Na końcu świata magicznego dnia ostatnie pożegnanie

Gdzie fala z niebem w purpurze się brata,
stoimy po raz ostatni nad brzegiem,
jak ostatni pielgrzymi na skraju starego świata.

Finisterra – tu kończy się nasza droga i dzień,
który staje się metaforą pewnego etapu życia…
Ostatni blask Solaris na Finis terrae…

Na skalistym cyplu, gdzie kończy się świat,
Gdzie kończą się drogi i znika ślad,
Znowu stoimy na krańcu krawędzi,
Gdzie Atlantyk z niebem w cichości się sprzęga.

Słońce, zmęczone wędrówką przez kontynent,
Zwalnia swój bieg, staje się ciche i senne.
Płonie purpurą, a woda w głębinie,
Łapczywie chwyta blask, co zaraz zginie.

Morze pochłania złoto, gasi ogień,
Czerń atlantycka przychodzi bez strachu.
To koniec drogi, lecz czy koniec marzeń?
Tu wschód się rodzi w zachodu rozmachu.

Dzień się już kłania, cichnie woda,
Wiatr opadł, czas stanął w miejscu,
Na lustrze fal, co sennie drzemie,
Samotna żaglówka w dal się niesie.

Żaglówka wkrótce w mrok się schroni,
Z napiętym żaglem łapie ostatnie tchnienie.
Żeglarz w samotności, z własnym sekretem,
Płynie spokojnie przez horyzont.

Finis Terrae – koniec ziemi, początek gwiazd,
tu kończy się czas i zaczyna się czas.
Ognista kula w toń wody się chowa,
By jutro wstać nowa, by ruszyć tu od nowa.

Wiatr powoli wstrzymuje dech…
Jeszcze jeden oddech, jedno spojrzenie,
Ostatni blask ziemi, a potem... spełnienie...
– Warto było podjąć to marzenie.

Fisterra – tu kończy się ląd,
a zaczyna wolność i początek nowej drogi.
W tym zachodzie słońca – wieczna nieskończoność.
– Dziękujemy za radość bycia tutaj.

Udostępnij: