To już stało się tradycją, 6 stycznia, Trzech Króli, nasza rocznica i Tatrzańska Świątynia Lodowa. Można by powiedzieć, że to wycieczkowe otwarcie roku. Zeszłoroczny wyjazd na słowacki Hrebienok wydaje się jakby był wczoraj, choć względem niedawnych wycieczek nie czujemy tego samego, wręcz te inne wydają się być bardziej odległe, oddzielone kurtyną czasu, zarówno te wakacyjne, czy jesienne, czy nawet z ostatniego miesiąca zeszłego roku. Brzmi to jak paradoks, ale naprawdę zeszłoroczna Tatrzańska Świątynia Lodowa wydaje się nam być czasem nieodległym, jakbyśmy dopiero co powrócili z zimowej przechadzki do kopuł na Hrebienok, do Chaty Zamkowskiego i innych chat stojących przy szlaku przez wodospady Zimnego Potoka. Nie potrafimy tego wyjaśnić, bo przecież przez cały rok mieliśmy piękne wędrówki, w których odkrywaliśmy nowe miejsca i lądy, poznawaliśmy ludzi i ich kulturę, cieszyliśmy się wspaniałymi dniami i spędzonym razem czasem. Skąd takie zakrzywienie czasu w naszej świadomości, że to co starsze wydaje się być bardziej wczorajsze, niż te młodsze wydarzenia na naszej turystycznej trasie. Może dlatego, że co rok tam jesteśmy, a może to dlatego, że zeszłego roku byliśmy tam aż trzykrotnie, co miesiąc od stycznia do marca, aż tą niezwykłą lodową budowlę rozpuściły wiosenne promienie Słońca. Tamte wyjazdy zostały pięknymi i ciepłymi wspomnieniami, i to nie dlatego ciepłymi, że co rok cieplejsza zima tam panuje i śnieg w coraz mniejszych ilościach pokrywa ścieżki szlaków, ale to ciepło wydobywa się z wnętrza nas, gdy wspominamy ten czas. I dlatego warto zbierać takie chwile w swoim życiu, dopóki go mamy, bo kiedyś tego nie będziemy mogli już robić.
poniedziałek, 29 grudnia 2025
Orły Turystyki 2025
Miniony rok był dla nas wyjątkowo bogaty, wypełniony niezwykle udanymi wydarzeniami turystycznymi, z których każde stało się niezapomnianą, fantastyczną przygodą. To wszystko było możliwe dzięki Wam, wspaniałym ludziom, którzy współtworzyli te wydarzenia, budując ich niepowtarzalną atmosferę, dzieląc się radością, życzliwością i pozytywną energią. To właśnie czyni każdy z wycieczkowych dni wyjątkowym i wartym wspomnień, a my dziś czujemy wzruszenie i tęsknotę za tamtymi chwilami, radość spełnienia i satysfakcję, że mogliśmy współuczestniczyć w czymś unikalnym. Niezmiernie miło było nam spędzić ten czas z Wami, a wspomnienia i świetna zabawa na długo pozostaną w naszej pamięci!
Dziękujemy za Waszą obecność, za piękne fotografie będące trwałym zapisem turystycznych emocji i chwil, z których każdorazowo powstaje wyjątkowa historia, niezależnie od tego, czy była to krótka i łatwa wycieczka, czy dłuższa wyprawa w odleglejsze zakątki Europy. Dziękujemy również za wszystkie dobre słowa, opinie, komentarze i rekomendacje dotyczące organizowanych przez nas wyjazdów. Są one dla nas bezcenne, ponieważ pochodzą bezpośrednio od Was, uczestników, którzy obdarzyli nas swoim zaufaniem. Ich konsekwencją w roku 2025 roku było coś zaskakującego dla nas. Otóż zidentyfikowane oceny i opinie dostępne na różnych stronach branżowych, portalach i profilach społecznościowych przez specjalizowane algorytmy wiarygodności, uwzględniające ilość, a przede wszystkim jakość tych ocen i opinii, przyniosły nam niespodziewane wyróżnienie, tym bardziej cenne i ważne, bo uznawane w branży turystycznej za znak rzetelności i wysokiej jakości.
