Dziennik wypraw i przystań przed kolejną wędrówką.

GSS na raty, etap 14: Villa Hubertus - Schronisko Orzeł

Przed nami nieco odosobniona wędrówka przez bory Gór Sowich. Nie spodziewamy się zbyt wielu turystów na tym odcinku Głównego Szlaku Sudeckiego. Góry Sowie przyciągają przyrodą i nieodległą historią z czasów II wojny światowej, ale jak dotąd na odcinku między Twierdzą Srebrnogórską i Zygmuntówką nigdy nie spotykaliśmy zbyt wielu turystów. To dziwne, bo przecież wszędzie piszą, że Góry Sowie należą do najchętniej odwiedzanych pasm sudeckich. Może nie jest tu wcale tak pusto, a wynika to tylko z pewnego zbiegu okoliczności w przypadku naszych wędrówek? Zobaczymy jak będzie dzisiaj. Z pewnością dzisiejsza wędrówka będzie typowo leśną - las chronił będzie nas od silnych promieni słonecznych. Na brak słońca nie możemy narzekać podczas naszych sudeckich wędrówek. Lepsze słońce od ulewy, choć dla ochłody przydałoby się parę kropel deszczu. Taki deszczyk oczyściłby też powietrze, które już teraz o poranku jest bardzo ciężkie.

TRASA:
Villa Hubertus [czerwony szlak] Twierdza Srebrnogórska [czerwony szlak] Gołębia (810 m n.p.m.) [czerwony szlak] Malinowa (839 m n.p.m.) [czerwony szlak] Szeroka (827 m n.p.m.) [czerwony szlak] Przełęcz Woliborska (711 m n.p.m.) [czerwony szlak] Kobylec (767 m n.p.m.) [czerwony szlak] Popielak (856 m n.p.m.) [czerwony szlak] Bielawska Polana [czerwony szlak] Kalenica (964 m n.p.m.) [czerwony szlak] Słoneczna (949 m n.p.m.) [czerwony szlak] Rymarz (913 m n.p.m.) [czerwony szlak] Schronisko PTTK „Zygmuntówka” (740 m n.p.m.) [czerwony szlak] Przełęcz Jugowska (805 m n.p.m.) [czerwony szlak] Kozia Równia (930 m n.p.m.) [czerwony szlak] Kozie Siodło (887 m n.p.m.) [czerwony szlak] Wielka Sowa (1015 m n.p.m.) [czerwony szlak] Schronisko Sowa (900 m n.p.m.) [czerwony szlak] Schronisko Orzeł (844 m n.p.m.)

Główny Szlak Sudecki
etap 14
Villa HubertusSchronisko Orzeł
26,0 km

O godzinie 8.20 opuszczamy Villę Hubertus, miejsce fajne i gościnne. Jak zwykle z takimi miejscami trudno się rozstawać, bo nie wiemy kiedy tu znów wrócimy. Tyle jest miejsc podobnych temu i do każdego chciałoby się wrócić, nawet jeśli byliśmy w nim raz, czy dwa razy. Czujemy tęsknotę, bo dobrze nam tu było. Odpoczęliśmy i ruszamy w górę nagrzaną już szosą. Od dreptania po asfalcie bolą stopy, ale tego asfaltu dzisiaj za wiele nie będzie. Po dziesięciu minutach jesteśmy już przy bramie do twierdzy. Zostawiamy ją za sobą i niebawem szlak wprowadza nas na zarośnięte mury twierdzy. Prowadzi wzdłuż ogromnej, głębokiej fosy. Po drugiej stronie piętrzy się zniszczony w wielu miejscach mur imponującej twierdzy. W niektórych miejscach wyrastają z niego młode krzewy i drzewka. Natura próbuje wchłonąć twierdzę.

Pod Villą Hubertus.
Pod Villą Hubertus.

Twierdza Srebrnogórska.
Twierdza Srebrnogórska.

Na zarośniętym murze fosy.
Na zarośniętym murze fosy.

Mury twierdzy.
Obrośnięte mury twierdzy.

Zostawiamy Warowną Górę (660 m n.p.m.) za sobą. Dróżka wprowadza nas w okolice Fortu Chochoł Mały. Idziemy przez pewien czas utwardzoną drogą trawersującą stromy stok. Z lewej pojawiają się śliczne widoki na Wzgórza Włodzickie. To było wczoraj. W dali majaczą się płaskie grzbiety Gór Stołowych. W Górach Sowich niewiele jest takich widokowych miejsc. Porasta je głównie bór świerkowy, urozmaicony buczyną i cisami. Niewiele jest polan, ale na niektórych szczytowych natura utworzyła gniazda skalne stanowiące punkty widokowe, zaś na innych człowiek sam wzniósł sobie wieże widokowe. Wkrótce wchłania nas świerkowy las. Znikamy w jego zaciszu.

Góry Sowie stanowią najstarszą część Sudetów, kryją wiele tajemnic. Gdy idziemy samotnie przez las Gór Sowich zastanawiamy się nad tym. Przyglądamy się iskrzącym srebrzyście kamykom na drodze. Wyglądają jak oblepione drobinami srebra, ale jest to raczej kwarc, jeden z wielu minerałów tworzących gnejsy, skałę charakterystyczną dla Gór Sowich. Skały te potwierdzają skomplikowaną historię geologiczną i wielokrotną metamorfozę, przez jaką przechodziły Sudety, nie tylko w trakcie wypiętrzania się, ale również wtedy, kiedy gór w tym miejscu nie było. Gnejsy są zaliczane do najstarszych skał na Ziemi.

Widok na dolinę potoku Czerwionka.
Widok na dolinę potoku Czerwionka.

Nowa Wieś Kłodzka.
Nowa Wieś Kłodzka w dolinie Czerwionki.

Zaraz znikniemy w zaciszu lasu.
Zaraz znikniemy w zaciszu lasu.

Widok na Wzgórza Włodzickie.
Widok na Wzgórza Włodzickie.

Przed Gołębią mamy zarośniętą wysokimi trawami polanę. Przecinamy ją, a następnie krótkim podejściem o godzinie 9.30 osiągamy szczyt Gołębia (810 m n.p.m.). Na zejściu rośnie trochę buczyny, troszeczkę też przerzedzonego lasu. Za niedługo przechodzimy przez kolejny wierzchołek, Malinową (838 m n.p.m.) oddzieloną od Gołębiej płytka przełęczą. Zejście z Malinowej jest wyraźne. Sprowadza na znacznie niżej położoną przełęcz. Z obszaru leśnej wycinki dostrzegamy Wielką Sowę. Łatwo ją identyfikujemy dzięki charakterystycznej wieży widokowej. Mamy do niej jeszcze wiele kilometrów drogi. Na niebie od zachodu pojawiły się śliczne obłoki. Pod nimi widać dolinę z zabudowaniami Woliborza. Dalej za nim leży miasto Nowa Ruda.

Przemierzamy starszy las świerkowy. Kontrastują w nim nieliczne buki. O godzinie 10.20 przechodzimy przez Szeroką (825 m n.p.m.). Zaraz za jej wierzchołkiem szlak prowadzi chwilkę płasko wydłużonym grzbietem, fragmentami pozbawionym lasu. Później sprowadza ostrzejszym stokiem na Przełęcz Woliborską.

Przed szczytem Gołębiej.

Zejście z Gołębiej.
Zejście z Gołębiej.

Wysokie trawy.
Wysokie trawy.

Widok na Wzgórza Włodzickie.
Widok na Wzgórza Włodzickie.

Wielka Sowa.
Wielka Sowa.

Zejście z Malinowej.
Zejście z Malinowej.

Widok na Wolibórz i Nową Rudę.

Szeroka.
Szeroka.

Naparstnice przy szlaku.
Naparstnice przy szlaku.

Otwarte tereny między Szeroką i Przełęczą Woliborską.
Otwarte tereny między Szeroką i Przełęczą Woliborską.

Naparstnica (Digitalis L.).
Naparstnica (Digitalis L.).
Naparstnica (Digitalis L.).

O godzinie 10.40 wchodzimy na Przełęcz Woliborską (niem. Volpersdorfer Plänel; 711 m n.p.m.). Przecinamy szosę wojewódzka nr 384, która przechodzi przez przełęcz łącząc Nową Rudę z Bielawą. Z drugiej strony szosy mamy starą wiatę, ławki i stół. Czas na krótki odpoczynek.

Przełęcz Woliborska stanowi wyraźne obniżenie w głównym grzbiecie Gór Sowich. W średniowieczu góry te stanowiły naturalną granicę między Śląskiem i Ziemią Czeską, i już w tamtych czasach Przełęcz Woliborska miała znaczenie komunikacyjne. Pilnowały tej drogi dwa niewielkie zameczki, usytuowane na wzniesienia ponad drogą: drewniany czeski Klingenburg na Garncarzu i śląski Hannigburg na Zamkowej. Przetrwały po nich już tylko nieznaczne ślady.

Przełęcz Woliborska (niem. Volpersdorfer Plänel; 711 m n.p.m.).
Przełęcz Woliborska (niem. Volpersdorfer Plänel; 711 m n.p.m.).

O godzinie 11.15 ruszamy dalej. Szlak wprowadza w wyższe położenia stoku wzniesienia Kobylec (767 m n.p.m.), ale nie wprowadza na jego wierzchołek. Kieruje nas dalej na północny zachód przyjemną leśną dróżką, w pobliżu silnie nasłonecznionych szkółek leśnych . Marzy nam się spotkać muflony. Jak dotąd nigdy ich tutaj nie widzieliśmy, a są najbardziej charakterystycznym ssakiem Gór Sowich. Muflony nie pochodzą stąd, lecz z Sardynii i Korsyki. Na kontynent europejski zostały sprowadzone w XVIII wieku. Z kolei w Sudety sprowadził je hr. Von Seidkitz-Sandretzky w 1902 roku, który osiedlił pierwsze pięć sztuk muflonów w swych posiadłościach w okolicach Bielawy. Obecnie populacja muflonów w Górach Sowich szacowana jest na ponad 600 sztuk, co stanowi prawie połowę wszystkich dolnośląskich muflonów.

Przez Kobylec.

W przerzedzonym lesie.
W przerzedzonym lesie.

W nasłonecznionych miejscach rosną bardzo licznie naparstnice. Stanowią piękną ozdobę. Około godziny 11.50 przechodzimy przed przełęcz z Wigancicką Polaną. Rozlane są tu spore kałuże zarówno na naszej drodze, jak też obok niej. Hasają przy nich śliczne zielone ważki. Za przełęczą mamy odmianę - kamienistą dróżkę, którą podchodzimy Popielaka. Świerkowy las na podejściu jest rzadki i słoneczne miejsca i tu porośnięte są naparstnicami.

Naparstnica (Digitalis L.).
Naparstnica (Digitalis L.).
Naparstnica (Digitalis L.) z gościem.

Wigancicka Polana.
Wigancicka Polana.

Ważka.
Ważka.

Stok Popielaka.
Stok Popielaka.

Przed wierzchołkiem Popielaka.
Przed wierzchołkiem Popielaka.

