Dziennik wypraw i przystań przed kolejną wędrówką.

GSB na raty, etap 24: Przełęcz Żebrak - Cisna

TRASA:
Przełęcz Żebrak (816 m n.p.m.) [czerwony szlak] Jaworne (992 m n.p.m.) [czerwony szlak] Wołosań (Patryja) (1071 m n.p.m.) [czerwony szlak] Sasów (1010 m n.p.m.) [czerwony szlak] Berest (942 m n.p.m.) [czerwony szlak] Osina (963 m n.p.m.) [czerwony szlak] Hon (820 m n.p.m.) [czerwony szlak] Bacówka PTTK „Pod Honem” (657 m n.p.m.) [czerwony szlak] Cisna (562 m n.p.m.)

OPIS:
Wracamy w gąszcz puszczy karpackiej
ostoi zwierzyny dzikiej.
Natrafić w niej można na niedźwiedzia i wilka,
łatwo też spotkać żubrów stadka.
Przez las sączy się chmura niska
i widać tylko to co z bliska,
jednak nadzieja nasza taka
by nie spotkać dzisiaj drapieżnika.
Wnet przez szczyt Jaworne przechodzimy,
za niedługo i najwyższy Wołosań już za nami.
Potem kilkoma śródleśnymi polankami,
Sasów, Berest, a za Berestem mamy nareszcie,
pierwsze śliczne widoki – wreszcie;
gdzie widzimy przez szeroką leśną przecinkę
Matragonę i Hyrlatą, a w dole płynącą Solinkę.
A po przerwie pokonujemy jeszcze parę garbów,
szukając przy okazji w ściółce grzybów.
Kończąc tą wędrówkę zatrzymujemy się pod Honem,
w bacówce, gdzie posilamy się jadłem przepysznym.
Zimowity już zakwitły na łące przed Cisną
zwiastując nam zimę wczesną;
czy tak będzie, kto to wie - wkrótce zobaczymy
czy czerwony szlak przed zimą skończymy.

~~Dorota

Główny Szlak Beskidzki
etap 24
Przełęcz ŻebrakCisna
15,3 km

Nie opuszczamy karpackiej puszczy. Noc spędziliśmy pod grzbietem Wysokiego Działu w Woli Michowej nad Osławą, goszcząc u legendarnego bieszczadnika, znanego jako „Kiju”( Wojtek Gosztyła). Wola Michowa była lokowana jako własność królewska w roku 1546. Około 1730 roku otrzymała prawa miejskie, ale niedługo potem utraciła je po klasyfikacji austriackiej w roku 1772. Wieś bardzo ucierpiała podczas działań wojennych, a podczas powojennych wysiedleń wyludniono ją zupełnie. Zaczęła się odradzać dopiero w latach 60-tych XX wieku, kiedy pojawili się tutaj nowi osadnicy.

Przełęcz Żebrak
Przełęcz Żebrak - powrót na czerwony szlak.
W otchłań karpackiej puszczy wracamy o godzinie 9.00. Kontynuujemy wczoraj rozpoczętą wędrówkę przez Pasmo Wysokiego Działu, z Przełęczy Żebrak położonej na wysokości 816 m n.p.m. Jej nazwę przypisuje się pewnemu żebrakowi, który wędrował tędy zimową porą z Woli Michowej do położonego po drugiej stronie przełęczy Rabe. Nieopodal przełęczy zamarzł, gdy usiadł w lesie by odpocząć. Stało się to około 1 km poniżej przełęczy w stronę Woli Michowej, gdzie obecnie znajduje się plac załadunku drewna. W okresie między wojennym stał tam krzyż, przy którym każdy przechodzący wędrowiec zostawiał kromkę chleba, albo przynajmniej patyk. Zwyczaj ten był powszechny wśród okolicznych mieszkańców.



Dzisiejszego dnia las Wysokiego Działu zachodzi mgłą, a właściwie niskimi chmurami. W Woli Michowej położonej na wysokości około 560 m n.p.m. były one ponad naszymi głowami, ale tu wraz z nami przechadzają się po lesie. Po pokonaniu małej skarpy nad szosą przechodzącą przez przełęcz spokojnie maszerujemy ku pierwszym wypiętrzeniom grzbietowym. Dobrze oznakowana leśna ścieżka prowadzi nas pomiędzy gęsto rosnącymi bukami.

Dość często nadarza się tutaj możliwość zobaczenia żubrów żyjących na wolności. W 1963 roku zostały one introdukowane w Bieszczadach. Wypuszczono wówczas na wolność kilka sztuk żubrów. Dzisiaj jest ich w Bieszczadach około trzy setki. Spotkać je można niespodziewanie na ścieżce szlaku, tak to zdarzyło się nam w lipcu ubiegłego roku. Jednak dzisiaj przez leśne ostępy Bieszczadów wędruje nas większa grupa. Taka gromada skutecznie odstrasza zwierzynę leśną, w tym również drapieżniki jak wilki i niedźwiedzie, które również świetnie czują się w bieszczadzkich lasach.

