Głównym grzbietem Wielkiej Fatry - część 4

Wielka Fatra to rozległe pasmo górskie pocięte głębokimi dolinami, często dość długimi dolinami. Niekiedy potrzeba więcej czasu, aby dotrzeć na główny grzbiet tego pasma, czy powrócić z niego do najbliższej osady. Dzisiaj przekonamy się o tym, robiąc blisko 18-kilometrową pętlę, bo tylko 3,5 kilometra z tego dystansu obejmować będzie główny grzbiet Wielkiej Fatry. Jednak pomimo tego, że na grzbiecie głównym nie będziemy przebywać zbyt długo - nie zabraknie nam fenomenalnych miejsc widokowych. W tych górach miejsc takich jest bez liku.

Głównym grzbietem Wielkiej Fatry, etap 4 - Informacje o trasie
📍 Punkt startu i końca	Dolina Jasenska (Jasenská dolina), parking przy wyciągu Ski Jasenská Dolina – Lehota (583 m n.p.m.)
📏 Dystans trasy	18,2 km (w tym 3,5 km głównym grzbietem pasma)
📈 Suma podejść (przewyższenie)	1343 m
📉 Suma zejść	1343 m
🗺️ Przebieg pętli	Chata Lysec (583) Mažiarky (748) Bukoviny (1038) Kečka (1139) Sedlo za Kečkou (992) Jarabiná (1313) Odbočka k prameňu (1223) Sedlo pod Kopou (1165) Malý Lysec (1297) Malý Lysec, rázc. (1282) Sedlo Žlebiny (1093) Lysec (1381) Grúň (975) Chata Lysec (583)
⏱️ Rzeczywisty czas przejścia	9 godzin (wliczając postoje i odpoczynki: 8:30 – 17:30)
🏔️ Najwyższy punkt	Lysec (1381 m n.p.m.) & Jarabiná (1313 m n.p.m.)
🌲 Atrakcje przyrodnicze, osobliwości i krajobraz	Park Narodowy Wielka Fatra, Rezerwat Przyrody Madačov, Rezerwat Przyrody Lysec
🎒 Trudność i kondycja	Średnia / Wymagająca (długie podejścia i zejścia z doliny)

Nasz punkt startowy, a jednocześnie punkt zakończenia dzisiejszego etapu, znajduje się w Dolinie Jasenskiej (słow. Jasenská dolina). Przyjeżdżamy na parking pod wyciągiem narciarskim Ski Jasenská Dolina – Lehota znajdujący się na północnych stokach góry Medzijarky (769 m n.p.m.). Dalej nie można już jechać. Wysiadamy. Wcześniej, bliżej wylotu doliny jest jeszcze jeden parking, przy wyciągu na zboczach Babiej hory (680 m n.p.m.), która wznosi się w tym samym grzbiecie co Medzijarky. Przy obiektach narciarskich działają pensjonaty i bufety, lecz poza sezonem zimowym nie wszystkie są otwarte. W sąsiedztwie parkingu mamy schronisko - Chata Lysec, ale od 2019 roku jest nieczynne, gdyż znajduje się w przedłużającej się przebudowie. Właśnie do tego schroniska można dojechać samochodem, bo dalej dolina Jasenska jest zamknięta dla ruchu samochodowego.

Dolina Jasenska jest głęboko wcięta pomiędzy lesiste grzbiety z wapiennymi skałami, a jej dnem spływa potok Vôdky. Prowadzi nią niebieski szlak turystyki pieszej i rowerowej, lecz w tym momencie interesuje nas inny szlak, którego początek odnajdujemy przy chacie Lysec. To krótki, żółty szlak łącznikowy prowadzący do innego niebieskiego szlaku, który biegnie bocznym północnym grzbietem odchodzącym od szczytu Jarabiná (1313 m n.p.m.). Przypomnijmy, że Jarabiná znajduje się na głównym grzbiecie Wielkiej Fatry i dotarliśmy na nią wczoraj, a dzisiaj musimy tam wrócić, aby przemierzyć kolejny odcinek głównego grzbietu Wielkiej Fatry.

Leśna ścieżka powyżej Chaty Lysec.

Żółtym szlakiem o godzinie 8.30 zaczynamy wspinać się przez gęsty las do węzła Mažiarky (748 m n.p.m.). Początkowo jest ostro w górę, ale bardzo krótko, bo wnet nachylenie zbocza maleje, a my wkraczamy na obszar malowniczych krajobrazów, zachęcających do górskich spacerów. Idziemy chwilkę skrajem rozległych łąk, omijając leśny cypel. Następnie schodzimy do niezbyt głębokiego siodła, przez które przechodzą szerokie dróżki jezdne. Z węzła skręcamy na wschód w kierunku Jarabiny i leśną drogą trawersujemy grzbiet od południa, nieco poniżej jego wierzchowiny. W ten sposób przechodzimy pod wierzchołkiem Tisové (1021 m n.p.m.), za którym powolutku, wygodną drogą, wspinamy się z powrotem w kierunku wierzchowiny grzbietu. Ostatecznie jednak zostajemy nadal na południowych zboczach grzbietu, choć podążamy bardzo blisko niego. Przechodzimy przez rozległą halę Bukoviny, mając po lewej zalesiony wierzchołek Končitý vrch (1097 m n.p.m.).

Szybko wychodzimy na skraj łąk.

Medzijarky (769 m n.p.m.) z narciarską trasą zjazdową centrum narciarskiego Jasenská dolina.

Na łąkach wzniesienia Mažiarky.

Przed węzłem szlaków Mažiarky.

Malownicze Mažiarky.

Droga na zboczu Tisové.

Hala Bukoviny.

Hala Bukoviny.

Później schodzimy na tzw. Koryto (łączka w zagłębieniu terenu, otoczona lasem, skąd skręcamy nieco na lewo i krótkim podejściem przez las wchodzimy na kolejną łąkę, która sięga szczytu Kečki (1139 m n.p.m.).  W otoczeniu kilku drzew stoi na niej niewielka chatka. Przechodzimy obok niej wspinając się przyjemnym nachyleniem coraz wyżej i wyżej. Widoki rosną nam jednocześnie, szczególnie na południe, gdzie widać Lysiec. Łysiec to szczyt w równoległym do naszego bocznym grzbiecie, na który przejdziemy popołudniu. Z malowniczej łąki mamy widok na Hornojasenską dolinę, a przez nią również na Dolinę Turczańską i rozciągającą się dalej Małą Fatrę. Na zachodzie widoczny jest grzbiet Małej Fatry, prawie cała Luczańska część i znaczny fragment części Krywańskiej. Północno-wschodnie stoki Kečki opadają do Kantorskiej doliny, południowo-zachodnie do Hornojasenskiej doliny. O godzinie 10.30 przechodzimy przez szczyt, który nazywa się Kečka (1139 m n.p.m.). Siadamy na kwadrans na konarze grubego korzenia, aby odpocząć.

Miejsce o nazwie Koryto na hali Bukoviny.

Przed nami szczyt Kečka.

Widok ponad Hornojasenską doliną.

Kľak (1351 m n.p.m.) jest ostatnim wybitnym szczytem,
kończącym na południu główny grzbiet Luczańskiej Małej Fatry.

Veľká lúka (1476 m n.p.m.) – najwyższy szczyt tzw. Luczańskiej Małej Fatry.

Podejście niezwykle malowniczymi łąkami.

Hornojasenská dolina ze szczytu Kečka.

Zbliżenie na wieś Príbovce (na pierwszym planie), dalej widać wieś Valča.

Kečka (1139 m n.p.m.).

Z Kečki schodzimy krótkim stromym stokiem na Sedlo za Kečkou. Kilka niewielkich zakosów i jesteśmy na węźle szlaków, gdzie dołącza do nas zielony szlak z Doliny Kantorskiej, którym wczoraj schodziliśmy z głównego grzbietu Wielkiej Fatry. Od tego miejsca czeka nas już bezpośrednie podejście na szczyt Jarabiná. W trakcie podejścia wchodzimy w obszar Parku Narodowego Wielka Fatra. Jest dość stromo, a wygląd lasu zmienia się co pewien czas. Buki, potem sędziwe świerki, obszar wycinki zaraz po przekroczeniu granicy parku narodowego, w końcu wyżej zbocze zarastają gęste młodniki, po czym znowu las liściasty, w którym rosną krzaczkowate pędy jarzębin.

Zejście z Kečki.

Przez świerki widzimy początek doliny Kantorskiego Potoku (słow. Kantorský potok),
wzdłuż którego schodziliśmy do wsi Sklabinský Podzámok.

Obszar wyciętego lasu na Jarabinie. 

Źródło przy szlaku na stoku Jarabiny.

Gęste borówczyska.

Paź królowej (Papilio machaon), jeden z najpiękniejszych i największych motyli
występujących na Wielkiej Fatrze.

Jarabiná (1313 m n.p.m.).

Na szczyt Jarabiná (1313 m n.p.m.) wchodzimy o godzinie 12.00. W języku słowackim słowo „jarabiná” oznacza jarzębinę. Jarabina jest w części zalesiona, szczególnie od strony, od której wchodziliśmy. Jednak z pozostałych stron to raczej borówkowy raj. Krzaczki borówek podjęły sukcesję obszaru ogołoconego z drzew. Borówczyska i wiatrołomy otwierają nam niezwykle ciekawe widoki, m.in. na szczyty Wielkiej Fatry, za którymi pojawiają się ośnieżone Niżne Tatry. Z kolei za nami można popatrzeć na Magurę Orawską.

Odpoczywamy chwilę. Po półgodzinnej przerwie ruszamy czerwonym szlakiem w stronę widocznej przed nami połoniastej Płoski (1396 m n.p.m.). Wspaniała, rozłożysta góra, która znajduje się w harmonogramie naszego jesiennego powrotu na grzbiet Wielkiej Fatry. Na lewo od Płoski grzbiet zwyżkuje naszpikowanym skałami szczytem Čierny kameň (1479 m n.p.m.).

Jarabiná (1313 m n.p.m.).

Powalony świerk na wierzchowinie Jarabiny.

Widoki na południową częsć Wielkiej Fatry.

Po kilku minutach od rozpoczęcia zejścia z Jarabiny mijamy krótkie odejście do źródła - Jarabinský prameň. Znajduje się ono mniej więcej w połowie ścieżki zejściowej z Jarabiny na wysokości 1223 m n.p.m. W siodle przełęczy przed kolejnym szczytem jest nieduża polanka z przyciętymi pniakami, adaptowanymi na wygodne siedziska. Ustawione są wokół miejsca na ognisko, otoczonego kamieniami. Dalej mamy szczyt Kopa (1187 m n.p.m.), a obchodzimy go po północno-zachodnich zboczach, wygodnie, raczej płasko. Tym sposobem przemieszczamy się na Sedlo pod Kopou (1165 m n.p.m.). Stamtąd o godzinie 13.00 zaczynam intensywny marsz na Malý Lysec (1297 m n.p.m.).

Przełęcz między szczytami Jarabiná a Kopa.

Trawers zachodnimi stokami Kopy.

Sedlo pod Kopou (1165 m n.p.m.) to malownicza, trawiasto-leśna przełęcz w Wielkiej Fatrze na Słowacji. Ma charakter częściowo otwarty. Znajduje się w długim, głównym grzbiecie pasma, pomiędzy szczytami Kopa (1187 m n.p.m.) a wydłużonym grzbietem wznoszącym się ku szczytowi Malý Lysec (1297 m n.p.m.). Wiosna wymalowała tutejszą okolicę świeżą, jaskrawozieloną trawą. Czerwiec wydaje się wręcz idealny, najpiękniejszy moment na wędrówkę grzbietem Wielkiej Fatry. Cały ten grzbiet zachwyca zielenią, kwitnącymi halami (połoninami) i dalekimi panoramami. Trudno będzie się rozstawać.

Sedlo pod Kopou (1165 m n.p.m.).

Wilczomlecz migdałolistny (Euphorbia amygdaloides).

Wieczornik damski (Hesperis matronalis).

Podążamy łukowato wygiętym na zachód dość wąskim grzbietem. Mijamy pojedyncze ostańce skalne skryte w soczyście zielonym lesie. Wiele drzew w tym lesie dopiero teraz wypuszcza liście z pąków. Rośnie tu też sporo gęściejszych młodników. Grzbiet nieco wybrzusza się, po czym obniża na siodełko, z którego rozpoczynamy już bezpośrednie podejście na Malý Lysec. Im jesteśmy wyżej, tym grzbiet zadziera forsowniejszą stromizną. Z tyłu pojawiają się widoki na Kubińską Halę, Góry Choczańskie, a dalej widoczna jest również Babia Góra i kilka innych szczytów Beskidu Żywieckiego.

Grzbiet.

Stokrotka pospolita (Bellis perennis).

Wiosenna zieleń.

Żagwiak łuskowaty (Polyporus squamosus).

