Dziennik wypraw i przystań przed kolejną wędrówką.

MSP TW-03, etap 1: Rabska Góra

Ilekroć mam możność udać się w góry i podziwiać górskie krajobrazy,
dziękuję Bogu za majestat i piękno stworzonego świata.

JP II, Les Combes, Przemówienie na Anioł Pański 11.07.1999 r.

TRASA:
Harkabuz Raba Wyżna Rabska Góra (783 m n.p.m.) Piątkowa Góra Rabka-Zdrój

OPIS:
Jest tak nie często uczęszczany, również przez nas, choć byliśmy tu ostatni raz raczej niedawno, gdy pokonywaliśmy trasę główną Małopolskiego Szlaku Papieskiego. Na Przełęcz pod Harkabuzem wjeżdżamy o godzinie 9.20. Leży ona w grzbiecie Beskidu Orawsko-Podhalańskiego biegnącego od Przełęczy Spytkowickiej do Żeleźnicy. Jest to grzbiet niepozorny i niewysoki, i może zaskakiwać, że właśnie nim przechodzi Wielki Europejski Dział Wodny, między zlewiskami Adriatyku, Morza Czarnego i Morza Śródziemnego, a zlewiskami Morza Bałtyckiego, Morza Północnego oraz rzek wpadających bezpośrednio do Atlantyku. Grzbietem tym poprowadzona była też dawna granica polsko-węgierska.

Na Przełęcz pod Harkabuzem wyjechaliśmy asfaltową drogą z Raby Wyżnej. Droga ta prowadzi do wsi Harkabuz. Wybudowana została ona w latach 60-tych XX wieku, a wpierw pokryta była kostką brukową. Dopiero w 2005 roku położono na niej nawierzchnię asfaltową i odtąd nosi ona nazwę Drogi Solidarności. Nazwano ją tak dla uczczenia pamięci chodzących tędy kurierów z okresu II wojny światowej, a także szlaków papieskich. Uroczyste otwarcie Drogi Solidarności odbyło się z udziałem u prezydenta Lecha Wałęsy i premiera Kazimierza Marcinkiewicza, zaś jej poświęcenia dokonali pochodzący z tych okolic: kardynał Stanisław Dziwisz i biskup Jan Szkodoń. Na przełęczy ustawiono głaz pamiątkowy i tablicę informacyjną. Jest też wiata turystyczna.

Głaz z pamiątkową tablicą na Przełęczy pod Harkabuzem.

Przełęcz styka się z niskimi chmurami. Chłód z nich bije i wilgoć. Nieco lepszej spodziewaliśmy się pogody, lecz na wędrówkę taka jest dobra. Niebieskim szlakiem idącym grzbietem pasma kierujemy się na południe, by odszukać początek szlaku żółtego. Wnet go odnajdujemy we mgle. Żółty szlak kieruje nas na wschód, a po chwili na północny wschód i schodzi zalesionym stokiem do doliny Raby. O godzinie 9.45 mijamy zabudowaną wiatkę stojącą przy skrzyżowaniu kilku dróg. Miejsce to nosi nazwę Trzy Kamienie. Schodzimy dalej drogą leśną pokrytą warstwą opadłych liści. Wkrótce też szlak zaczyna wychodzić na bardziej odkryte stoki, porośnięte trawami i gęstymi zagajnikami. Za domkiem letniskowym droga wyraźnie schodzi już do doliny, a na stokach Rabskiej Góry widać już liczne zabudowania, a także krzyż koło którego będziemy przechodzić.

Za polanką ze składowiskiem ściętych drzew odbijamy na dróżkę odchodzącą w prawo. Wkrótce idziemy skrajem lasu. Po prawej stoki pokryte są halami. Dalej trafiamy znów na ciąg zagajników tworzący nad naszą drogą swoisty korytarz. Wkrótce mijamy starą szopę stojącą z prawej, za którą znów wychodzimy na otwarty stok pokryty łąkami. Trochę przejaśnia się i pokazuje się przed nami zarys Rabskiej Góry wznoszącej się po drugiej stronie doliny Raby.

Gdzieś na początku szlaku.
We mgle, gdzieś na początku szlaku.

Skrzyżowanie dróg.
Skrzyżowanie dróg.

Obszar młodników.
Obszar młodników.

Odejście szlaku z drogi leśnej.
Odejście szlaku z drogi leśnej.

Dróżka między świerkami.
Dróżka między świerkami.

Pod baldahimem drzew liściastych.
Pod baldachimem drzew liściastych.

Na skraju lasu.
Na skraju lasu.

Swoisty korytarz z młodników.
Swoisty korytarz z młodników.

Las przerzedza się.

Przed nami widoczna jest Rabska Góra.
Wychodzimy na łąki. Przed nami widoczna jest Rabska Góra.

Chaber łąkowy (Centaurea jacea L.).
Chaber łąkowy (Centaurea jacea L.).

Raba w Rabie Wyżnej.

O godzinie 10.50 jesteśmy nad Rabą. Wieś Raba Wyżna kryje się w dolinie rzeki Raby. Otoczona jest podhalańskimi pagórami oraz skrajem Gorców. Szlak wiedzie wzdłuż koryta Raby przez blisko kilometr. Zbliżamy się do centrum Raby Wyżnej. Raba Wyżna jest starą wsią. Pierwsze informacje o niej (jako Raba) znajdują się w rejestrach poborowych Królestwa Polskiego z 1581 roku, a wynika z nich, że wieś należała do dóbr kasztelana krakowskiego Wawrzyńca Spytka Jordana herbu Trąby. Pod koniec XVI wieku przeszła we władanie rodziny Sierakowskich herbu Ogończyk, po nich wieś przeszła w dzierżawę rodziny Wilkoszewskich herbu Sariusz, zaś od 1885 roku do rodziny Zduniów, rodziny inteligenckiej o chłopskich korzeniach, wywodzącej się z miejscowości Pcim koło Myślenic.

Z lewej mijamy Pałac Głowińskich zaprojektowany został dla młodego dziedzica rabiańskiego dr Jana Zdunia. Został wzniesiony w latach 1900-1902. Jest on obecne wpisany do rejestru zabytków kultury (od 1985 roku). Zaraz za pałacem mamy kościół św. Stanisława Biskupa. Pierwszy kościół w tym miejscu zbudowana około 1580 roku. Była to budowla drewniana, która w 1665 roku został zastąpiony kościołem murowanym. W latach 40-tych XIX wieku został on rozbudowany do wyglądu obecnego.

Pałac Głowińskich.

„W Rabie nauczyłem się czytać i pisać. Tu są moje korzenie” - napisał będący wtedy arcybiskupem Stanisław Dziwisz w księdze pamiątkowej wydanej z okazji 100-lecia liceum i gimnazjum w Nowym Targu, gdzie zdał maturę. Dziś w Rabie Wyżnej mieszka bliska rodzina kardynała Stanisława Dziwisza. Po maturze młody Staszek Dziwisz nie przyznał się nawet rodzinie, że wybiera się do seminarium. Obawiał się, że jeśli się nie dostanie, to ludzie wezmą go na języki, zaś rodzinie będzie przykro. Dzięki tej wrodzonej dyskrecji przez prawie 40 lat był znakomitym sekretarzem i powiernikiem Karola Wojtyły jako biskupa, kardynała i papieża. Ta wędrówka poprowadzi nas śladami Stanisława Dziwisza, sekretarza i kapelana arcybiskupa metropolity krakowskiego Karola Wojtyły oraz osobistego sekretarza papieża Jana Pawła II. Na rodzinnym domu Dziwisza w Rabie Wyżnej umieszczono tablicę upamiętniającą dzień 13 czerwca 1977 roku, kiedy gościł w tym domu kardynał Wojtyła.

Gdy w październiku 1978 roku ksiądz Dziwisz odprowadzał kardynała Wojtyłę do watykańskiej bramy na konklawe, zapewne nie przypuszczał, że przyjdzie mu pozostać w Watykanie na wiele lat. Po wyborze na papieża kardynał powiedział do niego: „Stasiu, a ty się teraz dziwisz, czy ty się nie dziwisz?”. Podczas tej wędrówki nawiążemy do różnych wydarzeń z życia kardynała i papieża, blisko których był również dyskretny ksiądz.

Stacja kolejowa „Raba Wyżna”.
Stacja kolejowa „Raba Wyżna”.

Mija godzina jedenasta. Zatrzymujemy się na półgodzinki w cukierni. Nie mamy na dzisiejszej trasie schroniska i tym razem cukiernia staje się przystankiem kawowym. O godzinie 11.30 przekraczamy Rabę, następnie ruchliwą szosę (drogę wojewódzką nr 958), za którą po stopniach wychodzimy na dworzec kolejowy. Przechodzimy przez tory, za nimi skręcamy w prawo w alejkę, zaraz potem w lewo na ścieżkę, którą łatwo przeoczyć. Prowadzi w górę stoku Rabskiej Góry przez sad, wzdłuż pól i obok domów. Powyżej ostatnich domostw wschodzimy na widokowe partie wzniesienia, przez które prowadzi nas teraz droga jezdna wyłożona betonowymi płytami. Przed lasem stoi krzyż jubileuszowy postawiony w 2000 roku, będący repliką krzyża na Giewoncie. Został on poświęcony przez ówczesnego biskupa pomocniczego archidiecezji krakowskiej kardynała Kazimierza Nycza. Przy drodze prowadzącej do krzyża mijaliśmy stacje drogi krzyżowej, która rozpoczyna się przy kościele św. Stanisława Biskupa.

Widok na Rabę Wyżną.
Widok na Rabę Wyżną.

Podejście na Rabską Górę.
Podejście na Rabską Górę.

Owce.
Owce.
Owce.

Krzyż milenijny na Rabskiej Górze.
Krzyż milenijny na Rabskiej Górze.

Stok Rabskiej Góry z widokiem na Rabę Wyżną.
Stok Rabskiej Góry z widokiem na Rabę Wyżną.

Chmury podniosły się wyżej i mamy ładną panoramę doliny Raby. Przy lepszej przejrzystości widzielibyśmy rozciągające się dalej Pasmo Policy i Babią Górę. Widać tylko silnie zamglone rysy tych gór. Nieopodal pasą się owieczki, panuje błogi spokój. Sobota na wsi kojarzy nam się z odgłosami prac przy domostwach, odgłosami pilarek, czy kosiarek, lecz tutaj dzisiejszego dnia panuje cisza.

Po przerwie przy krzyżu milenijnym około godziny 12.00 ruszamy dalej i wchodzimy do lasu. Droga gruntowa prowadzi między drzewami pozbywającymi się liści. Barwy jesienne są jeszcze dość bogate, lecz niedługo już pozostanie w lesie tylko zieleń świerków. Znikną żółcie, brązy i czerwienie, opadną pod drzewa, a potem przykryje je biały śnieg.

Krzyż milenijny na Rabskiej Górze.
Krzyż milenijny na Rabskiej Górze.

O godzinie 12.20 wchodzimy na górny skraj polanki. W jej centralnej części stoi drewniana kaplica poświęcona św. Hubertowi. Ogrodzona jest drewnianym płotem. Została ona ufundowana w 2015 roku z okazji rocznicy 55-lecia powstania Koła Łowieckiego „Głuszec” w Nowym Targu, a poświęcona jest pamięci myśliwych z tego koła, którzy odeszli do „Krainy Wiecznych Łowów” przyłączając się do św. Huberta - jak pisze na tablicy informacyjnej. Powyżej kaplicy przy drodze leży głaz z przytwierdzoną tablicą. Jest na niej napisane, że jest to Polana Ojca Świętego Jana Pawła II, zaś nazwę tą nadano w roku kanonizacji i obchodów 90-lecia Lasów Państwowych. Za polaną mamy miejsce do odpoczynku z ławami. Korzystamy z nich. Polanę opuszczamy o godzinie 12.45.

Kaplica św. Huberta.
Kaplica św. Huberta.

Kaplica św. Huberta.
Kaplica św. Huberta.
Kaplica św. Huberta.

Kaplica św. Huberta.

Utwardzona droga prowadzi dalej, schodząc wkrótce z grzbietu do Sieniawy. Przechodzimy sobie odejście szlaku na szczyt Rabskiej Góry. Musimy zawrócić. Szlak jest wyjątkowo słabo oznakowany. Należało niedaleko za polaną skręcić na lewo, ale to nic - przecież wybraliśmy się na tą wycieczkę, aby połazić sobie trochę. Na szczyt Rabskiej Góry docieramy o godzinie 13.15.

Rabska Góra (783 m n.p.m.) to szczyt leżący w Gorcach. Jest całkowicie zalesiony. Stoi na nim kamień milenijny z napisem „Chwała na wysokości Bogu – Sursum Corda”. Kamień osadzony jest w kopczyku kamieni, a u jego podnóża umieszczono tablicę z rysunkiem mitry i napisami „Ciebie Boga wychwalamy - W 25 rocznicę Pontyfikatu Jana Pawła II – Anno Domini 16 X 2003”.

Rabska Góra (783 m n.p.m.) i pamiątkowy obelisk.