Na pierwsze wypiętrzenie grzbietowe.
Na pierwsze wypiętrzenie grzbietowe.

Przed samym szczytem Jaworne (992 m n.p.m.) wspinamy się parę minut bardziej stromo, by zdobyć go o godzinie 9.50. Czerwony szlak skręca na szczycie 90 stopni w prawo. Zaraz za szczytem ścieżka szlaku przebija się przez wystające z grzbietu wychodnie piaskowców ciśniańskich. Po 10-15 minutach mijamy polankę położoną na północno-wschodnim zboczu, ale nic z niej nie widać poza bielą osiadłej na nim chmury. Przez chwilkę bukowy las urozmaicają grupki świerków. Wśród takich drzew lubią przebywać niedźwiadki, ale omijają one ludzkie szlaki. Nie mniej odnotowano parę spotkań niedźwiedź vis a vis człowiek również na szlakach turystycznych. Niedźwiedzia, nawet bardzo dużego trudno jest wypatrzeć nawet przy dobrej widoczności, a co dopiero dziś. Z pozoru wyglądają na ociężałe, a faktycznie potrafią poruszać się bezszelestnie z gracją, a gdy trzeba są bardzo szybkie. Dlatego lepiej mieć oczy szeroko otwarte by w razie potrzeby w porę spokojnie się wycofać.

Końcowe podejście na szczyt Jaworne.
Końcowe podejście na szczyt Jaworne
Końcowe podejście na szczyt Jaworne.

Jaworne (992 m n.p.m.)
Jaworne (992 m n.p.m.).

Wychodnie piaskowców ciśniańskich na grzbiecie góry Jaworne
Wychodnie piaskowców ciśniańskich na Jaworne.

Powalone drzewo na grzbiecie Jaworne.

Próchniejący konar.
Próchniejący konar.

Polna na zboczach Jaworne - dziś nic z nie nie zobaczymy.
Polna na zboczach Jaworne - dziś nic z nie nie zobaczymy.

O godzinie 10.15 mijamy czarne znaki, które odchodzą do Kołonic i dalej do wsi Jabłonki, skąd z kolei pną się na Łopiennik (1069 m n.p.m.). Z Jabłonkami wiązane są wydarzenia z 28 marca 1947 roku, kiedy (wg oficjalnej wersji) na terenie już wysiedlonych i zniszczonych Jabłonek zginął gen. Karol Świerczewski, jadący na inspekcję garnizonu w Cisnej, w potyczce z sotniami „Chrina” i „Stacha” z Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA). Obecnie w Jabłonkach stoi modernistyczny Pomnik Generała Karola Świerczewskiego Waltera z 1962 roku.

W drodze na Wołosań.
W drodze na Wołosań.

Wędrujemy dalej przez mgliste ostępy karpackiej puszczy. Na grzbiecie Wysokiego Działu buki nie są już tak wysokie i wysmukłe jak wcześniej. Czasem mijamy dziwnie powyginane lub poskręcane konary. Znów przechodzimy przez jakąś polankę pokrytą mgłą.

Liczyliśmy tego dnia na wysyp grzybów, jednak przy szlaku udaje się znaleźć tylko kilka sztuk jadalnych. Częściej jednak widzimy trujące i niejadalne, a także takie, których nie znamy - jak te drobne białe grzybki rosnące na drzewie.


Szlak na Wołosań.

Szlak na Wołosań.

Szlak na Wołosań.

Szlak na Wołosań.

Szlak na Wołosań.

Szlak na Wołosań.
Szlak na Wołosań przez mgliste ostępy karpackiej puszczy.

Szlak wciąż piętrzy się łagodnie i wkrótce, o godzinie 11.00 zdobywamy najwyższy szczyt Wysokiego Działu - Wołosań, zwany Patryją, mający 1071 m n.p.m. Na kamieniu zasiadamy, na krótki odpoczynek przy kubku herbaty.

Wołosań, zwany Patryją (1071 m n.p.m.)
Wołosań, zwany Patryją (1071 m n.p.m.).

Schodząc ze szczytu przechodzimy prze kolejną polankę. Przez chwilę blask słoneczny, który ledwie przebił się mgłę, pada na jej trawiaste łany. Potem kolejna polanka, a szlak zakręca bardziej na wschód. Znów przecinamy polankę, a powietrze robi się nieco bardziej przejrzyste. Oglądamy się za siebie, by spojrzeć na lesisty Wołosań.

Polana na zejściu z Wołosania.
Polana na zejściu z Wołosania.

Wołosań za nami.

Od szczytu Wołosania przecinamy kilka polan, a nad tą poprzedzającą podejście na wzniesienie Sasów ukazują się delikatne błękitne prześwity. Jakże swobodnie przechodzimy przez tą i przez wcześniejsze polany. Latem ścieżka ginie w porastających ją wysokich zielonych trawach, a dziś jest ona wyrazistą rysą w brązowiejącej murawie. Jakże inne wrażenia towarzyszą tej wędrówce, w porównaniu do tej letniej. Choć szlak nie jest nam obcy mieni się innością - wczesnojesienną estetyką.

O godzinie 11.35 przechodzimy przez Sasów na którym rośnie stare drzewo z ogromną dziuplą, bynajmniej nie przez ptaka wydziobaną. Na południe od szczytu Sasów ciągnie się niewielki grzbiet Feliszówki.

Polanka przed Sasowem.
Polanka przed Sasowem.

Sasów (1010 m n.p.m.)
Sasów (1010 m n.p.m.).

Idziemy dalej grzbietem, pokonując kolejne niewielkie wypiętrzenia. Szlak częściej jednak obniża się. Buki nabierają wzrostu i smukłości, po czym znów są niższe i nienaturalnie powyginane. Pośród wysokich buków pojawiają się młode, rozłożyste świerki. Na tym fragmencie nie ma wysypu polan, jak po zejściu z Wołosania.

Berest (942 m n.p.m.)
Berest (942 m n.p.m.).

Jednak zaraz za Berestem (942 m n.p.m.), który przechodzimy o godzinie 12.10 jest takie miejsce, z którego mamy wspaniały widok na południowy zachód, na rozświetlaną promieniami słonecznymi dolinę Solinki. Wciska się ona pomiędzy dwa górskie masywy. Z lewej strony doliny Solinki wznosi się potężny masyw na którym wyróżnić można trzy wierzchołki, od południa wymieniając: Rosocha (1084 m n.p.m.), Hyrlata (1103 m n.p.m.) i Berdo (1041 m n.p.m.). Zaś po prawej stronie doliny mamy mniej masywną Matragonę (990 m n.p.m.), czyli można by powiedzieć „wilczą jagodę”, bo tak właśnie należy tłumaczyć jej wołoską nazwę (rum. mătrăgună). Około 1 km na południowy zachód widać drugi, niższy wierzchołek Matragony sięgający 903 m n.p.m.

W dolinie nad Solinką leży wioska Żubracze, wołoska wioska lokowana w 1552 roku, która w 1946 roku została zupełnie spalona przez UPA. „Jest ostatnią wsią pod samym Beskidem. Leży w tak nieprzystępnym wertepie i pomiędzy tak ogromnymi borami, że jeszcze dziś można by tego nazwać odważnym, kto by sobie ją obrał na stałe zamieszkanie” - pisał o niej Zygmunt Józef Erazm Kaczkowski, XIX-wieczny polski powieściopisarz i poeta, syn zarządcy majątku Aleksandra Fredry w Cisnej.

Dolina Solinki (widok z polany pod Berestem).
Z lewej wznosi się masyw Hyrlatej, a z prawej Matragona.

Na polance pod Berestem spotykamy owada o nader interesującym wyglądzie. Jest to Wtyk straszyk (Coreus marginatus) - gatunek owada z rzędu pluskwiaków o skórzastym korpusie. Jest to jeden z najpopularniejszch pluskwiaków w naszym kraju. Jego przysmakiem są szczawie z których wysysa soki. Jego kształt i ubarwienie to świetny kamuflaż. Zapewne nie wypatrzylibyśmy go, gdyby nie spacerował po jasnopopielatej korze buka.

Wtyk straszyk (Coreus marginatus)
Wtyk straszyk (Coreus marginatus).

Po przerwie o godzinie 12.35 ruszamy dalej i piętnaście minut później przechodzimy przez Osinę (963 m n.p.m.). Za Osiną szlak wyraźnie i ostro obniża się po zboczu. Ostrożne zejście zajmuje nam kilka minut. Dalej idziemy lekko falującym grzbietem, aż o godzinie 13.20 zdobywamy ostatni szczyt na naszej trasie - Hon mający 820 m n.p.m.

Zejście z Osiny
Zejście z Osiny.

Zejście z Osiny
Zejście z Osiny.

Hon (820 m n.p.m.)
Hon (820 m n.p.m.).

Po drugiej stronie szczytu Hon, szlak skręca nagle w lewo na północny wschód, po czym dość ostro sprowadza do doliny Solinki. Szczególnie stromo jest pod wyciągiem narciarskim z trasą zjazdową o długości 700 m i deniwelacji 130 m.

Szlak pod wyciągiem narciarskim na zboczach Hona
Szlak pod wyciągiem narciarskim na zboczach Hona.

Na końcu stromego zejścia skręcamy w lewo i już widzimy znaną w Bieszczadach i nie tylko - Bacówkę PTTK pod Honem położoną na wysokości 663 m n.p.m. Jeszcze tylko kilkadziesiąt metrów przez kępę chaszczy i o godzinie 13.40 jesteśmy w progach klimatycznej bacówki. Zawiewa tu równie wspaniałą gościnnością, jak rok temu kiedy tutaj spaliśmy. Już wtedy zastanawialiśmy co przesądza o urokliwości tego miejsca. Zapewne wystrój bacówki wytwarza swoistą aurę, ale decyduje o tym także zapał gospodarzy, którzy sami są rasowymi wagabundami. W Bacówce pod Honem znajdziecie nie tylko schronienie, wygodne spanie i pyszną strawę, ale też bogatą ofertę imprez literackich, muzycznych, świątecznych i wiele, wiele innych nacechowanych podróżniczo-turystycznymi klimatami. A i jeszcze jedno: na grzbiecie Wysokiego Działu grzybobranie nie było obfite, ale jedno wiemy - tego dnia najpyszniejsze rydze "wyrosły" w Bacówce pod Honem.

