Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wilkowyja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wilkowyja. Pokaż wszystkie posty

dzisiejszy dystans 39,2 km
łącznie pokonany
zostało
315,4 km
49,6 km
Za wioską Szarocin (niem. Pfaffendorf) Anastazja pokonuje wzniesienia Rudaw Janowickich, gdzie kiedyś, niedawno, już była i wtedy zrodził się ów pomysł wędrówki Sudeckim Szlakiem, a stało się to Sokolikach położonych na północy. Po pokonaniu Rudaw Janowickich Anastazja idzie uliczkami wsi Bukowiec (niem. Buchwald, czes. Bukovník), o której wspominają dokumenty z 1305 roku. Niegdyś wioska ta szczyciła się wspaniałą zabudową pałacowo-parkową i była znanym ośrodkiem kulturalnym Prus. Zachowane obiekty z tamtej epoki są obecnie stopniowo odbudowywane i zapewne już za niedługo Bukowiec zacznie błyszczeć jak dawniej.

Idąc dalej Anastazja przechodzi wzniesienie Mrowiec (513 m n.p.m.) wchodzi w Kotlinę Jeleniogórską otoczoną malowniczymi wzniesieniami Gór Kaczawskich, Rudaw Janowickich, Gór Izerskich i Karkonoszy do których właśnie podąża. Szlak prowadzi ją przez dwie miejscowości: Mysłakowice (niem. Erdmannsdorf-Zillerthal) - największą wieś w Kotlinie Jeleniogórskiej i jedną z największych na Dolnym Śląsku. Pierwotnie Mysłakowice były malutką wsią, ale pięknie usytuowaną wśród lasów, gajów, stawów i najzieleńszych łąk. Piękno tych terenów dostrzegane było przez przedstawicieli pruskiej arystokracji, którzy chętnie tu przyjeżdżali i budowali swoje rezydencje, jak np. król pruski Fryderyk Wilhelm III. To spowodowało powiększanie się wsi poprzez dołączanie do niej okolicznych osad, folwarków oraz znajdującego się tu osiedla tyrolskiego.

Po opuszczeniu Mysłakowic Anastazja wchodzi na niewielki pagórek z którego pokazują się jej najwyższe pasmo Sudetów - Karkonosze. Jeszcze jednak jest do nich dość daleko. Musi wcześniej przejść przez wioskę Głębock (niem. Glausnitz) i leśne wzniesienia Pogórza Karkonoskiego, następnie przechodzi ponad wodospadem Łomnicy utworzonym przez sztuczną zaporę na rzece i wkracza do centrum Karpacza (niem. Krummhübel). Karpacz jest dawną osadą poszukiwaczy złota powstałą w XII wieku. Później osiedlali się w nim uciekinierzy religijni z Czech. Obecnie jest znanym ośrodkiem turystycznym.

Karpacz leży u stóp Śnieżki. Śnieżka (czes. Sněžka, niem. Schneekoppe; 1602 m n.p.m.) jest najwyższą kulminacją Sudetów i najwybitniejszym szczytem Polski z którego widoczność przy sprzyjających warunkach przekracza 200 km. Czerwony szlak wprowadza Anastazję najpierw na stoki Kopy (niem. Kleine Koppe; 1378 m n.p.m.), a następnie do Doliny Łomniczki. Potem kamiennym chodnikiem wspina się na Przełęcz pod Śnieżką, pod którą mija Symboliczny Cmentarz Ofiar Gór zbudowanym „martwym ku pamięci, żywym ku przestrodze”, jak głosi inskrypcja na metalowej tablicy przytwierdzonej do skały.

TRASA:
Szarocin (525 m n.p.m.) [czerwony szlak] Liściasta (755 m n.p.m.) [czerwony szlak] Przełęcz pod Wilkowyją (724 m n.p.m.) [czerwony szlak] Wilkowyja (776 m n.p.m.) [czerwony szlak] Rozdroże pod Bobrzakiem (743 m n.p.m.) [czerwony szlak] Skalnik, Konie Apokalipsy (930 m n.p.m.) [czerwony szlak] Przełęcz pod Średnicą (595 m n.p.m.) [czerwony szlak] Bukowa (552 m n.p.m.) [czerwony szlak] Bukowiec (420 m n.p.m.) [czerwony szlak] Mrowiec (513 m n.p.m.) [czerwony szlak] Mysłakowice (382 m n.p.m.) [czerwony szlak] Głębock (390 m n.p.m.) [czerwony szlak] Rozdroże pod Grabowcem (651 m n.p.m.) [czerwony szlak] Przełączka (722 m n.p.m.) [czerwony szlak] Karpacz Płóczki (675 m n.p.m.) [czerwony szlak] Karpacz PKS „Biały Jar” (716 m n.p.m.) [czerwony szlak] Rozdroże Łomnickie (803 m n.p.m.) [czerwony szlak] Schronisko PTTK „Nad Łomniczką” (1002 m n.p.m.) [czerwony szlak] Kocioł Łomniczki [czerwony szlak] Przełęcz pod Śnieżką (1198 m n.p.m.)


27.04.2014
Pisać dzisiaj jest trochę ciężko, myśli plątają się, i później będzie zrozumiale dlaczego. Poranki są moją ulubioną porą dnia. I dzisiaj nie ma wyjątku. Idę bardzo spokojne i wolno, rozkoszując się pogodą, dźwiękami i zapachami lasu. Przyroda dopiero zaczyna budzić się, tak jak organizm, więc nie można iść za szybko. Przede mną Park Rudawicki, i to właśnie miejsce, skąd zdecydowałam przejść cały szlak. Już wkrótce zobaczyłam pierwsze skałki, lecz nie było ich za dużo. Pogoda jest taka, że już można zobaczyć Śnieżkę. Prawie zawsze ścieżka jest sucha i przyjemna. Szłam prawie bez przerw do Mysłakowic, tam zatrzymałam się żeby zjeść kolejny kawałek energii - jak zawsze, czekolada.

Odcinek od Mysłakowic do Głębocka wydał mi się bardzo nudny, bo droga prowadziła asfaltem i nastrój był nienajlepszy. Już zauważyłam że u mnie na szlaku ciągle jest równowaga. Jeśli dzień jest piękny, to wieczór tak sobie. Jeżeli wczoraj był fajny nastrój, to dzisiaj czekaj na gorszy.

Widok Śnieżki przyciągał w ciągu całego dnia. Na szczycie można było zobaczyć jakiś budynek, chyba stacja meteorologiczna. Od Głębocka do Karpacza droga wiodła przez ciekawy las. Nareszcie zaczęłam spotykać turystów. To ciekawe, kiedy widzisz, że możesz iść z plecakiem szybciej niż oni, choć na pewno wiesz, że oni nie mieli dzisiaj 30 km za plecami i 1000 m w górę.

Już od początku chciałam zatrzymać się w Karpaczu. I miałam tam luksusowy obiad z kolegą. Po obiedzie miałam za dużo energii i szłam „na rekord” do Samotni. Miejscami nawet biegłam. Jedno z polskich słów, które mi się podoba „niespodzianka”. W Samotni czekała na mnie taka niespodzianka, że jestem jeszcze pod wrażeniem.

Wbiegłam do Samotni, a w drzwiach stoi kobieta i patrz na mnie. A potem pyta „Czy pani Anastazja?”. W pierwszej chwili nie zrozumiałam kto to jest. TO BYŁA DOROTA!!! Oni przyjechali z Krakowa do mnie do Samotni. Jeszcze nie mogę uwierzyć, po prostu nie do wiary! Wspólnie zdjęcia już jutro. ;)

Настасья

Rudawy Janowickie.
Rudawy Janowickie.

Konie Apokalipsy.
Konie Apokalipsy.

Szosa na stokach Średnicy.
Szosa na stokach Średnicy.

Bukowiec.
Bukowiec.

„Ruiny Opactwa” na zboczach Mrowca.
„Ruiny Opactwa” na zboczach Mrowca.

Kleszcz.
Kleszcz - „one mnie lubią”.

Karkonosze widziane ze wsi Bukowiec.
Karkonosze widziane ze wsi Bukowiec.

Leśne Przedgórze Karkonoszy.
Leśne Przedgórze Karkonoszy.

Wychodnie na Grabowcu.
Wychodnie na Grabowcu.

W Karpaczu.
W Karpaczu.

Karkonosze.
Karkonosze.

Dziki Wodospad na Łomnicy.
Dziki Wodospad na Łomnicy.

Karpacz - wejście do Karkonoskiego Parku Narodowego.
Karpacz - wejście do Karkonoskiego Parku Narodowego.

Mały Staw i Schronisko „Samotnia”.
Mały Staw i Schronisko „Samotnia”.

Schronisko „Samotnia”.
Schronisko „Samotnia”.


za nami
pozostało
109,8 km
332,2 km
Noc spędziliśmy w klimatycznej agroturystyce w Czarnowie o iście diabelsko brzmiącej nazwie „Czartak”. Stamtąd pomaszerowaliśmy do Betlejem, naprawdę... do polskiego Betlejem. Początkowo przemierzaliśmy sudeckie lasy Rudaw Janowickich. Wkrótce jednak zaczęły pojawiać się fantastyczne pejzaże, o których chciałoby się mówić jak o najpiękniejszej perle, tylko brakuje słów by wyrazić całe ich piękno. Na naszej trasie znalazł się też nader wybitny punkt widokowy, umiejscowiony na najwyższym wzniesieniu Bramy Lubawskiej - Zadzierna, wznoszącym się ponad osadą Paprotna. Gdy spoglądaliśmy na Zadzierną z dołu wyglądała jak niepozorne leśne wzniesienie, lecz z góry ukazała nam urzekającą panoramę. Pokazał się nawet wierzchołek odległej już Śnieżki, nad którym dzisiejszego dnia kotłowały się chmury.

U jej stóp, tuż nad Jeziorem Bukowskim leży niewielka osada o nazwie Paprotna. Tam też, w tym malowniczym położeniu mamy „Stanicę pod Zadzierną”. Mieliśmy tam zaglądnąć na dwie minutki, a pozostaliśmy na znacznie dłużej urzeczeni gościnnością. Żałujemy bardzo, że nie wypadł nam tam nocleg. Zapamiętamy sobie jednak ten zakątek, jako wspaniałe miejsce na rodzinny wypoczynek.

Chcielibyśmy zwrócić też uwagę, na to co nas frustruje na Głównym Szlaku Sudeckim. Bardzo forsowne dla stóp są asfaltowe odcinki pokonywanej trasy. Często są to bardzo nużące odcinki, pozbawione walorów estetycznych. Są wśród nich bardzo ruchliwe, a tym samym dość niebezpieczne, szczególnie gdy szosa taka pozbawiona jest wydzielonych chodników dla pieszych. Przykładem takim może być droga do Lubawki. Warto byłoby pomyśleć (kierujemy to do gospodarzy szlaków turystycznych) co można by zrobić w tej kwestii. Z przerażeniem patrzymy na to, co jeszcze przed nami - wędrówka „Sudecką Autostradą”.

POGODA:
noc
rano
dzień
wieczór
bezchmurnie
prawie bezchmurnie
niewielkie zachmurzenie
zachmurzenie umiarkowane

TRASA:
Schronisko „Czartak” [niebieski szlak] Rozdroże pod Bobrzakiem (743 m n.p.m.) [czerwony szlak] Wilkowyja (776 m n.p.m.) [czerwony szlak] Przełęcz pod Wilkowyją (724 m n.p.m.) [czerwony szlak] Liściasta (755 m n.p.m.) [czerwony szlak] Szarocin (525 m n.p.m.) [czerwony szlak] Świerczyna (720 m n.p.m.) [czerwony szlak] Stara Białka (590 m n.p.m.) [czerwony szlak] Paprotki, Stanica „Pod Zadzierną” (555 m n.p.m.) [czerwony szlak] Zadzierna (724 m n.p.m.) [czerwony szlak] Bukówka (508 m n.p.m.) [czerwony szlak] Lubawka (496 m n.p.m.) [czerwony szlak] Lipowe Siodło [czerwony szlak] Miejska Góra, płn.-wsch. zbocze [czerwony szlak] Kierz, wsch.zbocze [czerwony szlak] Czarnogóra, wsch.zbocze [czerwony szlak] Betlejem (500 m n.p.m.)

OPIS:
Powracamy na Główny Szlak Sudecki z gospodarstwa agroturystycznego „Czartak” w Czarnowie kierując się niebieskimi znakami. Dostajemy się na Rozdroże pod Bobrzakiem skąd czerwone znaki prowadzą teraz na zbocze Wilkowyi (776 m n.p.m.). Z Wilkowyi schodzimy na Przełęcz pod Wilkowyją (724 m n.p.m.) z widokową polaną. Przed osiągnięciem przeciwległego skraju polany czerwony szlak odłącza się od niebieskiego i odchodzi w prawo na wzniesienie Liściastej (755 m n.p.m.). Pokonujemy to zalesione wzniesienie i schodzimy do Szarocina. Po wyjściu z lasu przecinamy nieczynną linię kolejową i jednocześnie opuszczamy Rudawski Park Krajobrazowy.

Wchodzimy pomiędzy zabudowania wioski Szarocin (niem. Pfaffendorf), gdzie przecinamy drogę wojewódzką nr 367. Szarocin jest starą, XIII-wieczną osadą. Zachował się w niej zespół pałacowo-parkowy wzniesiony w XVII wieku przez von Hornów - dawnych właścicieli wioski. Ze skrzyżowania obok sklepu idziemy drogą asfaltową za drogowskazem na Starą Białkę. Przekraczamy mostkiem rzekę Świdnik i skręcamy w lewo na podniszczoną drogę. Po lewej mijamy zespół pałacowo-parkowy i niebawem opuszczamy wieś.

Idziemy jakiś czas skrajem lasu u stóp wzniesienia Łysunia, robiąc łuk wokół niego na południe, po czym wspinamy się leśnym zboczem na szczyt Świerczyna (720 m n.p.m.). Zejście z tego szczytu jest dość ostre. W prześwitach leśnych pojawia się przed nami sztucznie utworzony Zbiornik Bukówka. Kolejne wzniesienie Chełmczyka obchodzimy w dolnych partiach jego stoków i wkrótce wychodzimy na łąkę oraz na skraj wsi Stara Białka. Szlak nie wchodzi do jej centrum, ale skręca w przeciwną stronę na asfaltową drogę w prawo. Po chwili spotykamy zielony szlak i wtedy skręcamy w lewo na boczną szosę. Zaraz potem przecinamy skrzyżowanie dróg i podążamy dalej przed siebie. Wędrujemy otwartym terenem do wsi Paprotki, gdzie nasz szlak skręca w lewo przed „Stanicą pod Zadzierną” malowniczo położoną nad Jeziorem Bukówka. Oferuje ona noclegi i możliwość rozbicia namiotu.

Oddalamy się od zabudowań Paprotnej idąc polnymi drogami ku zalesionemu wzniesieniu Zadzierna (724 m n.p.m.). Po wejściu do lasu zielony szlak odchodzi od nas w lewo zmierzając do Lubawki. My też tam podążamy, ale najpierw wspinamy się na Zadzierną, która jest najwyższym wzniesieniem wzgórz Bramy Lubawskiej i małego pasma górskiego o nazwie Szczepanowski Grzbiet. Zbocza tej góry porasta las świerkowy, ale ze szczytu wybija się skalny blok, z którego rozpościerają się widoki. Szczyt Zadziernej opuszczamy początkowo stromym zejściem, ale potem wędrujemy już dość płasko do pierwszych zabudowań wsi Bukówka (niem. Buchwald), gdzie wchodzimy na asfaltową szosę. Idziemy tą szosą przez wieś do drogi wojewódzkiej nr 369, na której skręcamy w lewo w kierunku Lubawki.

Dalsza wędrówka przebiega przez obniżenie śródgórskie zwane Bramą Lubawską. Mając przed sobą panoramę Gór Kruczych (czes. Vraní hory, niem. Rabengebirge) należących do pasma Gór Kamiennych (czes. Meziměstská vrchovina) docieramy do miasta Lubawka (niem. Liebau) położonego nad Bobrem i Czarnuszką. Najwcześniejsza udokumentowana wzmianka, w której pada nazwa Lubavia, pochodzi z 1284 roku, co nie oznacza że osada nie istniała już na tym terenie dużo wcześniej. Niegdyś biegła tędy jedna z dróg łączących ziemie Europy północnej i południowej. Miało to wpływało na rozwój miasta. Do najcenniejszych zabytków Lubawki zalicza się Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny z XV wieku (poprzednia budowla sakralna w tym miejscu wzmiankowana była już w 1292 roku).

W Lubawce czerwony szlak prowadzi ulicami: Cmentarną, Kościuszki, po czym wchodzi na Plac Wolności, na którym zlokalizowany jest rynek z ratuszem. Otoczenie rynku pochodzi z odbudowy poprzedniej zabudowy, która spłonęła w wielkim pożarze miasta w I połowie XVIII wieku. Z rynku wychodzimy w kierunku północnym Aleją Wojska Polskiego, z której zaraz potem skręcamy w lewo na ulicę Kombatantów, która dochodzi do nieczynnego dworca kolejowego. Mijając tutaj węzeł szlaków skręcamy w prawo i ulicą Dworcową idziemy na południe. Za niedługo Dworcowa kończy się na Alei Wojska Polskiego, przez którą szlak prowadzi dalej. Mijamy po prawej Kościół pw. św. Anny z barokowo-klasycystycznych wnętrzami datowanymi na XVII wiek, a po lewej nie pełniący obecnie funkcji sakralnych - kościół ewangelicki. Za zakładem „Gambit” skręcamy w lewo na ulicę Szymrychowską. Przekraczamy tory kolejowe i przechodzimy na idącą wzdłuż torowiska ulicą Celną. Potem skręcamy w prawo na ulicę Lipową i opuszczamy zabudowania Lubawki.

Odbijamy nieco w lewo i Leszczynowym Wąwozem wchodzimy w Góry Krucze. Nabierając wysokości osiągamy najpierw przełęcz Lipowe Siodło. Wędrujemy dalej leśnymi ścieżkami po pofałdowanym terenie, trawersując zbocza kolejnych wzniesień: Miejskiej Góry (650 m n.p.m.), Kierza (662 m n.p.m.) i Czarnogóry (621 m n.p.m.). Z ostatniego wzniesienia schodzimy stromo do leśnej drogi prowadzącej do przysiółka Betlejem (niem. Bethlehem), położonego u stóp Anielskiej Góry (651 m n.p.m.). Przysiółek ten założony został w latach 1674-1680 przez opata Bernarda Rosę. Wzniesiono w nim wówczas Kaplicę Groty Narodzenia według planu i wymiarów betlejemskiego pierwowzoru Pańskiego. Wtedy też powstał istniejący tu kościółek i V stacja Kalwarii Krzeszowskiej „Ogród Oliwny”, a obok drewniana pustelnia. W sąsiedztwie kościółka Bernard Rosa wzniósł drewniany pawilon letni na wodzie, którego wnętrze ozdobiły dzieła malarskie ze szkoły Michaela Willmanna. W XIX wieku Betlejem stało się popularnym celem wycieczek z Krzeszowa i wtedy też powstała tu gospoda. Na bazie tego obiektu funkcjonuje obecnie prywatny pensjonat „Gościniec Betlejem”, gdzie można przenocować i wypocząć w naturalnej ciszy, w otoczeniu przepięknych lasów.

