnym.

Deszcz wkrótce nas dopada. Niezbyt duży, ale wymusza założenie peleryn. Za niedługo przechodzi, znów robi się gorąco, choć chmury wiszą juz nad nami często przysłaniając słońce. Przechodzimy Międzyradziejówki (1035 m n.p.m.) i około 11.50 wchodzimy na przełęcz między Małym Rogaczem (1162 m n.p.m.) i Wielkim Rogaczem (1172 m n.p.m.). Po krótkiej przerwie podążamy dalej. Obchodzimy wierzchołek Wielkiego Rogacza od południowego-zachodu. Z lewej mamy ładny widok na Pieniny i Tatry. Pełzają nad nimi ciemnogranatowe chmury. Stromym stokiem schodzimy na przełęcz Zawór, zwaną również Żłóbki (1106 m n.p.m.). Podwójne nazewnictwo przełęczy wzięło się stąd, że mieszkańcy Rytra używali nazwy Żłóbki, zaś mieszkańcy Jaworek używali nazwy Zawór lub Zawór Ryterski.

Przed nami wznosi się Radziejowa. Pokazywała się nam już wcześniej m.in. ze stoków Międzyradziejówki. Szlak wprowadza nas bardzo szybko na jego strome stoki. Dróżka pokryta jest dużym kamieniem. Podejście prowadzi częściowo odkrytym terenem, porośniętym niskimi świerkami. Wypłaszczona wierzchowina porośnięta jest już dorodnymi, wysokimi świerkami. O godzinie 12.25 jesteśmy już na szczycie Radziejowej (1266 m n.p.m.). Jest to najwyższy szczyt w Beskidzie Sądeckim. Stoi na niej drewniana wieża widokowa, ale nieczynna ze względu na starość. Oprócz wieży jest tutaj betonowy obelisk i pomnik 1000-lecia Polski.

Widok na Rzdziejową.

Widok w kierunku Pienin Właściwych ze stoku Wielkiego Rogacza.
Widok w kierunku Pienin Właściwych ze stoku Wielkiego Rogacza.

Widok w kierunku Malych Pienin ze stoku Wielkiego Rogacza.
Widok w kierunku Malych Pienin ze stoku Wielkiego Rogacza.

Przełęcz Żłobki (1106 m n.p.m.)
Nieco powyżej przełęczy Żłobki (1106 m n.p.m.)

Podejście na Radziejową.
Podejście na Radziejową.

Las na Radziejowej.
Las na Radziejowej.

Radziejowa (1266 m n.p.m.).
Radziejowa (1266 m n.p.m.).

Złomisty Wierch Pd. (1218 m n.p.m.).
Złomisty Wierch Pd. (1218 m n.p.m.).

Zaniosło się chmurami na niebie. Długo nie odpoczywamy na szczycie Radziejowej. Opuszczamy go o godzinie 11.40. Dróżka łagodnie po tej stronie schodzi w dół przez gęsty las, z którego wychodzi przed mało wyraźnym szczytem Małej Radziejowej (1207 m n.p.m.), porośniętej młodym lasem. Przechodzimy przez łagodne siodełko Przełęczy Długiej (1166 m n.p.m.) i po trzynastej rozpoczynamy krótkie podejście na Bukowinę (1209 m n.p.m.). Szlak od Małej Radziejowej obrośnięty jest młodym lasem, nasadzonym po wycince związanej z atakiem szkodników - w 1976 roku pojawiła się tutaj zasnuja wysokogórska, a potem na osłabionych drzewach zaczął żerować kornik drukarz.

Złomisty Wierch Pd. (1218 m n.p.m.).
Złomisty Wierch Pd. (1218 m n.p.m.).

Las jest młody, dość gęsty. Daje schronienie w czasie burzy, która dopada nas na podejściu przed szczytem Bukowiny. Nie mamy innego wyjścia, jak przysiąść nisko między drzewami i przeczekać w bezruchu. Burza nie trwa zbyt długo. Bywało gorzej. Po dwudziestu minutach przechodzi. Oddala się na północny zachód. Ruszamy zatem. Przechodzimy Bukowinę, po czym przechodzimy przez nieodległy Złomisty Wierch, najpierw przez południowy wierzchołek. Złomisty Wierch składa się z dwóch wierzchołków. Przechodząc przez ten pierwszy, w znacznej części ogołocony z lasu widzimy z lewej potężny maszt antenowy na Prehybie. Tam czeka schronienie i strawa, to nasz półmetek, choć w rzeczywistości Prehyba leży bliżej końca naszej dzisiejszej trasy. Zostało nam jeszcze około 2 kilometry drogi do pokonania. Między wierzchołkami Złomistego Wierchu szlak zmienia kierunek z północnego na zachodni.

Za północnym wierzchołkiem Złomistego Wierchu (1215 m n.p.m.) jest już blisko schronienia. Chwilkę później wchodzimy na Halę Przehyba. O czternastej gościmy w schronisku. Schronisko PTTK na Przechybie (1175 m n.p.m.) to nasz punkt zborny. Kto szybciej szedł zdążył przybyć tu przed burzą, kto szedł wolniej, teraz ma okazję osuszyć pelerynę. Korzystamy z gościnności przytulnego schroniska. Posilamy się strawą i ciepłą herbatą. Odpoczywamy.

Złomisty Wierch Pn. (1226 m n.p.m.).
Złomisty Wierch Pn. (1226 m n.p.m.). Widok na Prehybę.

Złomisty Wierch Pn. (1226 m n.p.m.).
Złomisty Wierch Pn. (1226 m n.p.m.).

Widok na południe.
Widok na południe w kierunku Wysokiej.

Hala Prehyba.
Hala Prehyba.

Schronisko PTTK na Przechybie (1175 m n.p.m.).
Schronisko PTTK na Przechybie (1175 m n.p.m.).

O godzinie 15.10 wyruszamy w dalszą drogę. Wychodzimy ze schroniska, spoglądamy na południe, gdzie widać Pieniny i Tatry. Gęstość chmur zmniejszyła się, ale możliwość wystąpienia deszczu, czy burzy wciąż istnieje. Mijamy potężną, 87-metrową wieżę RTON Przechyba. Ma bardzo zróżnicowany zasięg transmisyjny i chyba dość zaskakujący. W kierunku północnym przekracza nawet 100 kilometrów, sięgając południowych krańców województwa świętokrzyskiego. Istnieją jednak miejsca bardzo bliskie, jak Krynica-Zdrój, czy Szczawnica, w których pojawiają się problemy z odbiorem sygnału z tej anteny ze względy na ukształtowanie terenu.

Za niedługo przechodzimy wierzchołek Przehyby. W literaturze, na mapach spotyka się zróżnicowane jego nazwy, jak również w odniesieniu do znajdującej się na wschodzie Wielkiej Przehyby, czy hali rozciągającej się pomiędzy tymi wierzchołkami. Spotyka się określenia Prehyba, czy Przechyba. Dawniej u Rusinów zamieszkujących Ruś Szlachtowską funkcjonowała również nazwa Perehyba.

Po niedługim marszu osiągamy wierzchołek Skałka (1163 m n.p.m.). Szczyt ten leży w potężnym masywie, który posiada jeszcze dwa niższe wierzchołki. Czerwony szlak przechodzi przez te wierzchołki, czego nawet nie zauważamy, ponieważ kulminacje te oddzielone są bardzo płytkimi przełęczami. Jedynie ten najwyższy jest zaznaczony starym, betonowym trójnogiem geodezyjnym. Postawiony jest na skałkach wieńczących szczyt. Na północnym zboczu znajdują się inne, efektowne skałki, z których jedna przypominająca kształtem krzesło z oparciem zwana jest Kamieniem św. Kingi. Jest ona pomnikiem przyrody, a jednocześnie przedmiotem jednej z legend o Świętej Kindze, która w 1285 roku miała na tym kamieniu odpoczywać, w trakcie ucieczki przed Tatarami w Pieniny. Ze szczytu Skałki trudno dotrzeć do Kamienia św. Kingi ze względu na sporą stromość stoku. Najlepszą drogą dojścia do niego jest droga dojazdowa do schroniska na Przehybie z Obidzy.

Skałka (1163 m n.p.m.).
Skałka (1163 m n.p.m.).

Dobrze maszeruje się długim grzbietem masywu Skałki. dzisiaj jest porośnięty lasem, ale dawniej wzdłuż naszego szlaku ciągnęły się przez 2 kilometry hale pasterskie. W tamtych czasach o tej porze roku słychać tu było dzwoneczki pasterskie, a zatrzymując się u bacy na żętycę można było posłuchać opowieści o skarbach i zbójnikach. W latach 1824-1910 na halach tych wypasał znany w okolicach Tomasz Guszkiewicz „Gruś”, uznawany przez miejscowych za czarownika. Droga przez Skałkę jest bardzo wygodna do chwili, kiedy musimy już definitywnie zejść z masywu. Dwukrotnie grzbiet opada ze znaczną stromością.