Jeszcze tylko kilkadziesiąt metrów przez kępę chaszczy
Jeszcze tylko kilkadziesiąt metrów przez kępę chaszczy...

...i jesteśmy pod Bacówką
...i jesteśmy pod Bacówką.

Bacówka PTTK pod Honem.
Bacówka PTTK pod Honem.

I tak zasiedzieliśmy się nieco w schroniskowych ścianach, a tu iść trzeba, bo przecież w Cisnej mamy umówiony autokar. Wychodzimy więc o godzinie 14.40 i schodzimy do tej miejscowości. Zaraz pod schroniskiem ciągnie się wąska szosa, która prowadzi do głównych ciągów komunikacyjnych Cisnej.

Na wprost widzimy wzniesienia: Mochnaczki (777 m n.p.m.) i po jej lewej Ryczywół (728 m n.p.m.) z wieżą przekaźnikową. Za nimi pokazują się szczyty masywu Czerniny zaliczanego do Pasma Łopiennika i Durnej. Zaś dalej mamy niewidoczne stąd połoniny. Podążać będziemy ku nim, ale nieco okrężną drogą dotykając granicy polsko-słowackiej. To jednak plan na jutrzejszy dzień.

Szosa do Cisnej odchodząca do Bacówki PTTK pod Honem
Szosa do Cisnej odchodząca do Bacówki PTTK pod Honem.

Niespodziewanie przy szosie w przydrożnych trawach dostrzegamy różowo-liliowe kwiaty Zimowita jesiennego (Colchicum autumnale). Mówi się o nich: zwiastuny zimy - w surowym bieszczadzkim klimacie zapewne wcześniej ona przychodzi. Są podobne do krokusa i często jest z nim mylony. Jednak rozwija się zupełnie inaczej: rozkwita jesienią, ale liście wypuszcza dopiero w marcu, które w czerwcu zasychają. Występuje w niższych obszarach górskich naszych Karpat i Sudetów, a także rzadziej na nizinach podgórskich. W Polsce Zimowit jesienny jest rośliną objętą ścisłą ochroną gatunkową.

Na pastwiskach dorosłe bydło i konie omijają go wyczuwając instynktownie, że roślina ta jest trująca, a nawet silnie trująca. Zawarty we wszystkich częściach rośliny alkaloid nie szkodzi owcom i kozom, ale ich mleko po takim menu nie nadaje się do spożycia, bo staje się również trujące. Nawet woda w wazonie, w której trzymane były zimowity jest trująca. A zatrucia zimowitem są ciężkie i tym niebezpieczniejsze, iż objawy zatrucia występują dopiero po kilku godzinach (u ludzi po 4-6 godzinach): drętwienie i pieczenie w ustach, trudności w przełykaniu, mdłości i wymioty, ostra biegunka (czasami krwawa), obniżenie temperatury ciała i ciśnienia krwi, w nawet paraliż i śmierć na skutek niewydolności układów oddechowego lub krążenia.

Zimowit jesienny (Colchicum autumnale)
Zimowit jesienny (Colchicum autumnale)
Zimowit jesienny (Colchicum autumnale).

Szosa spod bacówki doprowadza nas do drogi wojewódzkiej nr 893, przed znajdujący się przy niej przystanek autobusowy. Skręcamy tutaj w prawo. Dochodzi godzina 15.00. Podążamy teraz wzdłuż drogi wojewódzkiej nr 893 i mijamy m.in. Kościół św. Stanisława Biskupa, Centrum informacji turystycznej działające w budynku remizy strażackiej. Tak dochodzimy do drogi wojewódzkiej nr 897. Przed skrzyżowaniem schodzimy już z czerwonego szlaku. O godzinie 15.00 kończymy wędrówkę, a pozostały czas poświęcamy na Cisną.

Cisna została założona w 1552 roku na prawie wołoskim. Jak wiele innych wsi w okolicy była wówczas własnością rodziny Balów. Później w wyniku różnych koligacji rodzinnych, czy sprzedaży dóbr Cisna wielokrotnie zmieniała swoich właścicieli. W 1790 roku Cisnę odziedziczył Jacek Fredro, ojciec znanego wszystkim komediopisarza i poety Aleksandra. Cisna przeobraziła się wówczas w ruchliwą osadę przemysłowo-handlową, dzięki zorganizowanej przez Fredrę hucie żelaza i zakładowi metalurgicznemu, w którym wyrabiano m.in. krzyże nagrobne, piece żelazne, narzędzia, drobne przedmioty użytkowe.

Szosa spod bacówki doprowadza nas do drogi wojewódzkiej nr 893
Szosa spod bacówki doprowadza nas do drogi wojewódzkiej nr 893.

Kościół św. Stanisława Biskupa
Kościół św. Stanisława Biskupa.

Niestety działania I i II wojny światowej dokonały ogromnych zniszczeń wsi. Również w latach powojennych mieszkańcy Cisnej byli nierzadko bestialsko nękani przez oddziały UPA. W miejscu najkrwawszych mordów stoi obecnie pomnik poświęcony „Poległym w walce o utrwalanie władzy ludowej”.

Pomnik „Poległym w walce o utrwalanie władzy ludowej” w Cisnej
Pomnik „Poległym w walce o utrwalanie władzy ludowej” w Cisnej.

Cisna
Widok z tarasu przed pomnikiem.

W obecnych czasach Cisna jest miejscowością uzdrowiskową, a także miejscem skupiającym miłośników Bieszczadów oraz bieszczadzkich artystów. Cisna przyciąga dziś przybyszów z różnych zakątków, nie tylko wędrujących Głównym Szlakiem Beskidzkim. Każdy znajdzie tu coś dla siebie.

„Siekierezada”

„Siekierezada”
Restauracja „Siekierezada”.

„Siekierezada”




Udostępnij:

7 komentarzy:

  1. Z tych wierszowanych wstępów Doroty mógłby powstać bardzo fajny tomik! :) Pozdrawiam serdecznie :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Pojechałoby się w Bieszczady znowu, oj pojechało... :)
    Ciekawostka z tymi żubrami :) Mi kiedyś, wędrując przez bieszczadzkie lasy udało się spotkać stado Konika polskiego, który też tam żyje na wolności. Widok tych pięknych zwierząt wolno biegających sobie po polanie "na końcu świata" zapamiętam na długo :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Lasy w takiej jesiennej szacie wyglądają kapitalnie!

    OdpowiedzUsuń
  4. Świetny opis i , zdjęcia ehh te Bieszczady. ze swojej strony zapraszam na swój blog http://www.iopodrozach.blogspot.com/ ale ostrzegam ja dopiero raczkuje z opisami:)

    OdpowiedzUsuń
  5. Świetna relacja, Cisna wspaniała miejscowość.

    OdpowiedzUsuń
  6. Wspaniale się czytało i wędrowało z Wami po jesiennych górach Bieszczad. Dobrze, że niedźwiedzi nie było :). Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  7. Takie mgliste dni są najbardziej urokliwe. Trasa wygląda na ciekawą.

    OdpowiedzUsuń

Korona Europy · Crown of Europe
Grupa miłośników najwyższych szczytów Europy
Dołącz do grupy
 

Liczba wyświetleń

Popularne posty (ostatnie 30 dni)

Etykiety

Archiwum bloga

Translator

Stali bywalcy

Odbiorcy

Główny Szlak Beskidu Wyspowego


ETAP DATA, ODCINEK
1
19.11.2016
[RELACJA]
Szczawa - Jasień - Ostra - Ogorzała - Mszana Dolna
2
7.01.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Potaczkowa - Rabka-Zdrój
3
18.02.2017
[RELACJA]
Rabka-Zdrój - Luboń Wielki - Przełęcz Glisne
4
18.03.2017
[RELACJA]
Przełęcz Glisne - Szczebel - Kasinka Mała
5
27.05.2017
[RELACJA]
Kasinka Mała - Lubogoszcz - Mszana Dolna
6
4.11.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Ćwilin - Jurków
7
9.12.2017
[RELACJA]
Jurków - Mogielica - Przełęcz Rydza-Śmigłego
8
20.01.2018
[RELACJA]
Przełęcz Rydza-Śmigłego - Łopień - Dobra
9
10.02.2018
[RELACJA]
Dobra - Śnieżnica - Kasina Wielka - Skrzydlna
10
17.03.2018
[RELACJA]
Skrzydlna - Ciecień - Szczyrzyc
11
10.11.2018
[RELACJA]
Szczyrzyc - Kostrza - Tymbark
12
24.03.2019
[RELACJA]
Tymbark - Kamionna - Żegocina
13
14.07.2019
[RELACJA]
Żegocina - Łopusze - Laskowa
14
22.09.2019
[RELACJA]
Laskowa - Sałasz - Męcina
15
17.11.2019
[ZAPISY]
Męcina - Jaworz - Limanowa
16
. .
[w przygotowaniu]
Limanowa - Łyżka - Pępówka - Łukowica
17
. .
[w przygotowaniu]
Łukowica - Ostra - Ostra Skrzyż.
18
. .
[w przygotowaniu]
Ostra Skrzyż. - Modyń - Szczawa

Małopolski Szlak Papieski


TRASA GŁÓWNA
ETAP DATA, ODCINEK
1
12.03.2016
[RELACJA]
Kalwaria Zebrzydowska - Gorzeń Górny
2
9.04.2016
[RELACJA]
Gorzeń Górny - Wadowice - Ponikiew
3
14.05.2016
[RELACJA]
Ponikiew - Groń JPII - Leskowiec - Hucisko
4
1.10.2016
[RELACJA]
Hucisko - Zawoja - Skawica Górna
5
2.10.2016
[RELACJA]
Skawica Górna - Polica - Przełęcz Krowiarki
6
9.04.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki - Zubrzyca Górna - Przełęcz Bory
7
20.05.2017
[RELACJA]
Przełęcz Bory - Ludźmierz - Nowy Targ
8
24.09.2017
[RELACJA]
Nowy Targ - Turbacz - Rzeki
9
27.01.2018
[RELACJA]
Rzeki - Gorc - Ochotnica Dolna
10
17.02.2018
[RELACJA]
Ochotnica Dolna - Lubań - Krościenko nad Dunajcem
11
28.04.2018
[RELACJA]
Krościenko nad Dunajcem - Przysietnica
12
1.12.2018
[RELACJA]
Przysietnica - Stary Sącz

TRASY SPECJALNE
nr 1
1
7.05.2016
[RELACJA]
Kraków, Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”
nr 2
1
10.03.2018
[RELACJA]
Kraków, Pałac Arcybiskupi

TRASY WARIANTOWE
I - Beskid Makowski
1
. .
[w przygotowaniu]
Kalwaria Zebrzydowska – Lanckorońska Góra – Sułkowice
2
. .
[w przygotowaniu]
Sułkowice – Barnasiówka – Myślenice
3
. .
[w przygotowaniu]
Myślenice – Uklejna – Myślenice Zarabie
II - Beskid Żywiecki
1
5/6.08.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki – Babia Góra – Przełęcz Krowiarki
III - Pasmo Podhalańskie, Gorce, Beskid Makowski i Wyspowy
1
20.10.2018
[RELACJA]
Harkabuz – Rabska Góra – Rabka-Zdrój
2
15.12.2018
[RELACJA]
Rabka-Zdrój – Luboń Wielki – Przełęcz Glisne
3
12.01.2019
[RELACJA]
Przełęcz Glisne – Szczebel – Kasinka Mała
4
24.02.2019
[RELACJA]
Kasinka Mała – Lubogoszcz – Kasina Wielka
5
11.01.2020
[ZAPISY]
Kasina Wielka – Śnieżnica – Przełęcz Gruszowiec
6
11.01.2020
[ZAPISY]
Przełęcz Gruszowiec – Ćwilin – Jurków
7
. .
[w przygotowaniu]
Jurków – Mogielica – Jasień – Przełęcz Przysłop
IV - Beskid Wyspowy
1
6.05.2017
[RELACJA]
Mogielica – Przełęcz Słopnicka
2
29.10.2017
[RELACJA]
Przełęcz Słopnicka – Łukowica
3
18.11.2017
[RELACJA]
Łukowica – Miejska Góra
V - Beskid Wyspowy
1
19.11.2016
[RELACJA]
Jasień - Mszana Dolna
VI - Podhale
1
25.03.2017
[RELACJA]
Ludźmierz - Ząb
2
26.03.2017
[RELACJA]
Ząb - Kiry
VII - Tatry
1
2.04.2016
[RELACJA]
Kiry - Dolina Jarząbcza
2
29.10.2016
[RELACJA]
Polana Huciska - Polana Strążyska
3
3.12.2016
[RELACJA]
Polana Strążyska - Kuźnice
4
21.01.2017
[RELACJA]
Kuźnice - Wiktorówki - Palenica Białczańska
5
25.02.2017
[RELACJA]
Palenica Białczańska - Morskie Oko
VIII - Gorce
1
17.09.2016
[RELACJA]
Turbacz - Studzionki
2
18.09.2016
[RELACJA]
Studzionki - Lubań
IX - Beskid Sądecki
1
5.08.2018
[RELACJA]
Dzwonkówka – Tylmanowa
X - Beskid Sądecki, Beskid Niski
-
. .
[w opracowaniu]
Stary Sącz – Magura Wątkowska

Z nimi w górach bezpieczniej

Smaki Karpat

Wołoskimi śladami

Mapę miej zawsze ze sobą

Zapamiętaj !
NUMER RATUNKOWY
W GÓRACH
601 100 300

Niezastąpiony na GSS

Przewodnik „Główny Szlak Sudecki”. Jest to bogate kompendium wiedzy o najdłuższym szlaku w Sudetach, zawierające opisy przebiegu szlaku ze szczegółowymi mapami, czasami przejść i profilami wysokościowymi oraz namiarami do schronisk. Zawarto w nim również mnóstwo opisanych atrakcji, ciekawostek oraz niezliczoną ilość barwnych fotografii.
W tej jednej publikacji mamy wszystko to co potrzebne turyście przemierzającemu Główny Szlak Sudecki.

Główny Szlak Beskidzki

21-23.10.2016 - wyprawa 1
Zaczynamy gdzie Biesy i Czady,
czyli w legendarnych Bieszczadach

BAZA: Ustrzyki Górne ODCINEK: Wołosate - Brzegi Górne
Relacje:
13-15.01.2017 - Bieszczadzki suplement do GSB
Biała Triada z Biesami i Czadami
BAZA: Ustrzyki Górne
Relacje:
29.04.-2.05.2017 - wyprawa 2
Wielka Majówka w Bieszczadach
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Brzegi Górne - Komańcza
Relacje:
16-18.06.2017 - wyprawa 3
Najdziksze ostępy Beskidu Niskiego
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Komańcza - Iwonicz-Zdrój
Relacje:
20-22.10.2017 - wyprawa 4
Złota jesień w Beskidzie Niskim
BAZA: Iwonicz ODCINEK: Iwonicz-Zdrój - Kąty
Relacje:
1-5.05.2018 - wyprawa 5
Magurskie opowieści
i pieśń o Łemkowyni

BAZA: Zdynia ODCINEK: Kąty - Mochnaczka Niżna
Relacje:
20-22.07.2018 - wyprawa 6
Ziemia Sądecka
BAZA: Krynica-Zdrój ODCINEK: Mochnaczka Niżna - Krościenko nad Dunajcem
Relacje:
7-9.09.2018 - wyprawa 7
Naprzeciw Tatr
BAZA: Studzionki, Turbacz ODCINEK: Krościenko nad Dunajcem - Rabka-Zdrój
Relacje:
18-20.01.2019 - wyprawa 8
Zimowe drogi do Babiogórskiego Królestwa
BAZA: Jordanów ODCINEK: Rabka-Zdrój - Krowiarki
Relacje:
17-19.05.2019 - wyprawa 9
Wyprawa po wschody i zachody słońca
przez najwyższe partie Beskidów

BAZA: Markowe Szczawiny, Hala Miziowa ODCINEK: Krowiarki - Węgierska Górka
Relacje:
22-24.11.2019 - wyprawa 10
Na śląskiej ziemi kończy się nasza przygoda
BAZA: Równica ODCINEK: Węgierska Górka - Ustroń
Plan wyjazdu:
    [ZAPISY]

GŁÓWNY SZLAK WSCHODNIOBESKIDZKI

termin 1. wyprawy: 6-15 wrzesień 2019
odcinek: Bieszczady Wschodnie czyli...
od Przełęczy Użockiej do Przełeczy Wyszkowskiej


termin 2. wyprawy: wrzesień 2020
odcinek: Gorgany czyli...
od Przełęczy Wyszkowskiej do Przełeczy Tatarskiej


termin 3. wyprawy: wrzesień 2021
odcinek: Czarnohora czyli...
od Przełęczy Tatarskiej do Gór Czywczyńskich

Koszulka Beskidzka

Niepowtarzalna, z nadrukowanym Twoim imieniem na sercu - koszulka „Wyprawa na Główny Szlak Beskidzki”.
Wykonana z poliestrowej tkaniny o wysokim stopniu oddychalności. Nie chłonie wody, ale odprowadza ją na zewnątrz dając wysokie odczucie suchości. Nawet gdy pocisz się ubranie nie klei się do ciała. Wilgoć łatwo odparowuje z niej zachowując jednocześnie komfort cieplny.

Fascynujący świat krasu

25-27 lipca 2014 roku
Trzy dni w Raju... Słowackim Raju
Góry piękne są!
...można je przemierzać w wielkiej ciszy i samotności,
ale jakże piękniejsze stają się, gdy robimy to w tak wspaniałym towarzystwie – dziękujemy Wam
za trzy niezwykłe dni w Słowackim Raju,
pełne serdeczności, ciekawych pogawędek na szlaku
i za tyleż uśmiechu.
24-26 lipca 2015 roku
Powrót do Słowackiego Raju
Powróciliśmy tam, gdzie byliśmy roku zeszłego,
gdzie natura stworzyła coś niebywałego;
gdzie płaskowyże pocięły rokliny,
gdzie Spisza i Gemeru łączą się krainy;
by znów wędrować wąwozami dzikich potoków,
by poczuć na twarzy roszące krople wodospadów!
To czego jeszcze nie widzieliśmy – zobaczyliśmy,
gdy znów w otchłań Słowackiego Raju wkroczyliśmy!


19-21 sierpnia 2016 roku
Słowacki Raj 3
Tam gdzie dotąd nie byliśmy!
Przed nami kolejne trzy dni w raju… Słowackim Raju
W nieznane nam dotąd kaniony ruszymy do boju
Od wschodu i zachodu podążymy do źródeł potoków
rzeźbiących w wapieniach fantazję od wieków.
Na koniec pożegnalny wąwóz zostanie na południu,
Ostatnia droga do przebycia w ostatnim dniu.

           I na całe to krasowe eldorado
spojrzymy ze szczytu Havraniej Skały,
           A może też wtedy zobaczymy
to czego dotąd nasze oczy widziały:
           inne słowackie krasy,
próbujące klasą dorównać pięknu tejże krainy?
           Niech one na razie cierpliwie
czekają na nasze odwiedziny.

7-9 lipca 2017 roku
Słowacki Raj 4
bo przecież trzy razy to za mało!
Ostatniego lata miała to być wyprawa ostatnia,
lecz Raj to kraina pociągająca i w atrakcje dostatnia;
Piękna i unikatowa, w krasowe formy bogata,
a na dodatek zeszłego roku pojawiła się w niej ferrata -
przez dziki Kysel co po czterdziestu latach został otwarty
i nigdy dotąd przez nas jeszcze nie przebyty.
Wspomnień czar ożywi też bez większego trudu
fascynujący i zawsze urzekający kanion Hornadu.
Zaglądnąć też warto do miasta mistrza Pawła, uroczej Lewoczy,
gdzie w starej świątyni świętego Jakuba każdy zobaczy
najwyższy na świecie ołtarz, wyjątkowy, misternie rzeźbiony,
bo majster Paweł jak Wit Stwosz był bardzo uzdolniony.
Na koniec zaś tej wyprawy - wejdziemy na górę Velka Knola
Drogą niedługą, lecz widokową, co z góry zobaczyć Raj pozwala.
Słowacki Raj od ponad stu lat urodą zniewala człowieka
od czasu odkrycia jej przez taternika Martina Rótha urzeka.
Grupa od tygodni w komplecie jest już zwarta i gotowa,
Kaniony, dzikie potoki czekają - kolejna rajska wyprawa.


Cudowna wyprawa z cudownymi ludźmi!
Dziękujemy cudownym ludziom,
z którymi pokonywaliśmy dzikie i ekscytujące szlaki
Słowackiego Raju.
Byliście wspaniałymi kompanami.

Miało być naprawdę po raz ostatni...
Lecz mówicie: jakże to w czas letni
nie jechać znów do Słowackiego Raju -
pozwolić na zlekceważenie obyczaju.
Nawet gdy niemal wszystko już zwiedzone
te dzikie kaniony wciąż są dla nas atrakcyjne.
Powiadacie też, że trzy dni w raju to za krótko!
skoro tak, to czy na cztery nie będzie zbyt malutko?
No cóż, podoba nam się ten kras,
a więc znów do niego ruszać czas.
A co wrzucimy do programu wyjazdu kolejnego?
Może z każdego roku coś jednego?
Niech piąty epizod w swej rozciągłości
stanie się powrotem do przeszłości,
ruszajmy na stare ścieżki, niech emocje na nowo ożyją
gdy znów pojawimy się w Raju z kolejną misją!

15-18 sierpnia 2018 roku
Słowacki Raj 5
Retrospekcja
Suchá Belá - Veľký Sokol -
- Sokolia dolina - Kyseľ (via ferrata)

Koszulka wodniacka

Łemkowyna

- etap 1 -

18-20 wrzesień 2015
Beskid Niski
WSCHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 2 -

16-18 październik 2015
Beskid Sądecki, Pieniny
ZACHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 3 -

29-31 styczeń 2016
Beskid Niski
ŚRODKOWA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 4 -

22-24 kwiecień 2016
Beskid Niski, Bieszczady
WSCHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 5 -

21-23 lipiec 2017
Beskid Niski
ZACHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA
WATRA ŁEMKOWSKA w ZDYNI



Geocache

Tatrzańska rodzinka

Wspomnienie


519 km i 18 dni nieustannej wędrówki
przez najwyższe i najpiękniejsze partie polskich Beskidów
– od kropki do kropki –
najdłuższym górskim szlakiem turystycznym w Polsce


Dorota i Marek Szala
Główny Szlak Beskidzki
- od kropki do kropki -

WYRÓŻNIENIE
prezentacji tego pasjonującego przedsięwzięcia na



za dostrzeżenie piękna wokół nas.

Dziękujemy i cieszymy się bardzo,
że nasza wędrówka Głównym Szlakiem Beskidzkim
nie skończyła się na czerwonej kropce w Ustroniu,
ale tak naprawdę doprowadziła nas aż na
Navigator Festival 2013.

Z pamiętnej wędrówki...

Po drugiej stronie Tatr, czyli na grani Niżnych Tatr

Na drogę zabieramy tylko trochę jedzenia i wody,
dobre buty, ciepły łach, szczyptę odwagi i chęci pokłady.
Na tą wędrówkę krainą nam nieznaną,
przez dziką przyrodę nieujarzmioną,
matka natura niech da nam warunki wymarzone,
a niedźwiedzie, wilki niech będą spokojne i najedzone.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

Podążać będziemy w stronę zachodzącego słońca,
by przed zmierzchem w jego czerwieni utulić lica.
Zaś zbudzić się pełni sił porannym brzaskiem,
a potem pchani porannym, ciepłym promykiem
ruszyć dalej przed siebie, tak jak wczoraj znów na zachód;
ufni naturze, że nie rzuci nam pod nogi żadnych przeszkód.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

DZIEŃ 0: 1.07.2014
Na start...
DZIEŃ 1: 2.07.2014
Telgárt
   - Útulňa Andrejcová
DZIEŃ 2: 3.07.2014
Útulňa Andrejcová
   - Čertovica
DZIEŃ 3: 4.07.2014
Čertovica
   - Chata Štefánika
DZIEŃ 4: 5.07.2014
Chata Štefánika
   - Útulňa Ďurková
DZIEŃ 5: 6.07.2014
Útulňa Ďurková
   - Donovaly

Napisz do nas