sobota, 13 grudnia 2025
Parszywka
Grudzień z wiosenną aurą? To niepodobne do tego miesiąca, ale rzeczywiste. Dzisiaj taki ciepły poranek wita nas w dolince Bogdanówki, potoku, a zarazem wsi o tej samej nazwie. Taki piękny początek dnia mamy, a decyzja o tym, aby wyrwać się dzisiaj z domu była podjęta nieco żywiołowo, bo jeszcze parę dni temu na ten dzień mieliśmy coś innego zaplanowane.
sobota, 6 grudnia 2025
Mikołajki w Paśmie Pewelskim
W „Dziejopisie Żywieckim” Komoniecki wywodzi nazwę tej miejscowości od mętnego po deszczach potoku, płynącego przez tę wieś. Wieś Mutne położona jest malowniczo wzdłuż potoku Mutnik, który jest dopływem rzeki Koszarawa. Leży u podnóża Pasma Pewelskiego, nieco na uboczu głównych traktów komunikacyjnych i turystycznych, w pięknej dolince pomiędzy lesistymi wzniesieniami i chyba to stanowi o jej atrakcyjności. Od zachodu nad wsią wznosi się Biedaszkowski Groń (632 m n.p.m.), a na wschodzie Janikowa Grapa (737 m n.p.m.), na którą zamierzamy zaraz się wdrapać.
środa, 5 listopada 2025
Minčol, Magura Orawska
Magura Orawska znajduje się w historycznym regionie Orawa, pomiędzy rzekami Orawą i jej dopływem Zázrivką, a Białą Orawą na północy. Ciągnie się z południowego zachodu na północny wschód pasem szerokości 5–10 km i długości 36 km. Magura Orawska jest dzielona na trzy mniejsze jednostki: pasmo Budína, grupa Paracza i pasmo Kubínska hoľa, które odwiedzimy podczas tej wycieczki.
niedziela, 12 października 2025
Szlakiem romantycznych malarzy - etap 4
Krótki etap, lecz bogaty w atrakcje, z których najbardziej ekscytującymi są
dwie skalne bramy, największe w Saksońskiej Szwajcarii. Dowiemy się też coś
o dziedzictwie zabytkowych młynów w tutejszym regionie.
sobota, 11 października 2025
Szlakiem romantycznych malarzy - etap 3
Malownicza, spokojna dolina na początku nie zapowiada tego, co nas czeka
później. Malerweg pokaże nam pazur prowadząc na wybitne formacje skalne
obfitujące w spektakularne widoki. A na zakończenie etapu wodospad – choć
sztuczny, to z pewnością wywoła prawdziwe emocje.
piątek, 10 października 2025
Szlakiem romantycznych malarzy - etap 2
Na początek niesamowita Bastei i pozostałości zamku na skałach, później
balkon Szwajcarii Saksońskiej ze słynną panoramą, a na koniec idylliczna
górska wioska.
czwartek, 9 października 2025
Szlakiem romantycznych malarzy - etap 1
Bajeczna dolina, monumentalny pomnik, pozostałości starego młyna nad rzeką
– już na samym początku szlak Malerweg ukazuje nam swoją romantyczną
stronę.
Malerweg
|
Przygotuj się na oglądanie od teraz nieprzerwanej serii |
Góry Połabskie (nazywane Szwajcarią Saksońską) to jeden z najpiękniejszych
regionów w Niemczech, położony zaledwie kilka kilometrów od Drezna. Dwaj
szwajcarscy malarze, Adrian Zingg i Anton Graff, obaj nauczyciele
drezdeńskiej Akademii Sztuk Pięknych, byli jednymi z pierwszych, którzy w
1766 roku odkryli wyjątkowe piękno znajdujących się tutaj skał, dolin i
wąwozów. Odwiedzali te miejsca wielokrotnie z grupami swoich uczniów.
Niedługo potem pojawili się tu inni artyści. Wracali do nich często,
ponieważ odkryli coś, czego nie można znaleźć nigdzie indziej w Europie.
Wśród nich był niemiecki malarz Caspar David Friedrich (1774–1840), który
odnalazł tu inspirację do swoich słynnych dzieł, takich jak: „Widok na
dolinę Łaby”, „Skalisty Wąwóz” czy słynny „Wędrowiec nad morzem mgły”.
Śladami tamtych romantycznych malarzy prowadzi najsłynniejszy i najbardziej
malowniczy szlak Saksonii – Malerweg. Wiedzie on przez piaskowcowe Góry
Połabskie, w których kiedyś malarze, muzycy i pisarze szukali inspiracji dla
swoich ponadczasowych dzieł. Liczy ponad 100 km i biegnie po obu stronach
rzeki Łaby, łącząc w sobie przyjemność wędrówki, obcowania z przyrodą oraz
kontemplacji sztuki. To, co czyni go najbardziej interesującym, to duże
zagęszczenie atrakcji. Praktycznie wszystko, z czego słynie region, znajduje
się bezpośrednio lub w jego pobliżu. Szlak Malerweg nawiązuje do
historycznego okrężnego szlaku z XVIII wieku, kiedy w tej krainie pojawili
się pierwsi romantycy. Obecna trasa powstała w 2006 roku w wyniku
rekonstrukcji na podstawie historycznych przewodników i dzieł sztuki, tak,
że dzisiejszy Szlak Malerweg w dużej mierze pokrywa się z tym historycznym
szlakiem.
Ruszajmy zatem w drogę!
Nie zwlekajmy już dłużej, bo przed nami kraina
cudownego pejzażu i wspaniałych, niezapomnianych wrażeń.
sobota, 4 października 2025
Minčol, Góry Czerchowskie
Livovská Huta, leżąca w sercu Gór Czerchowskich, być może jest najmniejszą słowacką wsią. Powstała w XVII wieku i była znana z huty szkła
produkującej butelki (stąd w nazwie wsi znalazło się określenie „huta”), która
działała do początków XX wieku. Istniał tu również tartak i folusz.Według spisu
ludności z 2011 roku wieś liczyła jedynie 51 mieszkańców, a dziś bardzo
możliwe, że żyje tu jeszcze mniej osób, ponieważ wieś się wyludnia. Ludzie wolą
mieszkać tam, gdzie łatwiej znaleźć pracę, a tej tutaj brakuje. W regionie nie
ma wielu zakładów, które mogłyby zapewnić mieszkańcom źródło utrzymania.Choć
historyczny Szarysz (słow. Šariš) należał niegdyś do najbogatszych regionów
Królestwa Węgier, obecnie jest jednym z uboższych regionów Słowacji. Ludzie,
zwłaszcza młodzi, wolą przenieść się do miast, gdzie znacznie łatwiej o
zatrudnienie. Pisaliśmy już o tym 3 lata temu, kiedy odwiedzaliśmy wieś Kyjov, położoną po drugiej stronie Gór
Czerchowskich, w której widoczny jest ten sam proces. To zakątek cichy i
spokojny, urzekający przyrodą oraz malowniczością rozległych wzgórz, pokrytych
lasami, polami i łąkami. To naturalne piękno tej krainy coraz częściej
przyciąga osoby pragnące zaznać spokoju i ciszy. Być może stanowi to szansę na
rozwój turystyki i rekreacji
sobota, 6 września 2025
Barania Góra
Kamesznica - iż tam bywały przedtym kamienie lśniące
albo świecące się, gdzie kruszce najdowano
i dotychczas może ich znaleźć, jako się w Złatnym pokazuje.
Andrzej Komoniecki, Dziejopis Żywiecki
Kamesznica leży na terenie Gminy Milówka. Najstarsza zachowana wzmianka o Kamesznicy znajduje się w wykazie dóbr Państwa Żywieckiego z 1626 roku. Podobnie jak Milówka, najpierw stanowiła własność rodziny Komorowskich, następnie przeszła w ręce Habsburgów, którzy byli w jej posiadaniu do 1939 roku. To wieś sołecka, największa w tej gminie, przez którą przepływają dwa potoki: Bystra nad którą ulokowana jest Kamesznica Złatna i Kameszniczanka nad którą ulokowała się Kamesznica Górna.
Kościół jednego dnia i nocy
Historia tego kościoła jest dość wyjątkowa i nietypowa. W czasach PRL-u obiekty sakralne niełatwo było budować. Miejscowość Cisiec należała wówczas do parafii w Milówce. Nie miała własnej świątyni. Na początku lat siedemdziesiątych grupa mieszkańców zaczęła zabiegać o jej wzniesienie, ale starania mieszkańców napotykały opór ze strony ówczesnych władz. W 1971 roku do Milówki trafił ksiądz Władysław Nowobilski, który wraz z mieszkańcami kontynuował starania o uzyskanie zezwolenia na budowę kościoła w Ciściu, jednak i te starania okazały się bezskutecznie. Mieszkańcy wpadli na pomysł wybudowania od podstaw kaplicy poprzez fortel. Oficjalnie uzyskano od władz pozwolenie na wzniesienie domu dwurodzinnego na parceli, którą posiadali Maria i Władysław Śleziakowie. I w ten sposób latem 1972 roku rozpoczęto wylewanie fundamentów. Władze przejrzały jednak podstęp i nakazały wstrzymanie prac budowalnych. Jednak 5 listopada 1972 roku ksiądz Nowobilski podczas porannej niedzielnej mszy świętej zaczął podczas kazania zachęcać ludzi do kontynuacji budowy kościoła. Motywacja była silna i tuż po nabożeństwie pewna grupka mieszkańców rozpoczęła kontynuację przerwanych prac. Niedługo było czekać, aby zaczęło przyłączać się do nich coraz więcej ludzi. Na wieść o tym tego samego dnia jeszcze przed południem na miejscu budowy pojawili się funkcjonariusze służby bezpieczeństwa, którzy zaczęli nawoływać do przerwania budowy. Tych pierwszych zabrano na przesłuchania, ale pozostali kontynuowali budowę. Wieczorem władze wyłączyły prąd w całej wsi, ale mieszkańcy kontynuowali budowę świątyni przy świetle rozpalonych ognisk i samochodowych reflektorów. W ten sposób jeszcze tej samej nocy z 5 na 6 listopada położono szkielet dachu, jeszcze na świeżych murach, które (o dziwo) wytrzymały nałożony ciężar. Tak w ciągu jednej doby wzniesiono niemal całą podstawową konstrukcję przyszłego kościoła. Była to całkiem spora kaplica, nakryta w kolejnych dniach dachem. Z czasem powiększono ją i dobudowano dzwonnicę. W ten sposób kaplica stała się kościołem, a przez niezwykłą historię jego budowy ludzie zwykli go nazywać „kościołem jednej doby”, albo „kościołem jednego dnia i nocy” i taką nazwą, funkcjonującą równolegle do nazwy kościoła rzymskokatolickiego pw. św. Maksymiliana Marii Kolbe w Ciściu identyfikowany jest do dziś.
 |
| Kościół pw. św. Maksymiliana Marii Kolbe w Ciściu. |
Dzisiaj przed górską drogą zatrzymujemy się na kilkadziesiąt minut i zaglądamy do tej świątyni, w której akurat kończy się poranne nabożeństwo, a wychodzący z kościoła ludzie opowiadają nam tą niezwykłą opowieść, historię wzniesienia kościoła jednego dnia i nocy.
|
|
niedziela, 10 sierpnia 2025
Nocne jastrzębie na Diablaku
Wierzę, że świadomość pięknych doznań
pozostanie z nami na zawsze.
~~~Dorota
Wierzę, że wspaniałych chwil życia
nic nie wymaże z naszej pamięci.
~~~Marek
Tą historię rozpoczynamy w znanym i urokliwym miejscu. Napisaliśmy jej
dokładny plan, który mamy zamiar zrealizować i teraz ruszamy, aby to zrobić.
Jednak tak naprawdę nigdy nie jesteśmy pewni tego, co przyniosą nam
najbliższe godziny.
sobota, 2 sierpnia 2025
Skąpana porannym deszczem – dzika Magura Spiska
Ostatnio wędrowaliśmy wschodnią częścią Magury Spiskiej od Zdziaru, gdzie
znajduje się najbardziej znany odcinek tego pasma. Tamtą wędrówkę
zakończyliśmy na Przełęczy Magurskiej), która dzieli 30 kilometrowy
grzbiet Magury Spiskiej na dwie części: część zachodnią i część wschodnią.
Gdy w maju dotarliśmy na Przełęcz Magurską pomyśleliśmy, że dobrze byłoby
pójść jeszcze dalej, dalej aż na wschodnie krańce Magury Spiskiej. Tak
zauroczyła nas wtedy przebyta część Magury Spiskiej, że zapragnęliśmy
kontynuacji. Nie spodziewaliśmy się, że nastąpi to tak szybko. Od tamtej
wycieczki minęły przecież ledwie 2 miesiące i znów jesteśmy na Przełęczy
Magurskiej.
sobota, 5 lipca 2025
Przez Lodową Przełęcz
Rześkim chłodem oblewa nas poranek w Tatrzańskiej Jaworzynie. Jakiż to
kontrast poranka do poranka sprzed kilku dni wcześniej, kiedy słońce czyniło nam
wręcz hiszpańskie temperatury. Jest dopiero godzina siódma rano. Słońce jest
jeszcze zbyt leniwe, aby rozgrzać powietrze. Dajmy mu jednak czas, nie
spieszy się nam do tych upałów, bo przed nami długa droga i niemałe
przewyższenie do pokonania.
W drogę ruszaliśmy stąd zeszłego roku na piękną wędrówkę wzdłuż Tatr Bielskich
na południową stronę głównej grani Tatr. To samo zamierzamy zrobić również
dzisiaj, lecz inną, dłuższą i bardziej forsowną drogą, wiodącą przez jedną z
najdłuższych tatrzańskich dolin. Ponoć jest piękna i powabna, szczególnie
teraz, gdy nad górskimi łąkami unosi się uwodzicielski zapach kwiatów i ziół.
wtorek, 17 czerwca 2025
Camino Português variante Espiritual - etap 6
|
6
|
Padrón - Santiago de Compostela
|
|
niedziela, 15 czerwca 2025
Camino Português variante Espiritual - etap 4
Przed nami kolejny dzień na Camino. Będziemy odczuwać ogromną bliskość oceanu, do którego będziemy zbliżać się cały czas, aż w końcu będziemy mogli zanurzyć w nim nasze zdrożone stopy, a być może nawet zażyć przyjemnej kąpieli w jego słonych wodach. Na początku jednak otoczeni zostaniemy bujną galicyjską przyrodą. Galicja to region, który zawsze żył w zgodzie z naturą, tak jak nad tą rzeką, wzdłuż której podążymy
|
4
|
Armenteira - Vilanova de Arousa
|
|
Dzisiaj rozpoczynamy wędrówkę ścieżkami wariantu Espiritual. Będzie dość górsko i osiągniemy najwyższy punkt naszego Camino na wzgórzu Castrove, znajdujący się na wysokości 428 m n.p.m. Na trasie mamy dwie wspaniałe świątynie i przepiękne Combarro. Czeka nas też wiele chwil spędzonych w zaciszach przyrody
Niepowtarzalna, z nadrukowanym Twoim imieniem na sercu -
koszulka „Wyprawa na Główny Szlak Beskidzki”.