O godzinie 16.30 osiągamy silnie wciętą przełęcz, za którą wznoszą się już niższe wzniesienia. Najpierw mamy Rokitę (898 m n.p.m.), niewybitne wzniesienie, którego wierzchołek obchodzimy dróżką leśną od strony południowo-wschodniej, a tym samym na moment zmieniamy kierunek marszu. Idziemy na południowy zachód, po czym przed Kubą (888 m n.p.m.), kolejnym wzniesieniem na naszym szlaku wracamy do kierunku zachodniego. Oba te wzniesienia są bardzo malownicze, poryte są głównie górskimi łąkami, z których rozciągają się przepiękne widoki. Obszar, na którym się obecnie znajdujemy jest wyjątkowy pod względem krajobrazowości, włącznie z Przełęczą Przysłop (832 m n.p.m.), leżącą zaraz za wzniesieniem Kuby.

Ostre zejście ze Skałki.
Ostre zejście ze Skałki.

Przełęcz między Skałką i Kubą.
Przełęcz między Skałką i Kubą.

Widok w kierunku Koziarza i Błyszcza.
Widok w kierunku Koziarza i Błyszcza.

Widok w kierunku Koziarza i Błyszcza.
Widok w kierunku Koziarza i Błyszcza.

Przełęcz Przysłop to  polana i przysiółek należący obecnie do Szczawnicy (dawniej należał do Obidzy). Życie pachnie tutaj sielanką, choć w zimie nie jest ono z pewnością łatwe. Kiedyś jeden z mieszkańców powiedział nam, że zima jest tu do przetrwania, trzeba tylko dobrze się do niej przygotować. Ludzie mieszkają tu w niczym nie zmąconej ciszy i spokoju. Nie zamieniliby tego miejsca na żadne inne. Ich mała Ojczyzna jest właśnie tutaj. Jednak nie zawsze ludzie żyli tutaj w takim spokoju, o czym przypominają pamiątki z okresu II wojny światowej. Na środku przełęczy stoi pomnik upamiętniający partyzantów, którzy zginęli w lutym 1944 roku podczas ucieczki z niemieckiej obławy. Poniżej przełęczy, na południowych stokach Kuby mamy piękna kaplicę wzniesioną w stylu podhalańskim - urzeka wyglądem, ale jej historia przenika dramatem istnień ludzkich. Została wzniesiona w miejscu, gdzie dawniej stał dom rodziny Fijasów. W grudniu 1944 roku spalili go Niemcy wraz z 6-osobową rodziną znajdującą się w środku. Zrobili to w odwecie za nieudaną obławę na stacjonujący tutaj oddział partyzancki. Obław takich było więcej, niemal za każdym razem nieudanych, bo mieszkańcy Przysłopu pomagali partyzantom, żywili i dawali nocleg. Zatrzymywali się tutaj również kurierzy z ludźmi przeprowadzanymi przez granicę. Mieszkańcy Przysłopu za udzielaną partyzantom pomoc często płacili życiem.

Przełęcz Przysłop.
Przełęcz Przysłop.

Kaplica partyzancka na Przysłopie.
Kaplica partyzancka na Przysłopie.

Przysłop.
Przysłop.

O godzinie 17.00 opuszczamy siodło Przełęczy Przysłop i zaczynamy wspinać się co raz bardziej stromo na Dzwonkówkę. Wznosi się ponad przełęczą, a wierzchołek znajduje się niedaleko. Z wielu punktów podejścia odsłania się nam śliczny widok na Przesłop, Kubę i Rokitę, Skałkę, za która widać maszt RTON Przehyba. O godzinie 17.30 przechodzimy przez zalesiony szczyt Dzwonkówki (983 m n.p.m.). Na szczycie wśród drzew usypany jest nieduży kopczyk z kamieni obrośniętych mchem. Na kopczyku umieszczono niewielki obelisk z medalionem przedstawiającym wizerunek Jana Pawła II. Pod medalionem wyryto rok jego śmierci. Miejsce to zdobi kilka kwiatów.

Dzwonkówka (983 m n.p.m.).
Dzwonkówka (983 m n.p.m.).

Dalsza wędrówka przebiega opadającym i zalesionym grzbietem. Nazwa Dzwonkówka wspomina pasterskie dzwonki, jakie nosiły pasące się owce, czy krowy. Polan na których się one pasły już właściwie nie ma tutaj, pozostały tylko nieduże ich skrawki. niewielu pozostało też już gospodarzy zajmujących się gospodarką pasterską. Na całej dzisiejszej trasie, tylko na Przysłopie widzieliśmy niewielkie stadko owiec, kilka krów. Beskidy powoli zamieniają się w takie, jakie były przed pojawieniem się wołoskich pasterzy, którzy nadali Beskidom swoisty etnos góralski. Wielka, niedostępna karpacka puszcza nie ma jednak szans na odrodzenie się, bo ludzie nauczyli się żyć w trudnych warunkach górskich. Z kolei licznie wędrujący tędy turyści nauczyli się dostrzegać i szanować piękno tego niezwykłego ekosystemu - góry, las, ludzie muszą tutaj współistnieć.

Nieduża polana.
Nieduża polana.

Droga z Dzwonkówki.
Droga z Dzwonkówki.

Stok Gronia.
Stok Gronia.

A na niebie do łask wraca słońce, dla którego co raz częściej rozwierają się chmury. Burza już nam raczej nie grozi, gdy po godzinie 18.30 wychodzimy na otwarte tereny, na stoki opadające do doliny Dunajca. Słychać już odgłosy dużej osady leżącej nad rzeką. Podczas pamiętnej wędrówki z 2012 roku aura była mniej przychylna. Burza zatrzymała nas przed wejściem na te widokowe łąki, przytrzymała w młodnikach lasu, ale w końcu wpuściła do Krościenka nad Dunajcem, wsi leżącej na styku trzech pasm górskich - Beskidu Sądeckiego, Pienin i Gorców. Cały czas wspominamy sobie tamtą wędrówkę, bo przecież ta wiedzie dokładnie jej śladami. Wtedy, w 2012 roku było to nasz kolejny dziesiąty dzień wędrówki od początku Głównego Szlaku Beskidzkiego w Wołosatym. Teraz jest inaczej, bo przyglądamy się bardziej pięknu tego szlaku i ludziom, którzy zamieszkują te góry. Spotykamy z nimi, znajdujemy czas i otwieramy się na poznanie.

Schodzimy z ostatniego wzniesienia na naszej trasie, Stajkowej (706 m n.p.m.). Na jej stokach znajdują się źródła wód mineralnych (szczawy) objęte ochroną. Przed nami wspaniały krajobraz. Z lewej widzimy już niepowtarzalne Pieniny, na wprost Gorce, również niepowtarzalne, w których zachowały się jeszcze spore połacie pasterskich polan, bo przecież z całych polskich Beskidów, właśnie Gorce były najintensywniej użytkowane pastersko.

Przed doliną Dunajca.
Przed doliną Dunajca.

Stajkowa (730 m n.p.m.)
Stajkowa (730 m n.p.m.).

Kapliczka wotywna pw. Przemienienia Pańskiego na Zawodziu.
Kapliczka wotywna pw. Przemienienia Pańskiego na Zawodziu.

Ulica Zdrojowa.
Ulica Zdrojowa.

Most nad Dunajcem.
Most nad Dunajcem.

Dunajec i kościół Chrystusa Dobrego Pasterza.
Dunajec i kościół Chrystusa Dobrego Pasterza.

O godzinie 19.10 przechodzimy mostem nad Dunajcem. Jesteśmy już w Gorcach. Czekają na nas piękne gorczańskie polany, góry niepowtarzalne, lubiane i bardzo znane. Wakacje przeminą i udamy się na wędrówkę przez świat gorczańskich polan, spotkamy z gorczańskimi góralami, oddamy typowej turystyce wędrownej. Weźmiemy dobytek na plecy i przemierzać będziemy całą długość Gorców. Dzisiaj nad Dunajcem kończymy wędrówkę przez Beskid Sądecki, udaną, choć męczącą.


Udostępnij:

2 komentarze:

  1. Piękna wyprawa. Zaczęłam chodzić po górach w tym roku i dla mnie póki co przejście 15km jest ogromnym wyczynem, ale mam nadzieję, że kiedyś będę mogła robić takie trasy.

    OdpowiedzUsuń
  2. Zdjęcia widoków bezcenne:) No i ten zachód słońca O.O

    OdpowiedzUsuń

Byliście wspaniali! To bardzo motywujące, bardziej niż ostateczne rozstrzygnięcie plebiscytu, a chodzi mi o coś, na co niewiele osób zwraca uwagę: o czas sprzed zaledwie kilku dni przed końcowymi, dynamicznymi przetasowaniami rankingu. To był czas, kiedy w głosowaniu decydował największy obiektywizm. Nikt wtedy masowo nie puszczał smsów i klików, w tym sam na siebie. Głosowali wówczas przede wszystkim ludzie – fani, kibice, znajomi i przyjaciele. Widać to było w komentarzach pod postami. Działo się wówczas to, co mnie miło zaskakiwało – tyle dni, przez zdecydowaną większość trwania głosowania, dzięki Waszym głosom znajdowałem się na czele nominowanych do Małopolskiej Osobowości Turystyki. To niesamowite. Proszę, abyście spojrzeli na to jeszcze bardziej pragmatycznie, gdyż w tym głosowaniu tak naprawdę nie chodziło tylko o moją osobę, ale przede wszystkim o to, co i w jaki sposób wspólnie robimy. Z pewnością każdy czuł, że oddając głos na mnie oddaje go jednocześnie na sprawę, którą reprezentujemy. To były głosy za swoistą formą turystyki, jaką wspólnie preferujemy, którą chcemy uprawiać odkrywając Małopolskę i wiele innych regionów Polski i świata. To jest nasz sposób spędzania wolnego czasu, w którym jest czas na poznawanie regionu i ich mieszkańców, a także na sielankowy odpoczynek i życzliwą bliskość z drugim człowiekiem. Daliście kolejny raz silny sygnał, żeby iść w tym kierunku dalej. I chyba dobrze, że ten etap konkursu dobiegł końca, bo trudno było podzielić czas na to i na tamto. Dziękuję (choć w tym przypadku samo słowo „dziękuję” nie wyraża w pełni mojej wdzięczności).

Z nimi w górach bezpieczniej

Liczba wyświetleń

Popularne posty (ostatnie 30 dni)

Etykiety

Archiwum bloga

Główny Szlak Beskidu Wyspowego


ETAP DATA, ODCINEK
1
19.11.2016
[RELACJA]
Szczawa - Jasień - Ostra - Ogorzała - Mszana Dolna
2
7.01.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Potaczkowa - Rabka-Zdrój
3
18.02.2017
[RELACJA]
Rabka-Zdrój - Luboń Wielki - Przełęcz Glisne
4
18.03.2017
[RELACJA]
Przełęcz Glisne - Szczebel - Kasinka Mała
5
27.05.2017
[RELACJA]
Kasinka Mała - Lubogoszcz - Mszana Dolna
6
4.11.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Ćwilin - Jurków
7
9.12.2017
[RELACJA]
Jurków - Mogielica - Przełęcz Rydza-Śmigłego
8
20.01.2018
[RELACJA]
Przełęcz Rydza-Śmigłego - Łopień - Dobra
9
10.02.2018
[RELACJA]
Dobra - Śnieżnica - Kasina Wielka - Skrzydlna
10
17.03.2018
[RELACJA]
Skrzydlna - Ciecień - Szczyrzyc
11
10.11.2018
[RELACJA]
Szczyrzyc - Kostrza - Tymbark
12
24.03.2019
[RELACJA]
Tymbark - Kamionna - Żegocina
13
14.07.2019
[RELACJA]
Żegocina - Łopusze - Laskowa
14
22.09.2019
[ZAPISY]
Laskowa - Sałasz - Męcina
15
. .
[w przygotowaniu]
Męcina - Jaworz - Limanowa
16
. .
[w przygotowaniu]
Limanowa - Łyżka - Pępówka - Łukowica
17
. .
[w przygotowaniu]
Łukowica - Ostra - Ostra Skrzyż.
18
. .
[w przygotowaniu]
Ostra Skrzyż. - Modyń - Szczawa

Małopolski Szlak Papieski


TRASA GŁÓWNA
ETAP DATA, ODCINEK
1
12.03.2016
[RELACJA]
Kalwaria Zebrzydowska - Gorzeń Górny
2
9.04.2016
[RELACJA]
Gorzeń Górny - Wadowice - Ponikiew
3
14.05.2016
[RELACJA]
Ponikiew - Groń JPII - Leskowiec - Hucisko
4
1.10.2016
[RELACJA]
Hucisko - Zawoja - Skawica Górna
5
2.10.2016
[RELACJA]
Skawica Górna - Polica - Przełęcz Krowiarki
6
9.04.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki - Zubrzyca Górna - Przełęcz Bory
7
20.05.2017
[RELACJA]
Przełęcz Bory - Ludźmierz - Nowy Targ
8
24.09.2017
[RELACJA]
Nowy Targ - Turbacz - Rzeki
9
27.01.2018
[RELACJA]
Rzeki - Gorc - Ochotnica Dolna
10
17.02.2018
[RELACJA]
Ochotnica Dolna - Lubań - Krościenko nad Dunajcem
11
28.04.2018
[RELACJA]
Krościenko nad Dunajcem - Przysietnica
12
1.12.2018
[RELACJA]
Przysietnica - Stary Sącz

TRASY SPECJALNE
nr 1
1
7.05.2016
[RELACJA]
Kraków, Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”
nr 2
1
10.03.2018
[RELACJA]
Kraków, Pałac Arcybiskupi

TRASY WARIANTOWE
I - Beskid Makowski
1
. .
[w przygotowaniu]
Kalwaria Zebrzydowska – Lanckorońska Góra – Sułkowice
2
. .
[w przygotowaniu]
Sułkowice – Barnasiówka – Myślenice
3
. .
[w przygotowaniu]
Myślenice – Uklejna – Myślenice Zarabie
II - Beskid Żywiecki
1
5/6.08.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki – Babia Góra – Przełęcz Krowiarki
III - Pasmo Podhalańskie, Gorce, Beskid Makowski i Wyspowy
1
20.10.2018
[RELACJA]
Harkabuz – Rabska Góra – Rabka-Zdrój
2
15.12.2018
[RELACJA]
Rabka-Zdrój – Luboń Wielki – Przełęcz Glisne
3
12.01.2019
[RELACJA]
Przełęcz Glisne – Szczebel – Kasinka Mała
4
24.02.2019
[RELACJA]
Kasinka Mała – Lubogoszcz – Kasina Wielka
5
. .
[w przygotowaniu]
Kasina Wielka – Śnieżnica – Przełęcz Gruszowiec
6
. .
[w przygotowaniu]
Przełęcz Gruszowiec – Ćwilin – Jurków
7
. .
[w przygotowaniu]
Jurków – Mogielica – Jasień – Przełęcz Przysłop
IV - Beskid Wyspowy
1
6.05.2017
[RELACJA]
Mogielica – Przełęcz Słopnicka
2
29.10.2017
[RELACJA]
Przełęcz Słopnicka – Łukowica
3
18.11.2017
[RELACJA]
Łukowica – Miejska Góra
V - Beskid Wyspowy
1
19.11.2016
[RELACJA]
Jasień - Mszana Dolna
VI - Podhale
1
25.03.2017
[RELACJA]
Ludźmierz - Ząb
2
26.03.2017
[RELACJA]
Ząb - Kiry
VII - Tatry
1
2.04.2016
[RELACJA]
Kiry - Dolina Jarząbcza
2
29.10.2016
[RELACJA]
Polana Huciska - Polana Strążyska
3
3.12.2016
[RELACJA]
Polana Strążyska - Kuźnice
4
21.01.2017
[RELACJA]
Kuźnice - Wiktorówki - Palenica Białczańska
5
25.02.2017
[RELACJA]
Palenica Białczańska - Morskie Oko
VIII - Gorce
1
17.09.2016
[RELACJA]
Turbacz - Studzionki
2
18.09.2016
[RELACJA]
Studzionki - Lubań
IX - Beskid Sądecki
1
5.08.2018
[RELACJA]
Dzwonkówka – Tylmanowa
X - Beskid Sądecki, Beskid Niski
-
. .
[w opracowaniu]
Stary Sącz – Magura Wątkowska
 
Korona Europy · Crown of Europe
Grupa miłośników najwyższych szczytów Europy
Dołącz do grupy
 

Translator

Stali bywalcy

Odbiorcy

Smaki Karpat

Wołoskimi śladami

Mapę miej zawsze ze sobą

Zapamiętaj !
NUMER RATUNKOWY
W GÓRACH
601 100 300

Niezastąpiony na GSS

Przewodnik „Główny Szlak Sudecki”. Jest to bogate kompendium wiedzy o najdłuższym szlaku w Sudetach, zawierające opisy przebiegu szlaku ze szczegółowymi mapami, czasami przejść i profilami wysokościowymi oraz namiarami do schronisk. Zawarto w nim również mnóstwo opisanych atrakcji, ciekawostek oraz niezliczoną ilość barwnych fotografii.
W tej jednej publikacji mamy wszystko to co potrzebne turyście przemierzającemu Główny Szlak Sudecki.

Główny Szlak Beskidzki

21-23.10.2016 - wyprawa 1
Zaczynamy gdzie Biesy i Czady,
czyli w legendarnych Bieszczadach

BAZA: Ustrzyki Górne ODCINEK: Wołosate - Brzegi Górne
Relacje:
13-15.01.2017 - Bieszczadzki suplement do GSB
Biała Triada z Biesami i Czadami
BAZA: Ustrzyki Górne
Relacje:
29.04.-2.05.2017 - wyprawa 2
Wielka Majówka w Bieszczadach
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Brzegi Górne - Komańcza
Relacje:
16-18.06.2017 - wyprawa 3
Najdziksze ostępy Beskidu Niskiego
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Komańcza - Iwonicz-Zdrój
Relacje:
20-22.10.2017 - wyprawa 4
Złota jesień w Beskidzie Niskim
BAZA: Iwonicz ODCINEK: Iwonicz-Zdrój - Kąty
Relacje:
1-5.05.2018 - wyprawa 5
Magurskie opowieści
i pieśń o Łemkowyni

BAZA: Zdynia ODCINEK: Kąty - Mochnaczka Niżna
Relacje:
20-22.07.2018 - wyprawa 6
Ziemia Sądecka
BAZA: Krynica-Zdrój ODCINEK: Mochnaczka Niżna - Krościenko nad Dunajcem
Relacje:
7-9.09.2018 - wyprawa 7
Naprzeciw Tatr
BAZA: Studzionki, Turbacz ODCINEK: Krościenko nad Dunajcem - Rabka-Zdrój
Relacje:
18-20.01.2019 - wyprawa 8
Zimowe drogi do Babiogórskiego Królestwa
BAZA: Jordanów ODCINEK: Rabka-Zdrój - Krowiarki
Relacje:
17-19.05.2019 - wyprawa 9
Wyprawa po wschody i zachody słońca
przez najwyższe partie Beskidów

BAZA: Markowe Szczawiny, Hala Miziowa ODCINEK: Krowiarki - Węgierska Górka
Relacje:
22-24.11.2019 - wyprawa 10
Na śląskiej ziemi kończy się nasza przygoda
BAZA: Równica ODCINEK: Węgierska Górka - Ustroń
Plan wyjazdu:
    [ZAPISY]

GŁÓWNY SZLAK WSCHODNIOBESKIDZKI

termin 1. wyprawy: 6-15 wrzesień 2019
odcinek: Bieszczady Wschodnie czyli...
od Przełęczy Użockiej do Przełeczy Wyszkowskiej


termin 2. wyprawy: wrzesień 2020
odcinek: Gorgany czyli...
od Przełęczy Wyszkowskiej do Przełeczy Tatarskiej


termin 3. wyprawy: wrzesień 2021
odcinek: Czarnohora czyli...
od Przełęczy Tatarskiej do Gór Czywczyńskich

Koszulka Beskidzka

Niepowtarzalna, z nadrukowanym Twoim imieniem na sercu - koszulka „Wyprawa na Główny Szlak Beskidzki”.
Wykonana z poliestrowej tkaniny o wysokim stopniu oddychalności. Nie chłonie wody, ale odprowadza ją na zewnątrz dając wysokie odczucie suchości. Nawet gdy pocisz się ubranie nie klei się do ciała. Wilgoć łatwo odparowuje z niej zachowując jednocześnie komfort cieplny.

Fascynujący świat krasu

25-27 lipca 2014 roku
Trzy dni w Raju... Słowackim Raju
Góry piękne są!
...można je przemierzać w wielkiej ciszy i samotności,
ale jakże piękniejsze stają się, gdy robimy to w tak wspaniałym towarzystwie – dziękujemy Wam
za trzy niezwykłe dni w Słowackim Raju,
pełne serdeczności, ciekawych pogawędek na szlaku
i za tyleż uśmiechu.
24-26 lipca 2015 roku
Powrót do Słowackiego Raju
Powróciliśmy tam, gdzie byliśmy roku zeszłego,
gdzie natura stworzyła coś niebywałego;
gdzie płaskowyże pocięły rokliny,
gdzie Spisza i Gemeru łączą się krainy;
by znów wędrować wąwozami dzikich potoków,
by poczuć na twarzy roszące krople wodospadów!
To czego jeszcze nie widzieliśmy – zobaczyliśmy,
gdy znów w otchłań Słowackiego Raju wkroczyliśmy!


19-21 sierpnia 2016 roku
Słowacki Raj 3
Tam gdzie dotąd nie byliśmy!
Przed nami kolejne trzy dni w raju… Słowackim Raju
W nieznane nam dotąd kaniony ruszymy do boju
Od wschodu i zachodu podążymy do źródeł potoków
rzeźbiących w wapieniach fantazję od wieków.
Na koniec pożegnalny wąwóz zostanie na południu,
Ostatnia droga do przebycia w ostatnim dniu.

           I na całe to krasowe eldorado
spojrzymy ze szczytu Havraniej Skały,
           A może też wtedy zobaczymy
to czego dotąd nasze oczy widziały:
           inne słowackie krasy,
próbujące klasą dorównać pięknu tejże krainy?
           Niech one na razie cierpliwie
czekają na nasze odwiedziny.

7-9 lipca 2017 roku
Słowacki Raj 4
bo przecież trzy razy to za mało!
Ostatniego lata miała to być wyprawa ostatnia,
lecz Raj to kraina pociągająca i w atrakcje dostatnia;
Piękna i unikatowa, w krasowe formy bogata,
a na dodatek zeszłego roku pojawiła się w niej ferrata -
przez dziki Kysel co po czterdziestu latach został otwarty
i nigdy dotąd przez nas jeszcze nie przebyty.
Wspomnień czar ożywi też bez większego trudu
fascynujący i zawsze urzekający kanion Hornadu.
Zaglądnąć też warto do miasta mistrza Pawła, uroczej Lewoczy,
gdzie w starej świątyni świętego Jakuba każdy zobaczy
najwyższy na świecie ołtarz, wyjątkowy, misternie rzeźbiony,
bo majster Paweł jak Wit Stwosz był bardzo uzdolniony.
Na koniec zaś tej wyprawy - wejdziemy na górę Velka Knola
Drogą niedługą, lecz widokową, co z góry zobaczyć Raj pozwala.
Słowacki Raj od ponad stu lat urodą zniewala człowieka
od czasu odkrycia jej przez taternika Martina Rótha urzeka.
Grupa od tygodni w komplecie jest już zwarta i gotowa,
Kaniony, dzikie potoki czekają - kolejna rajska wyprawa.


Cudowna wyprawa z cudownymi ludźmi!
Dziękujemy cudownym ludziom,
z którymi pokonywaliśmy dzikie i ekscytujące szlaki
Słowackiego Raju.
Byliście wspaniałymi kompanami.

Miało być naprawdę po raz ostatni...
Lecz mówicie: jakże to w czas letni
nie jechać znów do Słowackiego Raju -
pozwolić na zlekceważenie obyczaju.
Nawet gdy niemal wszystko już zwiedzone
te dzikie kaniony wciąż są dla nas atrakcyjne.
Powiadacie też, że trzy dni w raju to za krótko!
skoro tak, to czy na cztery nie będzie zbyt malutko?
No cóż, podoba nam się ten kras,
a więc znów do niego ruszać czas.
A co wrzucimy do programu wyjazdu kolejnego?
Może z każdego roku coś jednego?
Niech piąty epizod w swej rozciągłości
stanie się powrotem do przeszłości,
ruszajmy na stare ścieżki, niech emocje na nowo ożyją
gdy znów pojawimy się w Raju z kolejną misją!

15-18 sierpnia 2018 roku
Słowacki Raj 5
Retrospekcja
Suchá Belá - Veľký Sokol -
- Sokolia dolina - Kyseľ (via ferrata)

Koszulka wodniacka

Łemkowyna

- etap 1 -

18-20 wrzesień 2015
Beskid Niski
WSCHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 2 -

16-18 październik 2015
Beskid Sądecki, Pieniny
ZACHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 3 -

29-31 styczeń 2016
Beskid Niski
ŚRODKOWA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 4 -

22-24 kwiecień 2016
Beskid Niski, Bieszczady
WSCHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 5 -

21-23 lipiec 2017
Beskid Niski
ZACHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA
WATRA ŁEMKOWSKA w ZDYNI



Geocache

Tatrzańska rodzinka

Wspomnienie


519 km i 18 dni nieustannej wędrówki
przez najwyższe i najpiękniejsze partie polskich Beskidów
– od kropki do kropki –
najdłuższym górskim szlakiem turystycznym w Polsce


Dorota i Marek Szala
Główny Szlak Beskidzki
- od kropki do kropki -

WYRÓŻNIENIE
prezentacji tego pasjonującego przedsięwzięcia na



za dostrzeżenie piękna wokół nas.

Dziękujemy i cieszymy się bardzo,
że nasza wędrówka Głównym Szlakiem Beskidzkim
nie skończyła się na czerwonej kropce w Ustroniu,
ale tak naprawdę doprowadziła nas aż na
Navigator Festival 2013.

Z pamiętnej wędrówki...

Po drugiej stronie Tatr, czyli na grani Niżnych Tatr

Na drogę zabieramy tylko trochę jedzenia i wody,
dobre buty, ciepły łach, szczyptę odwagi i chęci pokłady.
Na tą wędrówkę krainą nam nieznaną,
przez dziką przyrodę nieujarzmioną,
matka natura niech da nam warunki wymarzone,
a niedźwiedzie, wilki niech będą spokojne i najedzone.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

Podążać będziemy w stronę zachodzącego słońca,
by przed zmierzchem w jego czerwieni utulić lica.
Zaś zbudzić się pełni sił porannym brzaskiem,
a potem pchani porannym, ciepłym promykiem
ruszyć dalej przed siebie, tak jak wczoraj znów na zachód;
ufni naturze, że nie rzuci nam pod nogi żadnych przeszkód.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

DZIEŃ 0: 1.07.2014
Na start...
DZIEŃ 1: 2.07.2014
Telgárt
   - Útulňa Andrejcová
DZIEŃ 2: 3.07.2014
Útulňa Andrejcová
   - Čertovica
DZIEŃ 3: 4.07.2014
Čertovica
   - Chata Štefánika
DZIEŃ 4: 5.07.2014
Chata Štefánika
   - Útulňa Ďurková
DZIEŃ 5: 6.07.2014
Útulňa Ďurková
   - Donovaly

Napisz do nas