Dziennik wypraw i przystań przed kolejną wędrówką.

Bieszczadzkie połoniny

Przez ostatnie lata Bieszczady zapełniły się turystami, ale w dalszym ciągu góry te są dla wielu mityczne, postrzegane jak żadne inne, bezludne, dzikie i trudnodostępne. Od innych pasm górskich wyróżnia je swoista specyfika wypisana na kartach historii, podkreślona odrębnością kulturową, ale też kreowana występującym tu klimatem oraz elementami tutejszego krajobrazu - bukowych lasów i połonin. Dlatego często mówi się o nich, że są one czymś znacznie więcej niż jedynym skrawkiem Karpat Wschodnich w Polsce. Toteż przy okazji imprezy 49 Centralnego Rajdu Hutników, na który przyjechaliśmy do Rzepedzi zapragnęliśmy zobaczyć na własne oczy wspomniane elementy krajobrazu, wyróżniające Dzisiejsza górskiej wędrówka ma nam ukazać...

Bieszczadzkie połoniny

TRASA:
Przełęcz Wyżna (872 m n.p.m.) Schronisko PTTK „Chatka Puchatka” na Połoninie Wetlińskiej (1228 m n.p.m.) Połonina Wetlińska (1255 m n.p.m.) Przełęcz Orłowicza (1099 m n.p.m.) Smerek (1222 m n.p.m.) Przełęcz Orłowicza (1099& m n.p.m.) Krysowa (840 m n.p.m.) Bacówka PTTK na Jaworzcu (605 m n.p.m.) Jaworzec

OPIS:
Bieszczadzkie połoniny to rozległe hale górskie wznoszące się ponad górną granicę bukowych lasów regla dolnego. Najbardziej wyniosłe z nich, znajdujące się na terytorium Polski to: Połonina Wetlińska (1255 m n.p.m.), sąsiadującą z nią Połonina Caryńska (1297 m n.p.m.), a także najwyższy szczyt polskich Bieszczadów - Tarnica, wznosząca się na wysokość 1346 m n.p.m. Nam przypadła najbardziej rozległa i najdłuższa, bo licząca 8 km długości, najdalej wysunięta na zachód z całego bieszczadzkiego pasma połonin - Połonina Wetlińska.

Wybieramy najkrótsze i najłatwiejsze podejście na grzbiet Połoniny Wetlińskiej - z Przełęczy Wyżnej położonej na wysokości 872 m n.p.m., na której rozpoczynamy wędrówkę. Najpierw oczywiście kupujemy bilety wstępu do Bieszczadzkiego Parku Narodowego, w którego granicach położona jest Połonina Wetlińska. Pogoda zapowiada się nieciekawa. Jest pochmurno, mgliście i mży, ale zakładamy kurtki przeciwdeszczowe i o godzinie 10.00 rozpoczynamy wędrówkę kierując się żółtym szlakiem.

Za punktem kasowym do Bieszczadzkiego Parku Narodowego mijamy dwa głazy z drewnianymi tablicami upamiętniającymi Jerzego Harasymowicza. Na jednej z nich czytamy wyrytą pierwszą strofę jego wiersza pt. „W górach”:
W górach jest wszystko co kocham
Wszystkie wiersze są w bukach
Zawsze kiedy tam wracam
Biorą mnie klony za wnuka.
Dobrze ją znamy, dla niejednego sympatyka gór stały się one życiowym mottem, a nas słowa te umacniają w nadziei przeżycia nowej górskiej przygody.

Idziemy w górę szeroką drogą, mokrą i nieco zabłoconą. Z początku szlak prowadzi nas łagodnie w górę, ale później stopniowo traci na łagodności. Mimo niezbyt ciekawej aury idzie z nami bardzo wielu turystów. W miarę nabierania wysokości droga nasza staje się bardziej kamienista, wokół niej gęstnieje od roślinności.


Po wejściu do lasu droga jest zdecydowanie bardziej stroma. O godzinie 10.30 mijamy czarne znaki prowadzące do campingu BPN Górna Wetlinka. Zaraz potem mamy fragment po wystających korzeniach drzew, ubezpieczony drewnianą poręczą. I znów wracamy na kamienistą drogę. Na pewnej wysokości ogarnia nas mgła, która wprowadza nas w minorowe nastroje, bo co będzie z tymi widokami.



O 10.50 wychodzimy z lasu i wychodzimy na chciałoby się powiedzieć rozległą połoninę, ale rozległości tej nie można zobaczyć przez mgłę. Szlak zakręca bardziej na wschód i dalej pnie się w górę. Kto się zmęczył może tutaj odetchnąć na znajdujących się przy szlaku ławeczkach. Już chyba blisko do schroniska. Zdaje się, że nieco przejaśnia się, a z pewnością przestało mżyć. Przez moment przez chmurę mgły widać doliny, a zaraz potem mgła znów gęstnieje. Widoczność staje się jeszcze słabsza niż wcześniej.

Przez moment przez chmurę mgły widać doliny...
...a zaraz potem mgła znów gęstnieje.


O godzinie 11.00 dochodzimy do czerwonego Głównego Szlaku Beskidzkiego, przechodzącego przez Połoninę Wetlińską. Na drogowskazie szlaków odnajdujemy dość ironiczną w naszej sytuacji informację, że 20 metrów dalej (czyli na grzbiecie połoniny) znajduje się punkt widokowy i WC - potrzeba przyciąga nas właśnie do tego drugiego obiektu. W ten sposób zdobywamy Hasiakową Skałę (1228 m n.p.m.) - najdalej na wschód wysuniętą kulminację Połoniny Wetlińskiej. Potem wracamy z powrotem 20 metrów w dół i instalujemy się w Schronisku PTTK „Chatka Puchatka”. Jest to najwyżej położone schronisko w Bieszczadach. Odbiega standardami od znanych nam schronisk. Nie ma w nim elektryczności, ani bieżącej wody. Jako oświetlenia nocnego używa się lamp naftowych.


Przed 11.30 wychodzimy z ponurego wnętrza schroniska. Chmury grają z nami odsłaniając i zasłaniając doliny, ale chyba wszystko zmierza ku lepszemu. Widoczność jest znacznie lepsza niż jeszcze pół godziny temu. Kierować będziemy się teraz znakami szlaku czerwonego. Ruszamy na zachód. Budynek schroniska szybko ginie za nami we mgle, a na odsłoniętej połoninie robi się chłodniej. Przydatne stają się rękawiczki i kurtki. Nie mija wiele czasu, gdy chmury znów rzedną. Znów jest ładnie i widać też, jak bardzo malowniczo położony jest budynek schroniska. Chmury zaczynają przesuwać się nad połoninami, odsłaniając coraz rozleglejsze widoki. Zaczyna to bardzo ładnie wyglądać.

Przed nami Osadzki Wierch.
Za nami Hasiakowa Skała (1228 m n.p.m.) ze Schroniskiem PTTK „Chatka Puchatka”.
Hasiakowa Skała (1228 m n.p.m.) ze Schroniskiem PTTK „Chatka Puchatka”
(z prawej widać wierzchołek Połoniny Caryńskiej).


Panujący dziś duży ruch turystyczny potęgują biegacze VIII Biegu o Puchar Rzeźnika na blisko osiemdziesięciokilometrowej trasie pokrywającej się z czerwony szlakiem z Komańczy aż do Ustrzyk Górnych. Co chwilę mijamy nadbiegających sympatyków biegania i Bieszczad, przekazując im sportowo-turystyczne pozdrowienia. Mijanka nie zawsze jest łatwa, bo nasza ścieżka jest wąska, a na dodatek miejscami dość błotnista.

Osadzki Wierch (1253 m n.p.m.).

Najwyższą kulminację Połoniny Wetlińskiej - Roh o wysokości 1255 m n.p.m. omijamy południową stroną. Pomiędzy chmurami, gdzieniegdzie przebijają się już promienie słoneczne. Przeplecione warstwy ciemnych i jasnych chmur dodają panoramie niesamowitości. Nad trawami połoniny przesuwają się jedynie pojedyncze, delikatne mgiełki. Jakież to wszystko wspaniałe.

Zaraz potem wspinamy się po kamieniach, zabezpieczonych przed obsuwaniem się poprzecznymi belkami. Tak zdobywamy Osadzki Wierch (1253 m n.p.m.), drugi co do wysokości i najwyższy dostępny szlakiem turystycznym szczyt w paśmie Połoniny Wetlińskiej. Na ostatnich metrach trzeba sobie nawet pomóc rękoma. Wierzchołek staje się nasz o godzinie 12.10, a zrobiło się tak plenerowo, że przystajemy tu na chwilę.

Na Osadzkim Wierchu (1253 m n.p.m.).
Osadzki Wierch za nami; widać na nim kolejną grupę wędrowców.


Z Osadzkiego Wierchu idziemy teraz jakby granią. Nasza ścieżka biegnie obok lub po wystających skałkach. Prowadzi nas na zachód w kierunku krótkiego grzbietu Hnatowego Berda (1187 m n.p.m.) - kolejnej kulminacji Połoniny Wetlińskiej. Nasz szlak omija ten wierzchołek. Zakręcając w prawo zaczyna dość stromo opadać, wprowadzając nas na przełęcz przed Szarym Berdem. Szare Berdo o  wysokości 1108 m n.p.m. to najniższe wzniesienie Połoniny Wetlińśkiej. Prowadząca na niego ścieżka wznosi się wśród dość wysokich traw i zarośli, momentami jest dość ciasno. Przez chwilkę idziemy po wystających skośnie skałkach, uważając, aby nie poślizgnąć się.

Zejście na przełęcz przed Szarym Berdem jest początkowo dość strome.





Przez chwilkę idziemy po wystających skośnie skałkach

Słońce w tym momencie mocno już grzeje, a nasze kurtki dawno poszły do plecaków. Rozświetlone promieniami słonecznymi trawiaste połoniny ożyły. Wypełzły na nie cienie chmur, które suną po nich jak stada rumaków. Oniemieliśmy. Takie połoniny znaliśmy do tej pory tylko z obrazka. Nawet nie marzyliśmy, że coś tak cudownego spotka nas dziś na szlaku, uczucie wszechobecnej swobody, potęgi rozległych przestworzy górskich. Zwalniamy wędrówkę, zaczarowani, a może zahipnotyzowani tym, co widzimy. W chwili ocknięcia pierwsza myśl każe nam się zastanowić, czy jesteśmy na początku, czy na końcu naszej grupy turystycznej. Wydaje się, że widzimy kogoś znajomego z tyłu, ale jak się po chwili okazuje, to tylko podświadoma ułuda, która chciała nas jak najdłużej zatrzymać w letargu na połoninie. Przecież to jeszcze nie koniec wędrówki. Przechodzimy szybko przez niewybitne Szare Berdo i schodzimy na Przełęcz Mieczysława Orłowicza (1099 m n.p.m.), gdzie czeka na nas nasza grupa. Na Przełęczy Orłowicza meldujemy się na niej o godzinie 13.30.


Na połoniny wypełzły cienie chmur.

Na Przełęczy Orłowicza znajduje się węzeł szlaków turystycznych. Szlakiem żółtym można zejść do Wetliny, czarnym do Jaworzca, albo kontynuować wędrówkę czerwonym na Smerek. Po krótkiej przerwie zapada decyzja: nie schodzimy jeszcze w dół - nie mogło być inaczej. Tylko nieliczni, bardziej zmęczeni z naszej grupy postanawiają już teraz schodzić czarnym szlakiem do Jaworzca. Przed nami Smerek przedłużający grzbiet Połoniny Wetlińskiej w kierunku zachodnim. Wspinamy się na niego wąską ścieżką po grzebiecie połoniny. Wspinaczka nie jest męcząca, choć z dołu podejście wyglądało na bardziej wybitne, a przewidywany czas przejścia ze znaku turystycznego na Przełęczy Orłowicza wydawał się mocno wyśrubowany. Okazało się, że 20 minut wystarczyło na bardzo spokojne pokonanie tego odcinka trasy.

Przełęcz Mieczysława Orłowicza (1099 m n.p.m.).

Połonina Wetlińska widziana z podejścia na Smerek.

Na podejściu na Smerek.

Smerek (1222 m n.p.m.).

Smerek ma dwa wierzchołki, oddzielone trawiastym obniżeniem, które przez miejscową ludność nazywany były dawniej Dołyną. Szlak wprowadził nas na niższy szczyt południowy, gdzie stoi metalowy krzyż, postawiony w miejscu, w którym kiedyś piorun zabił turystę. Panorama ze Smereka jest bardzo rozległa. Widać z niej całą przebytą przez nas Połoninę Wetlińską, południowe pasma graniczne, a na zachodzie panorama sięga, aż do Wysokiego Działu z odległym masywem Chryszczatej, po którym wczoraj wędrowaliśmy. Południowe i zachodnie zbocza ostro opadają do doliny Wetlinki, w której widać skupiska domów wiosek Wetliny oraz Smereka.

Dolina Wetlinki, widok w kierunku wioski Wetlinka.
Jest kilka minut po 14.00, gdy zaczynamy schodzić ze Smereka. Wracamy na czarny szlak, biegnący z Przełęczy Orłowicza, trawersując północne zbocze Smereka. Dotychczasowa ścieżka naszej wędrówki wiodła nas przez nasłonecznione, południowe zbocza Połoniny Wetlińskiej, porośnięte trawą. Północną stronę Smereka zdominowały bujne borówczyska. Ścieżka nasza ciasno przedziera się wśród nich i sprowadza nas do regla lasów (oczywiście zdominowanego przez buki). Tam początkowo idziemy podmokłą ścieżką dość stromo w dół, a potem już łagodnie mijając Wysokie Berdo (968 m n.p.m.). Dalej wijąca się ścieżka niesie nas pofalowanym terenem, przez zarastające polanki, aż do rozstaju dróg na Krysowej (840 m n.p.m.), gdzie dochodzi zielony szlak. Mijamy go o godzinie 15.20.




Smerek (niższy wierzchołek z krzyżem).

Połonina Wetlińska widziana ze Smereka.
 
Widok ze Smereka na północ (dostrzec można Jezioro Solińskie).

Dalej to już istna masakra błotna, po same kostki, albo jeszcze wyżej, bo chwilę potem odpryski błota na spodniach sięgają do kolan. Błoto oczywiście nam nie straszne, a ktoś chyba urządza sobie kpiny, bo przed nami tabliczka: „Zakaz wstępu! Ścinka i zrywka drzew”. Większość drogi mamy już za sobą, do bacówki mamy już niecałe 45 minut - co zrobiliśmy? Na pewno nie wracamy na Przełęcz Orłowicza, bo jesteśmy od niej już za daleko. Idziemy dalej przed siebie, bo dziś nie słychać, aby ktoś ścinał drzewa, ale co zrobi turysta w przeciwnej sytuacji? Może wypadałoby zakaz umieścić na początku czarnego szlaku, albo w ogóle go zamknąć.



Schodząc z połonin ścieżka nasza wije się przez liczne polanki.

Z każdym kolejnym krokiem jest coraz gorzej. Szlak kilka razy przecina tą niefortunną drogę zrywkową. W jednym z takich miejscu ginie ścieżka szlaku i nie widać dalszych znaków. Nie da się też iść dalej ze względu na grzęzawisko błotne. Dopiero po kilku minutach, po odszukaniu w miarę dogodnego przejścia na drugą stronę drogi zrywkowej, udało się odnaleźć ciąg dalszy ścieżki i znaków szlaku. Dobrze, że w niektórych miejscach postawiono tabliczki - strzałki z napisem „bacówka”, szczególnie w miejscu, w którym szlak schodzi z drogi na niewidoczną z niej ścieżkę leśną.

Pomijając te krytyczne momenty szlak jest przyjemny, mało uczęszczany, panuje na nim cisza i spokój, ale i pewna ponętna dzikość. Z pewnością odczucia byłyby inne, gdybyśmy natrafili tu na ścinkę drzew, ale na szczęście tak się nie stało.

Bywa, że i taką drogą wiedzie nasz czarny szlak turystyczny.

Dochodzimy znów do zarośli zdziczałych sadów, przechodzimy kolejne zarastające polanki, aż o godzinie 16.10 osiągamy krawędź lasu. Przed nami po opadającym zboczu rozciąga się polana. Na niej znajduje się ogrodzony wybieg z końmi, a nieco niżej widać już budynek bacówki. Jeszcze 2-3 minuty wędrówki wzdłuż krawędzi lasu i jesteśmy przy bacówce położonej na wysokości 605 m n.p.m. To ostatni postój na dzisiejszej trasie. Kilkadziesiąt lat temu na tym terenie znajdowała się wieś Jaworzec. Jej kres nastał, kiedy to w ramach Akcji „Wisła” wysiedlono ze niej wszystkich 557 mieszkańców wyznania greckokatolickiego. Od tego czasu nikt się tu nie osiedlił. Obecnie jedynym budynkiem jest wybudowana tu w 1976 bacówka PTTK, pełniąca również funkcję schroniska turystycznego.

Przez zarośla zdziczałych sadów i zarastające polanki.
Widać już Bacówkę na Jaworzcu.
Bacówka na Jaworzcu (605 m n.p.m.).

Na trawkę (fot. Grzegorz Szczotka).

O godzinie 16.35 schodzimy dalej szutrową drogą (cały czas szlakiem czarnym). Niedaleko czeka na nas autokar, ale lepiej nie denerwować Tadka, naszego kierowcy. Za mostem nad potokiem Wetlina schodzimy nad jego brzeg, w którym płuczemy obłocone buty. Od razu też nogom zrobiło się lżej.

Pucowanie nad brzegiem Wetlinki.

Tą niezwykłą trasę kończymy w pełni usatysfakcjonowani, ale jednocześnie smutni, że już się skończyła. Wybierając się w te strony naoglądaliśmy się różnych pięknych fotografii z bieszczadzkimi połoninami, przeczytaliśmy wiele opisów i relacji z wypraw w te strony. Chcieliśmy to samo przeżyć co inni, zobaczyć wszystko na własne oczy, ale nie wierzyliśmy, że nam się to uda i to tak wspaniale.


Udostępnij:

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

WIELKIE ODKRYWANIE MAŁOPOLSKI 2019

Uwaga: można oddać więcej niż jeden głos z jednego telefonu

Z nimi w górach bezpieczniej

Popularne posty (ostatnie 30 dni)

Etykiety

Archiwum bloga

Translator

Liczba wyświetleń

Stali bywalcy

Odbiorcy

Smaki Karpat

Wołoskimi śladami

Mapę miej zawsze ze sobą

Zapamiętaj !
NUMER RATUNKOWY
W GÓRACH
601 100 300

Niezastąpiony na GSS

Przewodnik „Główny Szlak Sudecki”. Jest to bogate kompendium wiedzy o najdłuższym szlaku w Sudetach, zawierające opisy przebiegu szlaku ze szczegółowymi mapami, czasami przejść i profilami wysokościowymi oraz namiarami do schronisk. Zawarto w nim również mnóstwo opisanych atrakcji, ciekawostek oraz niezliczoną ilość barwnych fotografii.
W tej jednej publikacji mamy wszystko to co potrzebne turyście przemierzającemu Główny Szlak Sudecki.

Główny Szlak Beskidzki

21-23.10.2016 - wyprawa 1
Zaczynamy gdzie Biesy i Czady,
czyli w legendarnych Bieszczadach

BAZA: Ustrzyki Górne ODCINEK: Wołosate - Brzegi Górne
Relacje:
13-15.01.2017 - Bieszczadzki suplement do GSB
Biała Triada z Biesami i Czadami
BAZA: Ustrzyki Górne
Relacje:
29.04.-2.05.2017 - wyprawa 2
Wielka Majówka w Bieszczadach
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Brzegi Górne - Komańcza
Relacje:
16-18.06.2017 - wyprawa 3
Najdziksze ostępy Beskidu Niskiego
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Komańcza - Iwonicz-Zdrój
Relacje:
20-22.10.2017 - wyprawa 4
Złota jesień w Beskidzie Niskim
BAZA: Iwonicz ODCINEK: Iwonicz-Zdrój - Kąty
Relacje:
1-5.05.2018 - wyprawa 5
Magurskie opowieści
i pieśń o Łemkowyni

BAZA: Zdynia ODCINEK: Kąty - Mochnaczka Niżna
Relacje:
20-22.07.2018 - wyprawa 6
Ziemia Sądecka
BAZA: Krynica-Zdrój ODCINEK: Mochnaczka Niżna - Krościenko nad Dunajcem
Relacje:
7-9.09.2018 - wyprawa 7
Naprzeciw Tatr
BAZA: Studzionki, Turbacz ODCINEK: Krościenko nad Dunajcem - Rabka-Zdrój
Relacje:
18-20.01.2019 - wyprawa 8
Zimowe drogi do Babiogórskiego Królestwa
BAZA: Jordanów ODCINEK: Rabka-Zdrój - Krowiarki
Relacje:
17-19.05.2019 - wyprawa 9
Wyprawa po wschody i zachody słońca
przez najwyższe partie Beskidów

BAZA: Markowe Szczawiny, Hala Miziowa ODCINEK: Krowiarki - Węgierska Górka
Relacje:
22-24.11.2019 - wyprawa 10
Na śląskiej ziemi kończy się nasza przygoda
BAZA: Równica ODCINEK: Węgierska Górka - Ustroń
Plan wyjazdu:
    [ZAPISY]

GŁÓWNY SZLAK WSCHODNIOBESKIDZKI
termin 1. wyprawy: 6-15 wrzesień 2019
odcinek: Bieszczady czyli...
od Przełęczy Użockiej do Przełeczy Wyszkowskiej
    [ZAPISY]

Koszulka Beskidzka

Niepowtarzalna, z nadrukowanym Twoim imieniem na sercu - koszulka „Wyprawa na Główny Szlak Beskidzki”.
Wykonana z poliestrowej tkaniny o wysokim stopniu oddychalności. Nie chłonie wody, ale odprowadza ją na zewnątrz dając wysokie odczucie suchości. Nawet gdy pocisz się ubranie nie klei się do ciała. Wilgoć łatwo odparowuje z niej zachowując jednocześnie komfort cieplny.

