Dziennik wypraw i przystań przed kolejną wędrówką.

Skalnym grzebieniem na Banówkę

O godzinie 7.30 wyjeżdżamy z naszej bazy noclegowej w Zubrzycy Górnej. Pogoda zgodnie z wcześniejszymi prognozami zapowiada się wyśmienita, co oczywiście niezmiernie nas cieszy. 70 minut później jesteśmy już na parkingu pod Doliną Spaloną, obok dolnej stacji wyciągu narciarskiego „Roháče - Spálená”.

TRASA:
Pod Spalonym, Pod Spálenou (1030 m n.p.m.) - Adamcula, Adamcuľa (1189 m n.p.m.) Bufet Rohacki, Bývalá Ťatliakova chata (1380 m n.p.m.) - Czarna Młaka, Čierna mláka (1370 m n.p.m.) Smutna Przełęcz, Smutné sedlo (1963 m n.p.m.) Trzy Kopy, Tri kopy Hruba Kopa, Hrubá kopa (2166 m n.p.m.) Banówka, Baníkov (2178 m n.p.m.) Banikowska Przełęcz, Baníkovské sedlo (2040 m n.p.m.) Adamcula, Adamcuľa (1189 m n.p.m.) Pod Spalonym, Pod Spálenou (1030 m n.p.m.)

OPIS:
Leśną ścieżką przechodzimy na asfaltową drogę wiodącą w górę Doliny Rohackiej, którą prowadzi nas czerwony szlak. O godzinie 9.00 mijamy stary parking, który jeszcze rok wcześniej był najwyżej wysuniętym miejscem do którego można było dojechać samochodem. Obecnie jest on zupełnie opuszczony, ale nadal działa tu bufet z napojami, przekąskami i pamiątkami.

Przed pensjonatem w Zubrzycy Górnej.

Idziemy dalej lekko w górę asfaltową drogą, a przed nami, ponad leśnymi wierzchołkami okazale wyrasta grań, po której zamierzamy dziś wędrować: Trzy Kopy, Hruba Kopa i grzebień skalny odchodzący od Banówki. Droga jeszcze daleka. O 9.20 mijamy rozdroże na Adamculi (1189 m n.p.m.). Przed nami wyrastają teraz wierzchołki Rohacza Ostrego i Rohacza Płaczliwego. Nasza grań przemieszcza się na naszą prawą i w pewnym momencie widać ją nawet na całej rozciągłości od Przełęczy Smutnej do Przełęczy Spalonej. Jakże okazale wygląda na tle błękitnego nieba.

Trzy Kopy i Hruba Kopa widziane z drogi do Bufetu Rohackiego.
Zbliżenie na igłę skalną (Baníkowská Ihla) - będziemy koło niej przechodzić.

Dochodzimy do położonego na wysokości 1380 m n.p.m. Bufetu Rohackiego (słow. Bývalá Ťatliakova chata). Tu kończy się asfaltowa droga. Mija 9.45. Po krótkiej przerwie ruszamy dalej w górę doliny, ale wcześniej schodzimy nad urokliwą Czarną Młakę (słow. Čierna mláka) - niewielki, płytki stawek położony tuż za budynkiem Bufetu Rohackiego, który Słowacy nazywają Tatliakowym Jeziorkiem (Ťatliakovo pliesko) dla uczczenia pamięci Jána Ťatliaka - pioniera turystyki górskiej. Jemu też poświęcono obelisk postawiony przy rozdrożu szlaków przed budynkiem Bufetu Rohackiego.

Rohacz Ostry (z lewej) i Rohacz Płaczliwy (z prawej) znad lustra Czarnej Młaki.

Z rozdroża przy obelisku prowadzą nas kamienną ścieżką pośród rzedniejącego lasu niebieskie i zielone znaki szlaku. Las szybko zastępuje kosodrzewina, ponad którą rośnie surowa ściana Rohaczy. Za nami widać jeszcze przez pewien czas Czarną Młakę otoczoną zielenią świerków, to akcent pożegnania z życzliwym krajobrazem, bowiem trochę dalej ścieżka wiedzie nas pośród rumowiska skalnego. Wchodzimy na górna część Doliny Rohackiej, zwaną Doliną Smutną (słow. Smutná dolina). Tu na wysokości 1522 m n.p.m. napotykamy rozstaj szlaków. Zielony odchodzi do Rohackich Stawów, a my pozostajemy przy niebieskim, który wprowadza nas wgłęb zawalonej granitowymi blokami Doliny Smutnej.

Dolina Smutna (słow. Smutná dolina) - ostatnie kępy kosodrzewiny.
Dolina Smutna (słow. Smutná dolina) - tu zamiera roślinność i zaczyna się rumowisko skalne.

Powoli zamiera wokół roślinność. Po około 20 minutach wspinaczki przestaje ona rywalizować z gruzowiskiem skalnym. Pustkowie takie upodobało sobie małe stworzenie, które pojawia się przy naszym szlaku - Świstak tatrzański (Marmota marmota latirostris), ukradkiem przesuwający się pomiędzy kępami trawy. Od czasu do czasu zatrzymuje się uważnie obserwuje teren wokół. Zapewne stoi na czatach żerującego w pobliżu stada, bo świstaki uwielbiają to robić w tak piękne i słoneczne dni jak dziś. Niestety nie udaje się nam namierzyć stada, które być może spłoszyliśmy swoją obecnością.

Spojrzenie na Smutną Przełęcz (słow. Smutné sedlo) z Doliny Smutnej.

Świstak tatrzański (Marmota marmota latirostris).

W ostatniej fazie wspinaczki na Smutną Przełęcz wchodzimy w trawers stromego zbocza Trzech Kop. Teraz znaczenie szybciej wznosimy się nad gruzowiskiem kotła lodowcowego Doliny Smutnej. Pojawia się delikatny wiaterek. Motyle z gatunku Rusałka pokrzywnik (Aglais urticae), spotykane zwykle na leśnych polanach, łąkach i w ogrodach chyba zapędziły się za wysoko. Siedzą teraz zdezorientowane, kurczowo zaczepione na nielicznych żółtych kwiatach Starca kraińskiego (Senecio carniolicus). Grube łodygi tej rośliny dają im większą stabilność niż nitkowate łodyżki dyndających obok ciemnoniebieskich Dzwonków wąskolistnych (Campanula polymorpha).

Rusałki pokrzywnik na żółtych kwiatach Starca kraińskiego.

Jeszcze tylko kilka minut wspinaczki i o 11.30 osiągamy Smutną Przełęcz (słow. Smutné sedlo), położoną na wysokości 1965 m n.p.m. Z jej drugiej, południowej strony mamy Dolinę Żarską. Zupełnie inną niż ta, którą szliśmy. Wypełnia ją zieleń lasu, kosówek i traw, a znajdujące się wśród niej Schronisko Żarskie nadaje jej ciepłego charakteru. Na wschód od Smutnej Przełęczy wznosi się Rohacz Płaczliwy, a na zachód Skrajna Kopa - jedna z trzech wchodzących w skład Trzech Kop, na którą będziemy się wspinać, ale dopiero po odpoczynku.

Jeszcze tylko kilka kroków do Smutnej Przełęczy.

Smutna Przełęcz (słow. Smutné sedlo). Przed nami podejście na Trzy Kopy.

Po kilkunastominutowej przerwie rozpoczynamy wspinaczkę na Trzy Kopy. Ścieżka jest stroma, a po chwili ginie w skałach wśród osuwających się pod nogami kamieni. Trzeba bardzo uważać, by ich nie strącić w dół, co wcale nie jest tu proste, o czym osobiście się przekonujemy. Na naszej drodze pojawia się wypiętrzenie skalne. Niezbędna staje się pomoc rąk. Początkowo mamy zamiar wspinać się na wierzchołek tego wypiętrzenia, ale wnet dostrzegamy, że szlak omija go od południowej strony. Obchodzimy zatem tą skałę i wracamy na grań. Znów niezbędna staje się praca rąk. Po 20 minutach wspinaczki zmagamy się już z litą skałą kolejnego, większego wypiętrzenia na podejściu na Skrajną Kopę. Jednak podobnie jak wcześniej tuż przed nim szlak znowu zawija wokół niego południową stroną grani i ponownie wraca na nią. Przez chwilę ścieżka robi niewielkie nawroty wśród skał i znów rusza ostro w górę szerszym traktem, by o 12.35 doprowadzić nas na wierzchołek Skrajnej Kopy. To pierwszy ze szczytów Trzech Kop wznoszący się na wysokość 2095 m n.p.m., zwany też Przednią Kopą (słow. Prvá kopa). Piękna i rozległa panorama powstrzymuje nas na chwilę od dalszej wędrówki. Czuć stąd dużą wysokość, choć największe emocje są jeszcze przed nami.

Zmagania na skalnym wypiętrzeniu poprzedzającym Skrajną Kopę.

Wspinaczka po wypiętrzeniu, za którym wznosi się Skrajna Kopa.

Za nami rewelacyjny widok na Rohacze.

Pięknie też prezentują się Stawy Rohackie.

Ostatnie metry na Skrajną Kopę.

Na Skrajnej Kopie, zwanej też Przednią Kopą (słow. Prvá kopa), 2095 m n.p.m.


Schodzimy po skałach w dół, nieco na południową stronę i nagle ukazuje się przed nami niemal pionowa ścianka z podwieszonym łańcuchem. Na widok niewielkich występów skalnych na tej ściance (o szerokości mniejszej od szerokości naszych butów) krew w żyłach zaczyna szybciej płynąć. Nasz znajomy Janek nazywa je po prostu parapecikami. Największe trudności mają tu osoby niższe, z krótszymi nogami, gdyż trawersując ściankę muszą umiejętnie ześlizgiwać się z występu na występ, trzymając się mocno łańcucha. Za ścianką czeka nas kolejny łańcuch, którym opuszczamy się prosto w dół, niemal do samego siodła przełączki przed kolejnym wierzchołkiem Trzech Kop. Z pewnością łatwiej nie będzie.

Schodzimy po skałach w dół...

...i nagle ukazuje się przed nami niemal pionowa ścianka z podwieszonym łańcuchem.

Drobna Kopa (słow. Druhá kopa) widziana ze Skrajnej Kopy.

Na zejściu ze Skrajnej Kopy.

Przed nami dość spora pionowa ściana skalna. Poprowadzona droga po występach skalnych ubezpieczona jest łańcuchami, pnie się po tej ścianie szerokimi zakosami i szybko doprowadza nas na kolejny wierzchołek. Dziesięć minut wspinaczki i o 13.10 jesteśmy na Drobnej Kopie (słow. Druhá kopa) o wysokości 2090 m n.p.m. Znów mamy przepiękną dookólną panoramę. Po za tym widać stąd pozostałe szczyty Trzech Kop, ten niedawno pokonany i ten, który jeszcze czeka na nas. Wkrótce okaże się, jaką trudność nam sprawi.

Ścianka prowadząca na Drobną Kopę (słow. Druhá kopa); 2090 m n.p.m.

Ścianka prowadząca na Drobną Kopę.

Skrajna Kopa już za nami (widziana z podejścia na na Drobną Kopę).

Na Drobnej Kopie (słow. słow. Druhá kopa), 2090 m n.p.m.

Z Drobnej Kopy schodzimy początkowo po małym rumowisku skalnym. Potem wśród stabilnych skał, po których dochodzimy nad pionowy kilkumetrowy kominek ubezpieczony łańcuchem. Wymaga on nieco gimnastyki w poszukiwaniu punktów podparcia dla nóg. Niższe osoby znów mają tutaj większe kłopoty. W tym miejscu mijamy się z grupą wędrowców. Na chwilę tworzy się zator, ale przyjemnie jest oprzeć się o skałę i obserwować z góry zmagania wędrowców wspinających się kominkiem. To też okazja by podać niektórym z nich pomocną dłoń i podciągnąć do góry.

Początek zejścia z Drobnej Kopy. Widać stąd kolejne cele - Szeroką Kopę, a dalej Hrubą Kopę.

Kominek na zejściu z Drobnej Kopy.

Z góry kominka wydaje sie, że jest on jedyną trudnością podczas schodzenia na przełęczkę przed kolejnym szczytem. Mylimy się jednak, bo przejść musimy jeszcze po gładkich skałach, opadających skosem w dół. Na ma na nich zbyt wielu punktów zaparcia nóg i kroki trzeba po nich stawiać z wyczuciem by nie ześlizgnąć się w dół.

W siodle przed ostatnim wierzchołkiem Trzech Kop pojawia się ścieżka. Wyprowadza ona nas znowu na południową stronę zbocza. To charakterystyczne dla tej grani, że jej południowe zbocza są łagodniejsze w porównaniu do urwistych północnych. Zaczynamy ponownie skalną wspinaczkę, która doprowadza nas na grań. Wracamy w sąsiedztwo północnych zboczy.

Drobna Kopa już za nami (widziana z podejścia na Szeroką Kopę).

O godzinie 13.40 zdobywamy Szeroką Kopę (słow. Tretia kopa) wznoszącą się na wysokość ok. 2090 m n.p.m. To ostatni wierzchołek Trzech Kop, licząc od Smutnej Przełęczy. Zejście z niego jest stosunkowo łatwe. Prowadzi na płytką, ale skalistą przełęcz Hruba Przehyba. Skały na przełęczy pokonujemy od południowej strony przechodząc po wąskiej półce skalnej. Potem już granią, po wygodnej ścieżce wspinamy się na Hrubą Kopę, zwaną też Basztą.

Widok z wierzchołka Szerokiej Kopy (słow. Tretia kopa), ok. 2090 m n.p.m.

Hruba Kopa, 2166 m n.p.m.

Bez wielkich trudności, niewielkimi zakosami wspinamy się po rozległym i masywnym zboczu. O godzinie 13.45 Hruba Kopa (słow. Hrubá kopa) o wysokości 2166 m n.p.m. jest nasza. Jej kopulasty, kamienisto-trawiasty wierzchołek jest znakomitym miejscem na odpoczynek. Oferuje nam ponadto interesujące widoki. Banówka wydaje się być stąd już nieodległa.

W drodze na Hrubą Kopę.

Skalista przełęcz Hruba Przehyba przed Hrubą Kopą.

Na Hrubej Kopie (słow. Hrubá kopa), 2166 m n.p.m.

Odpoczynek na Hrubej Kopie.

Widok z Hrubej Kopy w kierunku Krywania (widoczny w głębi).

Panorama z Hrubej Kopy.

Po 10-minutowym odpoczynku schodzimy z Hrubej Kopy łagodną ścieżką do Przełęczy nad Zawratami. Przed osiągnięciem siodła przełęczy, z prawej strony mijamy kilka kamiennych osuwisk bezpośrednio przylegających do naszej ścieżki. Zbliżamy się do miejsca, gdzie ścieżka kończy się na strzelistych turniach. Coraz lepiej widać, że szczyt Banówki oddziela od nas poszarpana grań turni, kłaniająca się nad Spaloną Doliną.

Schodzimy na Przełęcz nad Zawratami.

Zbliżamy się do miejsca, gdzie ścieżka kończy się na strzelistych turniach.
Za pierwszą turniczką widać charakterystyczną igłę skalną (Baníkowská Ihla).

Z pierwszej turniczki schodzimy nieco w dół trawersem od południowej strony, ubezpieczając się łańcuchem. Jej ścianka jest tu niemal pionowa. Omijamy charakterystyczną igłę skalną (Baníkowská Ihla) i po chwili wciągamy się z powrotem ostro w górę po łańcuchu. Łańcuchy nie towarzyszą nam do samej grani, a tylko do miejsca gdzie urwistość zbocza nieco maleje. Odtąd pomoc chwytliwych dłoni  jest nieodzowna. I nagle około 14.30 stajemy na postrzępionych i poszarpanych skałach. Grań taka ciągnie się trochę przed nami, a Banówka sprawia wrażenie bardziej odległej niż wcześniej. Już wiemy, że łatwo nie będzie. To nieprawdopodobnie! Gdzież my się znaleźliśmy!

Z pierwszej turni schodzimy nieco w dół trawersem od południowej strony,
ubezpieczając się łańcuchem.

Po ominięciu skalnej igły wciągamy się z powrotem ostro w górę po łańcuchu.

Jeszcze kawałek po łańcuchu...
...potem po skośnej płycie...
...i jesteśmy przed skalnym grzebieniem (fot. Z.Gardziel).

Z prawej przepaść, z lewej też można nieźle polecieć w dół. Tak naprawdę to na prawą, północną stronę strach głowę wychylić, bo pod nami nie widać nić oprócz powietrza. Skały tego grzebienia skalnego niemal wiszą nad Smutną doliną, odległą od nas o kilkaset metrów. No cóż skoro tu już jesteśmy i są znaki naszego czerwonego szlaku to idziemy dalej, a właściwie przeczołgujemy się po sterczących skałach. Ogromna ekspozycja i trudność tego odcinka zaskakuje debiutantów na tym szlaku. Nasza rodzima Orla Perć zaczyna wydawać się nierozsądnie banałem, mimo, że doskonale wiemy o tym, że tak faktycznie nie jest. Słowacy chyba zapomnieli o łańcuchach.

Na skalnym grzebieniu (fot. Wojciech Grabania).
W niektórach miejscach przydałby się choć kawałek łańcucha (fot. Anna Trojan).

Z prawej przepaść... z lewej też daleko można spaść.
Skały tego grzebienia skalnego niemal wiszą nad Smutną doliną, odległą od nas o kilkaset metrów.



Przemieściliśmy się już kawałek do przodu. Dobrze, że powiewa delikatny wiaterek i nie ma silnych podmuchów, choć teoretycznie zawsze taki może wystąpić. Minimum trzy punkty podporu są tu cały czas konieczne, czasem dochodzą do tego pośladki, a czasem brzuch, na którym obracamy się i ześlizgujemy pomiędzy skalne szczerbiny. Drobna nieuwaga waży los, życie i śmierć.

Jesteśmy już chyba w połowie grzebienia skalnego, gdy parę metrów poniżej nas, wygodną ścieżką na południowym zboczu maszeruje w przeciwnym kierunku słowacka grupa i... robią nam zdjęcia. Jak to?...  No tak, istnieje możliwość obejścia tego ekstremalnego fragmentu nieoznakowaną ścieżką. Czy wiedzieliśmy o jej istnieniu? Oczywiście, że wiedzieliśmy, ale trzeba było na nią w odpowiednim miejscu wejść. A czemu tego nie zrobiliśmy? Nie zastanawialiśmy nad tym głęboko, ale jak się wybieracie na ten arcytrudny szlak, pamiętajcie o tym, że macie w niektórych miejscach wygodniejszą alternatywę wędrówki.

Powoli do przodu skalnym grzebieniem (fot. Wojciech Grabania).

Mija 15 minut pokonywania skalnego grzebienia, gdy stajemy przed dość problemową skałą. Po jej prawie gładkiej powierzchni, opadającej w dół musimy się teraz przemieścić, ale wcześniej musimy na nią wyjść o obrócić się tyłem do jej spadu, tyle, że jej szerokość nie pozwala na swobodny obrót. Gdybyśmy się na niej położyli w poprzek, to zapewne coś by nam wystawało nad czeluściami grani, albo stopy, albo głowa, albo jedno i drugie. Skała ta wymaga niezłych kombinacji, by znaleźć się po jej drugiej stronie.

Problemowa skała (fot. Wojciech Grabania).

Trzeba na niej nieźle pokombinować.

Obracamy się przylegając do skały całym ciałem (fot. Wojciech Grabania).

Potem trzeba opuścić się w dół, wyszukając punktów podporów i uchwytu.

Za skałą szlak sprowadza nas z grani na południowa stronę. Chwila wytchnienia? Tak, ale tylko chwila.

Podczas powrotu w okolice grani pojawiają się upragnione łańcuchy, które asekurują nas na przepaścistych ścieżkach. Szlak nie cały czas biegnie samym wierzchołkiem grani, bo ta miejscami przypomina brzeszczot piły. Czasem idziemy po występach skalnych przytrzymując się jedną dłonią łańcucha, a drugą skalnego brzeszczotu. Jest nieco łatwiej, niż wcześniej, ale ogromna ekspozycja na obie strony grani nie opuszcza nas na krok.

Za skałą szlak sprowadza nas z grani na południowa stronę.
Chwila wytchnienia? Tak, ale tylko chwila.

Pachola (Pachoľa) widziana z grzebienia przed Banówką.

Czasem idziemy po występach skalnych przytrzymując się jedną dłonią łańcucha,
a drugą skalnego brzeszczotu.
Spoglądamy na Banówkę - dzieli nas od niego jeszcze kawałek ekstremalnej wędrówki.

Teraz szlak schodzi nieco w dół.

I dalej nieco poniżej skalnego grzebienia (fot. Wojciech Grabania).

Jeszcze kawałek...

...i będziemy przechodzić na drugą stronę grzebienia.



Przejście szczerbiną na północną ścianę.

W końcu stajemy przed ostatnią wspinaczką na szczyt Banówki, kilka metrów pionowo w górę z asekuracją łańcucha. Obok jest też ścieżka, która zawijając wokół wierzchołka od północy wyprowadza nas na niego łagodnie. I jesteśmy - o godzinie 15.20 stajemy na wysokości 2178 m n.p.m. na szczycie Banówki, przez Słowaków liptowskich zwanym Baníkov, a Słowaków orawskich Banovka.

Ścieżka zawijająca wokół wierzchołka Banówki - alternatywna trasa wejścia na szczyt.

Banówka jest najwyższym szczytem w grani głównej Tatr Zachodnich, ale nie najwyższym w ogóle, gdyż w odchodzących na południe graniach bocznych znajdują się wyższe o niej: Bystra (2248 m n.p.m.), Raczkowa Czuba (2194 m n.p.m.) i Baraniec (2184 m n.p.m.). Ze szczytu Banówki mamy oczywiście wspaniały dookólny widok.

Banówka (słow. Baníkov), 2178 m n.p.m.

Banówka (słow. Baníkov), 2178 m n.p.m.

Z Banówki zaczynamy schodzić o 15.30. Zejście jest dość strome i wiedzie wśród rozdrobnionego materiału skalnego. Ma się wrażenie, że strącony przez nieuwagę kamień z łatwością popędziłby w dół stwarzając zagrożenie dla niżej znajdujących się wędrowców. Na ogół jednak ścieżka jest szeroka i prowadzi raczej z dala od przepaścistych zboczy. Dwa występujące tu skalne garby, szlak omija po lewej. Przed Banikowską Przełęczą (słow. Baníkovské sedlo) wesprzeć się musimy rękoma pokonując niezbyt trudną ściankę, która o 15.55 sprowadza nas na siodło przełęczy, położone na wysokości 2040 m n.p.m. Czas zejścia jest dość długi, ale od większego tempa powstrzymywała nas obawa poślizgnięcia na stromej ścieżce pokrytej drobnym gruzem.

Zejście z Banówki na Banikowską Przełęcz.

Dolina Spalona.

Pozostały ostatnie spojrzenia w stronę południowych dolin i schodzimy żółtym i zielonym szlakiem do Doliny Spalonej. Szlak zejściowy wcina się w strome zbocze Pacholi (2167 m n.p.m.), kolejnego szczytu grani głównej Tatr Zachodnich. Po około 20 minutach idziemy już dnem Doliny Spalonej zawalonej granitowymi skałami. Po prawej stronie wysoko nad nami widzimy rysy pokonanej grani, nadzwyczaj trudnej, którą jeśli mamy polecać, to wyłącznie przy dobrej pogodzie.

Początkowy odcinek zejścia z Banikowskiej Przełęczy do Doliny Spalonej.

Widok na Banikowską Przełęcz z Doliny Spalonej.

Dolina Spalona.

O godzinie 16.50 docieramy do rozstaju szlaków pod Hrubą Kopą położonym na wysokości 1577 m n.p.m., na którym opuszcza nas zielony szlak odbijając na prawo nad Wyżni Rohacki Staw. Po 10 minutach na wysokości 1573 m n.p.m. mijamy kolejny rozstaj szlaków na którym spotykamy niebieski szlak biegnący od Wyżniego Rohackiego Stawu przez Zielony Stawek. Przy tym rozstaju, na kamiennym placyku usytuowane są stoły i ławki dla turystów.

Idąc dalej zauważamy pierwsze nieśmiałe świerki wystające ponad kosówkę, które wkrótce zaczynają dominować. Kamienna ścieżka w dalszym ciągu sprowadza nas w dół. O godzinie 17.25 znajdujemy się przy ścieżce prowadzącego do słynnego Wyżniego Wodospadu Rohackiego (słow. Vyšný Roháčsky vodopád), znajdującego się na wysokości 1340 m n.p.m. w głębokim korycie potoku w lesie, o 3-5 minut drogi od naszego szlaku. Po 5 minutach szybkiego schodzenia po kamiennej ścieżce i stopniach słyszymy szum zawalonego wielkimi kłodami drzew Niżniego Wodospadu Rohackiego (słow. Nižný Roháčsky vodopád). Jest on widoczny z naszego szlaku. Można do niego podejść nieoznakowaną i bardzo stromą ścieżką, rozpoczynającą się w miejscu, gdzie nasz szlak skręca o 90 stopni na lewo. W kilka minut nasza ścieżka przeobraża się w szerszy trakt, łagodnieje i o 17.40. dochodzimy do początku drogi asfaltowej z wiatą turystyczną.

Świerki wkrótce zaczynają dominować przy naszym szlaku.


Wyżni Rohacki Wodospad (słow. Vyšný Roháčsky vodopád), 1340 m n.p.m.

Niżni Rohacki Wodospad (Nižný Roháčsky vodopád).


Nad ciemniejącym lasem widać stąd jeszcze oświetloną słońcem grań z Trzema Kopami i Hrubą Kopą, z którymi niestety musimy się dziś już żegnać. Asfalt lekko w górę wyprowadza nas do rozstaju Adamcula na wysokość 1189 m n.p.m. i stąd wchodzimy na czerwony szlak - ten sam, który nas prowadził rano do Bufetu Rohackiego. Teraz schodzimy nim w dół na parking pod Spaloną, położony na wysokości 1030 m n.p.m. przy dolnej stacji wyciągu narciarskiego „Roháče-Spálená”. Pojawiamy się tam o 18.30. Niezastąpiony Rafał już tam oczekuje na nas ze swoim wysłużonym, ale niezawodnym autokarem.

Nad ciemniejącym lasem widać stąd jeszcze oświetloną słońcem grań z Trzema Kopami i Hrubą Kopą.


Wracamy na nocleg do Zubrzycy Górnej, by znów powrócić tu jutro. Dzisiejsza trasa między szczerbinami i kominami skalnymi dostarczyła nam nie lada wysokogórskich emocji. Szczyty sięgające nieba, piękne wysokogórskie doliny zatarły przed naszymi oczyma codzienną rzeczywistość. Niezwykle pasjonujący dzień będzie z pewnością śnił się nam teraz po nocach, przyciągając nas z powrotem w te fascynujące strony.

Teraz czas odpocząć. Kładziemy się do łóżka, ale sen nie przychodzi łatwo. Zamykamy oczy, ale wydaje się nam, że wciąż niczym orzeł fruniemy ponad zapierającymi dech górskimi czeluściami. Trochę minie czasu zanim zaśniemy głębokim snem.


Udostępnij:

3 komentarze:

  1. Piękny opis, pełen dramaturgii i miłości do gór. Jeszcze tydzień i sama doświadczę bliskiego spotkania z Banikovem. Pozdrawiam serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
  2. Czy z synem 11 lat, można iść bez zabezpieczenia ?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Na to pytanie musisz odpowiedzieć sobie sam. Twoje dziecko, twoja decyzja. Nasza córka miała w dniu wędrówki 12 lat i wiele dni spędzonych w Tatrach.

      Usuń

 
Korona Europy · Crown of Europe
Grupa miłośników najwyższych szczytów Europy
Dołącz do grupy
 

Liczba wyświetleń

Popularne posty (ostatnie 30 dni)

Etykiety

Archiwum bloga

Translator

Stali bywalcy

Odbiorcy

Główny Szlak Beskidu Wyspowego


ETAP DATA, ODCINEK
1
19.11.2016
[RELACJA]
Szczawa - Jasień - Ostra - Ogorzała - Mszana Dolna
2
7.01.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Potaczkowa - Rabka-Zdrój
3
18.02.2017
[RELACJA]
Rabka-Zdrój - Luboń Wielki - Przełęcz Glisne
4
18.03.2017
[RELACJA]
Przełęcz Glisne - Szczebel - Kasinka Mała
5
27.05.2017
[RELACJA]
Kasinka Mała - Lubogoszcz - Mszana Dolna
6
4.11.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Ćwilin - Jurków
7
9.12.2017
[RELACJA]
Jurków - Mogielica - Przełęcz Rydza-Śmigłego
8
20.01.2018
[RELACJA]
Przełęcz Rydza-Śmigłego - Łopień - Dobra
9
10.02.2018
[RELACJA]
Dobra - Śnieżnica - Kasina Wielka - Skrzydlna
10
17.03.2018
[RELACJA]
Skrzydlna - Ciecień - Szczyrzyc
11
10.11.2018
[RELACJA]
Szczyrzyc - Kostrza - Tymbark
12
24.03.2019
[RELACJA]
Tymbark - Kamionna - Żegocina
13
14.07.2019
[RELACJA]
Żegocina - Łopusze - Laskowa
14
22.09.2019
[RELACJA]
Laskowa - Sałasz - Męcina
15
17.11.2019
[ZAPISY]
Męcina - Jaworz - Limanowa
16
. .
[w przygotowaniu]
Limanowa - Łyżka - Pępówka - Łukowica
17
. .
[w przygotowaniu]
Łukowica - Ostra - Ostra Skrzyż.
18
. .
[w przygotowaniu]
Ostra Skrzyż. - Modyń - Szczawa

Małopolski Szlak Papieski


TRASA GŁÓWNA
ETAP DATA, ODCINEK
1
12.03.2016
[RELACJA]
Kalwaria Zebrzydowska - Gorzeń Górny
2
9.04.2016
[RELACJA]
Gorzeń Górny - Wadowice - Ponikiew
3
14.05.2016
[RELACJA]
Ponikiew - Groń JPII - Leskowiec - Hucisko
4
1.10.2016
[RELACJA]
Hucisko - Zawoja - Skawica Górna
5
2.10.2016
[RELACJA]
Skawica Górna - Polica - Przełęcz Krowiarki
6
9.04.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki - Zubrzyca Górna - Przełęcz Bory
7
20.05.2017
[RELACJA]
Przełęcz Bory - Ludźmierz - Nowy Targ
8
24.09.2017
[RELACJA]
Nowy Targ - Turbacz - Rzeki
9
27.01.2018
[RELACJA]
Rzeki - Gorc - Ochotnica Dolna
10
17.02.2018
[RELACJA]
Ochotnica Dolna - Lubań - Krościenko nad Dunajcem
11
28.04.2018
[RELACJA]
Krościenko nad Dunajcem - Przysietnica
12
1.12.2018
[RELACJA]
Przysietnica - Stary Sącz

TRASY SPECJALNE
nr 1
1
7.05.2016
[RELACJA]
Kraków, Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”
nr 2
1
10.03.2018
[RELACJA]
Kraków, Pałac Arcybiskupi

TRASY WARIANTOWE
I - Beskid Makowski
1
. .
[w przygotowaniu]
Kalwaria Zebrzydowska – Lanckorońska Góra – Sułkowice
2
. .
[w przygotowaniu]
Sułkowice – Barnasiówka – Myślenice
3
. .
[w przygotowaniu]
Myślenice – Uklejna – Myślenice Zarabie
II - Beskid Żywiecki
1
5/6.08.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki – Babia Góra – Przełęcz Krowiarki
III - Pasmo Podhalańskie, Gorce, Beskid Makowski i Wyspowy
1
20.10.2018
[RELACJA]
Harkabuz – Rabska Góra – Rabka-Zdrój
2
15.12.2018
[RELACJA]
Rabka-Zdrój – Luboń Wielki – Przełęcz Glisne
3
12.01.2019
[RELACJA]
Przełęcz Glisne – Szczebel – Kasinka Mała
4
24.02.2019
[RELACJA]
Kasinka Mała – Lubogoszcz – Kasina Wielka
5
. .
[w przygotowaniu]
Kasina Wielka – Śnieżnica – Przełęcz Gruszowiec
6
. .
[w przygotowaniu]
Przełęcz Gruszowiec – Ćwilin – Jurków
7
. .
[w przygotowaniu]
Jurków – Mogielica – Jasień – Przełęcz Przysłop
IV - Beskid Wyspowy
1
6.05.2017
[RELACJA]
Mogielica – Przełęcz Słopnicka
2
29.10.2017
[RELACJA]
Przełęcz Słopnicka – Łukowica
3
18.11.2017
[RELACJA]
Łukowica – Miejska Góra
V - Beskid Wyspowy
1
19.11.2016
[RELACJA]
Jasień - Mszana Dolna
VI - Podhale
1
25.03.2017
[RELACJA]
Ludźmierz - Ząb
2
26.03.2017
[RELACJA]
Ząb - Kiry
VII - Tatry
1
2.04.2016
[RELACJA]
Kiry - Dolina Jarząbcza
2
29.10.2016
[RELACJA]
Polana Huciska - Polana Strążyska
3
3.12.2016
[RELACJA]
Polana Strążyska - Kuźnice
4
21.01.2017
[RELACJA]
Kuźnice - Wiktorówki - Palenica Białczańska
5
25.02.2017
[RELACJA]
Palenica Białczańska - Morskie Oko
VIII - Gorce
1
17.09.2016
[RELACJA]
Turbacz - Studzionki
2
18.09.2016
[RELACJA]
Studzionki - Lubań
IX - Beskid Sądecki
1
5.08.2018
[RELACJA]
Dzwonkówka – Tylmanowa
X - Beskid Sądecki, Beskid Niski
-
. .
[w opracowaniu]
Stary Sącz – Magura Wątkowska

Z nimi w górach bezpieczniej

Smaki Karpat

Wołoskimi śladami

Mapę miej zawsze ze sobą

Zapamiętaj !
NUMER RATUNKOWY
W GÓRACH
601 100 300

Niezastąpiony na GSS

Przewodnik „Główny Szlak Sudecki”. Jest to bogate kompendium wiedzy o najdłuższym szlaku w Sudetach, zawierające opisy przebiegu szlaku ze szczegółowymi mapami, czasami przejść i profilami wysokościowymi oraz namiarami do schronisk. Zawarto w nim również mnóstwo opisanych atrakcji, ciekawostek oraz niezliczoną ilość barwnych fotografii.
W tej jednej publikacji mamy wszystko to co potrzebne turyście przemierzającemu Główny Szlak Sudecki.

Główny Szlak Beskidzki

21-23.10.2016 - wyprawa 1
Zaczynamy gdzie Biesy i Czady,
czyli w legendarnych Bieszczadach

BAZA: Ustrzyki Górne ODCINEK: Wołosate - Brzegi Górne
Relacje:
13-15.01.2017 - Bieszczadzki suplement do GSB
Biała Triada z Biesami i Czadami
BAZA: Ustrzyki Górne
Relacje:
29.04.-2.05.2017 - wyprawa 2
Wielka Majówka w Bieszczadach
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Brzegi Górne - Komańcza
Relacje:
16-18.06.2017 - wyprawa 3
Najdziksze ostępy Beskidu Niskiego
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Komańcza - Iwonicz-Zdrój
Relacje:
20-22.10.2017 - wyprawa 4
Złota jesień w Beskidzie Niskim
BAZA: Iwonicz ODCINEK: Iwonicz-Zdrój - Kąty
Relacje:
1-5.05.2018 - wyprawa 5
Magurskie opowieści
i pieśń o Łemkowyni

BAZA: Zdynia ODCINEK: Kąty - Mochnaczka Niżna
Relacje:
20-22.07.2018 - wyprawa 6
Ziemia Sądecka
BAZA: Krynica-Zdrój ODCINEK: Mochnaczka Niżna - Krościenko nad Dunajcem
Relacje:
7-9.09.2018 - wyprawa 7
Naprzeciw Tatr
BAZA: Studzionki, Turbacz ODCINEK: Krościenko nad Dunajcem - Rabka-Zdrój
Relacje:
18-20.01.2019 - wyprawa 8
Zimowe drogi do Babiogórskiego Królestwa
BAZA: Jordanów ODCINEK: Rabka-Zdrój - Krowiarki
Relacje:
17-19.05.2019 - wyprawa 9
Wyprawa po wschody i zachody słońca
przez najwyższe partie Beskidów

BAZA: Markowe Szczawiny, Hala Miziowa ODCINEK: Krowiarki - Węgierska Górka
Relacje:
22-24.11.2019 - wyprawa 10
Na śląskiej ziemi kończy się nasza przygoda
BAZA: Równica ODCINEK: Węgierska Górka - Ustroń
Plan wyjazdu:
    [ZAPISY]

GŁÓWNY SZLAK WSCHODNIOBESKIDZKI

termin 1. wyprawy: 6-15 wrzesień 2019
odcinek: Bieszczady Wschodnie czyli...
od Przełęczy Użockiej do Przełeczy Wyszkowskiej


termin 2. wyprawy: wrzesień 2020
odcinek: Gorgany czyli...
od Przełęczy Wyszkowskiej do Przełeczy Tatarskiej


termin 3. wyprawy: wrzesień 2021
odcinek: Czarnohora czyli...
od Przełęczy Tatarskiej do Gór Czywczyńskich

Koszulka Beskidzka

Niepowtarzalna, z nadrukowanym Twoim imieniem na sercu - koszulka „Wyprawa na Główny Szlak Beskidzki”.
Wykonana z poliestrowej tkaniny o wysokim stopniu oddychalności. Nie chłonie wody, ale odprowadza ją na zewnątrz dając wysokie odczucie suchości. Nawet gdy pocisz się ubranie nie klei się do ciała. Wilgoć łatwo odparowuje z niej zachowując jednocześnie komfort cieplny.

Fascynujący świat krasu

25-27 lipca 2014 roku
Trzy dni w Raju... Słowackim Raju
Góry piękne są!
...można je przemierzać w wielkiej ciszy i samotności,
ale jakże piękniejsze stają się, gdy robimy to w tak wspaniałym towarzystwie – dziękujemy Wam
za trzy niezwykłe dni w Słowackim Raju,
pełne serdeczności, ciekawych pogawędek na szlaku
i za tyleż uśmiechu.
24-26 lipca 2015 roku
Powrót do Słowackiego Raju
Powróciliśmy tam, gdzie byliśmy roku zeszłego,
gdzie natura stworzyła coś niebywałego;
gdzie płaskowyże pocięły rokliny,
gdzie Spisza i Gemeru łączą się krainy;
by znów wędrować wąwozami dzikich potoków,
by poczuć na twarzy roszące krople wodospadów!
To czego jeszcze nie widzieliśmy – zobaczyliśmy,
gdy znów w otchłań Słowackiego Raju wkroczyliśmy!


19-21 sierpnia 2016 roku
Słowacki Raj 3
Tam gdzie dotąd nie byliśmy!
Przed nami kolejne trzy dni w raju… Słowackim Raju
W nieznane nam dotąd kaniony ruszymy do boju
Od wschodu i zachodu podążymy do źródeł potoków
rzeźbiących w wapieniach fantazję od wieków.
Na koniec pożegnalny wąwóz zostanie na południu,
Ostatnia droga do przebycia w ostatnim dniu.

           I na całe to krasowe eldorado
spojrzymy ze szczytu Havraniej Skały,
           A może też wtedy zobaczymy
to czego dotąd nasze oczy widziały:
           inne słowackie krasy,
próbujące klasą dorównać pięknu tejże krainy?
           Niech one na razie cierpliwie
czekają na nasze odwiedziny.

7-9 lipca 2017 roku
Słowacki Raj 4
bo przecież trzy razy to za mało!
Ostatniego lata miała to być wyprawa ostatnia,
lecz Raj to kraina pociągająca i w atrakcje dostatnia;
Piękna i unikatowa, w krasowe formy bogata,
a na dodatek zeszłego roku pojawiła się w niej ferrata -
przez dziki Kysel co po czterdziestu latach został otwarty
i nigdy dotąd przez nas jeszcze nie przebyty.
Wspomnień czar ożywi też bez większego trudu
fascynujący i zawsze urzekający kanion Hornadu.
Zaglądnąć też warto do miasta mistrza Pawła, uroczej Lewoczy,
gdzie w starej świątyni świętego Jakuba każdy zobaczy
najwyższy na świecie ołtarz, wyjątkowy, misternie rzeźbiony,
bo majster Paweł jak Wit Stwosz był bardzo uzdolniony.
Na koniec zaś tej wyprawy - wejdziemy na górę Velka Knola
Drogą niedługą, lecz widokową, co z góry zobaczyć Raj pozwala.
Słowacki Raj od ponad stu lat urodą zniewala człowieka
od czasu odkrycia jej przez taternika Martina Rótha urzeka.
Grupa od tygodni w komplecie jest już zwarta i gotowa,
Kaniony, dzikie potoki czekają - kolejna rajska wyprawa.


Cudowna wyprawa z cudownymi ludźmi!
Dziękujemy cudownym ludziom,
z którymi pokonywaliśmy dzikie i ekscytujące szlaki
Słowackiego Raju.
Byliście wspaniałymi kompanami.

Miało być naprawdę po raz ostatni...
Lecz mówicie: jakże to w czas letni
nie jechać znów do Słowackiego Raju -
pozwolić na zlekceważenie obyczaju.
Nawet gdy niemal wszystko już zwiedzone
te dzikie kaniony wciąż są dla nas atrakcyjne.
Powiadacie też, że trzy dni w raju to za krótko!
skoro tak, to czy na cztery nie będzie zbyt malutko?
No cóż, podoba nam się ten kras,
a więc znów do niego ruszać czas.
A co wrzucimy do programu wyjazdu kolejnego?
Może z każdego roku coś jednego?
Niech piąty epizod w swej rozciągłości
stanie się powrotem do przeszłości,
ruszajmy na stare ścieżki, niech emocje na nowo ożyją
gdy znów pojawimy się w Raju z kolejną misją!

15-18 sierpnia 2018 roku
Słowacki Raj 5
Retrospekcja
Suchá Belá - Veľký Sokol -
- Sokolia dolina - Kyseľ (via ferrata)

Koszulka wodniacka

Łemkowyna

- etap 1 -

18-20 wrzesień 2015
Beskid Niski
WSCHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 2 -

16-18 październik 2015
Beskid Sądecki, Pieniny
ZACHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 3 -

29-31 styczeń 2016
Beskid Niski
ŚRODKOWA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 4 -

22-24 kwiecień 2016
Beskid Niski, Bieszczady
WSCHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 5 -

21-23 lipiec 2017
Beskid Niski
ZACHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA
WATRA ŁEMKOWSKA w ZDYNI



Geocache

Tatrzańska rodzinka

Wspomnienie


519 km i 18 dni nieustannej wędrówki
przez najwyższe i najpiękniejsze partie polskich Beskidów
– od kropki do kropki –
najdłuższym górskim szlakiem turystycznym w Polsce


Dorota i Marek Szala
Główny Szlak Beskidzki
- od kropki do kropki -

WYRÓŻNIENIE
prezentacji tego pasjonującego przedsięwzięcia na



za dostrzeżenie piękna wokół nas.

Dziękujemy i cieszymy się bardzo,
że nasza wędrówka Głównym Szlakiem Beskidzkim
nie skończyła się na czerwonej kropce w Ustroniu,
ale tak naprawdę doprowadziła nas aż na
Navigator Festival 2013.

Z pamiętnej wędrówki...

Po drugiej stronie Tatr, czyli na grani Niżnych Tatr

Na drogę zabieramy tylko trochę jedzenia i wody,
dobre buty, ciepły łach, szczyptę odwagi i chęci pokłady.
Na tą wędrówkę krainą nam nieznaną,
przez dziką przyrodę nieujarzmioną,
matka natura niech da nam warunki wymarzone,
a niedźwiedzie, wilki niech będą spokojne i najedzone.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

Podążać będziemy w stronę zachodzącego słońca,
by przed zmierzchem w jego czerwieni utulić lica.
Zaś zbudzić się pełni sił porannym brzaskiem,
a potem pchani porannym, ciepłym promykiem
ruszyć dalej przed siebie, tak jak wczoraj znów na zachód;
ufni naturze, że nie rzuci nam pod nogi żadnych przeszkód.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

DZIEŃ 0: 1.07.2014
Na start...
DZIEŃ 1: 2.07.2014
Telgárt
   - Útulňa Andrejcová
DZIEŃ 2: 3.07.2014
Útulňa Andrejcová
   - Čertovica
DZIEŃ 3: 4.07.2014
Čertovica
   - Chata Štefánika
DZIEŃ 4: 5.07.2014
Chata Štefánika
   - Útulňa Ďurková
DZIEŃ 5: 6.07.2014
Útulňa Ďurková
   - Donovaly

Napisz do nas