Na końcu świata pierwsze pożegnanie dnia

Chwila refleksji i pożegnania wspaniałego dnia,

zanim ułożymy się do snu przed kolejnym etapem wędrówki,
tu na końcu świata…

Na krańcu ziemi, gdzie granit spotyka otchłań,
Gdzie kończy się ląd, a zaczyna samotna toń,
Bryza od Atlantyku usta nasze snuje,
Gdy zachód słońca, jak stary rytuał, celebruje.

Gdzie stawia stopę zmęczony wędrowiec,
Gdzie ziemia kończy się, a morze zaczyna.
Ostatnia muszla, spowiedź i modlitwa,
Gdy słońcem płonie galicyjska kraina.

To nie jest zwykły koniec dnia, to pożegnanie,
Słońce, ognista kula, w czeluść wody spadnie.
Woda pije ogień, niebo płonie czerwienią i złotem,
Wszystko cichnie, stając się ciszy powrotem.

Słońce, zmęczone wędrówką przez kontynent,
Zwalnia swój bieg, staje się ciche i senne.
Przenika purpurą, a woda w głębinie,
Łapczywie chwyta blask, co zaraz zginie.

Niebo i woda łączą się w uścisku,
Wszystko, co było, staje się już wspomnieniem.
Zachód słońca – ostatni akord świata,
Płonący horyzont już kończy się cieniem.

Czerwona tarcza w toń wodną się chowa,
Koniec drogi, choć życia to nowy początek.
Na krańcu ziemi, w ciszy Fisterra,
Wiatr od oceanu splata marzeń wątek.

Ta cisza mówi nam więcej niż wszystkie słowa.
Tu kończy się dzień, by jutro zacząć od nowa;
Tu, gdzie słońce zgasło, kres naszej drogi przyjdzie –
Fisterra czeka aż ostatni krok nadejdzie.

Fisterra, 19 czerwca 2025 r.

Udostępnij: