Dziennik wypraw i przystań przed kolejną wędrówką.

Wieprzem na spotkanie ze świtą Neptuna

Rzeka Wieprz płynie ze spokojem wycinając zakola przez Lubelszczyznę. Ma 303 km długości. Przepływa przez Roztocze, gdzie integruje się wyjątkowo silnie ze środowiskiem i pozwala łączyć przyjemność spływu z bliskością przyrody. To pociągający odcinek rzeki, choć ze spływów wyłączony jest najciekawszy i najbardziej atrakcyjny fragment przepływający przez Roztoczański Park Narodowy. Dzika przyroda jednak nie kończy się tam gdzie kończy się park narodowy, lecz wyczuć ją można wokół w otulinie.

Ten dzień spływu rozpoczynamy w miejscu, gdzie rzeka opuszcza obszar Roztoczańskiego Parku Narodowego, na przystani w miejscowości Obrocz. To duża przystań, gdzie składowanych jest mnóstwo kajaków. Panuje chmurna, ale ciepła aura. Wyśmienita na spływ, choć z pewnością nie złapiemy dzisiaj opalenizny. Wystarczy jednak wczorajsza, bo co za dużo to niezdrowo. Wrzesień na Roztoczu to ciekawa pora. Właściwie już po sezonie kajakarskim, który kończy się tutaj z ostatnimi dniami wakacji. Teraz na rzece jest pusto, ale w sezonie płyną po niej sznureczki kajaków. Jest wówczas bardzo ciasno.

Przystań w Obroczy.
Przystań w Obroczy.

Płyniemy Wieprzem, przy którym sadowią się lasy, ciągi drzew nadrzecznych, chylących się nad powierzchnię rzeki. W czasie upałów te drzewa stwarzają przyjemne warunki ściągając na wodę cień. Niektóre powalił czas i próchnieją w nurcie rzeki. Niektóre omijamy, niektóre ocierają kadłub kajaka. Wpływamy do Zwierzyńca są dwie przystanie z plażą. Zeszłego roku korzystaliśmy z gościny tej drugiej. Tym razem zatrzymujemy się w pierwszej. Bufet zaczyna pracować pełną parą. Można coś przekąsić, napić się coś chłodnego lub ciepłego.

Spływ rzeką Wieprz.


Przystań w Zwierzyńcu.
Przystań w Zwierzyńcu.

Po przerwie płyniemy dalej. Pokonujemy kolejne meandry rzeki. Dopływamy do miejsc, gdzie jej brzegi porasta trzcina. Wkrótce pojawia się przed nami nisko zawieszona metalowa kładka. Ktoś namalował na niej napis, krótki i jednoznaczny „Kryj ryj” - chowamy się w kajakaui przepływamy bez uszczerbku na ryju pod kładką. Wypływamy na zalew Rudka. Na przeciwległym brzegu widzimy niedużą zaporę elektrowni. Kierujemy się na prawo od zapory, gdzie czeka nas przenoska.

Odpływamy od przystani.
Odpływamy od przystani.

Spływ rzeką Wieprz.
Kontrola położenia z mapą.

Kładka nad wpływem Wieprza do zalewu Rudka.
Kładka nad wpływem Wieprza do zalewu Rudka.

Zalew Rudka
Zalew Rudka.

Zapora elektrowni na zalewie Rudka.
Zapora elektrowni na zalewie Rudka.

Płyniemy dalej przez urokliwy Zwierzyniec, miasteczko, gdzie siedzibę ma Roztoczański Park Narodowy. Rzeka wartko przepływa pod wiaduktem kolejowym, gdzie woda przelewa się po kamienistym dnie. Na szlaku wodnym pojawiają się urocze mostki i kładki. Na lewo od nas znajduje się staw z wyspami. Na jednej z tych wysp stoi barokowy kościół na wodzie. W sąsiedztwie tego stawu znajduje się zabytkowy browar z 1806 roku produkujący piwo „Zwierzyniec” w charakterystycznych butelkach.

Zmieniamy kierunek z zachodniego na północno-zachodni. Mijamy kolejne domostwa założone przy nabrzeżach rzeki. Scalają się one z rzeką drewnianymi pomostami. Widzimy tabliczki informujące, że jest to teren prywatny. Zatem biwak nie jest w takich miejscach możliwy. Rzeka kieruje się na północ. Wpływa między dwie osady. Z lewej mamy wieś Wywłoczka, z prawej wieś Bagno. Przed południem cumujemy na lewym nabrzeżu, przy posesji Jana. Odpoczniemy przy grillu.

Spływ rzeką Wieprz.

Spływ rzeką Wieprz.

Spływ rzeką Wieprz.

Spływ rzeką Wieprz.


* * *

Tymczasem, mniej więcej w tym samym czasie i całkiem niedaleko łączki Jana zacumował swoisty statek. Ma on bosmana, znanego na lądzie z imienia Albert, lecz na wodach zwany jest Glaukosem. Tutejsi mieszkańcy zdaje się nie na co dzień widzą tak potężną jednostkę. Dziwnie i niespotkanie się zwie. To nieznana i jedyna nazwa na wodach morskich i oceanicznych, jak też rzecznych - „Mercedes”. Glaukos powiada, że „król jest tylko jeden” i trzeba wiedzieć, że w kontekście tego sformułowania Glaukos ani myśli o sobie, ani znamienitych załogantach, czy elitarnych pasażerach, lecz nawiązuje do jednostki, z którą związany jest od lat. Nikt nie słyszał, aby kiedykolwiek go zawiodła, no może poza incydentalnym zdarzeniami, nierzadko również była mu domem. Na jej pokładzie znajduje się spory kubryk, który pomieści nawet 54 osoby. Zwykle wszystkie znajdujące się w nim koje są zajęte, a z pewnością taki jest, gdy podróżują w nim postacie tak szacowne, jak te, które właśnie opuszczają pokład.

Postacie?... Hmm... Osada, w której się pojawili dawno już nie widziała tak barwnego korowodu. Jej mieszkańcy z niedowierzaniem spoglądali w jego kierunku, choć żaden z nich nie śmiał opuścić swego domostwo, ani nawet pomyśleć od tym, by wyjść do ogródka, czy stanąć bezpośrednio przy drodze i powitać niecodziennych gości. Być może z braku śmiałości, a może ze strachu mieszkańcy pochowali się w swoich domach. Korowód wyraźnie obrał kurs na domostwo Jana. Szli skrajem szosy, tej samej, którą przejeżdżały pojazdy lądowe. Zwykle pojazdy te mkną szybko, często z prędkością na granicy prawa, lecz tym razem spowalniały swój bieg widząc... może przebierańców, a może... realnych władców mórz i oceanów, bagien i wszelkich sadzawek. No bo skąd mieli wiedzieć, że to co widzą, to nie wytwór fantazji, to nie świat baśni, czy omam, lecz najprawdziwsza świta Neptuna.

Byli już blisko celu, zaledwie kilka metrów od wejścia na terytorium Jana, znanego na tutejszych wodach starego wodniackiego wygi, z którym już nie pierwszy raz zawierali układ na użyczenie małych jednostek pływających. Jan od lat prowadzi przystań tychże jednostek. Znana jest szeroko z nazwy „Pagaj” i ceniona nawet wśród elit, również reprezentowanych świtą Neptuna. Jan dał się już poznać ze swego profesjonalizmu, popartego największym doświadczeniem. Byli już bardzo blisko, gdy zobaczyli dwie niewiasty, opuszczające wody przy terytorialne. Przystań Jana leży właśnie nad takimi wodami, a niewiasty, Małgorzata i Katarzyna, wyraźnie się w niej taplały, co widać było po ich mokrym stroju. Chciały opuścić terytorium Jana bez żadnego myta, bez stania się pełnoprawnym wodniakiem, zgodnie z wymogami starego wodniackiego prawa. Wówczas to Neptun po raz pierwszy od opuszczenia pokładu swego flagowego okrętu „Mercedes”, uniósł się srogo: – Ech, do czorta! Nie daję wam żadnych szans! Czeka was dziesięć w skali Beauforta! – i niewiasty z pokorą zawróciły.

Korowód świty Neptuna skierował się ku rzece i przystani. Teren trawiastym stokiem opadał ku nabrzeżu, przy którym krzątała się jakaś gromada. Obok unosił się dym znad paleniska, nad którym piekło się żarło. Smakowity zapach ulatniał się niczym z kambuza. Towarzystwo szykowało się do uczty. Zauważyć też można było pewne wyluzowanie, takie jakie czasem przynosi kubek rumu, czy dwie flaszki złocistego napoju, albo kilka kielonków ostrzejszej czystej.

Stał wśród nich wodniak nieprzeciętny, co niejedno wiosło już skruszył. To do niego skierował swe kroki Neptun i słowa: – Co to za chmarę neofitów przyprowadziłeś tutaj, Topografie! Znali się od lat. Wielokroć spotykali na jednego w stylowej karczmie, znajdującej się wiele kilometrów stąd. Tutaj w Wywłoczce spotkali się dopiero po raz drugi. W między czasie było jednak wiele innych spotkań, również niedawno w tutejszym regionie. Dlatego też w geście przywitania Neptun od raz przeszedł do rzeczy:

– Witaj Topografie, ostatnie spotykamy się dość często – na co Topograf uśmiechnął się do Neptuna, a ten odwzajemnił się takim samym uśmiechem, choć spod bujnego jego siwego zarostu nie było tego widać. Gęste i dłuższe niż ostatnio jego włosy przysłaniały nawet policzki. Spomiędzy kosmyków widać było tylko błękitne oczy, symbolizujące barwą spokój i sprawiedliwość, uduchowienie i miłość, niebo i fale morskie i wiele innych cnót, które długo by wymieniać. Podobnymi lokami porośnięty był czerep Topografa, choć nieco krótszymi i uporządkowanymi z niebywałą dbałością. W ręku jednak trzymał nie swoje wiosło, co Neptun szybko dostrzegł zaniepokojony. Wszak to dawne, stare wiosło znał doskonale, a poza tym wcześniej nigdy nie widział, aby Topograf rozstawał się z nim. Kiedyś po tutejszych i nietutejszych wodach wiosło to pływało z wiosłem słynnego Olka, który właśnie kończy swoją trzecią transatlantycką wyprawę i jutro przy dobrych wiatrach ma przycumować na kontynencie europejskim. Wiosło to nie tylko Neptun miał w pamięci, ale też liczne pośladki chrzczonych neofitów - one szczególnie dobrze pamiętały to stare wiosło Topografa.

– Muszę je oszczędzać – rzekł Topograf widząc zaniepokojenie Neptuna. Obaj pamiętają i nie tylko oni, ten dzień, kiedy wiosło Topografa o mało nie poszło w proch na twardej dupie jednego z neofitów podczas czerwcowego ceremoniału chrztu wodniackiego.

Neptun rozejrzał się dookoła.
Neptun rozejrzał się dookoła.

Neptun rozejrzał się dookoła. W tym samym momencie w oczach Topografa pojawił się błysk, jakby chciał coś powiedzieć, czego nie powiedział a powinien powiedzieć wcześniej. Chciał teraz to rzec, lecz nie chciał wchodzić w słowo Neptunowi.

Neptunus.
– No widzę tu wiele znajomych twarzy, znad Tanwi, znad Wieprza – wodniacy o których mówił Neptun z dumą przyjęli te słowa, prostując swe spracowane kręgosłupy i wypychając pierś do przodu, by wystawała dalej niż mięsień piwny. Neptun pamiętał ich i ich wodniackie imiona, co podwójnie ich nobilitowało, lecz chwilkę później Neptun dodał:

– Lecz kilkanaście twarzy widzę po raz pierwszy...

– Tak Neptunie, to prawda – odparł Topograf, tym razem nie czekając jak Neptun dokończy zdanie – zgadza się Neptunie, są nowi, których trzeba poddać próbie.

Piraci już gotowi do swych powinności.

I po tych słowach oczy stojących skierowały się na postacie stojące za Neptunem. Dotąd stali oni nieruchawo. Teraz jak na dźwięk trąbki sygnałówki barwne postacie stojące dotąd spokojnie poruszyły się, wręcz zaczęły falować jak wzburzone morze. Każdy z nich wiedział co ma robić, bo każdy z nich znał doskonale swój fach i profesję. Byli gotowi, co nie jest niespodzianką. Nie raz przecie dali się poznać jako wyrafinowani specjaliści w przeprowadzaniu rytualnych prób, czy też zadawaniu różnorakich katuszy, sprawdzających przydatność neofitów i innych szczurów lądowych w szeregach braci wodniackiej. Byli wśród nich medycy o doświadczeniu sięgającym czasów pierwszych argonautów, którzy pod wodzą Jazona wyruszyli okrętem Argo po złote runo do Kolchidy. Byli wśród nich Boreadzi - skrzydlaci bracia, siłacz Herakles, pieśniarz Orfeusz, Tezeusz - pogromca Minotaura, Kastor i Polideukes - bliźniaczy bracia, piękna Atalanta i wielu innych helleńskich bohaterów. To chyba właśnie medyków najbardziej obawiają się neofici, bo wiedzą, że nie każdemu udaje się zejść ze stołu chirurgicznego na własnych nogach, tak, aby trafić w ręce cyrulików, którzy dokonają pierwszego oczyszczenia elewa na wodniaka. Cyrulicy potrafią doskonale wydepilować to i owo, położyć na twarzy i członkach odpowiednie maseczki upiększające, a nawet - gdy zajdzie taka potrzeba - przeprowadzić oczyszczającą lewatywę.

Jeden z neofitów na stole chirurgicznym.

Poczekalnia, a w niej
pielęgniarki - higienistki zakłądają
pieluszkę neoficie.
Można się z tego śmiać, albo tego się bać, lecz pamiętać trzeba, że zarówno ze śmiechu, jak i ze strachu popuścić można w gacie. Dlatego służby medyczne Neptuna podchodzą do procedury chrztu ze starannością i pełną dbałością o higienę neofity. Już na początku rytuału każdy zostaje ubrany w wysokiej jakości pieluszki, gwarantujące pełne bezpieczeństwo dzięki wytłaczanej warstwie chłonnej, zatrzymującej nieproszoną wilgoć nawet do 12 godzin. Dzięki temu neofici przechodzący próbę mogą cieszyć suchością i komfortem w trakcie całego chrztu. Białe pieluszki są synonimem postępu w procedurach wodniackiego chrztu. Postępowy nurt widoczny jest również na etapie oczyszczenia neofity, gdzie dotąd kandydat doświadczał aktu pielęgnacji ciała, a tym razem, po raz pierwszy zadbano o czystość ducha - na ich drodze stawał neptunowski kapelan, który efektywnie spowiadał z grzeszków nawet tych najbardziej opornych, stosując niekiedy nader eksperymentalne metody zachęcania do szczerej konwersacji.

Od lewej: nadworny fotograf, medyk, kapelan i piratka.
Faza oczyszczania i upiększania,
czyli wizyta u cyrulików.

No i w końcu nadchodziła ta ostatnia próba, najprzyjemniejsza, bo tak jak Neptun lubi się napić oraz dobrze i zdrowo zjeść, tak i wodniak nie powinien w tym względzie wybrzydzać, tym bardziej, że kucharze przygotowali tym razem naprawdę wyjątkowe i wykwintne smakołyki z neptunowskiego stołu. To próba, która jednocześnie sprawdza odporność kandydata na wodniaka na chorobę morską. Po niej pozostaje już tylko udać się po pieczątkę na dupie nabitą wiosłem z rąk Topografa. Po tym wszystkim neofita stawał przed obliczem Neptuna i Salacji, by złożyć uroczystą przysięgę oraz przyjąć wodniackie imię.

Urocze diablątko.

Wszyscy czekają na swoją kolej.

Smakołyki kuchni Neptuna:
- Temu podwójną porcję! - woła z tyłu Topograf.

Pieczątka wiosłem Topografa.

Diabły Morskie i Piratka.
Chrzest Wodniacki nie byłby możliwy bez wysiłku diabłów morskich, a także korsarzy i piratów, co odeszli na wieczną wachtę. Dzisiaj u boku Neptuna i jego żony Salacji brali oni nader czynny udział w rytuale chrztu wodniackiego. Z ich więzów nie uciekł z placu prób żaden neofita. Byli oni jak koszmar z ulicy Wiązów i żaden opór nie był w stanie powstrzymać ich od działania.

Napracowali się tego dnia wszyscy ciężko. I znów jak zawsze cała ekipa, za którą osobiście ręczył Topograf, przeszła pomyślnie próbę. Każdy wytrzymał katusze Chrztu Wodniackiego, przeprowadzonego zgodnie ze starą wodniacką tradycją i wedle przyjętego rytuału. Wodniackie Bractwo powiększyło się o osiemnastu nowych, wspaniałych wodniaków.

– Gratulacje należą się wszystkim śmiałkom, lecz bez wątpienia największe siedmioletniej Madzi, odtąd w wodniackim świecie zwanej Arielką, najmłodszej członkini naszego Wodniackiego Bractwa – oświadczył Neptun, wskazując dłonią na śliczną dziewczynką na rękach Salacji. Tego dnia wszyscy oddali się całym sercem i duszą wodniackiej tradycji i zwyczajom. I trzeba to powiedzieć, że tak barwnego widowiska nie było jeszcze nigdy.

Arielka z Salacją i Neptunem w królewskiej łodzi.

Świta Neptuna jest coraz liczniejsza.

Wodniackie Akty Chrztu i Certyfikaty.
Dla większości z nas wodniacka przygoda rozpoczęła się nie tak dawno. Gromadzimy jednak intensywnie doświadczenie. Wśród naszej Wodniackiej Braci mamy już pierwszych zdobywców Turystycznej Odznaki Kajakowej pierwszego stopnia. Jedenastu z nas zostało pozytywnie zweryfikowanych do tej odznaki, a dziewięciu dostąpiło zaszczytu otrzymania jej z rąk Topografa: Aretuza, Ajgle, Aello, Eunike, Halia, Hesperetuza, Tetyda, Salacja i Neptunus. Eryteja i Najda, nieobecne na tym spływie wciąż muszą czekać na ten zaszczyt.

Biesiada trwała jeszcze trochę, wkrótce jednak wodniacy zaczęli odpływać, nie od razu wszyscy, lecz kolejno w różnych odstępach czasu. Ogarniała ich chęć pozostania jeszcze w ogrodzie Jana, ale też chęć by płynąć dalej. Można nie dowierzać, ale to co stało się tutaj jest faktem, choć myślami wspomnień może zdawać się starą baśnią, której współtwórcami są wszyscy uczestnicy spływu i każdy z nich może teraz powiedzieć, tak jak Józef Ignacy Kraszewski:

I ja tam byłem, miód, piwo piłem, bo każda stara baśń tak się przecie kończyć powinna.”


POCZTÓWKOWY KALEJDOSKOP

Amon

Ampeliusz

Arielka

Chryzant

Demetria

Doris

Fojbe

Galatea

Gaudencja

Idalia

Koryna

Nereus

Perun

Perykles

Polidor

Sirocco

Sotera

Teonilla


Wodniackie Bractwo.
Wodniackie Bractwo.

* * *

Opuszczamy nabrzeże. Wodujemy na rzece jako ostatni, Neptunus i Salacja, bo tradycyjnie zamykamy grupę, grupę niezwykłą, wspaniałą. Otwierający grupę Topograf jest już daleko przed nami. Szlak wodny jest wyraźnie oczyszczony. Mijamy wycięte zarośla i oczyszczony jaz. Przed nami tylko jedna przenoska na starej śluzie w Turzyńcu. Tym razem Topograf zdecydował, że robimy ją lewym brzegiem, gdyż prawy brzeg jest przed śluzą naderwany. Płyniemy dalej leniwym nurtem rzeki, meandrując przez pola i łąki. Nie widzimy ich z pokładu kajaka, bo brzeg jest zbyt wysoki, stromy. Gdzieniegdzie wznoszą się piaszczyste skarpy z otworami w których na wiosnę zaczynają gniazdować jaskółki brzegówki (Riparia riparia). Jednak o tej porze roku nie ma ich tutaj. Wspominamy czerwiec zeszłego roku, kiedy fruwały tutaj nad naszymi głowami, przysiadywały na skarpach, niknęły w jamkach skarpy.

Wpływamy na otwarte tereny. Na brzegach rośnie niewiele drzew. Bez problemów pokonujemy jaz, który rok temu wzbudzał tyleż emocji. Wygląda teraz na niższy. Ten spływ samoistnie wiążemy z ubiegłorocznym - porównujemy i jedno możemy powiedzieć: rzeka wygląda inaczej, przynosi inne wrażenia. Po przenosce w Turzyńcu dalej mamy sielankę, aż do Szczebrzeszyna.

Śluza w Turzyńcu.
Śluza w Turzyńcu.

Wieprz.
Wieprz.

Chrząszcz w Szczebrzeszynie.
Zbliżamy się do mety spływu. Z lewej widzimy wyniosłe wzgórza. To już Szczebrzeszyn. Rzeka wchodzi w ostatnie zakręty, a potem wchodzimy na zarośniętą krzakami prostą, gdzie rzeka niespodziewanie przyspiesza i faluje. Koryto rzeki jest tu wąskie, a wartki nurt niesie wartko, wprowadzając nas pod most i znajdujący się pod nim uskok mający około 40 cm wysokości. Pod uskokiem mamy głębszy banior. Z prawej mijamy zabytkowy młyn. Jeszcze chwilka i dobijamy przed mostem drogowym do lewego brzegu. Kończymy spływ w Szczebrzeszynie, w którym chrząszcz wciąż brzmi w trzcinie, bo przecież wszyscy wiedzą, że Szczebrzeszyn właśnie z tego słynie.

Wodniackie Bractwo.




Wracamy do naszej bazy, do ośrodka „Lech” w miejscowości Susiec. Susiec to nieduża, zaciszna miejscowość, a zarazem świetny punkt wypadowy na roztoczańskie szlaki piesze i wodne. Leży w pięknej, zielonej okolicy. W Suścu urodził się Sylwester Chęciński - reżyser słynnej komediowej trylogii: „Sami Swoi”, „Nie ma mocnych” i „Kochaj albo rzuć”. Dlatego też stanął tutaj pomnik Kargula i Pawlaka. W naszym gronie też mamy znakomitego reżysera od wspominkowych prezentacji, w których obraz współgra z dźwiękiem i humorem. Beatka tym razem przygotowała pokaz z ostatniego spływu po dolnej Tanwi. Na tym wieczór nie kończył się. Trwały zajęcia muzyczne w dwóch panelach: tanecznym i gitarowym. Wodniackie Bractwo bawiło się do północy. Cisza nocna została przedłużona do godziny ósmej rano.

Ośrodek „Lech” w Suściu ma ogromne możliwości spędzania wolnego czasu. Dziękujemy pani Agnieszce za gościnę, wygodne spanie, a paniom kucharkom za smakowite posiłki.
Udostępnij:

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Byliście wspaniali! To bardzo motywujące, bardziej niż ostateczne rozstrzygnięcie plebiscytu, a chodzi mi o coś, na co niewiele osób zwraca uwagę: o czas sprzed zaledwie kilku dni przed końcowymi, dynamicznymi przetasowaniami rankingu. To był czas, kiedy w głosowaniu decydował największy obiektywizm. Nikt wtedy masowo nie puszczał smsów i klików, w tym sam na siebie. Głosowali wówczas przede wszystkim ludzie – fani, kibice, znajomi i przyjaciele. Widać to było w komentarzach pod postami. Działo się wówczas to, co mnie miło zaskakiwało – tyle dni, przez zdecydowaną większość trwania głosowania, dzięki Waszym głosom znajdowałem się na czele nominowanych do Małopolskiej Osobowości Turystyki. To niesamowite. Proszę, abyście spojrzeli na to jeszcze bardziej pragmatycznie, gdyż w tym głosowaniu tak naprawdę nie chodziło tylko o moją osobę, ale przede wszystkim o to, co i w jaki sposób wspólnie robimy. Z pewnością każdy czuł, że oddając głos na mnie oddaje go jednocześnie na sprawę, którą reprezentujemy. To były głosy za swoistą formą turystyki, jaką wspólnie preferujemy, którą chcemy uprawiać odkrywając Małopolskę i wiele innych regionów Polski i świata. To jest nasz sposób spędzania wolnego czasu, w którym jest czas na poznawanie regionu i ich mieszkańców, a także na sielankowy odpoczynek i życzliwą bliskość z drugim człowiekiem. Daliście kolejny raz silny sygnał, żeby iść w tym kierunku dalej. I chyba dobrze, że ten etap konkursu dobiegł końca, bo trudno było podzielić czas na to i na tamto. Dziękuję (choć w tym przypadku samo słowo „dziękuję” nie wyraża w pełni mojej wdzięczności).

Z nimi w górach bezpieczniej

Liczba wyświetleń

Popularne posty (ostatnie 30 dni)

Etykiety

Archiwum bloga

Główny Szlak Beskidu Wyspowego


ETAP DATA, ODCINEK
1
19.11.2016
[RELACJA]
Szczawa - Jasień - Ostra - Ogorzała - Mszana Dolna
2
7.01.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Potaczkowa - Rabka-Zdrój
3
18.02.2017
[RELACJA]
Rabka-Zdrój - Luboń Wielki - Przełęcz Glisne
4
18.03.2017
[RELACJA]
Przełęcz Glisne - Szczebel - Kasinka Mała
5
27.05.2017
[RELACJA]
Kasinka Mała - Lubogoszcz - Mszana Dolna
6
4.11.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Ćwilin - Jurków
7
9.12.2017
[RELACJA]
Jurków - Mogielica - Przełęcz Rydza-Śmigłego
8
20.01.2018
[RELACJA]
Przełęcz Rydza-Śmigłego - Łopień - Dobra
9
10.02.2018
[RELACJA]
Dobra - Śnieżnica - Kasina Wielka - Skrzydlna
10
17.03.2018
[RELACJA]
Skrzydlna - Ciecień - Szczyrzyc
11
10.11.2018
[RELACJA]
Szczyrzyc - Kostrza - Tymbark
12
24.03.2019
[RELACJA]
Tymbark - Kamionna - Żegocina
13
14.07.2019
[RELACJA]
Żegocina - Łopusze - Laskowa
14
22.09.2019
[ZAPISY]
Laskowa - Sałasz - Męcina
15
. .
[w przygotowaniu]
Męcina - Jaworz - Limanowa
16
. .
[w przygotowaniu]
Limanowa - Łyżka - Pępówka - Łukowica
17
. .
[w przygotowaniu]
Łukowica - Ostra - Ostra Skrzyż.
18
. .
[w przygotowaniu]
Ostra Skrzyż. - Modyń - Szczawa

Małopolski Szlak Papieski


TRASA GŁÓWNA
ETAP DATA, ODCINEK
1
12.03.2016
[RELACJA]
Kalwaria Zebrzydowska - Gorzeń Górny
2
9.04.2016
[RELACJA]
Gorzeń Górny - Wadowice - Ponikiew
3
14.05.2016
[RELACJA]
Ponikiew - Groń JPII - Leskowiec - Hucisko
4
1.10.2016
[RELACJA]
Hucisko - Zawoja - Skawica Górna
5
2.10.2016
[RELACJA]
Skawica Górna - Polica - Przełęcz Krowiarki
6
9.04.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki - Zubrzyca Górna - Przełęcz Bory
7
20.05.2017
[RELACJA]
Przełęcz Bory - Ludźmierz - Nowy Targ
8
24.09.2017
[RELACJA]
Nowy Targ - Turbacz - Rzeki
9
27.01.2018
[RELACJA]
Rzeki - Gorc - Ochotnica Dolna
10
17.02.2018
[RELACJA]
Ochotnica Dolna - Lubań - Krościenko nad Dunajcem
11
28.04.2018
[RELACJA]
Krościenko nad Dunajcem - Przysietnica
12
1.12.2018
[RELACJA]
Przysietnica - Stary Sącz

TRASY SPECJALNE
nr 1
1
7.05.2016
[RELACJA]
Kraków, Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”
nr 2
1
10.03.2018
[RELACJA]
Kraków, Pałac Arcybiskupi

TRASY WARIANTOWE
I - Beskid Makowski
1
. .
[w przygotowaniu]
Kalwaria Zebrzydowska – Lanckorońska Góra – Sułkowice
2
. .
[w przygotowaniu]
Sułkowice – Barnasiówka – Myślenice
3
. .
[w przygotowaniu]
Myślenice – Uklejna – Myślenice Zarabie
II - Beskid Żywiecki
1
5/6.08.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki – Babia Góra – Przełęcz Krowiarki
III - Pasmo Podhalańskie, Gorce, Beskid Makowski i Wyspowy
1
20.10.2018
[RELACJA]
Harkabuz – Rabska Góra – Rabka-Zdrój
2
15.12.2018
[RELACJA]
Rabka-Zdrój – Luboń Wielki – Przełęcz Glisne
3
12.01.2019
[RELACJA]
Przełęcz Glisne – Szczebel – Kasinka Mała
4
24.02.2019
[RELACJA]
Kasinka Mała – Lubogoszcz – Kasina Wielka
5
. .
[w przygotowaniu]
Kasina Wielka – Śnieżnica – Przełęcz Gruszowiec
6
. .
[w przygotowaniu]
Przełęcz Gruszowiec – Ćwilin – Jurków
7
. .
[w przygotowaniu]
Jurków – Mogielica – Jasień – Przełęcz Przysłop
IV - Beskid Wyspowy
1
6.05.2017
[RELACJA]
Mogielica – Przełęcz Słopnicka
2
29.10.2017
[RELACJA]
Przełęcz Słopnicka – Łukowica
3
18.11.2017
[RELACJA]
Łukowica – Miejska Góra
V - Beskid Wyspowy
1
19.11.2016
[RELACJA]
Jasień - Mszana Dolna
VI - Podhale
1
25.03.2017
[RELACJA]
Ludźmierz - Ząb
2
26.03.2017
[RELACJA]
Ząb - Kiry
VII - Tatry
1
2.04.2016
[RELACJA]
Kiry - Dolina Jarząbcza
2
29.10.2016
[RELACJA]
Polana Huciska - Polana Strążyska
3
3.12.2016
[RELACJA]
Polana Strążyska - Kuźnice
4
21.01.2017
[RELACJA]
Kuźnice - Wiktorówki - Palenica Białczańska
5
25.02.2017
[RELACJA]
Palenica Białczańska - Morskie Oko
VIII - Gorce
1
17.09.2016
[RELACJA]
Turbacz - Studzionki
2
18.09.2016
[RELACJA]
Studzionki - Lubań
IX - Beskid Sądecki
1
5.08.2018
[RELACJA]
Dzwonkówka – Tylmanowa
X - Beskid Sądecki, Beskid Niski
-
. .
[w opracowaniu]
Stary Sącz – Magura Wątkowska
 
Korona Europy · Crown of Europe
Grupa miłośników najwyższych szczytów Europy
Dołącz do grupy
 

Translator

Stali bywalcy

Odbiorcy

Smaki Karpat

Wołoskimi śladami

Mapę miej zawsze ze sobą

Zapamiętaj !
NUMER RATUNKOWY
W GÓRACH
601 100 300

Niezastąpiony na GSS

Przewodnik „Główny Szlak Sudecki”. Jest to bogate kompendium wiedzy o najdłuższym szlaku w Sudetach, zawierające opisy przebiegu szlaku ze szczegółowymi mapami, czasami przejść i profilami wysokościowymi oraz namiarami do schronisk. Zawarto w nim również mnóstwo opisanych atrakcji, ciekawostek oraz niezliczoną ilość barwnych fotografii.
W tej jednej publikacji mamy wszystko to co potrzebne turyście przemierzającemu Główny Szlak Sudecki.

Główny Szlak Beskidzki

21-23.10.2016 - wyprawa 1
Zaczynamy gdzie Biesy i Czady,
czyli w legendarnych Bieszczadach

BAZA: Ustrzyki Górne ODCINEK: Wołosate - Brzegi Górne
Relacje:
13-15.01.2017 - Bieszczadzki suplement do GSB
Biała Triada z Biesami i Czadami
BAZA: Ustrzyki Górne
Relacje:
29.04.-2.05.2017 - wyprawa 2
Wielka Majówka w Bieszczadach
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Brzegi Górne - Komańcza
Relacje:
16-18.06.2017 - wyprawa 3
Najdziksze ostępy Beskidu Niskiego
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Komańcza - Iwonicz-Zdrój
Relacje:
20-22.10.2017 - wyprawa 4
Złota jesień w Beskidzie Niskim
BAZA: Iwonicz ODCINEK: Iwonicz-Zdrój - Kąty
Relacje:
1-5.05.2018 - wyprawa 5
Magurskie opowieści
i pieśń o Łemkowyni

BAZA: Zdynia ODCINEK: Kąty - Mochnaczka Niżna
Relacje:
20-22.07.2018 - wyprawa 6
Ziemia Sądecka
BAZA: Krynica-Zdrój ODCINEK: Mochnaczka Niżna - Krościenko nad Dunajcem
Relacje:
7-9.09.2018 - wyprawa 7
Naprzeciw Tatr
BAZA: Studzionki, Turbacz ODCINEK: Krościenko nad Dunajcem - Rabka-Zdrój
Relacje:
18-20.01.2019 - wyprawa 8
Zimowe drogi do Babiogórskiego Królestwa
BAZA: Jordanów ODCINEK: Rabka-Zdrój - Krowiarki
Relacje:
17-19.05.2019 - wyprawa 9
Wyprawa po wschody i zachody słońca
przez najwyższe partie Beskidów

BAZA: Markowe Szczawiny, Hala Miziowa ODCINEK: Krowiarki - Węgierska Górka
Relacje:
22-24.11.2019 - wyprawa 10
Na śląskiej ziemi kończy się nasza przygoda
BAZA: Równica ODCINEK: Węgierska Górka - Ustroń
Plan wyjazdu:
    [ZAPISY]

GŁÓWNY SZLAK WSCHODNIOBESKIDZKI

termin 1. wyprawy: 6-15 wrzesień 2019
odcinek: Bieszczady Wschodnie czyli...
od Przełęczy Użockiej do Przełeczy Wyszkowskiej


termin 2. wyprawy: wrzesień 2020
odcinek: Gorgany czyli...
od Przełęczy Wyszkowskiej do Przełeczy Tatarskiej


termin 3. wyprawy: wrzesień 2021
odcinek: Czarnohora czyli...
od Przełęczy Tatarskiej do Gór Czywczyńskich

Koszulka Beskidzka

Niepowtarzalna, z nadrukowanym Twoim imieniem na sercu - koszulka „Wyprawa na Główny Szlak Beskidzki”.
Wykonana z poliestrowej tkaniny o wysokim stopniu oddychalności. Nie chłonie wody, ale odprowadza ją na zewnątrz dając wysokie odczucie suchości. Nawet gdy pocisz się ubranie nie klei się do ciała. Wilgoć łatwo odparowuje z niej zachowując jednocześnie komfort cieplny.

Fascynujący świat krasu

25-27 lipca 2014 roku
Trzy dni w Raju... Słowackim Raju
Góry piękne są!
...można je przemierzać w wielkiej ciszy i samotności,
ale jakże piękniejsze stają się, gdy robimy to w tak wspaniałym towarzystwie – dziękujemy Wam
za trzy niezwykłe dni w Słowackim Raju,
pełne serdeczności, ciekawych pogawędek na szlaku
i za tyleż uśmiechu.
24-26 lipca 2015 roku
Powrót do Słowackiego Raju
Powróciliśmy tam, gdzie byliśmy roku zeszłego,
gdzie natura stworzyła coś niebywałego;
gdzie płaskowyże pocięły rokliny,
gdzie Spisza i Gemeru łączą się krainy;
by znów wędrować wąwozami dzikich potoków,
by poczuć na twarzy roszące krople wodospadów!
To czego jeszcze nie widzieliśmy – zobaczyliśmy,
gdy znów w otchłań Słowackiego Raju wkroczyliśmy!


19-21 sierpnia 2016 roku
Słowacki Raj 3
Tam gdzie dotąd nie byliśmy!
Przed nami kolejne trzy dni w raju… Słowackim Raju
W nieznane nam dotąd kaniony ruszymy do boju
Od wschodu i zachodu podążymy do źródeł potoków
rzeźbiących w wapieniach fantazję od wieków.
Na koniec pożegnalny wąwóz zostanie na południu,
Ostatnia droga do przebycia w ostatnim dniu.

           I na całe to krasowe eldorado
spojrzymy ze szczytu Havraniej Skały,
           A może też wtedy zobaczymy
to czego dotąd nasze oczy widziały:
           inne słowackie krasy,
próbujące klasą dorównać pięknu tejże krainy?
           Niech one na razie cierpliwie
czekają na nasze odwiedziny.

7-9 lipca 2017 roku
Słowacki Raj 4
bo przecież trzy razy to za mało!
Ostatniego lata miała to być wyprawa ostatnia,
lecz Raj to kraina pociągająca i w atrakcje dostatnia;
Piękna i unikatowa, w krasowe formy bogata,
a na dodatek zeszłego roku pojawiła się w niej ferrata -
przez dziki Kysel co po czterdziestu latach został otwarty
i nigdy dotąd przez nas jeszcze nie przebyty.
Wspomnień czar ożywi też bez większego trudu
fascynujący i zawsze urzekający kanion Hornadu.
Zaglądnąć też warto do miasta mistrza Pawła, uroczej Lewoczy,
gdzie w starej świątyni świętego Jakuba każdy zobaczy
najwyższy na świecie ołtarz, wyjątkowy, misternie rzeźbiony,
bo majster Paweł jak Wit Stwosz był bardzo uzdolniony.
Na koniec zaś tej wyprawy - wejdziemy na górę Velka Knola
Drogą niedługą, lecz widokową, co z góry zobaczyć Raj pozwala.
Słowacki Raj od ponad stu lat urodą zniewala człowieka
od czasu odkrycia jej przez taternika Martina Rótha urzeka.
Grupa od tygodni w komplecie jest już zwarta i gotowa,
Kaniony, dzikie potoki czekają - kolejna rajska wyprawa.


Cudowna wyprawa z cudownymi ludźmi!
Dziękujemy cudownym ludziom,
z którymi pokonywaliśmy dzikie i ekscytujące szlaki
Słowackiego Raju.
Byliście wspaniałymi kompanami.

Miało być naprawdę po raz ostatni...
Lecz mówicie: jakże to w czas letni
nie jechać znów do Słowackiego Raju -
pozwolić na zlekceważenie obyczaju.
Nawet gdy niemal wszystko już zwiedzone
te dzikie kaniony wciąż są dla nas atrakcyjne.
Powiadacie też, że trzy dni w raju to za krótko!
skoro tak, to czy na cztery nie będzie zbyt malutko?
No cóż, podoba nam się ten kras,
a więc znów do niego ruszać czas.
A co wrzucimy do programu wyjazdu kolejnego?
Może z każdego roku coś jednego?
Niech piąty epizod w swej rozciągłości
stanie się powrotem do przeszłości,
ruszajmy na stare ścieżki, niech emocje na nowo ożyją
gdy znów pojawimy się w Raju z kolejną misją!

15-18 sierpnia 2018 roku
Słowacki Raj 5
Retrospekcja
Suchá Belá - Veľký Sokol -
- Sokolia dolina - Kyseľ (via ferrata)

Koszulka wodniacka

Łemkowyna

- etap 1 -

18-20 wrzesień 2015
Beskid Niski
WSCHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 2 -

16-18 październik 2015
Beskid Sądecki, Pieniny
ZACHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 3 -

29-31 styczeń 2016
Beskid Niski
ŚRODKOWA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 4 -

22-24 kwiecień 2016
Beskid Niski, Bieszczady
WSCHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 5 -

21-23 lipiec 2017
Beskid Niski
ZACHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA
WATRA ŁEMKOWSKA w ZDYNI



Geocache

Tatrzańska rodzinka

Wspomnienie


519 km i 18 dni nieustannej wędrówki
przez najwyższe i najpiękniejsze partie polskich Beskidów
– od kropki do kropki –
najdłuższym górskim szlakiem turystycznym w Polsce


Dorota i Marek Szala
Główny Szlak Beskidzki
- od kropki do kropki -

WYRÓŻNIENIE
prezentacji tego pasjonującego przedsięwzięcia na



za dostrzeżenie piękna wokół nas.

Dziękujemy i cieszymy się bardzo,
że nasza wędrówka Głównym Szlakiem Beskidzkim
nie skończyła się na czerwonej kropce w Ustroniu,
ale tak naprawdę doprowadziła nas aż na
Navigator Festival 2013.

Z pamiętnej wędrówki...

Po drugiej stronie Tatr, czyli na grani Niżnych Tatr

Na drogę zabieramy tylko trochę jedzenia i wody,
dobre buty, ciepły łach, szczyptę odwagi i chęci pokłady.
Na tą wędrówkę krainą nam nieznaną,
przez dziką przyrodę nieujarzmioną,
matka natura niech da nam warunki wymarzone,
a niedźwiedzie, wilki niech będą spokojne i najedzone.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

Podążać będziemy w stronę zachodzącego słońca,
by przed zmierzchem w jego czerwieni utulić lica.
Zaś zbudzić się pełni sił porannym brzaskiem,
a potem pchani porannym, ciepłym promykiem
ruszyć dalej przed siebie, tak jak wczoraj znów na zachód;
ufni naturze, że nie rzuci nam pod nogi żadnych przeszkód.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

DZIEŃ 0: 1.07.2014
Na start...
DZIEŃ 1: 2.07.2014
Telgárt
   - Útulňa Andrejcová
DZIEŃ 2: 3.07.2014
Útulňa Andrejcová
   - Čertovica
DZIEŃ 3: 4.07.2014
Čertovica
   - Chata Štefánika
DZIEŃ 4: 5.07.2014
Chata Štefánika
   - Útulňa Ďurková
DZIEŃ 5: 6.07.2014
Útulňa Ďurková
   - Donovaly

Napisz do nas