Główny Szlak Beskidu Wyspowego


ETAP DATA, ODCINEK
1
19.11.2016
[RELACJA]
Szczawa - Jasień - Ostra - Ogorzała - Mszana Dolna
2
7.01.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Potaczkowa - Rabka-Zdrój
3
18.02.2017
[RELACJA]
Rabka-Zdrój - Luboń Wielki - Przełęcz Glisne
4
18.03.2017
[RELACJA]
Przełęcz Glisne - Szczebel - Kasinka Mała
5
27.05.2017
[RELACJA]
Kasinka Mała - Lubogoszcz - Mszana Dolna
6
4.11.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Ćwilin - Jurków
7
9.12.2017
[RELACJA]
Jurków - Mogielica - Przełęcz Rydza-Śmigłego
8
20.01.2018
[RELACJA]
Przełęcz Rydza-Śmigłego - Łopień - Dobra
9
10.02.2018
[RELACJA]
Dobra - Śnieżnica - Kasina Wielka - Skrzydlna
10
17.03.2018
[RELACJA]
Skrzydlna - Ciecień - Szczyrzyc
11
10.11.2018
[RELACJA]
Szczyrzyc - Kostrza - Tymbark
12
24.03.2019
[RELACJA]
Tymbark - Kamionna - Żegocina
13
14.07.2019
[RELACJA]
Żegocina - Łopusze - Laskowa
14
22.09.2019
[ZAPISY]
Laskowa - Sałasz - Męcina
15
. .
[w przygotowaniu]
Męcina - Jaworz - Limanowa
16
. .
[w przygotowaniu]
Limanowa - Łyżka - Pępówka - Łukowica
17
. .
[w przygotowaniu]
Łukowica - Ostra - Ostra Skrzyż.
18
. .
[w przygotowaniu]
Ostra Skrzyż. - Modyń - Szczawa

Małopolski Szlak Papieski


TRASA GŁÓWNA
ETAP DATA, ODCINEK
1
12.03.2016
[RELACJA]
Kalwaria Zebrzydowska - Gorzeń Górny
2
9.04.2016
[RELACJA]
Gorzeń Górny - Wadowice - Ponikiew
3
14.05.2016
[RELACJA]
Ponikiew - Groń JPII - Leskowiec - Hucisko
4
1.10.2016
[RELACJA]
Hucisko - Zawoja - Skawica Górna
5
2.10.2016
[RELACJA]
Skawica Górna - Polica - Przełęcz Krowiarki
6
9.04.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki - Zubrzyca Górna - Przełęcz Bory
7
20.05.2017
[RELACJA]
Przełęcz Bory - Ludźmierz - Nowy Targ
8
24.09.2017
[RELACJA]
Nowy Targ - Turbacz - Rzeki
9
27.01.2018
[RELACJA]
Rzeki - Gorc - Ochotnica Dolna
10
17.02.2018
[RELACJA]
Ochotnica Dolna - Lubań - Krościenko nad Dunajcem
11
28.04.2018
[RELACJA]
Krościenko nad Dunajcem - Przysietnica
12
1.12.2018
[RELACJA]
Przysietnica - Stary Sącz

TRASY SPECJALNE
nr 1
1
7.05.2016
[RELACJA]
Kraków, Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”
nr 2
1
10.03.2018
[RELACJA]
Kraków, Pałac Arcybiskupi

TRASY WARIANTOWE
I - Beskid Makowski
1
. .
[w przygotowaniu]
Kalwaria Zebrzydowska – Lanckorońska Góra – Sułkowice
2
. .
[w przygotowaniu]
Sułkowice – Barnasiówka – Myślenice
3
. .
[w przygotowaniu]
Myślenice – Uklejna – Myślenice Zarabie
II - Beskid Żywiecki
1
5/6.08.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki – Babia Góra – Przełęcz Krowiarki
III - Pasmo Podhalańskie, Gorce, Beskid Makowski i Wyspowy
1
20.10.2018
[RELACJA]
Harkabuz – Rabska Góra – Rabka-Zdrój
2
15.12.2018
[RELACJA]
Rabka-Zdrój – Luboń Wielki – Przełęcz Glisne
3
12.01.2019
[RELACJA]
Przełęcz Glisne – Szczebel – Kasinka Mała
4
24.02.2019
[RELACJA]
Kasinka Mała – Lubogoszcz – Kasina Wielka
5
. .
[w przygotowaniu]
Kasina Wielka – Śnieżnica – Przełęcz Gruszowiec
6
. .
[w przygotowaniu]
Przełęcz Gruszowiec – Ćwilin – Jurków
7
. .
[w przygotowaniu]
Jurków – Mogielica – Jasień – Przełęcz Przysłop
IV - Beskid Wyspowy
1
6.05.2017
[RELACJA]
Mogielica – Przełęcz Słopnicka
2
29.10.2017
[RELACJA]
Przełęcz Słopnicka – Łukowica
3
18.11.2017
[RELACJA]
Łukowica – Miejska Góra
V - Beskid Wyspowy
1
19.11.2016
[RELACJA]
Jasień - Mszana Dolna
VI - Podhale
1
25.03.2017
[RELACJA]
Ludźmierz - Ząb
2
26.03.2017
[RELACJA]
Ząb - Kiry
VII - Tatry
1
2.04.2016
[RELACJA]
Kiry - Dolina Jarząbcza
2
29.10.2016
[RELACJA]
Polana Huciska - Polana Strążyska
3
3.12.2016
[RELACJA]
Polana Strążyska - Kuźnice
4
21.01.2017
[RELACJA]
Kuźnice - Wiktorówki - Palenica Białczańska
5
25.02.2017
[RELACJA]
Palenica Białczańska - Morskie Oko
VIII - Gorce
1
17.09.2016
[RELACJA]
Turbacz - Studzionki
2
18.09.2016
[RELACJA]
Studzionki - Lubań
IX - Beskid Sądecki
1
5.08.2018
[RELACJA]
Dzwonkówka – Tylmanowa
X - Beskid Sądecki, Beskid Niski
-
. .
[w opracowaniu]
Stary Sącz – Magura Wątkowska

Fascynujący świat krasu

25-27 lipca 2014 roku
Trzy dni w Raju... Słowackim Raju
Góry piękne są!
...można je przemierzać w wielkiej ciszy i samotności,
ale jakże piękniejsze stają się, gdy robimy to w tak wspaniałym towarzystwie – dziękujemy Wam
za trzy niezwykłe dni w Słowackim Raju,
pełne serdeczności, ciekawych pogawędek na szlaku
i za tyleż uśmiechu.
24-26 lipca 2015 roku
Powrót do Słowackiego Raju
Powróciliśmy tam, gdzie byliśmy roku zeszłego,
gdzie natura stworzyła coś niebywałego;
gdzie płaskowyże pocięły rokliny,
gdzie Spisza i Gemeru łączą się krainy;
by znów wędrować wąwozami dzikich potoków,
by poczuć na twarzy roszące krople wodospadów!
To czego jeszcze nie widzieliśmy – zobaczyliśmy,
gdy znów w otchłań Słowackiego Raju wkroczyliśmy!


19-21 sierpnia 2016 roku
Słowacki Raj 3
Tam gdzie dotąd nie byliśmy!
Przed nami kolejne trzy dni w raju… Słowackim Raju
W nieznane nam dotąd kaniony ruszymy do boju
Od wschodu i zachodu podążymy do źródeł potoków
rzeźbiących w wapieniach fantazję od wieków.
Na koniec pożegnalny wąwóz zostanie na południu,
Ostatnia droga do przebycia w ostatnim dniu.

           I na całe to krasowe eldorado
spojrzymy ze szczytu Havraniej Skały,
           A może też wtedy zobaczymy
to czego dotąd nasze oczy widziały:
           inne słowackie krasy,
próbujące klasą dorównać pięknu tejże krainy?
           Niech one na razie cierpliwie
czekają na nasze odwiedziny.

7-9 lipca 2017 roku
Słowacki Raj 4
bo przecież trzy razy to za mało!
Ostatniego lata miała to być wyprawa ostatnia,
lecz Raj to kraina pociągająca i w atrakcje dostatnia;
Piękna i unikatowa, w krasowe formy bogata,
a na dodatek zeszłego roku pojawiła się w niej ferrata -
przez dziki Kysel co po czterdziestu latach został otwarty
i nigdy dotąd przez nas jeszcze nie przebyty.
Wspomnień czar ożywi też bez większego trudu
fascynujący i zawsze urzekający kanion Hornadu.
Zaglądnąć też warto do miasta mistrza Pawła, uroczej Lewoczy,
gdzie w starej świątyni świętego Jakuba każdy zobaczy
najwyższy na świecie ołtarz, wyjątkowy, misternie rzeźbiony,
bo majster Paweł jak Wit Stwosz był bardzo uzdolniony.
Na koniec zaś tej wyprawy - wejdziemy na górę Velka Knola
Drogą niedługą, lecz widokową, co z góry zobaczyć Raj pozwala.
Słowacki Raj od ponad stu lat urodą zniewala człowieka
od czasu odkrycia jej przez taternika Martina Rótha urzeka.
Grupa od tygodni w komplecie jest już zwarta i gotowa,
Kaniony, dzikie potoki czekają - kolejna rajska wyprawa.


Cudowna wyprawa z cudownymi ludźmi!
Dziękujemy cudownym ludziom,
z którymi pokonywaliśmy dzikie i ekscytujące szlaki
Słowackiego Raju.
Byliście wspaniałymi kompanami.

Miało być naprawdę po raz ostatni...
Lecz mówicie: jakże to w czas letni
nie jechać znów do Słowackiego Raju -
pozwolić na zlekceważenie obyczaju.
Nawet gdy niemal wszystko już zwiedzone
te dzikie kaniony wciąż są dla nas atrakcyjne.
Powiadacie też, że trzy dni w raju to za krótko!
skoro tak, to czy na cztery nie będzie zbyt malutko?
No cóż, podoba nam się ten kras,
a więc znów do niego ruszać czas.
A co wrzucimy do programu wyjazdu kolejnego?
Może z każdego roku coś jednego?
Niech piąty epizod w swej rozciągłości
stanie się powrotem do przeszłości,
ruszajmy na stare ścieżki, niech emocje na nowo ożyją
gdy znów pojawimy się w Raju z kolejną misją!

15-18 sierpnia 2018 roku
Słowacki Raj 5
Retrospekcja
Suchá Belá - Veľký Sokol -
- Sokolia dolina - Kyseľ (via ferrata)

Koszulka wodniacka

Łemkowyna

- etap 1 -

18-20 wrzesień 2015
Beskid Niski
WSCHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 2 -

16-18 październik 2015
Beskid Sądecki, Pieniny
ZACHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 3 -

29-31 styczeń 2016
Beskid Niski
ŚRODKOWA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 4 -

22-24 kwiecień 2016
Beskid Niski, Bieszczady
WSCHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 5 -

21-23 lipiec 2017
Beskid Niski
ZACHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA
WATRA ŁEMKOWSKA w ZDYNI



Geocache

Tatrzańska rodzinka

Wspomnienie


519 km i 18 dni nieustannej wędrówki
przez najwyższe i najpiękniejsze partie polskich Beskidów
– od kropki do kropki –
najdłuższym górskim szlakiem turystycznym w Polsce


Dorota i Marek Szala
Główny Szlak Beskidzki
- od kropki do kropki -

WYRÓŻNIENIE
prezentacji tego pasjonującego przedsięwzięcia na



za dostrzeżenie piękna wokół nas.

Dziękujemy i cieszymy się bardzo,
że nasza wędrówka Głównym Szlakiem Beskidzkim
nie skończyła się na czerwonej kropce w Ustroniu,
ale tak naprawdę doprowadziła nas aż na
Navigator Festival 2013.

Z pamiętnej wędrówki...

Po drugiej stronie Tatr, czyli na grani Niżnych Tatr

Na drogę zabieramy tylko trochę jedzenia i wody,
dobre buty, ciepły łach, szczyptę odwagi i chęci pokłady.
Na tą wędrówkę krainą nam nieznaną,
przez dziką przyrodę nieujarzmioną,
matka natura niech da nam warunki wymarzone,
a niedźwiedzie, wilki niech będą spokojne i najedzone.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

Podążać będziemy w stronę zachodzącego słońca,
by przed zmierzchem w jego czerwieni utulić lica.
Zaś zbudzić się pełni sił porannym brzaskiem,
a potem pchani porannym, ciepłym promykiem
ruszyć dalej przed siebie, tak jak wczoraj znów na zachód;
ufni naturze, że nie rzuci nam pod nogi żadnych przeszkód.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

DZIEŃ 0: 1.07.2014
Na start...
DZIEŃ 1: 2.07.2014
Telgárt
   - Útulňa Andrejcová
DZIEŃ 2: 3.07.2014
Útulňa Andrejcová
   - Čertovica
DZIEŃ 3: 4.07.2014
Čertovica
   - Chata Štefánika
DZIEŃ 4: 5.07.2014
Chata Štefánika
   - Útulňa Ďurková
DZIEŃ 5: 6.07.2014
Útulňa Ďurková
   - Donovaly

Napisz do nas