Na jednym z drzew napotykamy ciekawy grzyb, przypominający hubę. To żagwiak łuskowaty (Polyporus squamosus), ciekawy gatunek jadalnego grzyba, który rośnie zazwyczaj na drzewach liściastych. Nie jest tak popularny jak prawdziwki czy kurki, ale zdecydowanie wart uwagi. Kluczowe znaczenie ma jednak moment zbioru. Najlepiej sięgać po młode owocniki. Są miękkie, delikatne i mają przyjemny smak. Z czasem grzyb twardnieje i staje się włóknisty, tracąc tym samym swoje walory kulinarne. Świeże, młode osobniki rozpoznamy po jaśniejszym kolorze oraz sprężystej strukturze. Najlepiej smakują właśnie wiosną i na początku lata.

Skałka na grzbiecie.

Niedaleko szczytu Malý Lysec.

Za plecami pokazuje się nam Jarabiná.

Tutaj widok w kierunku Wielkiego Chocza.

Zbliżenie na pasmo Kubínska hoľa. Po prawej jawi się również masyw Babiej Góry.

O godzinie 14.10 wychodzimy skraj polany pokrywającej bardzo stromy, południowy stok góry. To już wierzchowina szczytu. Skręcamy w prawo, idąc dalej krótkim wyciągnięciem grzbietu do tabliczki szczytowej. Robimy tu przerwę. Miejsce to jest niezwykle urokliwe. Malý Lysec (1297 m n.p.m.) oferuje wspaniałe i niezwykle ciekawe widoki, przede wszystkim na południowe szczyty Wielkiej Fatry. Po stronie południowej całe bardzo strome zbocze pokryte jest malowniczą pokrywą łąk. Łąki te wraz z  przepiękną panoramą czynią to miejsce niezwykle atrakcyjnym na odpoczynek. Na szczycie zasiadamy do godziny 14.30. Opuszczamy szczyt ścieżką, która kieruje nas na zachodnią stronę.

I już na szczycie - Malý Lysec (1297 m n.p.m.).

Cudowne widoki na wschód.

Cudowne widoki na południe.

W czerwcu Wielka Fatra zachwyca soczystą zielenią budzącej się do życia przyrody. Cudowną porą roku jest w tych górach także wrzesień zachwycający feerią jesiennych barw. Właśnie we wrześniu wyruszymy do serca Wielkiej Fatry, na otwarte, trawiaste grzbiety. Będzie to lepszy czas niż teraz, aby tam podążyć, ze względu na zdecydowanie mniejsze zagrożenie burzowe, bo tam na otwartych obszarach nie ma żadnego schronienia przed piorunami. Pomaszerujemy do królestwa wielkich połonin (Ploská, Ostredok, Krížna). Wkroczymy do krainy rozległych hal już podczas wchodzenia na spłaszczony szczyt Ploská. Później idąc otwartym grzbietem, zdobywać będziemy kolejno najwyższy szczyt pasma – Ostredok (1596 m n.p.m.) oraz spektakularną Krížną. Celem pierwszego dnia będzie również kultowa, wysokogórska Chata pod Boryšovom – schronisko bez prądu, które słynie ze swojego unikalnego klimatu retro. Nie możemy się tego doczekać.

Ploská (1532 m n.p.m.).

Čierny kameň (1479 m n.p.m.).

Rakytov (po lewej) i fragment Niżnych Tatr.

W głębi pokazuje się Ostredok. Po prawej zadziorna kopuła Borišov.

Gdy wrócimy w te góry, udamy się w kierunku widocznych szczytów.

Ostatnie fotki.

Od Małego Łyśca w kierunku zachodnim odchodzi długi boczny grzbiet, kończący się nad wsią Belá-Dulice. Dominuje na nim Lysec (1381 m n.p.m.), nazwany przez nas wielkim, wszak jest wyższy od tego, na którego wierzchołku jeszcze przed momentem gościliśmy. Przez Lysiec „wielki” prowadzić będzie nas szlak do Doliny Jasenskiej. Wpierw schodzimy stromo na rozdroże Malý Lysec, rázc. (1282 m n.p.m.), znajdujące się już poniżej łąk. Jest skryte w lesie. Tutaj rozstajemy się z głównym grzbietem Wielkiej Fatry i to na dłużej, bo aż do następnego przyjazdu, który mamy zaplanowany na jesień.

Przed nami Lysec (1380 m n.p.m.).

Strome zbocze Małego Łyśca.

Niebieskimi znakami szlaku kierujemy się w stronę grzbietu Lysca. Najpierw obchodzimy bezimienne wzniesienie, przed którym schodzimy nieco w dół zbocza, a potem trawersem ponad dolinką, która oddziela nas od Małego Łyśca. Przy okazji mamy możliwość zapoznania się z rezerwatem przyrody Madačov, który chroni tutejsze zachowane ekosystemy leśne jodły, buka i świerka, a także jest ważny ze względu na występowanie rzadkiego cisa pospolitego. Został utworzony w 1984 roku i oprócz ochrony przyrody, służy również badaniom naukowym oraz edukacji.

Ścieżka na rozstaj szlaków Malý Lysec, rázcestie (1282 m n.p.m.).

Trawersujemy zbocze w stronę przełęczy Žlebiny.

Obszar rezerwatu Madačov jest ważny ze względu na zachowane ekosystemy leśne
jodły, buka i świerka, a także występowanie rzadkiego cisa pospolitego.

Rezerwat przyrody Madačov.

Wkrótce przechodzimy przez niewysokie garby porośnięte lasem, aż w końcu przechodzimy na Sedlo Žlebiny i jednocześnie opuszczamy obszar Parku Narodowego Wielka Fatra. Okolice przełęczy Žlebiny słyną z malowniczych widoków dzięki połaciom górskich łąk ścielących się po północnej stronie. Za przełęczą czeka nas krótkie ostrzejsze podejście, które wprowadza nas na pas kolejnych, niekończących się łąk grzbietowych. Ciągną się one aż do samego szczytu i jeszcze dalej. Przemieszczając się tymi atrakcyjnymi polanami pachnącymi dziką przyrodą o godzinie 16.15 docieramy na szczyt Lysiec.

Widoki na południe po wyjściu z lasu za przełeczą Žlebiny.

Początek hali ciągnącej się po wierzchołek Lysec.

Oto on w okazałości - Lysec (1380 m n.p.m.).

A za sobą zerkamy na to, co zostawiamy i to, gdzie kiedyś powrócimy,
aby kontynuować tą fascynującą wędrówkę.

Spoglądamy na wschód ze szczytu Lysiec.

Lysec (1381 m n.p.m.) to charakterystyczny szczyt, obdarzający wyśmienitymi, szerokimi pejzażami na okolicę, w tym na Kotlinę Turczańską, Małą Fatrę, jak również na Tatry i Vtáčnik. To chyba najpiękniejszy punkt widokowy, jaki mamy dzisiaj. Szczyt jest w znacznej części porośnięty trawami. Po południowej stronie zbocza są urwiste, a łagodniejsze po północnej stronie porośnięte lasami, które dochodzą bardzo blisko szczytu. Znajdują się one w granicach rezerwatu przyrody Lysec, który chroni słynne zachowane połacie lasów pierwotnych, jak też unikalną roślinność naskalną.

Lysec (1380 m n.p.m.).

Panorama na południe.

Pięknie jest tutaj, że aż nie chce się opuszczać tego miejsca.

Ciąg dalszy grzbietu Lysec odchodzący na zachód.
Tam wiedzie żółty szlak, ale my musimy zejść innym szlakiem, na północ. 

Opuszczamy Lysiec.

Żal rozstawać się z cudownym wierzchołkiem Łyśca, ale czas nas pogania. Zostało nam niecałe 4 km marszu, a GPS pokazuje nam zaskakujący czas przejścia ponad dwie godziny. Grzbiet za szczytem Lysiec rozwidla się. Niebieski szlak kieruje nas na prawą odnogę. Rozpoczynamy nim zejście o godzinie 16.30. Jednostajnie obniżamy się wygodną ścieżką do Doliny Jasenskiej. Ścieżka wytyczona jest ciągnącą się przecinką lasu. Odkrywamy przy niej stanowiska pełnika alpejskiego (Trollius altissimus). Jeszcze nie rozwinął swoich zachwycających kwiatów, które stulone są w małe, zielone pąki.

Idziemy jednostajnie w dół szeroką przecinką.

Pełnik alpejski (Trollius altissimus).

O godzinie 16.55 mijamy rozstaj Grúň (975 m n.p.m.), gdzie drogowskaz wskazuje jeszcze 50 minut marszu, przy 2 kilometrach pozostałej drogi, co zadziwia nas, mając na myśli fakt, że ostatnie 2 kilometry pokonaliśmy w niespełna półgodziny. Przed sobą w dalszym ciągu mamy wygodną drogę leśną, na której można utrzymać zwyczajne tempo wędrówkowe, a nawet można bez przeszkód iść szybciej. Jednak pod sam koniec grzbiet silniej opada, a ścieżka na tym odcinku jest kamienista, nieco zrujnowana (zapewne przez strugi spływającej wody podczas silniejszych deszczów). To spowalnia nas trochę. Trzeba uważnie stawiać kolejne kroki, ale ostatecznie dno doliny osiągamy o godzinie 17.30.

Niżej mamy utwardzoną drogę leśną.

Przed nami wartki nurt potoku Vôdky. Początkowo wydaje się nam, że trzeba przejść przez bród tego płytkiego, aczkolwiek dość szerokiego potoku. Po lewej przez leśną drogę przechodzi jego dopływ – Lysecký potok, którego bród jest o wiele łatwiej przekroczyć. I wtedy spostrzegamy, że nieco dalej za Lyseckým potokiem i za drogą mamy kładkę na potoku Vôdky. Przechodzimy przez nią na utwardzoną główną drogę doliny. Zostało nam 400 metrów do Chaty Lysiec, skąd rozpoczynaliśmy dzisiejszy etap i tam też kończymy wędrówkę.

Jaszczurka zwinka (Lacerta agilis).

Za nami 4 dni znakomitego wędrowania. Trudno jest nam znaleźć przymiotniki, które mogłyby w pełni oddać piękno i wszystkie walory tej wędrówki oraz gór Wielkiej Fatry. Dopisało wszystko, włącznie z pogodą, która pozwoliła nam zachwycać się malowniczymi panoramami, czy kontemplować unikalną przyrodę Wielkiej Fatry. Za tą niezwykle udaną imprezą stoją również ludzie tworzący naszą grupę turystyczną, którzy jak zawsze stanowili jeden zgrany zespół. Dominowała wśród nas oczywiście ogromna pasja, ale nikt nie zapominał o kluczowych sprawach, które przekładały się na przyjemność wędrowania i nasze wspólne bezpieczeństwo, co szczególnie jest istotne w takich górach, jakie przemierzaliśmy, z mniej uczęszczanymi szlakami i szczytami oddalonymi od ludzkich siedzisk. Wysoka kultura turystyczna, wzajemna odpowiedzialność, szacunek do innych oraz natury, czy umiejętność współpracy, to walory prawdziwych ludzi gór, których nie brakowało u nikogo.

Z niecierpliwością czekamy już na następną wyprawę na Wielką Fatrę, gdzie czekają nas kolejne wyzwania. Zobaczymy jak Wielka Fatra zaczyna przybierać jesienne barwy.

Co przed nami? Wielkofatrzańska saga jeszcze nie została zakończona. Nasza wielka przygoda dopiero się rozkręca. Wkrótce w kolejnych etapach opuścimy reglowe lasy i staniemy oko w oko z tym, co w tych górach najpiękniejsze – monumentalnymi, otwartymi przestrzeniami. Przed nami wędrówka przez bezkresne poloniny, która zaprowadzi nas na spłaszczony, trawiasty grzbiet szczytu Ploská, a stamtąd prosto na najwyższy punkt całego pasma – potężny Ostredok (1596 m n.p.m.) oraz sąsiednią, widowiskową Krížną. Jesienna odsłona Wielkiej Fatry zachwyci nas paletą ciepłych barw, ale to nie wszystko. Pokażemy Wam również kultowe miejsce, w którym czas zatrzymał się kilkadziesiąt lat temu – wysokogórską Chatę pod Boryšovom, schronisko bez prądu, słynące z unikalnego klimatu retro. Przygotujcie plecaki, bo kolejne kilometry będą naprawdę widowiskowe! Ciąg dalszy nastąpi...

🗺️ Przewodnik: Głównym grzbietem Wielkiej Fatry

• etap 1: Pętla z Ľubochli przez szczyt Kopa i Ľubochnianske sedlo
• etap 2: Ľubochnianske sedlo, a potem przez Chládkové i Kľak do Sklabinskiego Podzámoka
• etap 3: Z Podhradia przez Kľak i Jarabinę do Sklabinskiego Podzámoka
• etap 4: Pętla z Doliny Jasenskiej przez Kečkę, Jarabinę i Lysec

Na trasie etapu czwartego

Jarabiná (1313 m n.p.m.)

Sedlo pod Kopou (1165 m n.p.m.)

Malý Lysec (1297 m n.p.m.)

Udostępnij: