A po nocy przychodzi dzień...

Jest taki samotny dom. Ludzie z dolin mówią, że wzniesiono go z kamieni, które pamiętają początek świata. Miał być darem nocy dla słońca. Każdej nocy tonął w głębokim, mrocznym błękicie, tuląc się pod gwiazdami. Jednak o świcie działo się coś niezwykłego. Gdy pierwsze promienie słońca dotykały jego surowych, kamiennych ścian, ożywał. Dom ten stawał się wówczas świątynią poranka – miejscem, gdzie mrok bez walki ustępował miejsca złotej nadziei. Kto choć raz spędził noc w jego murach i dotrwał do świtu, zyskiwał spokój serca na całe życie.

Wybraliśmy się tą drogą późnym popołudniem, aby odnaleźć spokój i zobaczyć jak słońce odchodzi wieczorem na spoczynek, a potem powitać go rano . Znamy tę drogę doskonale i tym razem nie będziemy opisywać jej szczegółów, bo czyniliśmy to już wiele razy. Kto jej nie zna, a chciałby ją poznać powinien sięgnąć do naszych archiwalnych wpisów. Wszyscy wiedzą, że to jedna z tych ulubionych naszych dróg spośród mnóstwa innych równie lubianych. Wiedzie przez gęste, mroczne lasy, a potem wyżej i wyżej, aż po odsłonięte pola górskich łąk i skalnych rumoszy. Dzisiaj znowu ruszamy tam dróżkami i ścieżkami jak legendarna para zakochanych, która miała wędrować tu w dawnych czasach, gdy bory wokół były jeszcze nietknięte, a szczyt, który wznosi się przed nami, spowijała tajemnica.

Udostępnij:

Wyświetl całość...