Łany naparstnic.
Łany naparstnic.
Łany naparstnic.

W południe przechodzimy wierzchołek Popielaka (860 m n.p.m.) i schodzimy ostrzej w dół na Bielawską Polanę (803 m n.p.m.) przez którą przechodzi szutrowa droga. Rozpoczynamy podejście na Kalenicę, lecz wcześniej mamy górę Żmij (niem. Ottenstein; 887 m n.p.m.). Czerwony szlak przechodzi obok wierzchołka Żmij. Jej zbocza w całości porośnięte borem świerkowym regla dolnego. Na jej południowo-zachodnim zboczu znajduje się polana, miejsce startowe paralotniarzy. O godzinie 12.30 zaczynamy oddalać się od wierzchołka góry Żmij. Po krótkim zejściu rozpoczynamy forsowniejsze podejście na szczyt Kalenicy.

Bielawska Polana (803 m n.p.m.).
Bielawska Polana (803 m n.p.m.).

Drogowskaz na Bielawskiej Polanie.
Drogowskaz na Bielawskiej Polanie.

Bór świerkowy na stokach góry Żmij.
Bór świerkowy na stokach góry Żmij.

Podejście na Kalenicę (niem. Turnberg; 964 m n.p.m.) nie jest jednak długie. Jej wierzchołek zdobywamy o godzinie 12.45. To wyśmienite miejsce na postój. Jest wiata, miejsce na ognisko i wieża widokowa. Widok z niej jest szeroki, na każdą stronę świata. Wielka Sowa wydaje się być stąd już bardzo blisko i że poprzedza ją już tylko rozległa Kozia Równia. Przed Kozią Równią są jeszcze jednak inne wzniesienia. Na północnym wschodzie rozciąga się niekończąca się panorama Przedgórza Sudeckiego. Ciągnie się aż po dal horyzont, gdzie zanika w rozgrzanym, zamglonym powietrzu. Na ciągnącej się płaszczyźnie wybija się ogromny masyw Śleży - święta góra słowiańskiego ludu Ślężan. Bezpośrednio o podnóża pasma widać skupisko zabudowań miasta Bielawa, a nieco dalej mamy Dzierżoniów. Na południowym wschodzie widzimy przebyty dzisiaj grzbiet Gór Sowich, zalesione wierzchołki, trudne do odróżnienia, bo wszystkie wyglądają podobnie. Nakładają się jeden za drugim, aż do Przełęczy Srebrnogórskiej.

Rezerwat przyrody Bukowa Kalenica.
Rezerwat przyrody Bukowa Kalenica.

Wiata na Kalenicy.
Wiata na Kalenicy.

Na wieży widokowej.

Widok na południowy wschód.
Widok na południowy wschód.

Widok na południe.
Widok na południe.

Widok na zachód.
Widok na zachód.

Widok na północny zachód.
Widok na północny zachód.

Wielka Sowa w zbliżeniu.
Wielka Sowa w zbliżeniu.

Góry Kamienne na horyzoncie.
Góry Kamienne na horyzoncie.

Widok na północ.
Widok na północ.

Widok na północny wschód.
Widok na północny wschód.

Bielawa i Dzierżoniów.
Bielawa i Dzierżoniów (po lewej).

Masyw Ślęży.
Masyw Ślęży.

Zejście z wieży.
Zejście z wieży.

O godzinie 13.05 kończymy przerwę na szczycie Kalenicy. Zaczynamy schodzić, gdy zaraz za wierzchołkiem trafiamy na ogromną stertę skałek gnejsowych o nazwie Dzikie Skały. Cały wierzchołek Kalenicy zbudowany jest z prekambryjskich gnejsów i migmatytów. Grupa Dzikich Skał składa się z dwóch większych (do 6–7 m wysokości) i kilku mniejszych skałek. Na najwyższej z nich widoczne są resztki (metalowe klamry i pozostałości poręczy) istniejącego tu w okresie przedwojennym punktu widokowego. Skały otacza skarłowaciały bukowy las.

Nie wspomnieliśmy tego wcześniej, ale od podejścia na Kalenicę przechadzamy się w strefie rezerwatu przyrody „Bukowa Kalenica”. Chroni on obszar leśny rosnący na szczytach Kalenicy i Słonecznej oraz w ich otoczeniu. Są to najwyżej położone partie lasów bukowych w Górach Sowich. Występuje w nim pierwotny skarłowaciały las bukowy dolnego regla z zespołem Luzulo nemorosae-Fagetum. Buki te wykształciły skarłowaciałe formy ze względu na skalne podłoże. Mieszają się z płożącymi się świerkami. W niższych partiach tego rezerwatu rośnie starodrzew tworzony przez buki i jawory przemieszane ze świerkiem.

Schodzimy z wierzchołka Kalenicy.
Schodzimy z wierzchołka Kalenicy.

Dzikie Skały.
Pod Dzikimi Skałami.

Dzikie Skały.
Dzikie Skały.

Szczyt Słonecznej (niem. Sonnenkoppe; 949 m n.p.m.) znajduje się niedaleko od Kalenicy. Bliżej niż myśleliśmy i przechodzimy przez niego o godzinie 13.15. Schodzimy z niego wprost na widokową przełęcz Zimna Polanka (niem. Kaltes Plänel; 879 m n.p.m.). Środek przełęczy pokrywa niewielka śródleśna polana, a dalsze jej otoczenie zajmuje dolnoreglowy bór świerkowy. Na przełęczy jest węzeł szlaków turystycznych i skrzyżowanie dróg leśnych łączącym dolinę Pieszyckiego Potoku po północnej stronie i dolinę dopływów Jugowskiego Potoku po południowej stronie. W niedużej odległości od przełęczy w rejonie źródliskowym Pieszyckiego Potoku bije znane zimne źródełko, od którego polana wzięła nazwę.

Czerwony szlak kieruje nas stąd na południowe stoki Rymarza. Przechodzimy obok jego wierzchołka w kierunku wyciągów narciarskich, a potem schodzimy zakosami po zachodnich stokach Rymarza do schroniska „Zygmuntówka”. W jego progi wchodzimy o godzinie 13.50. Nie zastajemy w nim starego, znanego nam gospodarza. Jest nowy. Schronisko zostało odremontowane. Ciekawe jak wyglądają sale noclegowe. Raczej nie dowiemy się, bo tym razem nie zostajemy tutaj na noc, ale tylko by odpocząć w pięknym plenerze i skonsumować obiad.

Zimna Polanka (niem. Kaltes Plänel; 879 m n.p.m.).
Zimna Polanka (niem. Kaltes Plänel; 879 m n.p.m.).

Rymarz i zejście do Zygmuntówki

Przed schroniskiem „Zygmuntówka”.
Przed schroniskiem „Zygmuntówka”.

Pod schroniskiem „Zygmuntówka”.
Pod schroniskiem „Zygmuntówka”.

O godzinie 14.55 opuszczamy „Zygmuntówkę” i ładny zakątek, który go otacza. Utwardzoną drogą, a potem asfaltową podążamy z powrotem na grzbiet pasma, a dokładnie na Przełęcz Jugowską (801 m n.p.m.) oddzielającą Słoneczną od Koziej Równi. Po dziesięciu minutach dochodzimy na przełęcz. Za czerwonymi znakami skręcamy na lewo. Powolutku zaczynamy wchodzić na Kozią Równię. Niebo troszeczkę zaszło chmurami, ale wciąż jest parno.

Opuszczamy Przełęcz Jugowską.

Nieco ponad kilometr od Przełęczy Jugowskiej, o godzinie 15.30 dochodzimy do Niedźwiedziej Skały (niem. Bärenstein). Jest na niej zamontowana tablica ze słowami Hermana Henkla po polsku i niemiecku:
W górach jestem znowu prawdziwym
człowiekiem; tam stajemy się braćmi
i wszystko co brzydkie i błahe opuszcza nas.

Auf den Bergen werde ich wieder ein
reiner Mensch; dort werden wir Brüder und
alles Hässliche und Kleine fällt von uns ab

Tablica ta przywraca pamięć o człowieku chyba najbardziej zasłużonym dla turystyki w Górach Sowich. Odsłonięto ją w 2004 roku, w miejscu pierwotnej z 1921 roku, która zaginęła po 1945 roku. Herman Henkel żyjący w okresie 1869-1918 był niemieckim nauczycielem, a także sekretarzem bielawskiego Towarzystwa Sowiogórskiego (niem. Eulengebirgsverein Langenbielau), który zasłużył się jako popularyzator sportów zimowych oraz inicjator ujednolicania oznakowania szlaków turystycznych w Górach Sowich. W hołdzie za jego zasługi, w 20-lecie jego śmierci przemianowano schronisko stojąc pod Przełęczą Jugowską (obecna „Zygmuntówka”) na Henkelbaude.

Niedźwiedzia Skała.
Niedźwiedzia Skała.

Niedaleko za Niedźwiedzią Skałą mijamy tabliczkę szczytową Kozia Równia (830 m n.p.m.). Kozia Równia (niem. Ziegenrücken) jest rozległa i płaska, a jej szczyt trudny do zidentyfikowania. Porasta ją las świerkowy. Za Kozią Równią mamy Kozie Siodło (niem. Falkenberger Ladestatt) - przełęcz o wysokości 887 m n.p.m., a z niej już ostateczne podejście na najwyższy szczyt Gór Sowich.

Droga na Kozią Równię.
Droga na Kozią Równię.

Kozia Równia.
Kozia Równia.

Na stoku Wielkiej Sowy.
Na stoku Wielkiej Sowy.

O godzinie 16.15 wchodzimy na polankę szczytową Wielkiej Sowy (niem. Hohe Eule; 1015 m n.p.m.). Na szczycie znajduje się wysoka na 25 metrów kamienna wieża widokowa wybudowana w roku 1906. Wzniesiono ją po tym, jak zniszczeniu uległa wcześniejsza drewniana wieża widokowa, oddana do użytku w 1885 roku. Obecna wieża widokowa na Wielkiej Sowie pierwotnie była poświęcona kanclerzowi Bismarckowi i nosiła nazwę Bismarckturm bei Reichenbach. W jej wnętrzu na parterze znajdowała się salka pamięci z popiersiem Bismarcka wykonanym przez rzeźbiarza Harro Magnussena, zaś w jej trzech oknach znajdowały się witraże z motywami nawiązującymi do żelaznego kanclerza. Po II wojnie światowej próbowano zmieniać patrona wieży na generała Władysława Sikorskiego, a potem w około 1980 roku na Mieczysława Orłowicza. Wieża jednak nie chciała mieć patronów i obecnie jest to po prostu wieża widokowa na Wielkiej Sowie. Zachwyca przepięknymi widokami we wszystkie strony świata.

Przed nami Wielka Sowa (1015 m n.p.m.).
Przed nami Wielka Sowa (1015 m n.p.m.).

Antena na Wielkiej Sowie.
Antena na Wielkiej Sowie i północno-zachodnia panorama.

Południowo-wschodnia panorama.
Południowo-wschodnia panorama.

