Dziennik wypraw i przystań przed kolejną wędrówką.

Śnieżka

Oto najgodniejszy finał kolejnej sylwestrowo-noworocznej wyprawy. Kiedyś główną rolę miała w nim Tarnica, leżąca na drugim, wschodnim skraju kraju. Tutaj najpiękniejsza ze wszystkich wyniesień jest Śnieżka, królowa otaczających gór, ślicznie śnieżnobiała o tej porze roku. Jakież to szczęście widzieć ją w tak pięknej aurze, bo tutaj nie zawsze jest ona taka.

TRASA:
Karpacz, Rozdroże Łomnickie (798 m n.p.m.) [czarny szlak] Kocioł Białego Jaru (1233 m n.p.m.) [czarny szlak] Kopa (1367 m n.p.m.) [czarny szlak] Przełęcz Pod Śnieżką (1385 m n.p.m.) [niebieski szlak]+[czerwony szlak] Schronisko Dom Śląski (1395 m n.p.m.) +[czerwony szlak][czarny szlak] Śnieżka (1602 m n.p.m.) [czerwony szlak]+[czarny szlak] Schronisko Dom Śląski (1395 m n.p.m.) [niebieski szlak]+[czerwony szlak] Przełęcz Pod Śnieżką (1385 m n.p.m.) – Schronisko PTTK Strzecha Akademicka (1266 m n.p.m.) [żółty szlak] Karpacz, Rozdroże Łomnickie (798 m n.p.m.)

OPIS:
Busami podjechaliśmy na początek szlaku, by Marko, nasz kierowca miał odpowiednią ilość czasu, na wypoczynek przed jazdą powrotną do domu. Tak, to już ostatni piąty dzień naszej fantastycznej sudeckiej wyprawy. Minął pierwszy dzień Nowego Roku, za nami sylwestrowa zabawa i noworoczne poprawiny. Karpacz ogarnięty jest jeszcze rześkim, porannym chłodem. To dobre na przebudzenie. O godzinie 8.30 jesteśmy pod dolną stacją kolejki na Kopę. Jakimś przebłyskiem myśli zamieniamy decyzję i pójdziemy w górę szlakiem czarnym, a nie jak pierwotnie zakładaliśmy przez Strzechę Akademicką. Droga jest szeroka, ale w wielu miejscach oblodzona. Trzeba założyć raczki. Droga ta zwana jest Śląską Drogą na Śnieżkę. Wiedzie przez świerkowy las, ale jeszcze w XIX wieku rosły tutaj buki. Lasy bukowe jednak zniknęły wycięte na potrzeby lokalnego przemysłu. Po prawej mamy dolinkę Złotego Potoku. Droga ciągnie się w górę wzdłuż niego, aż do Białego Jaru (niem. Seifengrube).

Przekraczamy granicę 1000 m n.p.m. Wciąż jest chłodno, bo słońce skrywa się za grzbietem Karkonoszy. Góry te słyną z dużych wahań temperatury, jak również z długich i ostrych zim, no i porywistych wiatrów. W miarę nabierania wysokości las staje się karłowaty, pojawiają się kępy kosodrzewiny. Jednakże dzisiaj będzie dzień bardzo słoneczny i z pewnością zrobi się bardzo ciepło, jak tylko ujrzymy słońce, które owinie nas swoimi promieniami.

Chwilka odpoczynku przy Śląskiej Drodze.

O godzinie 9.30 osiągamy wysokość, gdzie niknie zadrzewienie. Na wprost pokazuje się nam ośnieżona krawędź Równi pod Śnieżką, zawieszona powyżej, ponad końcem doliny, w której ze spływających potoczków rodzi się Złoty Potok. Miejsce to nazywa się Białym Jarem. W średniowieczu poszukiwano w nim złota, a w XIX wieku wydobywano galenę z domieszką srebra. Głęboko wcięta, zacieniona dolina sprzyja do bardzo długiego utrzymywania się tutaj śniegu. Strome zbocza z zalegającym na nich śniegiem stanowią duże zagrożenie lawinowe, z tego względu szlak turystyczny przecinający Biały Jar jest zimą zamknięty, zaś jego zimowy wariant prowadzi powyżej przez Równię pod Śnieżką. O tym jak groźny może być Biały Jar podczas zimy potwierdza dramat, jaki rozegrał się w nim 20 marca 1968 roku, kiedy zeszła do niego lawina porywając 24 przechodzące osoby. Tylko 5 osób, które zostały odrzucone przez lawinę na bok przeżyło. Pozostałych 19 osób (13 Rosjan (obywateli ówczesnej ZSRR), 4 obywateli ówczesnej NRD i dwoje Polaków nie udało się uratować. W akcja ratunkowej brało udział 1100 osób. Trwała wiele dni, a ostatnie ciała ofiar znaleziono dopiero 1 i 5 kwietnia. Ofiarom tej tragedii poświęcono postawiony przy drodze pomnik, po którym obecnie pozostał tylko cokół, gdyż został zniszczony również przez lawinę w 1974 roku. W 50 rocznicę zejścia lawiny z 1968 roku umocowano do tego cokoły tablicę pamiątkową z sentencją „Zmarłym ku pamięci, żywym ku przestrodze”. Przy tym obelisku oddalamy się od Białego Jaru. Skręcamy za przebiegiem drogi w lewo.

Biały Jar.

Obelisk w Białym Jarze.

Pielgrzymy.

Wychodzimy na otwarte przestrzenie. Mamy coraz piękniejsze widoki sięgające po sam północny widnokrąg. Widzimy całą Kotlinę Jeleniogórską, którą od zachodu otaczają Góry Izerskie wraz z Pogórzem Izerskim, a od północy ciągną się wałem Góry Kaczawskie, zaś od wschodu ograniczają kotlinę Rudawy Janowickie.

Na wysokości górnej stacji kolejki na Kopie słońce cudownie uderza w nas promieniami. Jest soczyście zimowo. Kopa (1377 m n.p.m.) jest wyniesieniem na północno-wschodniej części Równi pod Śnieżką. Od tego miejsca na szlaku jest większy ruch za sprawą kolejki, która obsługuje nie tylko narciarzy, ale również turystów, którym ułatwia dostanie się tutaj. Jednakże jest on w tej chwili minimalny. Myślimy o tym z niedowierzaniem widząc jaka piękna aura panuje wokół. Czyżby ludzie jeszcze nie wypoczęli po sylwestrowych balach?

Widoki od północnego zachodu po północny wschód.

Szlak przed wierzchołkiem Kopy.

Kopa (1377 m n.p.m.).

Z lewej pokazuje się nam jej wysokość Śnieżka w uroczej, zimowej krasie. Jakże marzyło się nam ją taką zobaczyć, podobnie jak całe to karkonoskie królestwo. Pierwsza wyprawa zimowa planowana była właśnie z takimi marzeniami i te właśnie się spełniły, przez wszystkie dni naszej bytności tutaj. To wielkie szczęście móc patrzeć i przeżywać to, co do tej pory widzieliśmy na widokówkach i fotografiach w internecie. Och, jak żal będzie stąd dzisiaj wyjeżdżać!

O godzinie 10.20 dochodzimy do głównej arterii w Karkonoszach, czyli czerwonego Głównego Szlaku Sudeckiego, który przechodzi niemal całym grzbietem Karkonoszy, od Szrenicy, po Przełęcz pod Śnieżką. Przed nami wznosi się z majestatem, unikatowa w kształtach góra Śnieżka. Jest już w naszym zasięgu, wręcz zaprasza do siebie znakomitą aurą – uśmiecha się do nas na tle błękitnego nieba, w intensywnym blasku słońca. Umówieni jednak byliśmy na trochę później. Przyjęty krótszy wariant podejścia doprowadził nas tutaj ponad godzinę przed planowanym czasem, bo o godzinie 12.00. Zasiadamy więc w Schronisku „Dom Śląski” (1395 m n.p.m.) na przerwę, korzystając z tego, że w jego wnętrzu są pustki. To niecodzienne zjawisko. Nigdy chyba jeszcze nie spotkaliśmy się tutaj z takimi pustkami. Jest najwyżej położonym schroniskiem w polskiej części Sudetów i zaliczane jest do najdłużej służących turystom odwiedzającym wschodnią część Karkonoszy. Nie jest to pierwsze pobudowane tu schronisko. To pierwsze zostało postawione 1847 roku, ale w 1888 strawił je pożar. Odbudowane zostało w 1904 roku, a w latach 1921-22 gruntownie przebudowane i stoi takie do dzisiaj.

Przy głównej arterii.

Przed nami Śnieżka.

Słoneczko.

Dom Śląski.

Ciepełko wnętrza schroniska rozbiera nas i wprowadza w błogą senność. Jeszcze chwilkę posiedzimy w nim i nie będzie nam się chciało wyruszyć na spotkanie z królową, a szkoda by było i nieładnie z naszej strony, bo przecież umówiliśmy się z nią, a ona zaiste z ogromną życzliwością i ciepłem chce nas przywitać i ugościć. Jaskrawość słońca oślepia, gdy o godzinie 11.55 wychodzimy z lekkiego półmroku jadalni Domu Śląskiego. Zapewne zaglądniemy jeszcze do tego schroniska w drodze powrotnej, a tymczasem przywdziewamy raczki (powinny wystarczyć, ale w razie czego raki są w plecaku przygotowane). Ruszamy w stronę jaśniejącej wysokości. Prostą drogą zostajemy doprowadzeni pod jej foremne stoki. Droga Jubileuszowa trawersująca jej północne stok jest od paru dni zamknięta, ze względu na zagrożenie lawinowe. Ruszamy w górę szlakiem graniowym.

Wnet ukazuje się nam niezwykła tafla Równi pod Śnieżką. Jej płaska, rozległa przestrzeń zajmuje powierzchnię około 9 km². W najszerszym miejscu ma prawie 3 km. Prawie cały jej obszar pokrywają torfowiska z kosodrzewiną, obecnie oczywiście nakryte warstwą śniegu. Wbrew temu co mieliśmy w schronisku, na szlaku jest tłumnie. Mnóstwo osób już schodzi, ale nie mały sznur ludzi ciągnie się w górę wraz z nami.

Prosta przed podejściem.

Początek podejścia.

Studniční hora (niem. Brunnenberg; 1554 m n.p.m.) ze ścianami opadającymi do kotłów lodowcowych.

Na zakosie trawersującym zbocze.

Przełęcz pod Śnieżką i rozciągająca się za nią Równia.

Widok na południe z widocznymi zabudowaniami Jeleniej Góry.
Bliżej widoczny jest Zbiornik Sosnówka.

Szczyt Królowej Sudetów zdobywamy o godzinie 11.35. Jest to szczyt najwyższy w Karkonoszach i całych Sudetach. Wieńczy górę, która zwana była niegdyś Górą Olbrzymią, bo w okolicy nie miała sobie równej. Od wieków przyciąga uwagę różnymi względami - swoją sylwetką, ale też zmiennością warunków pogodowych. Panuje na niej specyficzny klimat, podobny do tego za kołem podbiegunowym. Urzeka także rozległą panoramą, która przy dobrej widoczności, dokładnie takiej jak dzisiaj, sięga niebagatelnej odległości 100 km. Aura idealna, podkreśla wszelakie walory, jakie Śnieżka może zaoferować. Bogactwo krajobrazowe jest trudne dzisiaj do zmierzenia. Przerasta wszystko to co dotąd widzieliśmy z tej góry. W pogoni za pieczątkami, punktami, czy wszelkiego rodzaju koronami gór ludzie czasami o tym zapominają, a przecież prawdziwa wartość szczęścia znajduje się w tym, co oko zarejestruje dla naszego ducha i zachowa w pamięci. Po to właśnie wychodzimy po raz wtóry na tą górę, po ta ją zdobywamy nie wiadomo który to już raz, mając ją już w swoich koronach zaliczoną. Czasami tak sobie myślimy, że przez te pieczątki, punkty i korony ludzie nie potrafią dostrzec rzeczywistych walorów górskiej wędrówki. Emocje jakie Śnieżka wyzwoliła dzisiaj z naszej głębi i to piękno, do którego tak naprawdę (przynajmniej w naszym przypadku) nie potrzeba nam aż tak idealnej pogody, abyśmy je dostrzegli – prowokuje nas do przemyśleń. Dostrzegajmy prawdziwy, najbardziej wartościowy sens wędrowania i zdobywania gór, bo inaczej ominie nas bez wyjątku największy dar z nich płynący.

Śnieżka (1602 m n.p.m.).

Spojrzenie na północną krawędź Równi pod Śnieżką.

Widoki na wschód.

Południowy-wschód.

Zacna grupa na Śnieżce.

Śnieżka jest górą dwóch narodów. Przebiega przez jej wierzchołek polsko-czeska granica i połowa góry leży po stronie czeskiej, będąc najwyższym punktem na terytorium Republiki Czeskiej. Na szczycie góry funkcjonuje czeska poczta i bufet w specjalnie skonstruowanym do tego celu budynku. Korzystamy z niej, polskie obiekty są zamknięte dla turystów. Po stronie polskiej, tuż przy granicy stoi kaplica św. Wawrzyńca. Nieco dalej na skraj wierzchołkowego wyrównania wzniesione zostały oryginalne budynki obserwatorium astronomicznego przypominające latające talerze, która stały się symbolem góry i regionu. W nich nie tak dawno działała jeszcze restauracja z oknami na wspaniale prezentującą się północną panoramę regionu u podnóża góry.

Černohorská hornatina i Czarna Góra (czes. Černá hora; 1299 m n.p.m.) z charakterystyczną wieżą nadajnika.

Balon nad południowym horyzontem.

Studniční hora (niem. Brunnenberg; 1554 m n.p.m.).

Na zachód.

Po stronie czeskiej.

Po stronie polskiej.

Zbliża się godzina 12.30, gdy decydujemy się opuścić wierzchołek Śnieżki. Dziękujemy jej za wyjątkową gościnność. Schodzimy tą samą drogą do Domu Śląskiego. Ludzi na tym szlaku jest trochę mniej. Na drugim końcu grzbietu widzimy odległy budynek stacji przekaźnikowej na Śnieżnych Kotłach, które właściwie znajdują się na drugim końcu pasma. W dali po stronie czeskiej wznosi się mnóstwo powulkanicznych stożków, a bliżej po lewej grzbiet charakterystyczny Grzbiet Jeszczedzki z pikiem Ještěd (1012 m n.p.m.).

Pora obiadowa to oczywiście dobry moment, aby powtórnie zaglądnąć do schroniska. Zresztą tak to planowaliśmy – dobry obiad na cześć Sudeckiej Królowej. Kłopot tylko w tym, że w schronisku zrobiło się tłoczno (zatem wszystko wróciło do normalności ;). Jednakże wymiana gości jest dynamiczna, stolik zwalnia się zanim kuchnia przyrządza nam potrawy. Ludzie nie marnują czasu na siedzenie, gdyż aura wciąż jest niesamowicie sprzyjająca do górskich przechadzek. My opuszczamy schronisko o godzinie 13.45.

Widok Równi pod Śnieżką.

Kierujemy się do rozstaju szlaków, a stamtąd czarnym szlakiem w kierunku kolejki na Kopie, poszukując drogowskazu na zimowy wariant szlaku obchodzącego Biały Jar. Jeszcze nigdy dotąd nie szliśmy tą drogą. Okazuje się, że nie jest ona łatwa, bo śniegu jest jeszcze za mało. To może zaskakujące dla niektórych słowa, ale w przypadku tego przejścia zbyt mała warstwa śniegu może nawet uniemożliwiać przejście tą droga, gdyż teren ten porośnięty jest dość gęsto kosodrzewiną. Żeby lekko tamtędy przejść musi zostać ona przykryta odpowiednią warstwą śniegu.

Przejście wariantem zimowym dostarcza nowych wrażeń i urzeka odmienną panoramką Śnieżki. Po wielokroć spozieramy na nią oglądając się do tyłu. Piękna jest jej powabna prezencja, pełna dostojności. Znów zostawiamy na niej coś przyciągającego nas do niej ponownie. Trudno pogodzić czas, bo miejsc takich, w które chętnie byśmy wrócili jest niezliczona ilość, jak choćby pobliskie Rudawy Janowickie, Góry Izerskie, czy wydające się na mniej atrakcyjne Góry Kaczawskie. Po za tym górami serca nasze tęsknią za widoczną stąd doliną wypełnioną urokliwymi pałacami i ogrodami, zwaną niekiedy polską Doliną Loary. A ciekawe jak wyglądają te góry, gdy zapanowuje w nich złocista jesień? Czy to kolejne marzenie? Może. Musimy jednakże skupić się na przejściu ukrytych pod puchem gałązek kosówki, na których można fiknąć kozła, więc przestajemy marzyć. Kraina Liczyrzepy przystrojona na zimowo przenosi nas do krainy baśni. Nie da się w niej iść i nie marzyć.

Zimowe obejście Białego Jaru.

Królowa Karkonoszy.

Zimowe obejście Białego Jaru.

Słońce chyli się do swojego zachodu..

Widok na północny zachód.

Charakterystyczne kopki Gór Sokolich w Rudawach Janowickich.

Pożegnalne spojrzenie na królową Karkonoszy.

Około godziny 14.30 zaczynamy schodzić na północną stronę grzbietu. Wchodzimy w strefę zacienioną. Kwadrans później jesteśmy pod Strzecha Akademicką. Zatrzymujemy się w niej tylko na krótką przerwę. To smutne, że zbliżamy się do godziny odjazdu. Droga w dół wiedzie szerszą arterią (droga dojazdowa do schroniska). Przecinamy Polanę Złotówka. Sukcesywnie obniżamy się mając przed sobą widok na Kotlinę Jeleniogórską, a za nią horyzont zamknięty Górami Kaczawskimi. Wkrótce droga wprowadza nas do lasu i dalej lasem skręcamy w stronę doliny Złotego Potoku. Dochodzimy do jego sąsiedztwa a potem idziemy wzdłuż niego, aż do przejścia mostu na Złotym Potokiem, który w tym miejscu zasila Łomnicę. Od mostu idziemy jeszcze około 500 metrów, aż o godzinie 15.45 docieramy do punktu, w którym rozpoczynaliśmy wędrówkę na zimową Śnieżkę.

Przy tablicy przed szlakiem do Białego Jaru.

Strzecha Akademicka.

Polana Złotówka.
Polana Złotówka.

Karpacz okrywają już zaczątki zmierzchu. Dzień, który wydaje się jak wymyślony siłą nieograniczonej wyobraźni, odbiciem marzeń, był realną rzeczywistością. Nieprawdopodobny, ale prawdziwy – taki właśnie siedzi nam w głowach. Był taki piękny, że trudno uwierzyć, że wydarzył się naprawdę. Wyborna puenta sylwestrowo-noworocznej wyprawy z najpiękniejszą karkonoską dominantą w roli głównej, to jest to, co zapamiętamy na zawsze. Cała ta wyprawa była najpiękniejszym zimowym widowiskiem, jakie kraina Liczyrzepy mogła nam dać. Duch Gór obdarzył całą naszą ekipę najpiękniejszą łaskawością i względami, jakich można tylko pozazdrościć. Znów pięknie nam się wszystko ułożyło, góry i zabawa zestroiły się w jedną całość. W tym czasie to jak najbardziej idealny mariaż. Udany, nie tylko przez znakomitą aurę, ale też dzięki pogodnym uczestnikom wyprawy, z którymi dzieliliśmy ten czas przez pięć dni w królestwie Liczyrzepy. Nasza baza, czyli ośrodek „Kosówka” w Karpaczu, okazał się być wyśmienity – bardzo dobre jedzenie, czy wyszynk na zabawę sylwestrową i noworoczne party, i do tego sala balowa w sam raz na taneczne pląsy dla blisko 50-osobowej grupy. Pokoiki może trochę ciasne, ale cóż więcej potrzeba dla kogoś tak aktywnego jak my – wystarczy łóżko, aby przespać się przed kolejnym wyjściem w góry. No i za to wszystko tak atrakcyjna cena (kwoty nie podamy :)), za pobyt w centrum Karpacza i to w tzw. sezonie wysokim, jakim jest okres sylwestrowo-noworoczny. Pani Ewie – dziękujemy za gościnę i obsługę.


Udostępnij:

2 komentarze:

  1. Muszę się przyznać, że jeszcze na Śnieżce nie byłem i dzięki Wam pewnie będę. Wszystkiego dobrego.

    OdpowiedzUsuń

Życie jest zbyt krótkie, aby je przegapić.

Liczba wyświetleń

Popularne posty (ostatnie 30 dni)

Etykiety

Archiwum bloga

Translator

 
Korona Europy · Crown of Europe
Grupa miłośników najwyższych szczytów Europy
Dołącz do grupy

Z nimi w górach bezpieczniej

Zapamiętaj !
NUMER RATUNKOWY
W GÓRACH
601 100 300

Mapę miej zawsze ze sobą

Stali bywalcy

Odbiorcy

Główny Szlak Beskidu Wyspowego


ETAP DATA, ODCINEK
1
19.11.2016
[RELACJA]
Szczawa - Jasień - Ostra - Ogorzała - Mszana Dolna
2
7.01.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Potaczkowa - Rabka-Zdrój
3
18.02.2017
[RELACJA]
Rabka-Zdrój - Luboń Wielki - Przełęcz Glisne
4
18.03.2017
[RELACJA]
Przełęcz Glisne - Szczebel - Kasinka Mała
5
27.05.2017
[RELACJA]
Kasinka Mała - Lubogoszcz - Mszana Dolna
6
4.11.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Ćwilin - Jurków
7
9.12.2017
[RELACJA]
Jurków - Mogielica - Przełęcz Rydza-Śmigłego
8
20.01.2018
[RELACJA]
Przełęcz Rydza-Śmigłego - Łopień - Dobra
9
10.02.2018
[RELACJA]
Dobra - Śnieżnica - Kasina Wielka - Skrzydlna
10
17.03.2018
[RELACJA]
Skrzydlna - Ciecień - Szczyrzyc
11
10.11.2018
[RELACJA]
Szczyrzyc - Kostrza - Tymbark
12
24.03.2019
[RELACJA]
Tymbark - Kamionna - Żegocina
13
14.07.2019
[RELACJA]
Żegocina - Łopusze - Laskowa
14
22.09.2019
[RELACJA]
Laskowa - Sałasz - Męcina
15
17.11.2019
[RELACJA]
Męcina - Jaworz - Limanowa
16
. .
[w przygotowaniu]
Limanowa - Łyżka - Pępówka - Łukowica
17
. .
[w przygotowaniu]
Łukowica - Ostra - Ostra Skrzyż.
18
. .
[w przygotowaniu]
Ostra Skrzyż. - Modyń - Szczawa

Małopolski Szlak Papieski


TRASA GŁÓWNA
ETAP DATA, ODCINEK
1
12.03.2016
[RELACJA]
Kalwaria Zebrzydowska - Gorzeń Górny
2
9.04.2016
[RELACJA]
Gorzeń Górny - Wadowice - Ponikiew
3
14.05.2016
[RELACJA]
Ponikiew - Groń JPII - Leskowiec - Hucisko
4
1.10.2016
[RELACJA]
Hucisko - Zawoja - Skawica Górna
5
2.10.2016
[RELACJA]
Skawica Górna - Polica - Przełęcz Krowiarki
6
9.04.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki - Zubrzyca Górna - Przełęcz Bory
7
20.05.2017
[RELACJA]
Przełęcz Bory - Ludźmierz - Nowy Targ
8
24.09.2017
[RELACJA]
Nowy Targ - Turbacz - Rzeki
9
27.01.2018
[RELACJA]
Rzeki - Gorc - Ochotnica Dolna
10
17.02.2018
[RELACJA]
Ochotnica Dolna - Lubań - Krościenko nad Dunajcem
11
28.04.2018
[RELACJA]
Krościenko nad Dunajcem - Przysietnica
12
1.12.2018
[RELACJA]
Przysietnica - Stary Sącz

TRASY SPECJALNE
nr 1
1
7.05.2016
[RELACJA]
Kraków, Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”
nr 2
1
10.03.2018
[RELACJA]
Kraków, Pałac Arcybiskupi

TRASY WARIANTOWE
I - Beskid Makowski
1
16.05.2020
[RELACJA]
Kalwaria Zebrzydowska – Lanckorońska Góra – Sułkowice
2
23.05.2020
[RELACJA]
Sułkowice – Barnasiówka – Myślenice
3
23.05.2020
[RELACJA]
Myślenice – Uklejna – Myślenice Zarabie
II - Beskid Żywiecki
1
5/6.08.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki – Babia Góra – Przełęcz Krowiarki
III - Pasmo Podhalańskie, Gorce, Beskid Makowski i Wyspowy
1
20.10.2018
[RELACJA]
Harkabuz – Rabska Góra – Rabka-Zdrój
2
15.12.2018
[RELACJA]
Rabka-Zdrój – Luboń Wielki – Przełęcz Glisne
3
12.01.2019
[RELACJA]
Przełęcz Glisne – Szczebel – Kasinka Mała
4
24.02.2019
[RELACJA]
Kasinka Mała – Lubogoszcz – Kasina Wielka
5
11.01.2020
[RELACJA]
Kasina Wielka – Śnieżnica – Przełęcz Gruszowiec
6
11.01.2020
[RELACJA]
Przełęcz Gruszowiec – Ćwilin – Jurków
7
06.06.2020
[RELACJA]
Jurków – Mogielica – Jasień – Przełęcz Przysłop
IV - Beskid Wyspowy
1
6.05.2017
[RELACJA]
Mogielica – Przełęcz Słopnicka
2
29.10.2017
[RELACJA]
Przełęcz Słopnicka – Łukowica
3
18.11.2017
[RELACJA]
Łukowica – Miejska Góra
V - Beskid Wyspowy
1
19.11.2016
[RELACJA]
Jasień - Mszana Dolna
VI - Podhale
1
25.03.2017
[RELACJA]
Ludźmierz - Ząb
2
26.03.2017
[RELACJA]
Ząb - Kiry
VII - Tatry
1
2.04.2016
[RELACJA]
Kiry - Dolina Jarząbcza
2
29.10.2016
[RELACJA]
Polana Huciska - Polana Strążyska
3
3.12.2016
[RELACJA]
Polana Strążyska - Kuźnice
4
21.01.2017
[RELACJA]
Kuźnice - Wiktorówki - Palenica Białczańska
5
25.02.2017
[RELACJA]
Palenica Białczańska - Morskie Oko
VIII - Gorce
1
17.09.2016
[RELACJA]
Turbacz - Studzionki
2
18.09.2016
[RELACJA]
Studzionki - Lubań
IX - Beskid Sądecki
1
5.08.2018
[RELACJA]
Dzwonkówka – Tylmanowa
X - Beskid Sądecki, Beskid Niski
1
6.07.2020
[w realizacji]
Stary Sącz – Hala Łabowska
2
7.07.2020
[w realizacji]
Hala Łabowska – Krynica-Zdrój
3
8.07.2020
[w realizacji]
Krynica-Zdrój – Hańczowa
4
9.07.2020
[w realizacji]
Hańczowa – Ług
5
10.07.2020
[w realizacji]
Ług – Magura Wątkowska

Smaki Karpat

Wołoskimi śladami

Niezastąpiony na GSS

Przewodnik „Główny Szlak Sudecki”. Jest to bogate kompendium wiedzy o najdłuższym szlaku w Sudetach, zawierające opisy przebiegu szlaku ze szczegółowymi mapami, czasami przejść i profilami wysokościowymi oraz namiarami do schronisk. Zawarto w nim również mnóstwo opisanych atrakcji, ciekawostek oraz niezliczoną ilość barwnych fotografii.
W tej jednej publikacji mamy wszystko to co potrzebne turyście przemierzającemu Główny Szlak Sudecki.

Główny Szlak Beskidzki

21-23.10.2016 - wyprawa 1
Zaczynamy gdzie Biesy i Czady,
czyli w legendarnych Bieszczadach

BAZA: Ustrzyki Górne ODCINEK: Wołosate - Brzegi Górne
Relacje:
13-15.01.2017 - Bieszczadzki suplement do GSB
Biała Triada z Biesami i Czadami
BAZA: Ustrzyki Górne
Relacje:
29.04.-2.05.2017 - wyprawa 2
Wielka Majówka w Bieszczadach
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Brzegi Górne - Komańcza
Relacje:
16-18.06.2017 - wyprawa 3
Najdziksze ostępy Beskidu Niskiego
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Komańcza - Iwonicz-Zdrój
Relacje:
20-22.10.2017 - wyprawa 4
Złota jesień w Beskidzie Niskim
BAZA: Iwonicz ODCINEK: Iwonicz-Zdrój - Kąty
Relacje:
1-5.05.2018 - wyprawa 5
Magurskie opowieści
i pieśń o Łemkowyni

BAZA: Zdynia ODCINEK: Kąty - Mochnaczka Niżna
Relacje:
20-22.07.2018 - wyprawa 6
Ziemia Sądecka
BAZA: Krynica-Zdrój ODCINEK: Mochnaczka Niżna - Krościenko nad Dunajcem
Relacje:
7-9.09.2018 - wyprawa 7
Naprzeciw Tatr
BAZA: Studzionki, Turbacz ODCINEK: Krościenko nad Dunajcem - Rabka-Zdrój
Relacje:
18-20.01.2019 - wyprawa 8
Zimowe drogi do Babiogórskiego Królestwa
BAZA: Jordanów ODCINEK: Rabka-Zdrój - Krowiarki
Relacje:
17-19.05.2019 - wyprawa 9
Wyprawa po wschody i zachody słońca
przez najwyższe partie Beskidów

BAZA: Markowe Szczawiny, Hala Miziowa ODCINEK: Krowiarki - Węgierska Górka
Relacje:
22-24.11.2019 - wyprawa 10
Na śląskiej ziemi kończy się nasza przygoda
BAZA: Równica ODCINEK: Węgierska Górka - Ustroń
Relacje:

GŁÓWNY SZLAK WSCHODNIOBESKIDZKI

termin 1. wyprawy: 6-15 wrzesień 2019
odcinek: Bieszczady Wschodnie czyli...
od Przełęczy Użockiej do Przełeczy Wyszkowskiej


termin 2. wyprawy: wrzesień 2020
odcinek: Gorgany czyli...
od Przełęczy Wyszkowskiej do Przełeczy Tatarskiej


termin 3. wyprawy: wrzesień 2021
odcinek: Czarnohora czyli...
od Przełęczy Tatarskiej do Gór Czywczyńskich

Koszulka Beskidzka

Niepowtarzalna, z nadrukowanym Twoim imieniem na sercu - koszulka „Wyprawa na Główny Szlak Beskidzki”.
Wykonana z poliestrowej tkaniny o wysokim stopniu oddychalności. Nie chłonie wody, ale odprowadza ją na zewnątrz dając wysokie odczucie suchości. Nawet gdy pocisz się ubranie nie klei się do ciała. Wilgoć łatwo odparowuje z niej zachowując jednocześnie komfort cieplny.

Fascynujący świat krasu

25-27 lipca 2014 roku
Trzy dni w Raju... Słowackim Raju
Góry piękne są!
...można je przemierzać w wielkiej ciszy i samotności,
ale jakże piękniejsze stają się, gdy robimy to w tak wspaniałym towarzystwie – dziękujemy Wam
za trzy niezwykłe dni w Słowackim Raju,
pełne serdeczności, ciekawych pogawędek na szlaku
i za tyleż uśmiechu.
24-26 lipca 2015 roku
Powrót do Słowackiego Raju
Powróciliśmy tam, gdzie byliśmy roku zeszłego,
gdzie natura stworzyła coś niebywałego;
gdzie płaskowyże pocięły rokliny,
gdzie Spisza i Gemeru łączą się krainy;
by znów wędrować wąwozami dzikich potoków,
by poczuć na twarzy roszące krople wodospadów!
To czego jeszcze nie widzieliśmy – zobaczyliśmy,
gdy znów w otchłań Słowackiego Raju wkroczyliśmy!


19-21 sierpnia 2016 roku
Słowacki Raj 3
Tam gdzie dotąd nie byliśmy!
Przed nami kolejne trzy dni w raju… Słowackim Raju
W nieznane nam dotąd kaniony ruszymy do boju
Od wschodu i zachodu podążymy do źródeł potoków
rzeźbiących w wapieniach fantazję od wieków.
Na koniec pożegnalny wąwóz zostanie na południu,
Ostatnia droga do przebycia w ostatnim dniu.

           I na całe to krasowe eldorado
spojrzymy ze szczytu Havraniej Skały,
           A może też wtedy zobaczymy
to czego dotąd nasze oczy widziały:
           inne słowackie krasy,
próbujące klasą dorównać pięknu tejże krainy?
           Niech one na razie cierpliwie
czekają na nasze odwiedziny.

7-9 lipca 2017 roku
Słowacki Raj 4
bo przecież trzy razy to za mało!
Ostatniego lata miała to być wyprawa ostatnia,
lecz Raj to kraina pociągająca i w atrakcje dostatnia;
Piękna i unikatowa, w krasowe formy bogata,
a na dodatek zeszłego roku pojawiła się w niej ferrata -
przez dziki Kysel co po czterdziestu latach został otwarty
i nigdy dotąd przez nas jeszcze nie przebyty.
Wspomnień czar ożywi też bez większego trudu
fascynujący i zawsze urzekający kanion Hornadu.
Zaglądnąć też warto do miasta mistrza Pawła, uroczej Lewoczy,
gdzie w starej świątyni świętego Jakuba każdy zobaczy
najwyższy na świecie ołtarz, wyjątkowy, misternie rzeźbiony,
bo majster Paweł jak Wit Stwosz był bardzo uzdolniony.
Na koniec zaś tej wyprawy - wejdziemy na górę Velka Knola
Drogą niedługą, lecz widokową, co z góry zobaczyć Raj pozwala.
Słowacki Raj od ponad stu lat urodą zniewala człowieka
od czasu odkrycia jej przez taternika Martina Rótha urzeka.
Grupa od tygodni w komplecie jest już zwarta i gotowa,
Kaniony, dzikie potoki czekają - kolejna rajska wyprawa.


Cudowna wyprawa z cudownymi ludźmi!
Dziękujemy cudownym ludziom,
z którymi pokonywaliśmy dzikie i ekscytujące szlaki
Słowackiego Raju.
Byliście wspaniałymi kompanami.

Miało być naprawdę po raz ostatni...
Lecz mówicie: jakże to w czas letni
nie jechać znów do Słowackiego Raju -
pozwolić na zlekceważenie obyczaju.
Nawet gdy niemal wszystko już zwiedzone
te dzikie kaniony wciąż są dla nas atrakcyjne.
Powiadacie też, że trzy dni w raju to za krótko!
skoro tak, to czy na cztery nie będzie zbyt malutko?
No cóż, podoba nam się ten kras,
a więc znów do niego ruszać czas.
A co wrzucimy do programu wyjazdu kolejnego?
Może z każdego roku coś jednego?
Niech piąty epizod w swej rozciągłości
stanie się powrotem do przeszłości,
ruszajmy na stare ścieżki, niech emocje na nowo ożyją
gdy znów pojawimy się w Raju z kolejną misją!

15-18 sierpnia 2018 roku
Słowacki Raj 5
Retrospekcja
Suchá Belá - Veľký Sokol -
- Sokolia dolina - Kyseľ (via ferrata)

Koszulka wodniacka

Łemkowyna

- etap 1 -

18-20 wrzesień 2015
Beskid Niski
WSCHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 2 -

16-18 październik 2015
Beskid Sądecki, Pieniny
ZACHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 3 -

29-31 styczeń 2016
Beskid Niski
ŚRODKOWA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 4 -

22-24 kwiecień 2016
Beskid Niski, Bieszczady
WSCHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 5 -

21-23 lipiec 2017
Beskid Niski
ZACHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA
WATRA ŁEMKOWSKA w ZDYNI



Tatrzańska rodzinka

Wspomnienie


519 km i 18 dni nieustannej wędrówki
przez najwyższe i najpiękniejsze partie polskich Beskidów
– od kropki do kropki –
najdłuższym górskim szlakiem turystycznym w Polsce


Dorota i Marek Szala
Główny Szlak Beskidzki
- od kropki do kropki -

WYRÓŻNIENIE
prezentacji tego pasjonującego przedsięwzięcia na



za dostrzeżenie piękna wokół nas.

Dziękujemy i cieszymy się bardzo,
że nasza wędrówka Głównym Szlakiem Beskidzkim
nie skończyła się na czerwonej kropce w Ustroniu,
ale tak naprawdę doprowadziła nas aż na
Navigator Festival 2013.

Napisz do nas