Czarnów, Schronisko „Czartak”.
Czarnów, Schronisko „Czartak”.

Czarnów, Schronisko „Czartak”.
Czarnów, Schronisko „Czartak”.

Zejście ze schroniska przez łąki w Czarnowie.
Zejście ze schroniska przez łąki w Czarnowie.

Rozdroże pod Bobrzakiem (743 m n.p.m.).
Rozdroże pod Bobrzakiem (743 m n.p.m.).

Leśne zbocza Wilkowyi.
Leśne zbocza Wilkowyi.

Widoki z Przełęczy pod Wilkowyją (724 m n.p.m.).
Widoki z Przełęczy pod Wilkowyją (724 m n.p.m.).

Widoki z Przełęczy pod Wilkowyją (724 m n.p.m.).
Widoki z Przełęczy pod Wilkowyją (724 m n.p.m.).

Mrowisko na Liściastej.
Mrowisko na Liściastej.

Zejście z Liściastej.
Zejście z Liściastej.

Szarocin.
Szarocin.

Żmija zygzakowata (Vipera berus).
Żmija zygzakowata (Vipera berus).

Pod Łysunią. Widok na północny wschód.
Pod Łysunią. Widok na północny wschód.

Stoki Rudzianki.
Stoki Rudzianki.

Grzbiet Świerczyny.
Grzbiet Świerczyny.

Grzbiet Świerczyny.
Grzbiet Świerczyny.

Zejście do Starej Białki.

Stara Białka.
Stara Białka.

Stara Białka.
Stara Białka.

Jezioro Bukowskie.
Jezioro Bukowskie.

Droga do wsi Paprotki. Przed nami Zadzierna (724 m n.p.m.).

Droga pomiędzy Starą Białką i Paprotkami. Widok na grzbiet Chełmczyka, Świerczyny i Rudzianki.
Droga pomiędzy Starą Białką i Paprotkami. Widok na grzbiet Chełmczyka, Świerczyny i Rudzianki.

Kamil i Monika w drodze do Paprotek.
Kamil i Monika w drodze do Paprotek.

Stanica pod Zadzierną.
Stanica pod Zadzierną.

Stanica pod Zadzierną.
Stanica pod Zadzierną.

Stanica pod Zadzierną.
Stanica pod Zadzierną.

Stanica pod Zadzierną.
Stanica pod Zadzierną.

Początek podejścia na Zadzierną.
Początek podejścia na Zadzierną.

Początek podejścia na Zadzierną.
Początek podejścia na Zadzierną.

Widoki ze stoków Zadziernej. Z lewej Jezioro Bukówskie.
Widoki ze stoków Zadziernej. Z lewej Jezioro Bukówskie.

Podejście na Zadzierną.
Podejście na Zadzierną.

Zadzierna (724 m n.p.m.).
Zadzierna (724 m n.p.m.).

Brama Lubawska z Zadziernej.
Brama Lubawska z Zadziernej.

Brama Lubawska z Zadziernej.
Brama Lubawska z Zadziernej.

Brama Lubawska z Zadziernej.
Brama Lubawska z Zadziernej.

Wierzchołek Śnieżki widoczny z Zadziernej.
Wierzchołek Śnieżki widoczny z Zadziernej.

Zadzierna (724 m n.p.m.).
Zadzierna (724 m n.p.m.).

Paprotki.
Paprotki.

Zejście z Zadziernej.
Zejście z Zadziernej.

Lubawka i  górująca na nią Święta Góra (701 m n.p.m.).
Lubawka i  górująca na nią Święta Góra (701 m n.p.m.).

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lubawce.

Zejście z Zadziernej do Bukówki.
Zejście z Zadziernej do Bukówki.


Bniec czerwony, lepnica czerwona, lepnica dwupienna (Melandrium rubrum Garcke)
Bniec czerwony (Melandrium rubrum Garcke).

Lubawka, ul. Bohaterów Stalingradu.
Lubawka, ul. Bohaterów Stalingradu.

Lubawka, ul. Bohaterów Stalingradu.
Lubawka, ul. Bohaterów Stalingradu.

Rynek w Lubawce.
Rynek w Lubawce.

Rynek w Lubawce.
Rynek w Lubawce.

Przed Leszczynowym Wąwozem.
Przed Leszczynowym Wąwozem.

Kierz.
Kierz.

Kierz.
Kierz.

Widok z Gór Kruczych na Karkonosze.
Widok z Gór Kruczych na Karkonosze.

Krzeszów z Gór Kruczych. Z prawej widać Kaplicę na Górze św. Anny. Nieco na lewo wznosi się Masyw Chełmca.
Krzeszów z Gór Kruczych.
Z prawej widać Kaplicę na Górze św. Anny. Nieco na lewo wznosi się Masyw Chełmca.

Opactwo Cysterskie w Krzeszowie.
Opactwo Cysterskie w Krzeszowie.

Droga do Betlejem.

Gościniec Betlejem.
Gościniec Betlejem.

W progach Gościńca Betlejem.
W progach Gościńca Betlejem.

Pawilon letni na wodzie w Betlejem.
Pawilon letni na wodzie w Betlejem.

Wnętrze pawilonu letniego na wodzie.
Wnętrze pawilonu letniego na wodzie.

Wnętrze pawilonu letniego na wodzie.
Wnętrze pawilonu letniego na wodzie.

Wnętrze pawilonu letniego na wodzie.
Wnętrze pawilonu letniego na wodzie.

Pawilon letni na wodzie w Betlejem.
Pawilon letni na wodzie w Betlejem.

Translator

Info

Licencja Creative Commons Gdy nie jest to inaczej sprecyzowane pod konkretnym materiałem, to:
Publikowane na blogu materiały można wykorzystać na warunkach licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 Polska.
Zezwala się na kopiowanie, dystrybucję, wyświetlanie i użytkowanie materiałów publikowanych na niniejszym blogu i jego pochodnych pod warunkiem umieszczenia informacji o twórcy i adresu internetowego bloga. Pozwala się na wykorzystanie tych materiałów w innych dziełach pod warunkiem udostępniania ich na tej samej licencji.

Kuferek

Hej wędrowcze, właśnie otworzyłeś malutki skarbczyk.
Nie jest on drogocenny, ale nie wykluczone, że znajdziesz w nim coś
co może Ci się przydać.

Kolekcje

Wędrowanie po znanych i nieznanych szlakach to ogrom niesamowitych wrażeń i emocji. Z każdą zakończoną wędrówką wiąże się tęsknota i czar wspomnień. Odczucia takie towarzyszą nam od samego początku przygody, wyzwalając potrzebę zachowania przeżyć, nie tylko w ulotnej pamięci ludzkiej, ale również w formie bardziej trwałej, w postaci fotografii, opisów, dzienniczków przebytych tras, odwiedzonych miejsc, czy zdobytych szczytów. Utrwalanie to jest również okazją do usystematyzowania turystycznych poczynań wg różnych kryteriów - zdobytych koron gór, przebytych szlaków, itp.

Napisz do nas