Dziennik wypraw i przystań przed kolejną wędrówką.

Wieprz: Obrocz - Szczebrzeszyn (Chrzest Wodniacki)

Jakże ciepły poranek zbudził nas następnego dnia. Do pokoju, w którym kiedyś pewnie mieścił się jeden z salonów Zamoyskich, wpadły rozleniwiające promienie słońca. Pod bezchmurnym niebem, rozpoczął się drugi dzień spływu Wieprzem. Kajaki zwodowaliśmy we wsi Obrocz, zaraz poniżej miejsca gdzie rzeka Wieprz opuszcza granice Roztoczańskiego Parku Narodowego.

Niósł nas nurt rzeki, jakby leniwy, ospały, ale bardzo kręty. Błogo byłoby przymknąć oczy na drzemkę, ale meandry i liczne przeszkody w toni wodnej, korzenie, konary i mielizny nie pozwalają na to. Chylące się nad rzeką drzewa chroniły przed nadmiarem słońca. Niebo długo było bezchmurne, obłoki pojawiły się później. Leżąc w kajaku widzieliśmy jak napływają i wędrują pop błękicie nieba. Rzeka na tym odcinku jest nieco szersza i jakby zupełnie inna, niż ta którą pamiętamy z wczorajszego dnia. Chyba jest bardziej usłana konarami powalonych drzew. Wydawała się być bardziej dzika, nieprzemierzona, dziewicza.

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Po półtorej godziny dopłynęliśmy do piaszczystej przystani z barem, rozstawionymi leżakami i parasolami chroniącymi przed słońcem. Takich miejsc wzdłuż rzeki jest kilka. Można w nich coś zjeść, napić się, albo zaopatrzyć i to nie wysiadając z kajaku. Jeśli nie ma dużo ludzi do obsługi przy bufecie, sprzedawczyni podejdzie do ciebie i przyniesie co trzeba. Wystarczy, że zacumujesz na chwilkę przy brzegu.

Opuściliśmy przystań po półgodzinnym leżakowaniu. Po dziesięciu minutach przepłynęliśmy pod zieloną kładką dla pieszych, za którą rzeka rozlewa się. Rozszerza, przechodząc w Zalew Rudka utworzony na niewielkiej zaporze. Ma on powierzchnię około 6 ha, a jego głębokość dochodzi do 2,5 metra. Zalew Rudka pełni funkcję retencyjną i turystyczną. Znajduje się przy nim strzeżone kąpielisko, piaszczysta plaża i molo. Jest też wypożyczalnia sprzętu wodnego. Jest miejsce dla wędkarzy, którzy łowią tu jazie, karpie, płocie, szczupaki, pstrągi i sandacze. Przecięliśmy zalew środkiem i skierowaliśmy dzioby kajaka na prawo od śluzy, skąd czekała nas przenioska.

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).
Zalew Rudka.

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Kolejny etap po przeniosce prowadził przez dawny Ogród Skarbowy, czyli park miejski w Zwierzyńcu. Minęliśmy z lewej strony jedną z odnóg potoku Świerszcz, nieco później drugą na której utworzony jest Staw Kościelny ze słynnym kościółkiem na wyspie. W międzyczasie przepłynęliśmy pod mostami drogowymi. Rzeka wypływając ze Zwierzyńca kieruje się na północ między wsie Wywłoczka i Bagno.

Wywłoczka znajdująca się na lewym brzegu na początku swego istnienia nazywała się Wywłoczyca i była osadą młyńską we włości szczebrzeskiej. Dochodziło południe, gdy dobiliśmy do lewego brzegu, przy którym stały domy wsi Wywłoczka. Wciągnęliśmy kajaki z wody. Kilkanaście metrów dalej płonął już grill, czekały kawa i herbata. Wszystko było gotowe na błogą sielankę. Na taką właśnie się zanosiło, ale wydarzyło się coś zupełnie innego.


Zza zabudowań wyłoniły się postacie podążające dość szybkim krokiem w kierunku rzeki. Ubrani w niecodziennie spotykane szaty. Zapewne nie wszyscy od razu dostrzegli ich dostojność. Nie pochodzili z tej ziemi. Zmierzali prosto na grupę kajakarzy stojącą na ich drodze, która ledwie co zgromadziła się przy ogniu ogrzewającym ruszt z kiełbaskami. I wtedy dało się usłyszeć nieco srogi głos:

– Cóż to za zgraja szczurów lądowych leniwi się tu nad mymi wodami, do czorta! Kto tu dowodzi!

Nie od razu, lecz po chwili, ale śmiało i z impetem przed grupę wyszedł siwowłosy mężczyzna w kolorowym kapeluszu. Jego niebieskie oczy zalśniły, jakby przez moment napełniły się łzami. Być może była to chwila wzruszenia, choć to twardziel z pokładami życiowego doświadczenia. Nie jedno widział, o niejednym słyszał. Być może trochę zaskoczony wizytą - wpatrywał się przede wszystkim w postać, która przybyła na czele orszaku. A była to postać iście królewsko okryta w błękitną szatę, w kolorze swoich oczu ledwie dostrzegalnych w bujnym zaroście w kolorze kości słoniowej. Opasany był ażurowym, szerokim pasem. Na jego prawym ramieniu lśniła pętla z korali spinająca szatę. Lewe ramię miał odsłonięte, a pod nim widać było fragment muskularnego torsu. Na jego bujnej czuprynie nie było widać żadnej korony, lecz mimo to wszyscy wiedzieli kim jest, bo w ręku dzierżył jednoznaczny atrybut władzy królewskiej nad wszelkimi wodami. Był to rodzaj broni białej używanej niegdyś przez rybaków do polowania na większe ryby i ośmiornice. Ten jednak miał w sobie moc potęgi, która mogła rozbijać skały i tworzyć źródła wód. Tenże trójząb mógł mieć tylko jednego władcę: Grecy nazywali go Posejdonem, zaś Rzymianie - Neptunem.

Nie wiadomo skąd i dokąd dzisiaj zmierzał. Świta Neptuna nie była dziś tak liczna jak zwykle. Zatrzymał się przed poczciwym, lecz nie starym mężczyzną, który przed momentem wystąpił przed grupę. Spojrzał na niego. W tej samej chwili bryza delikatnie smagnęła piękne, długie loki na głowie mężczyzny. Tych loków nie mógł schować żaden kapelusz. Neptun spojrzał w oczy mężczyzny. Poznał go. Neptun zbliżył się do niego. Położył swoją lewą dłoń na jego prawym ramieniu. Trwało to ledwie Chwilkę, a wydawało się jakby czas zatrzymał się na dłużej.

– Toż to poczciwy Topograf – rzekł Neptun – Co ty tutaj robisz? Kiedyż to ostatni raz cię widziałem? Szmat czasu minęło.

Pytań zapewne nasuwało się o wiele więcej, lecz przez chwilę słychać było tylko ciszę. Żaden z nich dokładnie nie pamiętał ostatniego spotkania. Miało ono miejsce prawie ćwierć wieku temu - brakowało tylko kilka dni do rocznicy tamtego spotkania, które na zawsze odmieniło życie Topografa. Neptun nie mógł się nadziwić, że przez tak długi okres czasu go nie widział, że ten włóczył się po jakiś górach, choć pamiętnego dnia 28 lipca Roku Pańskiego 1991 dostąpił zaszczytu wstąpienia do Braci Wodniackiej. Właśnie tamtego dnia po przejściu rytuału chrztu zgodnie z wodniacką tradycją nadane mu zostało imię Topograf. Kochał wodę, czy to było morze, jezioro, czy rzeka, lecz los przez ostatnie lata kierował go gdzieś wyżej, w Beskidy, Sudety, na tatrzańskie dwutysięczniki, a nawet w Himalaje. Stąd też przylgnął do niego przydomek „Nepal”. Nikt z jego towarzyszy nie wiedział i nawet nie przypuszczał, że niegdyś władcy mórz, oceanów i wszystkich innych wód nadali mu imię Topograf. Zwracali się do niego po prostu Rysiek.


Spotkanie po latach nad Wieprzem wydawało się jak ze snu. Grupa Topografa wpatrywała się z niedowierzaniem i z niejakim zdumieniem. Nikt jednak nie śmiał przetrzeć oczu, czy uszczypnąć się dla sprawdzenia czy to nie sen. Nikt nie mógł pojąć, że Władca Mórz i Oceanów zjawił się nad Wieprzem, stworzonym przez tak niekrólewskie stworzenie, jakim jest zwyczajny wieprz z gospodarstwa. Czasu jednak na przemyślenia nie dano im wiele, bo wtem Neptun rzucił to samo pytanie co wcześniej, choć nieco wyciszonym tonem, kierując je tym razem wprost do Topografa:

– Cóż to za zgraja pałęta się z tobą nad Wieprzem?
– Neptunie – zdecydowanym tonem odpowiedział Topograf – przyprowadziłem tą zgraję przed twe oblicze do chrztu wodniackiego.
– Hmmm... A nadadzą się? – upewniał się, choć ufał staremu wodniakowi – Czy przejdą katusze chrztu? – dodał lekko uniesionym głosem.
– Powinni dać radę.

Śmiertelnicy, stojący za Topografem wciąż niedowierzali w to co właśnie zaczynało się dziać. Zapewne myśleli, że takie rzeczy ogląda się wyłącznie na scenie teatralnej, czy na ekranie filmowym. Nagle sami stali się neofitami, którzy mają zostać poddani próbie, być może nawet dość brutalnej. Czy wytrzymają? Być może niektórzy z nich pomyśleli w tym momencie o ucieczce, ale ludzka ciekawość, albo jakaś magiczna siła nie pozwalała im cofnąć się nawet krok do tyłu. Przed nimi wielka próba, w wyniku której wodne bóstwa mają być im przychylne przy pokonywaniu dalszych kilometrów szlaku kajakowego.

Neptun, bóg wód, chmur i deszczu nie na co dzień pojawia się na śródlądziu ze swoim dworem. Wiedzą o tym nawet dzieci. Gdzieś tam w głębinach towarzyszą mu korsarze, którzy odeszli już na wieczną wachtę. Niekiedy Neptun gości na pokładach żaglowców i okrętów przybywając rydwanem ciągnionym przez hippokampy, trytony i ichtiocentaury. Często towarzyszą mu wtedy Nereidy uosabiające uroki wód. Otaczają syreny, konie morskie i węże morskie, nad którymi władze sprawuje jego piękna żona Salacja, jedna z najbardziej znanych nereid, bogini morza, utożsamiana z grecką Amfitrytą.

Salacja jest dzisiaj u boku Neptuna. Jej duże, ciemne źrenice emanują niezwyczajną serdecznością i opiekuńczością. Wszak już jej imię mówi, że jest „tą, która otacza świat”. Ta urodziwa nereida ma w sobie magiczne moce. Nie używa ich zbyt często, ale w razie potrzeby znika z jej twarzy subtelność i swą mocą jest w stanie przemieniać ludzi w morskie potwory. Ma szaty bardzo podobnie do szat Neptuna i wygląda dzięki nim niczym jego bliźniacza siostra, ale oczywiście nią nie jest. Ubrana jest w błękitną szatę przewieszona przez lewe ramię, a nie przez prawe jak Neptun. Szata spięta jest sznurem korali na ramieniu. W tali opasa ją ażurowy pas. W przeciwieństwie do rozwichrzonej fryzury Neptuna jej czarne włosy układają się w harmonijnym spokoju, a ich końce delikatnie ścielą się na ramionach.

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Często podczas ceremonii chrztów wodniackich Neptunowi pomaga starorzymska bogini kiełkującego zboża, królowa świata podziemnego Prozerpina. Jest ona często przedstawiana jako żona Neptuna, co jest jednak nieprawdą, bo wiadomym jest, że Neptun miał tylko jedną żonę. Nie wiadomo tak naprawdę kim Prozerpina była dla Neptuna. Być może wzięła się stąd, że marynarze i żeglarze chcieli widzieć w niej żonę Neptuna, albo kochankę i stąd pojawia się w jego orszaku. Tego dnia jednak jej nie było. Była natomiast Salacja, która w razie potrzeby mogła pomóc Neptunowi podjąć decyzję, czy doprowadzony przed jego oblicze neofita zasługuje na łaskę i zostanie przyjęty na Braci Wodniackiej.

Neptun obejrzał się na prawo, gdzie stała postać nie jednoznacznie kojarząca się z głębinami. Lekko uniósł trójząb w jej kierunku. Była to postać jakby z innej przestrzeni, ubrana w biały uniform, w białe buty sięgających niemal kolan i biały, półprzezroczysty czepiec na głowie. Oprócz czepca jego głowę zdobiła dziwaczna maska okularowa, choć być może to nie ozdoba, ale specjalizowany sprzęt służący ochronie oczu w głębinach, a może pomagając spojrzeć w głębię badanych neofitów. Asklepios dzierżył przerzuconą przez ramię tajemniczą, dużą torbę. Trudno powiedzieć, co w niej skrywał. Nawet Neptun nigdy nie był tego pewny.


– Asklepiosie, daj zapowiedź tego co się zaraz tutaj wydarzy – zwrócił się Neptun do zagadkowej postaci, wyjawiając wszystkim jej imię.

Postać Asklepiosa nie wyglądała jak postać li wyłącznie z wód. Wszak Asklepios to jeden z herosów sztuki medycznej zwany często Eskulapem. Ponoć sztuki tej nauczył go centaur Chiron, u którego wychowywał się w latach młodości. Donoszą, że Asklepios miał moc wskrzeszania zmarłych... dzięki tajemniczemu ziołu. Legendy mówią, że Asklepios pewnego razu udusił węża. Pojawił się wówczas inny wąż z ziołem w pysku, który podpełzł do martwego i podał mu to zioło. Zioło to sprawiło, że zabity wąż wrócił do świata żywych. Nim ten drugi wąż zdołał uciec, Asklepios wyrwał mu zioło z pyska i odtąd używał go do wskrzeszania zmarłych. To dzięki niemu udało się mu wskrzesić kilku zmarłych na statku Argo, którym Argonauci płynęli do Kolchidy po złote runo.

Spełniając wolę Neptuna, Asklepios rozciągnął trzymany w ręku zwój zapisany trzynastozgłoskowymi wersetami. Zwrócił się twarzą do neofitów, odczytując treść zwoju w tonie sędziowskiego wyroku. Poruszenie neofitów było coraz większe. Wzmagało się i pewnie dlatego nie każde słowo Asklepiosa nie było w stanie dotrzeć do ich świadomości.

– ...nie często się zdarza, by górski turysta, udawał kajakarza! – rzekł Asklepios z nutą zbulwersowania, po czym ciągnął dalej mowę przestrzegając – ...i może się zdarzyć, że nie jeden skona...

Gdy Asklepios zaczął czytać zwój na tyłach orszaku Neptuna również pojawiło się jakieś nerwowe poruszenie. Krzątały się tam diabły morskie, tak jakby chciały dać znać Neptunowi, że są gotowe do czynu. One wiedzą, że nie będzie chrztu wodniackiego bez ich udziału. Po za tym to jedyna okazja by stanąć w orszaku Neptuna. Taka okazja nadarza się tylko wtedy, gdy ten opuszcza swe wodne królestwo i staje na lądzie. Przydomek „morskie” jest bardzo mylący, bo diabły z natury boją się wody pod każdą postacią, nie tylko święconej, ale każdej, z oceanów, mórz, jak i rzek, bagien, czy sadzawek.

Zadaniem diabłów morskich jest doprowadzić neofitów do medyka, cyrulika, kucharza, a następnie przed oblicze Władcy Wód. Ledwie Asklepios skończył swój odczyt diabły ruszyły po pierwszą ofiarę. Diabłom często pomagają piraci. Tego dnia był też jeden taki zwany na lądzie Albertem, zaś na wodach... to się dopiero miało okazać, bo na tamtą chwilę nikt nie znał jego imienia z wód. Ów pirat miał nienaganną fryzurę, na której nie można było znaleźć bynajmniej ani jednego splątanego kosmyka włosów. Jego potężna sylwetka wyróżnia się na tle całej hałastry. Nic nie umykało jego uwadze, choć przepasane miał lewe oko. Co prawda u Władców Mórz piraci nie znajdują uznania (te ich niechlubne działania na morzach i oceanach), jednak podczas chrztu wodniackiego przydatni są diabłom i zwykle ochoczo im pomagają, bo też kto jak nie piraci mogą lepiej wiedzieć jak zahartować śmiałka do trudów wodniackiego żywota. Stąd piraci, podobnie jak diabły morskie, mają podczas chrztu wodniackiego jedyną okazję, aby zbliżyć się do dworu Neptuna.

Topograf.
Topograf.

Asklepios był gotowy do czynienia swej powinności. Za stół chirurgiczny służyć ma mu jak zwykle kajak odwrócony dnem do góry. Diabły ścigają kolejnych śmiałków, dla poddania ich odwiecznej tradycji oczyszczenia, przebadana i próbie przygotowującej na spotkanie z Władcą Wód. Opierających się diabły obwiązują sznurem. Neofici mieli tamtego dnia trochę szczęścia, bo na drodze oczyszczenia nie było cyrulika, który bezwzględnie stosuje lewatywę i inne wymyślne zabiegi. Nie było też fryzjera, który depiluje i goli neofitów. Jednak Asklepios świetnie znał te fachy. Jeśli była taka potrzeba, to sięgał nawet po zabiegi mrożące krew w żyłach, o których lepiej nie pisać.

Została jeszcze jedna kwestia zanim neofita mógł stanąć przed obliczem Neptuna. Znał ją doskonale Topograf i podjął się osobiście ceremoniału przybijania na dupach neofitów pieczątek. Zapewne chrzczeni wodniacy nie zdawali sobie sprawy z tego, jak wielkiego zaszczytu dostąpili tamtego dnia, bo nie dość, że pieczątki na ich dupach przybijał osobiście człowiek legenda, zwany kiedyś pierwszym wiosłem Peerelu, to czyni to wiosłem autentycznie historycznym, o jakże wielkiej wartości nie tylko sentymentalnej. Nie ma już na świecie takich wioseł.

Po katorżniczych testach neofita stawał przed Neptunem. Pozostawało jeszcze tylko sprawdzenie odporności na chorobę morską. Zwykle to osobisty kucharz Neptuna podaje w tym celu przysmaki ze stołu biesiadnego Neptuna. Tamtego dnia to jednak Neptun osobiście postanowił sprawdzić wartość przyszłych wodniaków. Wszak on najlepiej wie co najlepsze z jego stołu. I dzięki temu kolejnego zaszczytu dostąpiła grupa szczurów lądowych, ale ta grupa warta jest tego, bo przecież składa się z ludzi nader wyjątkowych. Na tą okazję Neptun zabrał coś niespotykanego na lądzie - najznamienitszą delicję wśród trunków wytwarzany w głębinach, zwany napojem Neptuna. Zadziwia największych smakoszy, którzy mają okazję go skosztować. Dla nich to ostatni sprawdzian, po którym nic już nie będzie tak samo smakowało jak kiedyś.

To nie zawsze się zdarza, ale tamtego dnia próbę przeszli wszyscy neofici zgromadzeni nad Wieprzem, a łaskawy Neptun doniośle ogłaszał: w dniu 4 czerwca AD 2016 dostąpiłeś zaszczytu przyjęcia do braci wodniackiej, przechodząc próbę oraz katusze Chrztu Wodniackiego, przeprowadzonego zgodnie z wodniacką tradycją i wedle przyjętego rytuału. Tamtego dnia do Braci Wodniackiej dołączyły 42 osoby, otrzymawszy Akt Chrztu Wodniackiego, wodniackie imię i pamiątkowy znaczek.


POCZTÓWKOWY KALEJDOSKOP
Chrzest Wodniacki. Najada.
Chrzest Wodniacki. Halia.
Chrzest Wodniacki. Apeliotes.
Chrzest Wodniacki. Sztormek.
Chrzest Wodniacki. Dafne.
Chrzest Wodniacki. Taumas.
Chrzest Wodniacki. Talassa.
Chrzest Wodniacki. Eunike.
Chrzest Wodniacki. Apollin.
Chrzest Wodniacki. Acheloos.
Chrzest Wodniacki. Kimodoke.
Chrzest Wodniacki. Pisinoe.
Chrzest Wodniacki. Agalope.
Chrzest Wodniacki. Ocypete.
Chrzest Wodniacki. Zefir.
Chrzest Wodniacki. Eryteja.
Chrzest Wodniacki. Pontos.
Chrzest Wodniacki. Aretuza.
Chrzest Wodniacki. Alfejos.
Chrzest Wodniacki. Rode.
Chrzest Wodniacki. Leukozja.
Chrzest Wodniacki. Hekate.
Chrzest Wodniacki. Forkos.
Chrzest Wodniacki. Wicherek.
Chrzest Wodniacki. Menippa.
Chrzest Wodniacki. Helios.
Chrzest Wodniacki. Leukotea.
Chrzest Wodniacki. Melpomene.
Chrzest Wodniacki. Tetyda.
Chrzest Wodniacki. Aello.
Chrzest Wodniacki. Skylla.
Chrzest Wodniacki. Ajgle.
Chrzest Wodniacki. Irys.
Chrzest Wodniacki. Kelajno.
Chrzest Wodniacki. Charybda.
Chrzest Wodniacki. Asklepios.
Chrzest Wodniacki. Glaukos.
Chrzest Wodniacki. Hesperetuza.
Chrzest Wodniacki. Okeanos.
Chrzest Wodniacki. Ketos.
Chrzest Wodniacki. Salacja.
Chrzest Wodniacki. Neptunus.

Po ceremoniale Chrztu Wodniackiego wszyscy w końcu mogli udać się na posiłek z grilla i odpocząć nad brzegiem rzeki. Potem czekał nas dalszy spław rzeką, aż do Szczebrzeszyna. Rzeka nie wydawała się już taka dzika, na zakolach i meandrach rzeki kajak „słuchał” jak nigdy dotąd. Kaskada z wodospadem o 70-centymetrowej wysokości była jak krok po stopniach schodów. Wypłynęliśmy na obszar otwarty, gdzie drzewa nie przysłaniały słońca. Wodnym szlakiem dopłynęliśmy do Szczebrzeszyna, gdzie koło młyna czekał Jan. Oddaliśmy wypożyczone kajaki i pożegnaliśmy się: do zobaczenia zaś.

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).

Spływ Wieprzem (Obrocz-Szczebrzeszyn).


Młyn w Szczebrzeszynie.
Młyn w Szczebrzeszynie.

Chrząszcz w Szczebrzeszynie.
Chrząszcz w Szczebrzeszynie.


Królewska para.
Królewska para w krainie jodły, buka i tarpana.
Trudno jeszcze uwierzyć w to co przeżyliśmy. Spotkanie na wodnym szlaku wydaje się snem na jawie, choć było rzeczywiste. Doznaliśmy czegoś niezwykłego na roztoczańskim wodnym szlaku. Dostaliśmy to czego nam trzeba było, tego o co pytał Stanisław Jachymek w Guciowie, pod koniec pierwszego dnia roztoczańskiej wyprawy:
Czasu na ciszę
Czasu na zdziwienie
Może nam trzeba?
Tego właśnie nam trzeba było i tym właśnie obdarowało nas Roztocze.

Do zobaczenia na wodnych szlakach!






LINKI DO INNYCH OPISÓW ROZTOCZAŃSKIEJ WYPRAWY:
Wieprz: Bondyrz - Guciów


Udostępnij:

1 komentarz:

  1. Cóż za opowieść, cóż za historia! W terenach tych byłam nieraz, aczkolwiek w Wieprzu jedynie nogi moczyłam. Pozdrawiam z lądu

    OdpowiedzUsuń

Popularne posty (ostatnie 30 dni)

Etykiety

Archiwum bloga

Translator

Liczba wyświetleń

Stali bywalcy

Odbiorcy

Smaki Karpat

Wołoskimi śladami

Mapę miej zawsze ze sobą

Zapamiętaj !
NUMER RATUNKOWY
W GÓRACH
601 100 300

Niezastąpiony na GSS

Przewodnik „Główny Szlak Sudecki”. Jest to bogate kompendium wiedzy o najdłuższym szlaku w Sudetach, zawierające opisy przebiegu szlaku ze szczegółowymi mapami, czasami przejść i profilami wysokościowymi oraz namiarami do schronisk. Zawarto w nim również mnóstwo opisanych atrakcji, ciekawostek oraz niezliczoną ilość barwnych fotografii.
W tej jednej publikacji mamy wszystko to co potrzebne turyście przemierzającemu Główny Szlak Sudecki.

Główny Szlak Beskidzki

21-23.10.2016 - wyprawa 1
Zaczynamy gdzie Biesy i Czady,
czyli w legendarnych Bieszczadach

BAZA: Ustrzyki Górne ODCINEK: Wołosate - Brzegi Górne
Relacje:
13-15.01.2017 - Bieszczadzki suplement do GSB
Biała Triada z Biesami i Czadami
BAZA: Ustrzyki Górne
Relacje:
29.04.-2.05.2017 - wyprawa 2
Wielka Majówka w Bieszczadach
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Brzegi Górne - Komańcza
Relacje:
16-18.06.2017 - wyprawa 3
Najdziksze ostępy Beskidu Niskiego
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Komańcza - Iwonicz-Zdrój
Relacje:
20-22.10.2017 - wyprawa 4
Złota jesień w Beskidzie Niskim
BAZA: Iwonicz ODCINEK: Iwonicz-Zdrój - Kąty
Relacje:
1-5.05.2018 - wyprawa 5
Magurskie opowieści
i pieśń o Łemkowyni

BAZA: Zdynia ODCINEK: Kąty - Mochnaczka Niżna
Relacje:
20-22.07.2018 - wyprawa 6
Ziemia Sądecka
BAZA: Krynica-Zdrój ODCINEK: Mochnaczka Niżna - Krościenko nad Dunajcem
Relacje:
7-9.09.2018 - wyprawa 7
Naprzeciw Tatr
BAZA: Studzionki, Turbacz ODCINEK: Krościenko nad Dunajcem - Rabka-Zdrój
Relacje:
18-20.01.2019 - wyprawa 8
Zimowe drogi do Babiogórskiego Królestwa
BAZA: Jordanów ODCINEK: Rabka-Zdrój - Krowiarki
Relacje:
17-19.05.2019 - wyprawa 9
Wyprawa po wschody i zachody słońca
przez najwyższe partie Beskidów

BAZA: Markowe Szczawiny, Hala Miziowa ODCINEK: Krowiarki - Węgierska Górka
Relacje:
22-24.11.2019 - wyprawa 10
Na śląskiej ziemi kończy się nasza przygoda
BAZA: Równica ODCINEK: Węgierska Górka - Ustroń
Plan wyjazdu:
    [ZAPISY]

GŁÓWNY SZLAK WSCHODNIOBESKIDZKI
termin 1. wyprawy: 6-15 wrzesień 2019
odcinek: Bieszczady czyli...
od Przełęczy Użockiej do Przełeczy Wyszkowskiej
    [ZAPISY]

Koszulka Beskidzka

Niepowtarzalna, z nadrukowanym Twoim imieniem na sercu - koszulka „Wyprawa na Główny Szlak Beskidzki”.
Wykonana z poliestrowej tkaniny o wysokim stopniu oddychalności. Nie chłonie wody, ale odprowadza ją na zewnątrz dając wysokie odczucie suchości. Nawet gdy pocisz się ubranie nie klei się do ciała. Wilgoć łatwo odparowuje z niej zachowując jednocześnie komfort cieplny.

Główny Szlak Beskidu Wyspowego


ETAP DATA, ODCINEK
1
19.11.2016
[RELACJA]
Szczawa - Jasień - Ostra - Ogorzała - Mszana Dolna
2
7.01.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Potaczkowa - Rabka-Zdrój
3
18.02.2017
[RELACJA]
Rabka-Zdrój - Luboń Wielki - Przełęcz Glisne
4
18.03.2017
[RELACJA]
Przełęcz Glisne - Szczebel - Kasinka Mała
5
27.05.2017
[RELACJA]
Kasinka Mała - Lubogoszcz - Mszana Dolna
6
4.11.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Ćwilin - Jurków
7
9.12.2017
[RELACJA]
Jurków - Mogielica - Przełęcz Rydza-Śmigłego
8
20.01.2018
[RELACJA]
Przełęcz Rydza-Śmigłego - Łopień - Dobra
9
10.02.2018
[RELACJA]
Dobra - Śnieżnica - Kasina Wielka - Skrzydlna
10
17.03.2018
[RELACJA]
Skrzydlna - Ciecień - Szczyrzyc
11
10.11.2018
[RELACJA]
Szczyrzyc - Kostrza - Tymbark
12
24.03.2019
[RELACJA]
Tymbark - Kamionna - Żegocina
13
14.07.2019
[RELACJA]
Żegocina - Łopusze - Laskowa
14
22.09.2019
[ZAPISY]
Laskowa - Sałasz - Męcina
15
. .
[w przygotowaniu]
Męcina - Jaworz - Limanowa
16
. .
[w przygotowaniu]
Limanowa - Łyżka - Pępówka - Łukowica
17
. .
[w przygotowaniu]
Łukowica - Ostra - Ostra Skrzyż.
18
. .
[w przygotowaniu]
Ostra Skrzyż. - Modyń - Szczawa

Małopolski Szlak Papieski


TRASA GŁÓWNA
ETAP DATA, ODCINEK
1
12.03.2016
[RELACJA]
Kalwaria Zebrzydowska - Gorzeń Górny
2
9.04.2016
[RELACJA]
Gorzeń Górny - Wadowice - Ponikiew
3
14.05.2016
[RELACJA]
Ponikiew - Groń JPII - Leskowiec - Hucisko
4
1.10.2016
[RELACJA]
Hucisko - Zawoja - Skawica Górna
5
2.10.2016
[RELACJA]
Skawica Górna - Polica - Przełęcz Krowiarki
6
9.04.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki - Zubrzyca Górna - Przełęcz Bory
7
20.05.2017
[RELACJA]
Przełęcz Bory - Ludźmierz - Nowy Targ
8
24.09.2017
[RELACJA]
Nowy Targ - Turbacz - Rzeki
9
27.01.2018
[RELACJA]
Rzeki - Gorc - Ochotnica Dolna
10
17.02.2018
[RELACJA]
Ochotnica Dolna - Lubań - Krościenko nad Dunajcem
11
28.04.2018
[RELACJA]
Krościenko nad Dunajcem - Przysietnica
12
1.12.2018
[RELACJA]
Przysietnica - Stary Sącz

TRASY SPECJALNE
nr 1
1
7.05.2016
[RELACJA]
Kraków, Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”
nr 2
1
10.03.2018
[RELACJA]
Kraków, Pałac Arcybiskupi

TRASY WARIANTOWE
I - Beskid Makowski
1
. .
[w przygotowaniu]
Kalwaria Zebrzydowska – Lanckorońska Góra – Sułkowice
2
. .
[w przygotowaniu]
Sułkowice – Barnasiówka – Myślenice
3
. .
[w przygotowaniu]
Myślenice – Uklejna – Myślenice Zarabie
II - Beskid Żywiecki
1
5/6.08.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki – Babia Góra – Przełęcz Krowiarki
III - Pasmo Podhalańskie, Gorce, Beskid Makowski i Wyspowy
1
20.10.2018
[RELACJA]
Harkabuz – Rabska Góra – Rabka-Zdrój
2
15.12.2018
[RELACJA]
Rabka-Zdrój – Luboń Wielki – Przełęcz Glisne
3
12.01.2019
[RELACJA]
Przełęcz Glisne – Szczebel – Kasinka Mała
4
24.02.2019
[RELACJA]
Kasinka Mała – Lubogoszcz – Kasina Wielka
5
. .
[w przygotowaniu]
Kasina Wielka – Śnieżnica – Przełęcz Gruszowiec
6
. .
[w przygotowaniu]
Przełęcz Gruszowiec – Ćwilin – Jurków
7
. .
[w przygotowaniu]
Jurków – Mogielica – Jasień – Przełęcz Przysłop
IV - Beskid Wyspowy
1
6.05.2017
[RELACJA]
Mogielica – Przełęcz Słopnicka
2
29.10.2017
[RELACJA]
Przełęcz Słopnicka – Łukowica
3
18.11.2017
[RELACJA]
Łukowica – Miejska Góra
V - Beskid Wyspowy
1
19.11.2016
[RELACJA]
Jasień - Mszana Dolna
VI - Podhale
1
25.03.2017
[RELACJA]
Ludźmierz - Ząb
2
26.03.2017
[RELACJA]
Ząb - Kiry
VII - Tatry
1
2.04.2016
[RELACJA]
Kiry - Dolina Jarząbcza
2
29.10.2016
[RELACJA]
Polana Huciska - Polana Strążyska
3
3.12.2016
[RELACJA]
Polana Strążyska - Kuźnice
4
21.01.2017
[RELACJA]
Kuźnice - Wiktorówki - Palenica Białczańska
5
25.02.2017
[RELACJA]
Palenica Białczańska - Morskie Oko
VIII - Gorce
1
17.09.2016
[RELACJA]
Turbacz - Studzionki
2
18.09.2016
[RELACJA]
Studzionki - Lubań
IX - Beskid Sądecki
1
5.08.2018
[RELACJA]
Dzwonkówka – Tylmanowa
X - Beskid Sądecki, Beskid Niski
-
. .
[w opracowaniu]
Stary Sącz – Magura Wątkowska

Fascynujący świat krasu

25-27 lipca 2014 roku
Trzy dni w Raju... Słowackim Raju
Góry piękne są!
...można je przemierzać w wielkiej ciszy i samotności,
ale jakże piękniejsze stają się, gdy robimy to w tak wspaniałym towarzystwie – dziękujemy Wam
za trzy niezwykłe dni w Słowackim Raju,
pełne serdeczności, ciekawych pogawędek na szlaku
i za tyleż uśmiechu.
24-26 lipca 2015 roku
Powrót do Słowackiego Raju
Powróciliśmy tam, gdzie byliśmy roku zeszłego,
gdzie natura stworzyła coś niebywałego;
gdzie płaskowyże pocięły rokliny,
gdzie Spisza i Gemeru łączą się krainy;
by znów wędrować wąwozami dzikich potoków,
by poczuć na twarzy roszące krople wodospadów!
To czego jeszcze nie widzieliśmy – zobaczyliśmy,
gdy znów w otchłań Słowackiego Raju wkroczyliśmy!


19-21 sierpnia 2016 roku
Słowacki Raj 3
Tam gdzie dotąd nie byliśmy!
Przed nami kolejne trzy dni w raju… Słowackim Raju
W nieznane nam dotąd kaniony ruszymy do boju
Od wschodu i zachodu podążymy do źródeł potoków
rzeźbiących w wapieniach fantazję od wieków.
Na koniec pożegnalny wąwóz zostanie na południu,
Ostatnia droga do przebycia w ostatnim dniu.

           I na całe to krasowe eldorado
spojrzymy ze szczytu Havraniej Skały,
           A może też wtedy zobaczymy
to czego dotąd nasze oczy widziały:
           inne słowackie krasy,
próbujące klasą dorównać pięknu tejże krainy?
           Niech one na razie cierpliwie
czekają na nasze odwiedziny.

7-9 lipca 2017 roku
Słowacki Raj 4
bo przecież trzy razy to za mało!
Ostatniego lata miała to być wyprawa ostatnia,
lecz Raj to kraina pociągająca i w atrakcje dostatnia;
Piękna i unikatowa, w krasowe formy bogata,
a na dodatek zeszłego roku pojawiła się w niej ferrata -
przez dziki Kysel co po czterdziestu latach został otwarty
i nigdy dotąd przez nas jeszcze nie przebyty.
Wspomnień czar ożywi też bez większego trudu
fascynujący i zawsze urzekający kanion Hornadu.
Zaglądnąć też warto do miasta mistrza Pawła, uroczej Lewoczy,
gdzie w starej świątyni świętego Jakuba każdy zobaczy
najwyższy na świecie ołtarz, wyjątkowy, misternie rzeźbiony,
bo majster Paweł jak Wit Stwosz był bardzo uzdolniony.
Na koniec zaś tej wyprawy - wejdziemy na górę Velka Knola
Drogą niedługą, lecz widokową, co z góry zobaczyć Raj pozwala.
Słowacki Raj od ponad stu lat urodą zniewala człowieka
od czasu odkrycia jej przez taternika Martina Rótha urzeka.
Grupa od tygodni w komplecie jest już zwarta i gotowa,
Kaniony, dzikie potoki czekają - kolejna rajska wyprawa.


Cudowna wyprawa z cudownymi ludźmi!
Dziękujemy cudownym ludziom,
z którymi pokonywaliśmy dzikie i ekscytujące szlaki
Słowackiego Raju.
Byliście wspaniałymi kompanami.

Miało być naprawdę po raz ostatni...
Lecz mówicie: jakże to w czas letni
nie jechać znów do Słowackiego Raju -
pozwolić na zlekceważenie obyczaju.
Nawet gdy niemal wszystko już zwiedzone
te dzikie kaniony wciąż są dla nas atrakcyjne.
Powiadacie też, że trzy dni w raju to za krótko!
skoro tak, to czy na cztery nie będzie zbyt malutko?
No cóż, podoba nam się ten kras,
a więc znów do niego ruszać czas.
A co wrzucimy do programu wyjazdu kolejnego?
Może z każdego roku coś jednego?
Niech piąty epizod w swej rozciągłości
stanie się powrotem do przeszłości,
ruszajmy na stare ścieżki, niech emocje na nowo ożyją
gdy znów pojawimy się w Raju z kolejną misją!

15-18 sierpnia 2018 roku
Słowacki Raj 5
Retrospekcja
Suchá Belá - Veľký Sokol -
- Sokolia dolina - Kyseľ (via ferrata)

Koszulka wodniacka

Łemkowyna

- etap 1 -

18-20 wrzesień 2015
Beskid Niski
WSCHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 2 -

16-18 październik 2015
Beskid Sądecki, Pieniny
ZACHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 3 -

29-31 styczeń 2016
Beskid Niski
ŚRODKOWA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 4 -

22-24 kwiecień 2016
Beskid Niski, Bieszczady
WSCHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 5 -

21-23 lipiec 2017
Beskid Niski
ZACHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA
WATRA ŁEMKOWSKA w ZDYNI



Geocache

Tatrzańska rodzinka

Wspomnienie


519 km i 18 dni nieustannej wędrówki
przez najwyższe i najpiękniejsze partie polskich Beskidów
– od kropki do kropki –
najdłuższym górskim szlakiem turystycznym w Polsce


Dorota i Marek Szala
Główny Szlak Beskidzki
- od kropki do kropki -

WYRÓŻNIENIE
prezentacji tego pasjonującego przedsięwzięcia na



za dostrzeżenie piękna wokół nas.

Dziękujemy i cieszymy się bardzo,
że nasza wędrówka Głównym Szlakiem Beskidzkim
nie skończyła się na czerwonej kropce w Ustroniu,
ale tak naprawdę doprowadziła nas aż na
Navigator Festival 2013.

Z pamiętnej wędrówki...

Po drugiej stronie Tatr, czyli na grani Niżnych Tatr

Na drogę zabieramy tylko trochę jedzenia i wody,
dobre buty, ciepły łach, szczyptę odwagi i chęci pokłady.
Na tą wędrówkę krainą nam nieznaną,
przez dziką przyrodę nieujarzmioną,
matka natura niech da nam warunki wymarzone,
a niedźwiedzie, wilki niech będą spokojne i najedzone.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

Podążać będziemy w stronę zachodzącego słońca,
by przed zmierzchem w jego czerwieni utulić lica.
Zaś zbudzić się pełni sił porannym brzaskiem,
a potem pchani porannym, ciepłym promykiem
ruszyć dalej przed siebie, tak jak wczoraj znów na zachód;
ufni naturze, że nie rzuci nam pod nogi żadnych przeszkód.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

DZIEŃ 0: 1.07.2014
Na start...
DZIEŃ 1: 2.07.2014
Telgárt
   - Útulňa Andrejcová
DZIEŃ 2: 3.07.2014
Útulňa Andrejcová
   - Čertovica
DZIEŃ 3: 4.07.2014
Čertovica
   - Chata Štefánika
DZIEŃ 4: 5.07.2014
Chata Štefánika
   - Útulňa Ďurková
DZIEŃ 5: 6.07.2014
Útulňa Ďurková
   - Donovaly

Napisz do nas