Hel u schyłku lata - dzień 6/1: Jutrzenka budzi nas ze snu

Hel u schyłku lata najpiękniej odsłania swoje tajemnice w godzinach, gdy większość świata jeszcze mocno śpi. Nasza wędrówka na koniec Polski dociera do momentu, w którym czas przestaje mieć znaczenie, a rytm dnia wyznacza budząca się natura. Dzisiejsza opowieść to nastrojowy zapis poranka, w którym poetycka jutrzenka budzi nas ze snu, rozświetlając niebo nad pustym Półwyspem Helskim. Obserwując pierwsze, nieśmiałe błyski słońca przebijające się przez nadmorską mgłę i wsłuchując się w cichy szum Bałtyku, można doświadczyć rzadkiego stanu całkowitego spokoju oraz zachwytu nad narodzinami nowego dnia po sezonie.

Poranki są już szare, szczególnie tu na północy kraju,
ale lato jeszcze nie myśli o odchodzeniu - zaskakuje upalnym słońcem;
nawet tu na północy daje jeszcze niespotykaną rozkosz
i trudno oprzeć jego dobrodziejstwu.
Co prawda po wschodzie długo kryje się już w koronach drzew zanim uniesie się wyżej, ale...
Lubimy jednak te ranki chłodne, nawet, gdy czasem przynoszą wiatr z północy,
gdy słońce pojawia się zza lustra odległego horyzontu.
Potem siły jego promieni szybko narastają i ogarnia nas rozkosz rozgrzewanego powietrza,
i piasku na plaży, który już nie parzy w stopy jak wcześniej.
Tego nam właśnie trzeba, kolejnego dnia radości i zachwytu,
kwitnącej jeszcze przyrody, która ma coś jeszcze do powiedzenia.

Lato wciąż miło głaszcze swoim ciepłem.

Jutrzenka budzi nas ze snu. Wstajemy, gdy noc jeszcze trzyma w mroku okolicę, jeszcze zanim słońce zajrzy przez nasze okno. Nie pora jeszcze na śniadanie. Śniadanie może poczekać. Szybko odziewamy się, zabieramy kurtki, bo ziąb z ciemności po kościach przechodzi. Koniec lata niesie jeszcze ciepłe dni, ale zimne noce też coraz częściej wpuszcza. Opuszczamy nasz dom, gdy na zewnątrz panuje jeszcze szarówka, a w powietrzu unosi się delikatny chłód poranka, symptom zbliżającej się jesieni. Delikatna bryza znad morza jest jak łyk zdrowia. Orzeźwia.

Blisko jest już kolejny dzień, niedługo się rozpocznie. Na zewnątrz jest jeszcze dość chłodno, cicho. Z dali dobiega jedynie plusk fal pieniących się na piaskach miejskiej plaży. Półwysep Helski odchodząc od stałego lądu wygina się w kierunku południowo-wschodnim, dzięki czemu stanowi dogodne miejsce do podziwiania nadmorskich wschodów słońca, czyli tego, czego jeszcze nie zdążyliśmy zrobić będąc tutaj. Być może to ostatnia szansa, aby to zrobić.

Idziemy na drugą stronę półwyspu, to jakieś 2 kilometry marszu najkrótszą drogą, jaką udaje się nam znaleźć. Przemierzamy uśpione miasto. Jest po sezonie, a więc i w dzień jest tu dość pusto i można odpocząć od wakacyjnego gwaru. To dziwne wrażenie dla nas, bo chyba nigdy nie byliśmy jeszcze nad Bałtykiem po sezonie. W głowie mamy zupełnie inny pejzaż plaż na polskim wybrzeżu, plaż zapełnionych wczasowiczami. Zmieniło się to wszystko, otwarła Europa, której nie mogliśmy posmakować w czasach dorastania, a wraz z nią nowe morza i plaże, i mnóstwo innych ciekawych miejsc.

Alejką przez sielski, śpiący Hel.

Mijamy opustoszałe pole biwakowe Sielskiego Helu, dalej alejką oświetloną latarniami przemierzamy las, który przypomina park miejski. Powoli szarówka rozprasza mrok. Na przedłużeniu alejki widać skrawek nieba, ni to szarego, ni to błękitnego. Dzień nadchodzi, ale robi to dość leniwie. Zbliża się 5.30. Las niknie, ustępując piaskom. Mijamy Bałtycką Tawernę. Przechodzimy przez wąski pas wydm, za którym alejka rozpływa się w piaskach plaży otwierającej się na otwarte morze. Chłód jest tu większy niż po drugiej stronie półwyspu, co odczuwamy zatrzymując się po intensywnym marszu. Do wschodu słońca pozostała niecała godzina.

Mewy stoją nieruchomo i czekaja na słońce.

Na morzu.

Wchodzimy na wschodnie plaże, których piaski pieszczone są pieniącymi się wodami morza. Rybackie kutry są jeszcze daleko od portu. Kołyszą je lekko fale. W dali widać na nich rybaków uwijających się z wyciąganiem sieci, jakby chcieli zdążyć zanim zza horyzontu wyłoni się słońce. Przyglądają się im ciekawskie mewy, które od czasu do czasu przelatują nad nimi i swoimi maleńkimi oczyma dokonują oceny, czy połów był dobry.

Bałtyk jest spokojny. Niedaleko od nas dryfują łodzie rybackie. Dalej jakaś większa jednostka stoi na kotwicy. Do zatoki zbliża się rozświetlony prom. Jest ogromny, ale jest na tyle daleko, że go wcale nie słychać. Nie słychać nic, ani wiatru, ani morskich fal, tylko jakieś pojękiwania, czy stękania, trudno określić słowami te odgłosy. Spoglądamy na prawo, skąd dochodzą te dziwne dźwięki, które już gdzieś słyszeliśmy. A jakże by nie, oczywiście, że znamy ten odgłos, toż to dwie foczki wyszły na brzeg. Na lądzie wyglądają na niezdarne stworzenia, ale w wodzie są świetnymi pływakami. Foki przebywają w pobliżu piaszczystych plaż, gdyż wiodą wodno-lądowy tryb życia. Beztrosko tarzają się na piasku, prawie nie zwracając uwagi na kilku gapiów, którzy przyszli dzisiaj tak wcześnie na bałtyckie wybrzeże.  Foki tworzą kolonie liczące do kilkuset sztuk. Są bardzo płochliwe, ale zarazem ciekawskie.

Liczebność populacji foki szarej na całym Bałtyku szacuje się obecnie na ok. 30-40 tys. osobników (tj. ok. 30% naturalnego stanu sprzed 100 lat) Jednak napotkanie jej na południowym wybrzeżu Bałtyku nie jest częste, z tego względu, że po tej stronie Bałtyku występuje tylko niewielka część osobników tego gatunku (szacuje się, że poniżej 58° szerokości geograficznej północnej występuje jedynie około 200 sztuk foki szarej). Prawdopodobieństwo spotkania foki wylegującej się na piaszczystej plaży jest u nas stosunkowo niewielkie, ale i takie przypadki jak dzisiaj, zdarzają się, wystarczy tylko szczypta szczęścia.

Dwie zabawne foki.

Ty również możesz napotkać fokę, ale pamiętaj:

• oglądaj ją z daleka, nie podchodź do niej blisko, nie wykonuj gwałtownych ruchów, gdyż w poczuciu zagrożenia może zaatakować;
• postaraj się nie spłoszyć zwierzęcia swoim zachowaniem, bo okazja jego spotkania na polskim wybrzeżu zdarza się rzadko.

Gdy nadchodzi ta godzina, która wyznacza początek nowego dnia, dzisiaj jest to godzina 6:15, wstrzymujemy oddech, bo choć zniknęła już poranna szarówka, nie widać ani rąbka tarczy słońca. Ani po pierwszej minucie, ani po drugiej minucie oczekiwania.

Dalekie niebo przybrało kolor pomarańczy, dojrzewającej w ogrodach wschodu. Jak owoc dojrzewający nasyca się blaskiem słońca, które zmierza w te strony. (…) Tam w dali widnokrąg zagłębia się we mgłę fioletową, a linia granatowa zaznacza, iż to morze bierze rozbrat z firmamentem i wydziela się w mocarstwo swoje od powietrza bez granic. Jasny pas piasku, pełen bladożółtych odcieni, jak wgięta płaza miecza wielkiego, ściele się na dalekiej przestrzeni. Na tem otwartem nadmorzu zabiegliwa fala zcicha tej nocy pracowała.

Stefan Żeromski „Międzymorze” (fragm.)

Dopiero w trzeciej minucie pokazuje się nam, lecz jakby wyłaniało się zza niewidocznej zasłony ponad horyzontem morza. Oko nasze nie jest w stanie doprecyzować co unosi się tam w dali nad płaszczyzną morza, czy chmura, czy gęstsze powietrze powstrzymujące jego promienie.

Wzniosło się słońce z topielisk, ponad wszelkie słowo piękniejsze, rzucając radość żywota w lądy i w morza. (…)  Wznioślejszy jest ponad wszelkie słowo uwielbienia ten powrót słońca.  Wieczny jest i niezmienny, zawsze tensam, a nigdy ani o jednę jotę, ani o jednę kreskę nie mniej olśniewający i budzący zdumienie, niż przed nieskończonym czasu oceanem.

Stefan Żeromski „Międzymorze” (fragm.)

Jack Sparrow.

Wkrótce słońce świecące w pełni bawi się z nami radośnie swoimi promieniami, chociaż najpierw może trochę nieśmiało, jakby miało jakąś przeszkodę na drodze do nas. Jednak wkrótce, niedługo po swoim wschodzie, zaczyna pluskać lśniącą wstęgą po sfalowanej powierzchni Bałtyku i ciepło uderza w nasze lica. Długo trwa to przywitanie dnia ze słońcem, pewnie pół godziny, ale jesteśmy już pewni, że tego dnia słońce nie opuści już nas.

Pierwszego dnia po przyjeździe wpadliśmy w gości do kapitana Morgana, a dzisiaj zatrzymuje nas na chwilkę kapitan Jack Sparrow, który zacumował przy Bałtyckiej Tawernie. Stoi oparty o koło sterowe; jakaś mewa przysiadła przy nim.

I gdzie udamy się dalej w tak pięknie rozpoczęty dzień?

Cała seria opowiadań z cyklu „Hel u schyku lata”:

🔲 dzień 1:         W pubie Kapitana Morgana

🔲 dzień 2:         Na Górę Szwedów przez Helskie Fortyfikacje

🔲 dzień 3:         Przez Helskie Fortyfikacje ku Helskim Wydmom

🔲 dzień 4/1:         Ścieżki, które opowiadają historię i przestrzegają

🔲 dzień 4/2:         Kaszubski rodowód

🔲 dzień 4/3:         Strażnicy cypla skryci w świetle i kamieniu

🔲 dzień 5/1:         Na helskim cyplu

🔲 dzień 5/2:         Przetrwanie

🔲 dzień 6/1:         Jutrzenka budzi nas ze snu ← tutaj jesteś teraz

🔲 dzień 6/2:         Powrót na rajską plażę

🔲 dzień 7:         Stara świątynia i pożegnanie

Udostępnij: