Hel u schyłku lata - dzień 1: W pubie Kapitana Morgana

Hel u schyłku lata odkrywa przed wędrowcami swoje najbardziej nostalgiczne oblicze. Choć słońce nie świeci już tak wysoko, a wrzesień przynosi chłodniejszy wiatr nad zatoką, to właśnie puste plaże i cisza budują unikalny klimat tego miejsca. Nasza podróż na początek Polski pociągiem z Krakowa to powrót do wspomnień i tradycji kaszubskiej. Pierwsze kroki kierujemy na tętniącą historią ulicę Wiejską, by w klimatycznym Pubie Captain Morgan, pośród morskich opowieści o piratach, rozpocząć tę wyjątkową nadmorską kronikę.

Wszystko kiedyś przemija i lato powoli zbliża się ku końcowi. Jego schyłek już niedaleki.
Słońce nie świeci już z tak wysoka i nie grzeje tak silnie jak przedtem,
aczkolwiek wciąż raduje wrażliwe serca.
Oplata duszę spokojem.

Pendolino mknęło dzisiaj jak torpeda,
ale i tak miała 8 minut opóźnienia 😉
No gdybym nie pamiętał jak dawniej wyglądała
podróż koleją... 🙂

Podróż na początek Polski:
z Krakowa do Helu

Hel - początek Polski - intrygował nas od dawien dawna. Podróż pociągiem z Krakowa do Gdyni, a następnie na koniec Półwyspu Helskiego, to wstęp do naszej przygody. Kwaterujemy się niedaleko stacji kolejowej nad samym wybrzeżem, blisko miejskiej plaży. Wymarzonego powrotu mamy początek. 

Na Lipowej po drugiej stronie ulicy mamy Tawernę Helios, z której dochodzi smakowity zapach, równie pociągający dochodzi z drugiego krańca ulicy ze smażalni ryb „Fala”. Jednak przyciąga nas bardziej zagadka słynnego walijskiego korsarza i decydujemy się na Pub Captain Morgan, inspirowany jego historią. Pragnęliśmy tam nawet zakwaterować się, lecz miejsc już nie było. Sprawdzimy jak smakuje tutaj smażona rybka, wszak to już pora lunchu, a w brzuchach nam burczy donośnie.

Na Lipowej.

Śladami kapitana Morgana: Kaszubskie smaki i tajemnice piratów w Helu

Niezwyczajny to pub. Henry Morgan, zwany Królem Bukanierów, był walijskim korsarzem w służbie króla angielskiego Karola II, żyjącym w latach 1635-1688. Już jako młody człowiek pognał na morze w poszukiwaniu sławy i bogactwa. Żył w czasach, kiedy otwarte zostały nowe szlaki morskie, które prowadziły do odkrytych lądów. Wcześniejsze wieki były czasem wielkich odkryć geograficznych. W 1492 roku Krzysztof Kolumb dopłynął do wybrzeży dzisiejszej Kuby, która już 20 lat później została opanowana przez Hiszpanów. Założyli tam swoje kolonie. Z kolei Anglicy i Francuzi rywalizowali o posiadłości na terenach dzisiejszej Kanady i Stanów Zjednoczonych, a Hiszpanie i Portugalczycy skupili się na Ameryce Łacińskiej i jej skarbach. Jednak najsłynniejsze walki toczyły się wówczas w regionie Karaibów, tyle że nie brały w nich udziału poszczególne państwa, ale przede wszystkim piraci, którzy byli postrachem na tamtejszych wodach. Wśród piratów byli również bukanierzy, a więc Europejczycy, którzy z własnej woli dołączyli do pirackiego bractwa. Jednym z nich był Walijczyk Henry Morgan, znany dziś bardziej jako Captain Morgan. Bukanierzy atakując często statki należące do Hiszpanii, stali się sprzymierzeńcami Anglii, Francji i Holandii. W 1655 roku Morgan pojawił się na Jamajce. Będąc na Karaibach wziął udział w ataku sił angielskich na znajdujące się tam hiszpańskie kolonie. Jego pozycja w świecie żeglarzy szybko umacniała się i tak w 1662 roku Morgan został kapitanem małego korsarskiego okrętu. Wkrótce korsarska działalność na Karaibach przyniosła Morganowi jeszcze większą sławę, a także spore dochody. Wtedy to kupił plantację na Jamajce i poślubił swoją kuzynkę, Mary Elizabeth. Po pewnym czasie został mianowany wicekomandorem jamajskiej floty. Pomysłowość i niekonwencjonalna taktyka przynosiły mu kolejne zwycięstwa w morskich bitwach z Hiszpanami. Jednak w drugiej połowie XVII wieku Hiszpanie zaczęli grupować swoje statki w silnie chronione konwoje. Wtedy bukanierzy przerzucili się na rabowanie kolonialnych miast. Słynny był atak Morgana na Panamę, kiedy dowodząc 30 okrętami ze 1200 korsarzami doszczętnie zniszczył miasto. Jednakże wówczas Morgan nie wiedział, że przeprowadzając ten ostatni atak dopuścił się aktu piractwa, gdyż Anglia i Hiszpania nie były już w stanie wojny. Morgan miał w związku z tym stanąć przed sądem. Został nawet aresztowany, jednak niedługo potem zwolniony. Angielski król mając na względzie wcześniejsze zasługi nadał Morganowi tytuł szlachecki i mianował go wicegubernatorem Jamajki. Wrócił na swoją wyspę i skutecznie bronił jej przez następnych kilka lat przed atakami piratów, a gdy przyszły ostatnie lata życia, Sir Henry Morgan spędził je spokojnie i dostatnio z rodziną na swojej plantacji. Pochowany został w Port Royal, ale w 1692 roku, podczas trzęsienia ziemi i zatopienia miasta jego grób pochłonęło morze.

Pub Captain Morgan.

Pub Captain Morgan to miejsce specyficzne. Znajdujemy w nim swój własny kąt, zamawiamy rybkę i piwo. Przytulny wystrój pubu nawiązuje do morskich wojaży. W tle płynie dyskretnie szanty. Przyjemna atmosfera tego miejsca działa jak hipnoza – zapominamy o rzeczywistym świecie, rozglądając się po kątach za kapitanem Morganem. Jednak nie ma go tu dzisiaj, ale jest rum, któremu dał nazwę, znany nie tylko wśród koneserów alkoholu. Rum był ponoć ulubionym trunkiem piratów. Z pewnością to właśnie z tego powodu kanadyjska firma Seagram Company nazwała swój produkt od imienia wielkiego pirata. Rum Captain Morgan trafił na rynek w 1944 roku i dość szybko zdobył popularność. Dzisiaj dostępny jest w wielu wariantach, z których najbardziej znany jest Original Spiced.

Na obiedzie u Kapitana Morgana.

Nad nami kołysze się XIX-wieczny kliper herbaciany SV Cutty Sark, znany z ustanawianych rekordów prędkości. Chodzi oczywiście o duży model historycznej jednostki zwieszony pod sufitem, jedynego zachowanego klipera herbacianego na świecie. Stoi obecnie w suchym doku jako statek-muzeum przy nabrzeżu Greenwich, jednej z dzielnic Londynu. Wiele innych morskich pamiątek można tu zobaczyć. We wnętrzu pubu wyczuwa się prawdziwie morskiego ducha, a smaki serwowanych dań dostarczają niezapomnianych wrażeń podniebieniu.

Gdy cichnie gwar turystów

Popołudniem dzień robi się jeszcze bardziej słoneczny, ale wiatr znad zatoki przynosi chłodne powietrze. Dawno nie byliśmy na naszym wybrzeżu. Minęło wiele lat. Po krótkiej przechadzce mijamy stary Dom Rybacki z 1890 roku, potem chatę Izdebkę i kolejne kaszubskie domy. Ta tradycyjna architektura kaszubska przypomina o czasach, gdy rytm życia wyznaczało tu wyłącznie morze. Zanim przywitamy się z wodami Bałtyku, najpierw udajemy się przed oblicze Neptuna. W Helu znajduje się ponoć największy jego pomnik na świecie. Jest oczywiście swoistą wizytówką Helu. Wody w Zatoce Puckiej są dzisiaj nieco chłodne, lecz pragnienie zanurzenia się w niej jest silniejsze. Tęskniliśmy za naszym morzem. Spędzamy nad nim resztę popołudnia, tylko my i morze. Tak jest, bo to już po sezonie. Zaczął się wrzesień i prawie nikogo już tu nie ma.

Dom Rybacki z 1890 roku.

Sklep Bursztyn przy Wiejskiej.

Izdebka.

To trochę dziwne, piękna i dostojna, muskularna sylwetka, niby wszystko umięśnione jak należy, tak jak przystało na mocarza, potężnego władcę mórz i oceanów, a jednak…

Kąpiel wodna.

Kąpiel słoneczna.

Dar Młodzieży na wodach Zatoki Puckiej

A na wodzie pojawia się Dar Młodzieży, trzymasztowy polski żaglowiec szkolny Uniwersytetu Morskiego w Gdyni, następca „Lwowa” i „Daru Pomorza”. Zmierza do portu w Gdyni, gdzie zakończy swój kolejny rejs. Na pierwszy wypłynął 10 lipca 1982 roku. Wystartował wówczas do regat z brytyjskiego Falmouth do Lizbony. Nad ranem 27 lipca stało się coś niespodziewanego. Będąc na Atlantyku załoga „Daru Młodzieży” zauważyła czerwone rakiety wzywające pomocy. Zmieniony kurs doprowadził załogę fregaty do niemieckiego jachtu „Peter von Danzig”, na którym jeden z żeglarzy doznał obrażeń w wyniku pożaru. Podjęto go na pokład „Daru Młodzieży” pod opiekę lekarza okrętowego, oczekując na helikopter, który zabrał poszkodowanego do szpitala. „Dar Młodzieży” włączył się z powrotem do wyścigu, ale miał wtedy stratę ponad 4 godzin. Jednak brawurowo finiszował i jako pierwszy przekroczył linię mety, wyprzedzając o 14 minut i 18 sekund podążający za nim niemiecki bark „Gorch Fock”. Załoga „Daru Młodzieży” otrzymała wówczas dodatkową nagrodę Fair Play od Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

Dar Młodzieży pojawił się w wodach zatoki.

Słońce zbliża się do horyzontu.

Kierujemy się na zachodnią część plaży.

Zejście na plażę.

Hel.

Zachód słońca z Helu.

Stada mew podążają na zachód, bo tam też słońce powoli się przemieszcza. Hel to takie miejsce, gdzie zobaczyć można słońce jak wschodzi i zachodzi wprost za horyzont morski. Kilkanaście minut po dziewiętnastej zaczyna się z nami żegnać, aby o świcie pojawić się znowu. Obudzi nas na kolejny dzień, na wędrówkę po półwyspie.

Cała seria opowiadań z cyklu „Hel u schyku lata”:

🔲 dzień 1:         W pubie Kapitana Morgana ← tutaj jesteś teraz

🔲 dzień 2:         Na Górę Szwedów przez Helskie Fortyfikacje

🔲 dzień 3:         Przez Helskie Fortyfikacje ku Helskim Wydmom

🔲 dzień 4/1:         Ścieżki, które opowiadają historię i przestrzegają

🔲 dzień 4/2:         Kaszubski rodowód

🔲 dzień 4/3:         Strażnicy cypla skryci w świetle i kamieniu

🔲 dzień 5/1:         Na helskim cyplu

🔲 dzień 5/2:         Przetrwanie

🔲 dzień 6/1:         Jutrzenka budzi nas ze snu

🔲 dzień 6/2:         Powrót na rajską plażę

🔲 dzień 7:         Stara świątynia i pożegnanie

Udostępnij: