Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Czarnogóra. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Czarnogóra. Pokaż wszystkie posty

za nami
pozostało
109,8 km
332,2 km
Noc spędziliśmy w klimatycznej agroturystyce w Czarnowie o iście diabelsko brzmiącej nazwie „Czartak”. Stamtąd pomaszerowaliśmy do Betlejem, naprawdę... do polskiego Betlejem. Początkowo przemierzaliśmy sudeckie lasy Rudaw Janowickich. Wkrótce jednak zaczęły pojawiać się fantastyczne pejzaże, o których chciałoby się mówić jak o najpiękniejszej perle, tylko brakuje słów by wyrazić całe ich piękno. Na naszej trasie znalazł się też nader wybitny punkt widokowy, umiejscowiony na najwyższym wzniesieniu Bramy Lubawskiej - Zadzierna, wznoszącym się ponad osadą Paprotna. Gdy spoglądaliśmy na Zadzierną z dołu wyglądała jak niepozorne leśne wzniesienie, lecz z góry ukazała nam urzekającą panoramę. Pokazał się nawet wierzchołek odległej już Śnieżki, nad którym dzisiejszego dnia kotłowały się chmury.

U jej stóp, tuż nad Jeziorem Bukowskim leży niewielka osada o nazwie Paprotna. Tam też, w tym malowniczym położeniu mamy „Stanicę pod Zadzierną”. Mieliśmy tam zaglądnąć na dwie minutki, a pozostaliśmy na znacznie dłużej urzeczeni gościnnością. Żałujemy bardzo, że nie wypadł nam tam nocleg. Zapamiętamy sobie jednak ten zakątek, jako wspaniałe miejsce na rodzinny wypoczynek.

Chcielibyśmy zwrócić też uwagę, na to co nas frustruje na Głównym Szlaku Sudeckim. Bardzo forsowne dla stóp są asfaltowe odcinki pokonywanej trasy. Często są to bardzo nużące odcinki, pozbawione walorów estetycznych. Są wśród nich bardzo ruchliwe, a tym samym dość niebezpieczne, szczególnie gdy szosa taka pozbawiona jest wydzielonych chodników dla pieszych. Przykładem takim może być droga do Lubawki. Warto byłoby pomyśleć (kierujemy to do gospodarzy szlaków turystycznych) co można by zrobić w tej kwestii. Z przerażeniem patrzymy na to, co jeszcze przed nami - wędrówka „Sudecką Autostradą”.

POGODA:
noc
rano
dzień
wieczór
bezchmurnie
prawie bezchmurnie
niewielkie zachmurzenie
zachmurzenie umiarkowane

TRASA:
Schronisko „Czartak” [niebieski szlak] Rozdroże pod Bobrzakiem (743 m n.p.m.) [czerwony szlak] Wilkowyja (776 m n.p.m.) [czerwony szlak] Przełęcz pod Wilkowyją (724 m n.p.m.) [czerwony szlak] Liściasta (755 m n.p.m.) [czerwony szlak] Szarocin (525 m n.p.m.) [czerwony szlak] Świerczyna (720 m n.p.m.) [czerwony szlak] Stara Białka (590 m n.p.m.) [czerwony szlak] Paprotki, Stanica „Pod Zadzierną” (555 m n.p.m.) [czerwony szlak] Zadzierna (724 m n.p.m.) [czerwony szlak] Bukówka (508 m n.p.m.) [czerwony szlak] Lubawka (496 m n.p.m.) [czerwony szlak] Lipowe Siodło [czerwony szlak] Miejska Góra, płn.-wsch. zbocze [czerwony szlak] Kierz, wsch.zbocze [czerwony szlak] Czarnogóra, wsch.zbocze [czerwony szlak] Betlejem (500 m n.p.m.)

OPIS:
Powracamy na Główny Szlak Sudecki z gospodarstwa agroturystycznego „Czartak” w Czarnowie kierując się niebieskimi znakami. Dostajemy się na Rozdroże pod Bobrzakiem skąd czerwone znaki prowadzą teraz na zbocze Wilkowyi (776 m n.p.m.). Z Wilkowyi schodzimy na Przełęcz pod Wilkowyją (724 m n.p.m.) z widokową polaną. Przed osiągnięciem przeciwległego skraju polany czerwony szlak odłącza się od niebieskiego i odchodzi w prawo na wzniesienie Liściastej (755 m n.p.m.). Pokonujemy to zalesione wzniesienie i schodzimy do Szarocina. Po wyjściu z lasu przecinamy nieczynną linię kolejową i jednocześnie opuszczamy Rudawski Park Krajobrazowy.

Wchodzimy pomiędzy zabudowania wioski Szarocin (niem. Pfaffendorf), gdzie przecinamy drogę wojewódzką nr 367. Szarocin jest starą, XIII-wieczną osadą. Zachował się w niej zespół pałacowo-parkowy wzniesiony w XVII wieku przez von Hornów - dawnych właścicieli wioski. Ze skrzyżowania obok sklepu idziemy drogą asfaltową za drogowskazem na Starą Białkę. Przekraczamy mostkiem rzekę Świdnik i skręcamy w lewo na podniszczoną drogę. Po lewej mijamy zespół pałacowo-parkowy i niebawem opuszczamy wieś.

Idziemy jakiś czas skrajem lasu u stóp wzniesienia Łysunia, robiąc łuk wokół niego na południe, po czym wspinamy się leśnym zboczem na szczyt Świerczyna (720 m n.p.m.). Zejście z tego szczytu jest dość ostre. W prześwitach leśnych pojawia się przed nami sztucznie utworzony Zbiornik Bukówka. Kolejne wzniesienie Chełmczyka obchodzimy w dolnych partiach jego stoków i wkrótce wychodzimy na łąkę oraz na skraj wsi Stara Białka. Szlak nie wchodzi do jej centrum, ale skręca w przeciwną stronę na asfaltową drogę w prawo. Po chwili spotykamy zielony szlak i wtedy skręcamy w lewo na boczną szosę. Zaraz potem przecinamy skrzyżowanie dróg i podążamy dalej przed siebie. Wędrujemy otwartym terenem do wsi Paprotki, gdzie nasz szlak skręca w lewo przed „Stanicą pod Zadzierną” malowniczo położoną nad Jeziorem Bukówka. Oferuje ona noclegi i możliwość rozbicia namiotu.

Oddalamy się od zabudowań Paprotnej idąc polnymi drogami ku zalesionemu wzniesieniu Zadzierna (724 m n.p.m.). Po wejściu do lasu zielony szlak odchodzi od nas w lewo zmierzając do Lubawki. My też tam podążamy, ale najpierw wspinamy się na Zadzierną, która jest najwyższym wzniesieniem wzgórz Bramy Lubawskiej i małego pasma górskiego o nazwie Szczepanowski Grzbiet. Zbocza tej góry porasta las świerkowy, ale ze szczytu wybija się skalny blok, z którego rozpościerają się widoki. Szczyt Zadziernej opuszczamy początkowo stromym zejściem, ale potem wędrujemy już dość płasko do pierwszych zabudowań wsi Bukówka (niem. Buchwald), gdzie wchodzimy na asfaltową szosę. Idziemy tą szosą przez wieś do drogi wojewódzkiej nr 369, na której skręcamy w lewo w kierunku Lubawki.

Dalsza wędrówka przebiega przez obniżenie śródgórskie zwane Bramą Lubawską. Mając przed sobą panoramę Gór Kruczych (czes. Vraní hory, niem. Rabengebirge) należących do pasma Gór Kamiennych (czes. Meziměstská vrchovina) docieramy do miasta Lubawka (niem. Liebau) położonego nad Bobrem i Czarnuszką. Najwcześniejsza udokumentowana wzmianka, w której pada nazwa Lubavia, pochodzi z 1284 roku, co nie oznacza że osada nie istniała już na tym terenie dużo wcześniej. Niegdyś biegła tędy jedna z dróg łączących ziemie Europy północnej i południowej. Miało to wpływało na rozwój miasta. Do najcenniejszych zabytków Lubawki zalicza się Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny z XV wieku (poprzednia budowla sakralna w tym miejscu wzmiankowana była już w 1292 roku).

W Lubawce czerwony szlak prowadzi ulicami: Cmentarną, Kościuszki, po czym wchodzi na Plac Wolności, na którym zlokalizowany jest rynek z ratuszem. Otoczenie rynku pochodzi z odbudowy poprzedniej zabudowy, która spłonęła w wielkim pożarze miasta w I połowie XVIII wieku. Z rynku wychodzimy w kierunku północnym Aleją Wojska Polskiego, z której zaraz potem skręcamy w lewo na ulicę Kombatantów, która dochodzi do nieczynnego dworca kolejowego. Mijając tutaj węzeł szlaków skręcamy w prawo i ulicą Dworcową idziemy na południe. Za niedługo Dworcowa kończy się na Alei Wojska Polskiego, przez którą szlak prowadzi dalej. Mijamy po prawej Kościół pw. św. Anny z barokowo-klasycystycznych wnętrzami datowanymi na XVII wiek, a po lewej nie pełniący obecnie funkcji sakralnych - kościół ewangelicki. Za zakładem „Gambit” skręcamy w lewo na ulicę Szymrychowską. Przekraczamy tory kolejowe i przechodzimy na idącą wzdłuż torowiska ulicą Celną. Potem skręcamy w prawo na ulicę Lipową i opuszczamy zabudowania Lubawki.

Odbijamy nieco w lewo i Leszczynowym Wąwozem wchodzimy w Góry Krucze. Nabierając wysokości osiągamy najpierw przełęcz Lipowe Siodło. Wędrujemy dalej leśnymi ścieżkami po pofałdowanym terenie, trawersując zbocza kolejnych wzniesień: Miejskiej Góry (650 m n.p.m.), Kierza (662 m n.p.m.) i Czarnogóry (621 m n.p.m.). Z ostatniego wzniesienia schodzimy stromo do leśnej drogi prowadzącej do przysiółka Betlejem (niem. Bethlehem), położonego u stóp Anielskiej Góry (651 m n.p.m.). Przysiółek ten założony został w latach 1674-1680 przez opata Bernarda Rosę. Wzniesiono w nim wówczas Kaplicę Groty Narodzenia według planu i wymiarów betlejemskiego pierwowzoru Pańskiego. Wtedy też powstał istniejący tu kościółek i V stacja Kalwarii Krzeszowskiej „Ogród Oliwny”, a obok drewniana pustelnia. W sąsiedztwie kościółka Bernard Rosa wzniósł drewniany pawilon letni na wodzie, którego wnętrze ozdobiły dzieła malarskie ze szkoły Michaela Willmanna. W XIX wieku Betlejem stało się popularnym celem wycieczek z Krzeszowa i wtedy też powstała tu gospoda. Na bazie tego obiektu funkcjonuje obecnie prywatny pensjonat „Gościniec Betlejem”, gdzie można przenocować i wypocząć w naturalnej ciszy, w otoczeniu przepięknych lasów.

Czarnów, Schronisko „Czartak”.
Czarnów, Schronisko „Czartak”.

Czarnów, Schronisko „Czartak”.
Czarnów, Schronisko „Czartak”.

Zejście ze schroniska przez łąki w Czarnowie.
Zejście ze schroniska przez łąki w Czarnowie.

Rozdroże pod Bobrzakiem (743 m n.p.m.).
Rozdroże pod Bobrzakiem (743 m n.p.m.).

Leśne zbocza Wilkowyi.
Leśne zbocza Wilkowyi.

Widoki z Przełęczy pod Wilkowyją (724 m n.p.m.).
Widoki z Przełęczy pod Wilkowyją (724 m n.p.m.).

Widoki z Przełęczy pod Wilkowyją (724 m n.p.m.).
Widoki z Przełęczy pod Wilkowyją (724 m n.p.m.).

Mrowisko na Liściastej.
Mrowisko na Liściastej.

Zejście z Liściastej.
Zejście z Liściastej.

Szarocin.
Szarocin.

Żmija zygzakowata (Vipera berus).
Żmija zygzakowata (Vipera berus).

Pod Łysunią. Widok na północny wschód.
Pod Łysunią. Widok na północny wschód.

Stoki Rudzianki.
Stoki Rudzianki.

Grzbiet Świerczyny.
Grzbiet Świerczyny.

Grzbiet Świerczyny.
Grzbiet Świerczyny.

Zejście do Starej Białki.

Stara Białka.
Stara Białka.

Stara Białka.
Stara Białka.

Jezioro Bukowskie.
Jezioro Bukowskie.

Droga do wsi Paprotki. Przed nami Zadzierna (724 m n.p.m.).

Droga pomiędzy Starą Białką i Paprotkami. Widok na grzbiet Chełmczyka, Świerczyny i Rudzianki.
Droga pomiędzy Starą Białką i Paprotkami. Widok na grzbiet Chełmczyka, Świerczyny i Rudzianki.

Kamil i Monika w drodze do Paprotek.
Kamil i Monika w drodze do Paprotek.

Stanica pod Zadzierną.
Stanica pod Zadzierną.

Stanica pod Zadzierną.
Stanica pod Zadzierną.

Stanica pod Zadzierną.
Stanica pod Zadzierną.

Stanica pod Zadzierną.
Stanica pod Zadzierną.

Początek podejścia na Zadzierną.
Początek podejścia na Zadzierną.

Początek podejścia na Zadzierną.
Początek podejścia na Zadzierną.

Widoki ze stoków Zadziernej. Z lewej Jezioro Bukówskie.
Widoki ze stoków Zadziernej. Z lewej Jezioro Bukówskie.

Podejście na Zadzierną.
Podejście na Zadzierną.

Zadzierna (724 m n.p.m.).
Zadzierna (724 m n.p.m.).

Brama Lubawska z Zadziernej.
Brama Lubawska z Zadziernej.

Brama Lubawska z Zadziernej.
Brama Lubawska z Zadziernej.

Brama Lubawska z Zadziernej.
Brama Lubawska z Zadziernej.

Wierzchołek Śnieżki widoczny z Zadziernej.
Wierzchołek Śnieżki widoczny z Zadziernej.

Zadzierna (724 m n.p.m.).
Zadzierna (724 m n.p.m.).

Paprotki.
Paprotki.

Zejście z Zadziernej.
Zejście z Zadziernej.

Lubawka i  górująca na nią Święta Góra (701 m n.p.m.).
Lubawka i  górująca na nią Święta Góra (701 m n.p.m.).

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lubawce.

Zejście z Zadziernej do Bukówki.
Zejście z Zadziernej do Bukówki.


Bniec czerwony, lepnica czerwona, lepnica dwupienna (Melandrium rubrum Garcke)
Bniec czerwony (Melandrium rubrum Garcke).

Lubawka, ul. Bohaterów Stalingradu.
Lubawka, ul. Bohaterów Stalingradu.

Lubawka, ul. Bohaterów Stalingradu.
Lubawka, ul. Bohaterów Stalingradu.

Rynek w Lubawce.
Rynek w Lubawce.

Rynek w Lubawce.
Rynek w Lubawce.

Przed Leszczynowym Wąwozem.
Przed Leszczynowym Wąwozem.

Kierz.
Kierz.

Kierz.
Kierz.

Widok z Gór Kruczych na Karkonosze.
Widok z Gór Kruczych na Karkonosze.

Krzeszów z Gór Kruczych. Z prawej widać Kaplicę na Górze św. Anny. Nieco na lewo wznosi się Masyw Chełmca.
Krzeszów z Gór Kruczych.
Z prawej widać Kaplicę na Górze św. Anny. Nieco na lewo wznosi się Masyw Chełmca.

Opactwo Cysterskie w Krzeszowie.
Opactwo Cysterskie w Krzeszowie.

Droga do Betlejem.

Gościniec Betlejem.
Gościniec Betlejem.

W progach Gościńca Betlejem.
W progach Gościńca Betlejem.

Pawilon letni na wodzie w Betlejem.
Pawilon letni na wodzie w Betlejem.

Wnętrze pawilonu letniego na wodzie.
Wnętrze pawilonu letniego na wodzie.

Wnętrze pawilonu letniego na wodzie.
Wnętrze pawilonu letniego na wodzie.

Wnętrze pawilonu letniego na wodzie.
Wnętrze pawilonu letniego na wodzie.

Pawilon letni na wodzie w Betlejem.
Pawilon letni na wodzie w Betlejem.

Więcej informacji - kliknij na obrazek...
Łopiennik (1069) - Stryb (1011) - Hyrlata (1103)
24-26.11.2017
Bieszczady... ileż w nich odmienności w porównaniu do pozostałych polskich gór! Niezwykłe i magiczne o każdej porze roku. Majestatycznie wznoszą się ku błękicie nieba i obłokom. Najwyższe z nich tworzy grupa bezleśnych grzbietów pokrytych połoninami, bajecznymi łąkami, które w niższych partiach przechodzą wprost w naturalne lasy bukowo-jodłowe, z domieszką starych jaworów, czy świerków. Są też tajemnicze, lesiste masywy, rozdzielone głuszą dolin. Mówią, że przestają być dzikie, lecz tkwi w nich legenda. Urzekają pięknem i malowniczością krajobrazów o każdej porze roku. Nie tylko latem i jesienią, kiedy paleta kolorów pokrywająca lasy najbardziej wpływa na emocje, ale również wtedy, kiedy zmysły zatapiają się w cichości późnej jesieni, zimy, czy wiosną, kiedy wszystko znów zaczyna się na nowo. Czy znamy wszystkie oblicza Bieszczadów? Raczej nie, dlatego chcemy zagościć w nich o każdej porze roku, aby stać się godnym ich korony.

Translator

Info

Licencja Creative Commons Gdy nie jest to inaczej sprecyzowane pod konkretnym materiałem, to:
Publikowane na blogu materiały można wykorzystać na warunkach licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 Polska.
Zezwala się na kopiowanie, dystrybucję, wyświetlanie i użytkowanie materiałów publikowanych na niniejszym blogu i jego pochodnych pod warunkiem umieszczenia informacji o twórcy i adresu internetowego bloga. Pozwala się na wykorzystanie tych materiałów w innych dziełach pod warunkiem udostępniania ich na tej samej licencji.

Kuferek

Hej wędrowcze, właśnie otworzyłeś malutki skarbczyk.
Nie jest on drogocenny, ale nie wykluczone, że znajdziesz w nim coś
co może Ci się przydać.

Kolekcje

Wędrowanie po znanych i nieznanych szlakach to ogrom niesamowitych wrażeń i emocji. Z każdą zakończoną wędrówką wiąże się tęsknota i czar wspomnień. Odczucia takie towarzyszą nam od samego początku przygody, wyzwalając potrzebę zachowania przeżyć, nie tylko w ulotnej pamięci ludzkiej, ale również w formie bardziej trwałej, w postaci fotografii, opisów, dzienniczków przebytych tras, odwiedzonych miejsc, czy zdobytych szczytów. Utrwalanie to jest również okazją do usystematyzowania turystycznych poczynań wg różnych kryteriów - zdobytych koron gór, przebytych szlaków, itp.

Napisz do nas