Południowa panorama.
Południowa panorama.

Południowo-zachodnia panorama.
Południowo-zachodnia panorama.

Zagospodarowana polana wierzchołkowa Wielkiej Sowy.
Zagospodarowana polana wierzchołkowa Wielkiej Sowy.

Wieża widokowa na Wielkiej Sowie.
Wieża widokowa na Wielkiej Sowie. Z lewej widoczna kaplica.

O godzinie 16.55 opuszczamy wierzchołek Wielkiej Sowy. Szlak sprowadza nas w kierunku wsi Sokolec. Po kwadransie docieramy do Schroniska Sowa (niem. Eulenbaude). Schronisko Sowa rozpoczęło funkcjonowanie w 1897. Uruchomione zostało przez Związek Towarzystw Górskich na Wielkiej Sowie (niem. Verband der Gebirgsvereine an der Eule) z inicjatywy fabrykanta Karla Weisen’a. Dzisiejszy obiekt różni się znacznie od tamtego, ale wnętrze w dużej części oddaje oryginalny wygląd typowego sudeckiego schroniska. Zmienił się w wyniku rozbudowy - obiekt z czasem powiększył się, dobudowano do niego werandę, doprowadzono wodę i prąd. Po II wojnie światowej obiektem dysponował Fundusz Wczasów Pracowniczych, potem przywrócono mu status schroniska górskiego. Jest to idealne miejsce dla szukających spokoju, ciszy i kontaktu z naturą. Dzisiaj jednak jesteśmy tutaj w przelocie. Schodzimy drogą jeszcze niżej.

Schronisko Sowa (900 m n.p.m.).
Schronisko Sowa (900 m n.p.m.).

Oddalamy się od Srchroniska Sowa.

Mijamy stojący w sąsiedztwie Schroniska Sowa kamienny pomnik poświęcony Karlowi Weisen’owi. Jest to pierwszy pomnik wystawiony w Górach Sowich na cześć osoby, która zaangażowała się w popularyzowaniu Gór Sowich dla ruchu turystycznego. Karl Wiesen był fabrykantem z Walimia, a także zasłużonym przewodniczącym Towarzystwa Sowiogórskiego, zaangażowanym w budowę pierwszej, drewnianej wieży na Wielkiej Sowie. Był też inicjatorem budowy schroniska Eulenbaude pod Wielką Sową, na rzecz którego przekazał zakupiony przez siebie grunt. Decyzję o ufundowaniu i budowie pomnika upamiętniającego jego osobę podjęto w 1897 roku, w tym samym kiedy zmarł. Został wystawiony w 1898 roku z inskrypcją „Dem Andenken des treuen Freundes unserer Berge Karl Wiesen” (pol. „Na pamiątkę oddanemu miłośnikowi naszych gór, Karlowi Wiesenowi”). Obok pomnika postawiono wówczas ławki, aby turyści mogli się tam zatrzymać i rozkoszować się z tego miejsca wspaniałym krajobrazem. Wtedy las nie zasłaniał ich. Zdewastowany po II wojnie światowej pomnik odremontowano i odsłonięto uroczyście w 2002 roku.

Pomnik Karla Weisen'a.
Pomnik Karla Weisen'a.

O godzinie 17.45 docieramy do punktu docelowego kolejnego etapu sudeckiej wędrówki. Kwaterujemy w Schronisku „Orzeł” (844 m n.p.m.), starym obiekcie wybudowanym w 1931 roku przez mistrza krawieckiego Juliusa Dinter’a. Po oficjalnym otwarciu Bismarckbaude (tak wówczas nazwało się to schronisko) pisano, że Góry Sowie wzbogaciły się o wzorcowy co do założenia i wyposażenia hotel górski, który się na pewno przyczyni do dalszego rozwoju turystyki górskiej w rejonie Wielkiej Sowy. Po II wojnie światowej schronisko zostało przejmowane przez firmy i przedsiębiorstwa turystyczne, aż w 1968 roku trafiło w ręce prywatne. Tak jest do dzisiaj. Gospodarze obiektu stwarzają bardzo dobre warunki do wypoczynku, dają też dobrze zjeść, a po za tym jest w nim niedrogo.

Przy schronisku Orzeł (844 m n.p.m.).
Przy schronisku Orzeł (844 m n.p.m.).

Poniżej schroniska stok opada rozległymi łąkami w kierunku doliny Czarnego Potoku. Tam powiedzie nas ciąg dalszy urokliwej wędrówki, a udamy się na nią już kolejnego, jutrzejszego dnia.


Udostępnij:

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Korona Europy · Crown of Europe
Grupa miłośników najwyższych szczytów Europy
Dołącz do grupy
 

Liczba wyświetleń

Popularne posty (ostatnie 30 dni)

Etykiety

Archiwum bloga

Translator

Stali bywalcy

Odbiorcy

Główny Szlak Beskidu Wyspowego


ETAP DATA, ODCINEK
1
19.11.2016
[RELACJA]
Szczawa - Jasień - Ostra - Ogorzała - Mszana Dolna
2
7.01.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Potaczkowa - Rabka-Zdrój
3
18.02.2017
[RELACJA]
Rabka-Zdrój - Luboń Wielki - Przełęcz Glisne
4
18.03.2017
[RELACJA]
Przełęcz Glisne - Szczebel - Kasinka Mała
5
27.05.2017
[RELACJA]
Kasinka Mała - Lubogoszcz - Mszana Dolna
6
4.11.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Ćwilin - Jurków
7
9.12.2017
[RELACJA]
Jurków - Mogielica - Przełęcz Rydza-Śmigłego
8
20.01.2018
[RELACJA]
Przełęcz Rydza-Śmigłego - Łopień - Dobra
9
10.02.2018
[RELACJA]
Dobra - Śnieżnica - Kasina Wielka - Skrzydlna
10
17.03.2018
[RELACJA]
Skrzydlna - Ciecień - Szczyrzyc
11
10.11.2018
[RELACJA]
Szczyrzyc - Kostrza - Tymbark
12
24.03.2019
[RELACJA]
Tymbark - Kamionna - Żegocina
13
14.07.2019
[RELACJA]
Żegocina - Łopusze - Laskowa
14
22.09.2019
[RELACJA]
Laskowa - Sałasz - Męcina
15
17.11.2019
[ZAPISY]
Męcina - Jaworz - Limanowa
16
. .
[w przygotowaniu]
Limanowa - Łyżka - Pępówka - Łukowica
17
. .
[w przygotowaniu]
Łukowica - Ostra - Ostra Skrzyż.
18
. .
[w przygotowaniu]
Ostra Skrzyż. - Modyń - Szczawa

Małopolski Szlak Papieski


TRASA GŁÓWNA
ETAP DATA, ODCINEK
1
12.03.2016
[RELACJA]
Kalwaria Zebrzydowska - Gorzeń Górny
2
9.04.2016
[RELACJA]
Gorzeń Górny - Wadowice - Ponikiew
3
14.05.2016
[RELACJA]
Ponikiew - Groń JPII - Leskowiec - Hucisko
4
1.10.2016
[RELACJA]
Hucisko - Zawoja - Skawica Górna
5
2.10.2016
[RELACJA]
Skawica Górna - Polica - Przełęcz Krowiarki
6
9.04.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki - Zubrzyca Górna - Przełęcz Bory
7
20.05.2017
[RELACJA]
Przełęcz Bory - Ludźmierz - Nowy Targ
8
24.09.2017
[RELACJA]
Nowy Targ - Turbacz - Rzeki
9
27.01.2018
[RELACJA]
Rzeki - Gorc - Ochotnica Dolna
10
17.02.2018
[RELACJA]
Ochotnica Dolna - Lubań - Krościenko nad Dunajcem
11
28.04.2018
[RELACJA]
Krościenko nad Dunajcem - Przysietnica
12
1.12.2018
[RELACJA]
Przysietnica - Stary Sącz

TRASY SPECJALNE
nr 1
1
7.05.2016
[RELACJA]
Kraków, Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”
nr 2
1
10.03.2018
[RELACJA]
Kraków, Pałac Arcybiskupi

TRASY WARIANTOWE
I - Beskid Makowski
1
. .
[w przygotowaniu]
Kalwaria Zebrzydowska – Lanckorońska Góra – Sułkowice
2
. .
[w przygotowaniu]
Sułkowice – Barnasiówka – Myślenice
3
. .
[w przygotowaniu]
Myślenice – Uklejna – Myślenice Zarabie
II - Beskid Żywiecki
1
5/6.08.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki – Babia Góra – Przełęcz Krowiarki
III - Pasmo Podhalańskie, Gorce, Beskid Makowski i Wyspowy
1
20.10.2018
[RELACJA]
Harkabuz – Rabska Góra – Rabka-Zdrój
2
15.12.2018
[RELACJA]
Rabka-Zdrój – Luboń Wielki – Przełęcz Glisne
3
12.01.2019
[RELACJA]
Przełęcz Glisne – Szczebel – Kasinka Mała
4
24.02.2019
[RELACJA]
Kasinka Mała – Lubogoszcz – Kasina Wielka
5
11.01.2020
[ZAPISY]
Kasina Wielka – Śnieżnica – Przełęcz Gruszowiec
6
11.01.2020
[ZAPISY]
Przełęcz Gruszowiec – Ćwilin – Jurków
7
. .
[w przygotowaniu]
Jurków – Mogielica – Jasień – Przełęcz Przysłop
IV - Beskid Wyspowy
1
6.05.2017
[RELACJA]
Mogielica – Przełęcz Słopnicka
2
29.10.2017
[RELACJA]
Przełęcz Słopnicka – Łukowica
3
18.11.2017
[RELACJA]
Łukowica – Miejska Góra
V - Beskid Wyspowy
1
19.11.2016
[RELACJA]
Jasień - Mszana Dolna
VI - Podhale
1
25.03.2017
[RELACJA]
Ludźmierz - Ząb
2
26.03.2017
[RELACJA]
Ząb - Kiry
VII - Tatry
1
2.04.2016
[RELACJA]
Kiry - Dolina Jarząbcza
2
29.10.2016
[RELACJA]
Polana Huciska - Polana Strążyska
3
3.12.2016
[RELACJA]
Polana Strążyska - Kuźnice
4
21.01.2017
[RELACJA]
Kuźnice - Wiktorówki - Palenica Białczańska
5
25.02.2017
[RELACJA]
Palenica Białczańska - Morskie Oko
VIII - Gorce
1
17.09.2016
[RELACJA]
Turbacz - Studzionki
2
18.09.2016
[RELACJA]
Studzionki - Lubań
IX - Beskid Sądecki
1
5.08.2018
[RELACJA]
Dzwonkówka – Tylmanowa
X - Beskid Sądecki, Beskid Niski
-
. .
[w opracowaniu]
Stary Sącz – Magura Wątkowska

Z nimi w górach bezpieczniej

Smaki Karpat

Wołoskimi śladami

Mapę miej zawsze ze sobą

Zapamiętaj !
NUMER RATUNKOWY
W GÓRACH
601 100 300

Niezastąpiony na GSS

Przewodnik „Główny Szlak Sudecki”. Jest to bogate kompendium wiedzy o najdłuższym szlaku w Sudetach, zawierające opisy przebiegu szlaku ze szczegółowymi mapami, czasami przejść i profilami wysokościowymi oraz namiarami do schronisk. Zawarto w nim również mnóstwo opisanych atrakcji, ciekawostek oraz niezliczoną ilość barwnych fotografii.
W tej jednej publikacji mamy wszystko to co potrzebne turyście przemierzającemu Główny Szlak Sudecki.

Główny Szlak Beskidzki

21-23.10.2016 - wyprawa 1
Zaczynamy gdzie Biesy i Czady,
czyli w legendarnych Bieszczadach

BAZA: Ustrzyki Górne ODCINEK: Wołosate - Brzegi Górne
Relacje:
13-15.01.2017 - Bieszczadzki suplement do GSB
Biała Triada z Biesami i Czadami
BAZA: Ustrzyki Górne
Relacje:
29.04.-2.05.2017 - wyprawa 2
Wielka Majówka w Bieszczadach
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Brzegi Górne - Komańcza
Relacje:
16-18.06.2017 - wyprawa 3
Najdziksze ostępy Beskidu Niskiego
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Komańcza - Iwonicz-Zdrój
Relacje:
20-22.10.2017 - wyprawa 4
Złota jesień w Beskidzie Niskim
BAZA: Iwonicz ODCINEK: Iwonicz-Zdrój - Kąty
Relacje:
1-5.05.2018 - wyprawa 5
Magurskie opowieści
i pieśń o Łemkowyni

BAZA: Zdynia ODCINEK: Kąty - Mochnaczka Niżna
Relacje:
20-22.07.2018 - wyprawa 6
Ziemia Sądecka
BAZA: Krynica-Zdrój ODCINEK: Mochnaczka Niżna - Krościenko nad Dunajcem
Relacje:
7-9.09.2018 - wyprawa 7
Naprzeciw Tatr
BAZA: Studzionki, Turbacz ODCINEK: Krościenko nad Dunajcem - Rabka-Zdrój
Relacje:
18-20.01.2019 - wyprawa 8
Zimowe drogi do Babiogórskiego Królestwa
BAZA: Jordanów ODCINEK: Rabka-Zdrój - Krowiarki
Relacje:
17-19.05.2019 - wyprawa 9
Wyprawa po wschody i zachody słońca
przez najwyższe partie Beskidów

BAZA: Markowe Szczawiny, Hala Miziowa ODCINEK: Krowiarki - Węgierska Górka
Relacje:
22-24.11.2019 - wyprawa 10
Na śląskiej ziemi kończy się nasza przygoda
BAZA: Równica ODCINEK: Węgierska Górka - Ustroń
Plan wyjazdu:
    [ZAPISY]

GŁÓWNY SZLAK WSCHODNIOBESKIDZKI

termin 1. wyprawy: 6-15 wrzesień 2019
odcinek: Bieszczady Wschodnie czyli...
od Przełęczy Użockiej do Przełeczy Wyszkowskiej


termin 2. wyprawy: wrzesień 2020
odcinek: Gorgany czyli...
od Przełęczy Wyszkowskiej do Przełeczy Tatarskiej


termin 3. wyprawy: wrzesień 2021
odcinek: Czarnohora czyli...
od Przełęczy Tatarskiej do Gór Czywczyńskich

Koszulka Beskidzka

Niepowtarzalna, z nadrukowanym Twoim imieniem na sercu - koszulka „Wyprawa na Główny Szlak Beskidzki”.
Wykonana z poliestrowej tkaniny o wysokim stopniu oddychalności. Nie chłonie wody, ale odprowadza ją na zewnątrz dając wysokie odczucie suchości. Nawet gdy pocisz się ubranie nie klei się do ciała. Wilgoć łatwo odparowuje z niej zachowując jednocześnie komfort cieplny.

Fascynujący świat krasu

25-27 lipca 2014 roku
Trzy dni w Raju... Słowackim Raju
Góry piękne są!
...można je przemierzać w wielkiej ciszy i samotności,
ale jakże piękniejsze stają się, gdy robimy to w tak wspaniałym towarzystwie – dziękujemy Wam
za trzy niezwykłe dni w Słowackim Raju,
pełne serdeczności, ciekawych pogawędek na szlaku
i za tyleż uśmiechu.
24-26 lipca 2015 roku
Powrót do Słowackiego Raju
Powróciliśmy tam, gdzie byliśmy roku zeszłego,
gdzie natura stworzyła coś niebywałego;
gdzie płaskowyże pocięły rokliny,
gdzie Spisza i Gemeru łączą się krainy;
by znów wędrować wąwozami dzikich potoków,
by poczuć na twarzy roszące krople wodospadów!
To czego jeszcze nie widzieliśmy – zobaczyliśmy,
gdy znów w otchłań Słowackiego Raju wkroczyliśmy!


19-21 sierpnia 2016 roku
Słowacki Raj 3
Tam gdzie dotąd nie byliśmy!
Przed nami kolejne trzy dni w raju… Słowackim Raju
W nieznane nam dotąd kaniony ruszymy do boju
Od wschodu i zachodu podążymy do źródeł potoków
rzeźbiących w wapieniach fantazję od wieków.
Na koniec pożegnalny wąwóz zostanie na południu,
Ostatnia droga do przebycia w ostatnim dniu.

           I na całe to krasowe eldorado
spojrzymy ze szczytu Havraniej Skały,
           A może też wtedy zobaczymy
to czego dotąd nasze oczy widziały:
           inne słowackie krasy,
próbujące klasą dorównać pięknu tejże krainy?
           Niech one na razie cierpliwie
czekają na nasze odwiedziny.

7-9 lipca 2017 roku
Słowacki Raj 4
bo przecież trzy razy to za mało!
Ostatniego lata miała to być wyprawa ostatnia,
lecz Raj to kraina pociągająca i w atrakcje dostatnia;
Piękna i unikatowa, w krasowe formy bogata,
a na dodatek zeszłego roku pojawiła się w niej ferrata -
przez dziki Kysel co po czterdziestu latach został otwarty
i nigdy dotąd przez nas jeszcze nie przebyty.
Wspomnień czar ożywi też bez większego trudu
fascynujący i zawsze urzekający kanion Hornadu.
Zaglądnąć też warto do miasta mistrza Pawła, uroczej Lewoczy,
gdzie w starej świątyni świętego Jakuba każdy zobaczy
najwyższy na świecie ołtarz, wyjątkowy, misternie rzeźbiony,
bo majster Paweł jak Wit Stwosz był bardzo uzdolniony.
Na koniec zaś tej wyprawy - wejdziemy na górę Velka Knola
Drogą niedługą, lecz widokową, co z góry zobaczyć Raj pozwala.
Słowacki Raj od ponad stu lat urodą zniewala człowieka
od czasu odkrycia jej przez taternika Martina Rótha urzeka.
Grupa od tygodni w komplecie jest już zwarta i gotowa,
Kaniony, dzikie potoki czekają - kolejna rajska wyprawa.


Cudowna wyprawa z cudownymi ludźmi!
Dziękujemy cudownym ludziom,
z którymi pokonywaliśmy dzikie i ekscytujące szlaki
Słowackiego Raju.
Byliście wspaniałymi kompanami.

Miało być naprawdę po raz ostatni...
Lecz mówicie: jakże to w czas letni
nie jechać znów do Słowackiego Raju -
pozwolić na zlekceważenie obyczaju.
Nawet gdy niemal wszystko już zwiedzone
te dzikie kaniony wciąż są dla nas atrakcyjne.
Powiadacie też, że trzy dni w raju to za krótko!
skoro tak, to czy na cztery nie będzie zbyt malutko?
No cóż, podoba nam się ten kras,
a więc znów do niego ruszać czas.
A co wrzucimy do programu wyjazdu kolejnego?
Może z każdego roku coś jednego?
Niech piąty epizod w swej rozciągłości
stanie się powrotem do przeszłości,
ruszajmy na stare ścieżki, niech emocje na nowo ożyją
gdy znów pojawimy się w Raju z kolejną misją!

15-18 sierpnia 2018 roku
Słowacki Raj 5
Retrospekcja
Suchá Belá - Veľký Sokol -
- Sokolia dolina - Kyseľ (via ferrata)

Koszulka wodniacka

Łemkowyna

- etap 1 -

18-20 wrzesień 2015
Beskid Niski
WSCHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 2 -

16-18 październik 2015
Beskid Sądecki, Pieniny
ZACHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 3 -

29-31 styczeń 2016
Beskid Niski
ŚRODKOWA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 4 -

22-24 kwiecień 2016
Beskid Niski, Bieszczady
WSCHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 5 -

21-23 lipiec 2017
Beskid Niski
ZACHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA
WATRA ŁEMKOWSKA w ZDYNI



Geocache

Tatrzańska rodzinka

Wspomnienie


519 km i 18 dni nieustannej wędrówki
przez najwyższe i najpiękniejsze partie polskich Beskidów
– od kropki do kropki –
najdłuższym górskim szlakiem turystycznym w Polsce


Dorota i Marek Szala
Główny Szlak Beskidzki
- od kropki do kropki -

WYRÓŻNIENIE
prezentacji tego pasjonującego przedsięwzięcia na



za dostrzeżenie piękna wokół nas.

Dziękujemy i cieszymy się bardzo,
że nasza wędrówka Głównym Szlakiem Beskidzkim
nie skończyła się na czerwonej kropce w Ustroniu,
ale tak naprawdę doprowadziła nas aż na
Navigator Festival 2013.

Z pamiętnej wędrówki...

Po drugiej stronie Tatr, czyli na grani Niżnych Tatr

Na drogę zabieramy tylko trochę jedzenia i wody,
dobre buty, ciepły łach, szczyptę odwagi i chęci pokłady.
Na tą wędrówkę krainą nam nieznaną,
przez dziką przyrodę nieujarzmioną,
matka natura niech da nam warunki wymarzone,
a niedźwiedzie, wilki niech będą spokojne i najedzone.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

Podążać będziemy w stronę zachodzącego słońca,
by przed zmierzchem w jego czerwieni utulić lica.
Zaś zbudzić się pełni sił porannym brzaskiem,
a potem pchani porannym, ciepłym promykiem
ruszyć dalej przed siebie, tak jak wczoraj znów na zachód;
ufni naturze, że nie rzuci nam pod nogi żadnych przeszkód.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

DZIEŃ 0: 1.07.2014
Na start...
DZIEŃ 1: 2.07.2014
Telgárt
   - Útulňa Andrejcová
DZIEŃ 2: 3.07.2014
Útulňa Andrejcová
   - Čertovica
DZIEŃ 3: 4.07.2014
Čertovica
   - Chata Štefánika
DZIEŃ 4: 5.07.2014
Chata Štefánika
   - Útulňa Ďurková
DZIEŃ 5: 6.07.2014
Útulňa Ďurková
   - Donovaly

Napisz do nas