Droga zejścia ze szczytu ciasno przebija się przez las, lecz po chwili wyprowadza na polanę. Droga przecina polanę, zaś znaki szlaku odchodzą jej skrajem na prawo. to mylące, bo po prawej też jest droga, ale to fantazja znakarza. Szlak prowadzi na przeciwległy skraj polany tą samą drogą, którą dotąd szliśmy. Szybko orientujemy się i wracamy na właściwą drogę. Wprowadza nas ona w las świerkowy, z którego szybko wychodzi na kolejną polanę, bardzo rozległą, nie kończącą się, właściwie aż do szosy „Zakopianki”. Rosną na niej niewielkie grupki drzew, świerków i brzóz, z lewej jest jakaś nieduża szkółka leśna. Przechodzimy kulminacje łąkowego wzniesienia. Dróżka schodzi w dół. Co raz wyraźniej słychać ruch samochodów na „Zakopiance”.

Polana.
Polana.

Łąki.
Łąki.

Szlak dochodzi do szosy „Zakopianki”. Skręca na niej w lewo i prowadzi przez około 100 metrów jej poboczem. To niebezpieczne, szczególnie przy mokrej nawierzchni i słabszej widoczności. Korzystamy zatem z łąk przy szosie, którymi szlak odchodzi od „Zakopianki” do lasu rosnącego poniżej. Przechodzimy wąski pas leśny polnymi ścieżkami, pośród łąk i zagonów, trochę na tzw. „czuja”, bo bardzo trudno znaleźć znaki szlaku. W każdym razie trzeba podążać w dół do doliny wsi Rokiciny Podhalańskie, wsi ukrytej w dolinie pośród gorczańskich wzniesień. Jej niezwykła nazwa pochodzi od gwarowego określenia pewnego gatunku wierzby zwanego rokitą.

Przy Zakopiance.
Przy Zakopiance (widać ją z prawej).

Łąki i pola nad Rokicinami Podhalańskimi.
Łąki i pola nad Rokicinami Podhalańskimi.

Rokiciny Podhalańskie.
Rokiciny Podhalańskie.

Początki wsi Rokiciny Podhalańskie sięgają połowy XIV wieku. W 1584 roku jej właścicielem był Wawrzyniec Spytko Jordan. W okresie rozbiorów, w około 1792 roku jeden z kolejnych dziedziców wsi wybudował istniejący obecnie dwór. Służył on kolejnym dziedzicom, aż do lat 20-tych XX wieku, kiedy po śmierci ostatniego właściciela został sprzedany zgromadzeniu Sióstr Urszulanek. Walory klimatyczne miejscowości sprawiły, że dwórek stał się miejscem, do którego przyjeżdżały zdrowieć schorowane siostry z innych zgromadzeń. Częstymi gośćmi sióstr urszulanek byli też wybitni ludzie kościoła: Adam Sapieha, Stefan Wyszyński, czy Karol Wojtyła.

We wsi zobaczyć można jeszcze stare podhalańskie domy o typowej dla tego regionu architekturze. Wypierane są jednak bardzo silnie przez nowe domy. O godzinie 14.35 osiągamy dno doliny, gdzie skręcamy na stok z osiedlem Grycówka. Wspinamy się dość szybko po stoku Piątkowej Góry (714 m n.p.m.). Zostawiamy za sobą wiejskie domy, wychodzimy w obszar łąk, pól i młodników. Mijamy kapliczkę i wkrótce docieramy do drewnianego kościółka stojącego przy „Zakopiance”.

Przy kapliczce.
Przy kapliczce.

Znamy go doskonale, tyle razy koło niego przejeżdżaliśmy, że trudno zliczyć. Chyba nikt, kto jeździ w stronę Zakopanego i Tatr nie jest w stanie określić tego. Zwykle tylko przejeżdżamy koło niego, a jeśli już się przy nim zatrzymujemy, to zazwyczaj wtedy kiedy kościółek jest zamknięty. Dzisiaj został otwarty. Opiekunowie, Marianie (Zgromadzenie Księzy Marianów Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Matyi Panny) otwarli go dzisiaj wcześniej, wiedząc, że znajduje się on na naszym szlaku, ale też dlatego, że będzie w nim uroczystość ślubna.

Kościółek na Piątkowej Górze wybudowano dawno temu, w 1757 roku w miejscy dawnej kaplicy. Ufundował go wojewoda sandomierski Jan Wielkopolski. Stanął w niecodziennym miejscu, bo z dala od większych siedzib ludzkich. To też zastanawiało - dlaczego tutaj? To też zapewne było inspiracją do legendy o jego powstaniu, która jest wiązana z rzeczywistym fundatorem. Mówi ona o bogatym kupcu, który przejeżdżał tutejszym szlakiem handlowym, łączącym Polskę i Węgry. W pewnej chwili otoczyli go zbójcy. Nie wiedząc co począć, upadł na kolana i zawołał „Krzyżu Święty ratuj mnie!”. Wtedy na niebie pośród chmur ukazał się ognisty krzyż, który wystraszał zbójców. Nie wiadomo, czy uciekli wtedy, czy skamienieli, bo są różne wersje tej legendy. W każdym bądź razie kupiec został uratowany. W międzyczasie, w miejscu, gdzie to się wydarzyło trysnęło źródełko, nazwane później Źródłem Pociesznej Wody, które bije do dziś wodą o przypisywanych właściwościach leczniczych. Ponoć pomaga na oczy i nogi. Ów kupiec miał wybudować istniejący kościółek jako wotum dziękczynne za cudowne uratowanie. Krzyż jaki mu się ukazał przedstawia sufitowa polichromia. Stąd też kościół ten nazywany jest też kościołem „U Krzyża”, albo wg oficjalnej nazwy Kościół Świętego Krzyża.

Kościół Świętego Krzyża.
Kościół Świętego Krzyża.

W środku kościoła Świętego Krzyża.
W środku kościoła Świętego Krzyża.

Ołtarz główny.
Ołtarz główny.

Polichromia na sklepieniu.
Polichromia na sklepieniu.

Chrystus Frasobliwy.
Chrystus Frasobliwy ocalały z pożaru w 1994 roku.

Kościół Świętego Krzyża.
Kościół Świętego Krzyża.

W znacznej części obecny stan budynku kościoła pochodzi z odbudowy, gdyż w roku 1994 został on podpalony przez nieznanych sprawców. Uratowany tylko dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności, gdyż akurat „Zakopianką” wracała specjalistyczna jednostka straży pożarnej z Krakowa, dzięki której kościółek nie spłonął zupełnie. Udało się go wiernie odbudować, zrekonstruować pierwotne późnobarokowe wyposażenie oraz zdobnictwo. Z zewnątrz kościółek częściowo okalają soboty, czyli niskie podcienia wsparte na słupach, które dawniej dawały schronienie wiernym przybywającym z dalekich okolic, a przybywali oni już w sobotę wieczorem na niedzielne nabożeństwo. Na terenie przykościelnym otoczonym niewysokim, kamiennym murem, wśród starodrzewu znajdziemy kamień upamiętniający spotkania na Piątkowej Górze Kardynała Karola Wojtyły z młodzieżą oazową.

Kamień upamiętniający spotkania na Piątkowej Górze Kardynała Karola Wojtyły z młodzieżą oazową.
Kamień upamiętniający spotkania na Piątkowej Górze Kardynała Karola Wojtyły z młodzieżą oazową.

Kapliczka.
Kapliczka.

Kościół Świętego Krzyża.
Kościół Świętego Krzyża.

Kościół Świętego Krzyża.
Kościół Świętego Krzyża.

Po zwiedzeniu kościoła przechodzimy na drugą stronę ruchliwej „Zakopianki” i schodzimy około 200 metrów wzdłuż niej w kierunku Krakowa, do Źródła Pociesznej Wody. Źródło położone jest na wysokości 645 m n.p.m. – otoczone kasztanowcami, jaworem, lipą i jesionami. Od 1977 roku Źródło Pociesznej Wody wraz z otoczeniem zostały ustanowione pomnikiem przyrody. Dawniej wypływające z niego woda doprowadzana była rurami również do dworu w Rabce. W czasach odkrywania Tatr nieco powyżej źródła stała karczma, w której zatrzymywali się podróżni.

Zakopianka.
Zakopianka.

Kapliczka przy Źródle Pociesznej Wody.
Kapliczka przy Źródle Pociesznej Wody.

Źródło Pociesznej Wody.
Źródło Pociesznej Wody.

Wracamy na żółty szlak i o godzinie 15.25 wchodzimy na boczną dróżkę. Oddalamy się od „Zakopianki”, wchodzimy w zacisze terenów leśnych porastających Piątkową Górę. Nie od razu wchodzimy do wnętrza lasu, lecz wędrujemy gruntową drogą między skrajem lasu i łąk. Obchodzimy wierzchołek góry zwieńczony masztem antenowym, który widzimy z prawej. W końcu dostrzegamy przed sobą dolinkę Poniczanki. Szlak odbija nieco w lewo i wprowadza na początkowo strome zejście wiodące zwartym lasem.

Szlak na Piątkowej Górze.
Szlak na Piątkowej Górze.

Dolina Poniczanki.
Dolina Poniczanki.

Leśne zejście.
Leśne zejście.

O godzinie 16.20 wychodzimy z lasu. Wchodzimy na asfaltową drogę idącą równolegle do potoku Pocieszna Woda, tego samego, przy którego źródle byliśmy nie tak dawno. Z prawej mijamy leśniczówkę i zaraz dalej wchodzimy na ulicę Podhalańską. Skręcamy w lewo, ale kilkadziesiąt metrów dalej szlak odchodzi z tej ulicy na prawo w uliczkę Do Pociesznej Wody. Nieco dalej Pocieszna Woda wpada do Poniczanki.

Kładka nad Poniczanką.
Kładka nad Poniczanką.

Poniczanka.
Poniczanka.

Jesteśmy już w Rabce-Zdroju. Przekraczamy betonową kładką Poniczankę i wchodzimy do Parku Zdrojowego. Rabka-Zdrój to znane uzdrowisko dla dzieci i dorosłych, którego bogactwem są zasoby wód mineralnych. To miejscowość położona u podnóża Gorców i Beskidu Wyspowego, w malowniczej kotlinie, którą tworzą wpadające do rzeki Raby potoki Poniczanka i Słonka. Park Zdrojowy jest sercem uzdrowiska. Został w ostatnich latach zrewitalizowany i podzielony na dwie części - strefę słońca i cienia, które tworzy specjalnie dobrana dla danej strefy roślinność. Nasza droga wiedzie alejkami parkowymi. Szlak, który dzisiaj podjęliśmy kończy się na drugim skraju parku przy ulicy Władysława Orkana. My zaś kierujemy się w stronę dworca kolejowego przemierzając park spacerowymi alejkami. Pięknie jest w nim o każdej porze roku.

Mijamy rzeźby powstałe w 2012 roku podczas Pleneru Rzeźbiarskiego „Baśnie z Gór”, przedstawiające postacie z baśni i legend regionu Karpat. Stanowią one dodatkową atrakcję Miasta Dzieci Świata – taki tytuł miasto otrzymało w 1996 roku, bo specjalizuje się w leczeniu dzieci. Z myślą o dzieciach przez lata istnienia Rabki powstały w nim liczne atrakcje, takie jak Teatr Lalek „Rabcio” w 1949 roku, czy lunapark „Rabkoland” w 1988 roku, albo postawiony w 2004 roku Pomnik Świętego Mikołaja, przy którym kończymy wędrówkę.

Rzeźba z cyklu „Baśnie z Gór”.
Rzeźba z cyklu „Baśnie z Gór”.

Park Zdrojowy.
Park Zdrojowy.

Pomnik Jana Pawła II w Parku Zdrojowym.
Pomnik Jana Pawła II w Parku Zdrojowym.

Park Zdrojowy.
Park Zdrojowy.

Pomnik Świętego Mikołaja.
Pomnik Świętego Mikołaja.

Rabczańskie pieniążki Świętego Mikołaja.
Rabczańskie pieniążki Świętego Mikołaja.

Wędrując przez Beskid Orawsko-Podhalański i zachodni skraj Gorców dotarliśmy w pobliże wzniesień Beskidu Wyspowego, pasma niezwykle urodziwego i przyjaznego do wędrówek zarówno latem, jak i zimą. O to nam chodziło, aby dotrzeć tu właśnie jeszcze przed zimą. Za niedługo ruszymy dalej na Luboń, Szczebel, Lubogoszcz, Śnieżnicę, Ćwilin, Mogielicę, Jasień - piękne i wdzięczne wzniesienia Beskidu Wyspowego. Zapłonie na nich turystyczna watra i zasiądziemy wokół niej jako grupa najlepszych przyjaciół, poszukująca refleksji, jak też wytchnienia od zabieganego życia. Beskid Wyspowy nadaje się do tego idealnie.


Kolekcjonerska Karta Etapu



Udostępnij:

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

 
Korona Europy · Crown of Europe
Grupa miłośników najwyższych szczytów Europy
Dołącz do grupy
 

Liczba wyświetleń

Popularne posty (ostatnie 30 dni)

Etykiety

Archiwum bloga

Translator

Stali bywalcy

Odbiorcy

Główny Szlak Beskidu Wyspowego


ETAP DATA, ODCINEK
1
19.11.2016
[RELACJA]
Szczawa - Jasień - Ostra - Ogorzała - Mszana Dolna
2
7.01.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Potaczkowa - Rabka-Zdrój
3
18.02.2017
[RELACJA]
Rabka-Zdrój - Luboń Wielki - Przełęcz Glisne
4
18.03.2017
[RELACJA]
Przełęcz Glisne - Szczebel - Kasinka Mała
5
27.05.2017
[RELACJA]
Kasinka Mała - Lubogoszcz - Mszana Dolna
6
4.11.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Ćwilin - Jurków
7
9.12.2017
[RELACJA]
Jurków - Mogielica - Przełęcz Rydza-Śmigłego
8
20.01.2018
[RELACJA]
Przełęcz Rydza-Śmigłego - Łopień - Dobra
9
10.02.2018
[RELACJA]
Dobra - Śnieżnica - Kasina Wielka - Skrzydlna
10
17.03.2018
[RELACJA]
Skrzydlna - Ciecień - Szczyrzyc
11
10.11.2018
[RELACJA]
Szczyrzyc - Kostrza - Tymbark
12
24.03.2019
[RELACJA]
Tymbark - Kamionna - Żegocina
13
14.07.2019
[RELACJA]
Żegocina - Łopusze - Laskowa
14
22.09.2019
[RELACJA]
Laskowa - Sałasz - Męcina
15
17.11.2019
[ZAPISY]
Męcina - Jaworz - Limanowa
16
. .
[w przygotowaniu]
Limanowa - Łyżka - Pępówka - Łukowica
17
. .
[w przygotowaniu]
Łukowica - Ostra - Ostra Skrzyż.
18
. .
[w przygotowaniu]
Ostra Skrzyż. - Modyń - Szczawa

Małopolski Szlak Papieski


TRASA GŁÓWNA
ETAP DATA, ODCINEK
1
12.03.2016
[RELACJA]
Kalwaria Zebrzydowska - Gorzeń Górny
2
9.04.2016
[RELACJA]
Gorzeń Górny - Wadowice - Ponikiew
3
14.05.2016
[RELACJA]
Ponikiew - Groń JPII - Leskowiec - Hucisko
4
1.10.2016
[RELACJA]
Hucisko - Zawoja - Skawica Górna
5
2.10.2016
[RELACJA]
Skawica Górna - Polica - Przełęcz Krowiarki
6
9.04.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki - Zubrzyca Górna - Przełęcz Bory
7
20.05.2017
[RELACJA]
Przełęcz Bory - Ludźmierz - Nowy Targ
8
24.09.2017
[RELACJA]
Nowy Targ - Turbacz - Rzeki
9
27.01.2018
[RELACJA]
Rzeki - Gorc - Ochotnica Dolna
10
17.02.2018
[RELACJA]
Ochotnica Dolna - Lubań - Krościenko nad Dunajcem
11
28.04.2018
[RELACJA]
Krościenko nad Dunajcem - Przysietnica
12
1.12.2018
[RELACJA]
Przysietnica - Stary Sącz

TRASY SPECJALNE
nr 1
1
7.05.2016
[RELACJA]
Kraków, Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”
nr 2
1
10.03.2018
[RELACJA]
Kraków, Pałac Arcybiskupi

TRASY WARIANTOWE
I - Beskid Makowski
1
. .
[w przygotowaniu]
Kalwaria Zebrzydowska – Lanckorońska Góra – Sułkowice
2
. .
[w przygotowaniu]
Sułkowice – Barnasiówka – Myślenice
3
. .
[w przygotowaniu]
Myślenice – Uklejna – Myślenice Zarabie
II - Beskid Żywiecki
1
5/6.08.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki – Babia Góra – Przełęcz Krowiarki
III - Pasmo Podhalańskie, Gorce, Beskid Makowski i Wyspowy
1
20.10.2018
[RELACJA]
Harkabuz – Rabska Góra – Rabka-Zdrój
2
15.12.2018
[RELACJA]
Rabka-Zdrój – Luboń Wielki – Przełęcz Glisne
3
12.01.2019
[RELACJA]
Przełęcz Glisne – Szczebel – Kasinka Mała
4
24.02.2019
[RELACJA]
Kasinka Mała – Lubogoszcz – Kasina Wielka
5
. .
[w przygotowaniu]
Kasina Wielka – Śnieżnica – Przełęcz Gruszowiec
6
. .
[w przygotowaniu]
Przełęcz Gruszowiec – Ćwilin – Jurków
7
. .
[w przygotowaniu]
Jurków – Mogielica – Jasień – Przełęcz Przysłop
IV - Beskid Wyspowy
1
6.05.2017
[RELACJA]
Mogielica – Przełęcz Słopnicka
2
29.10.2017
[RELACJA]
Przełęcz Słopnicka – Łukowica
3
18.11.2017
[RELACJA]
Łukowica – Miejska Góra
V - Beskid Wyspowy
1
19.11.2016
[RELACJA]
Jasień - Mszana Dolna
VI - Podhale
1
25.03.2017
[RELACJA]
Ludźmierz - Ząb
2
26.03.2017
[RELACJA]
Ząb - Kiry
VII - Tatry
1
2.04.2016
[RELACJA]
Kiry - Dolina Jarząbcza
2
29.10.2016
[RELACJA]
Polana Huciska - Polana Strążyska
3
3.12.2016
[RELACJA]
Polana Strążyska - Kuźnice
4
21.01.2017
[RELACJA]
Kuźnice - Wiktorówki - Palenica Białczańska
5
25.02.2017
[RELACJA]
Palenica Białczańska - Morskie Oko
VIII - Gorce
1
17.09.2016
[RELACJA]
Turbacz - Studzionki
2
18.09.2016
[RELACJA]
Studzionki - Lubań
IX - Beskid Sądecki
1
5.08.2018
[RELACJA]
Dzwonkówka – Tylmanowa
X - Beskid Sądecki, Beskid Niski
-
. .
[w opracowaniu]
Stary Sącz – Magura Wątkowska

Z nimi w górach bezpieczniej

Smaki Karpat

Wołoskimi śladami

Mapę miej zawsze ze sobą

Zapamiętaj !
NUMER RATUNKOWY
W GÓRACH
601 100 300

Niezastąpiony na GSS

Przewodnik „Główny Szlak Sudecki”. Jest to bogate kompendium wiedzy o najdłuższym szlaku w Sudetach, zawierające opisy przebiegu szlaku ze szczegółowymi mapami, czasami przejść i profilami wysokościowymi oraz namiarami do schronisk. Zawarto w nim również mnóstwo opisanych atrakcji, ciekawostek oraz niezliczoną ilość barwnych fotografii.
W tej jednej publikacji mamy wszystko to co potrzebne turyście przemierzającemu Główny Szlak Sudecki.

Główny Szlak Beskidzki

21-23.10.2016 - wyprawa 1
Zaczynamy gdzie Biesy i Czady,
czyli w legendarnych Bieszczadach

BAZA: Ustrzyki Górne ODCINEK: Wołosate - Brzegi Górne
Relacje:
13-15.01.2017 - Bieszczadzki suplement do GSB
Biała Triada z Biesami i Czadami
BAZA: Ustrzyki Górne
Relacje:
29.04.-2.05.2017 - wyprawa 2
Wielka Majówka w Bieszczadach
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Brzegi Górne - Komańcza
Relacje:
16-18.06.2017 - wyprawa 3
Najdziksze ostępy Beskidu Niskiego
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Komańcza - Iwonicz-Zdrój
Relacje:
20-22.10.2017 - wyprawa 4
Złota jesień w Beskidzie Niskim
BAZA: Iwonicz ODCINEK: Iwonicz-Zdrój - Kąty
Relacje:
1-5.05.2018 - wyprawa 5
Magurskie opowieści
i pieśń o Łemkowyni

BAZA: Zdynia ODCINEK: Kąty - Mochnaczka Niżna
Relacje:
20-22.07.2018 - wyprawa 6
Ziemia Sądecka
BAZA: Krynica-Zdrój ODCINEK: Mochnaczka Niżna - Krościenko nad Dunajcem
Relacje:
7-9.09.2018 - wyprawa 7
Naprzeciw Tatr
BAZA: Studzionki, Turbacz ODCINEK: Krościenko nad Dunajcem - Rabka-Zdrój
Relacje:
18-20.01.2019 - wyprawa 8
Zimowe drogi do Babiogórskiego Królestwa
BAZA: Jordanów ODCINEK: Rabka-Zdrój - Krowiarki
Relacje:
17-19.05.2019 - wyprawa 9
Wyprawa po wschody i zachody słońca
przez najwyższe partie Beskidów

BAZA: Markowe Szczawiny, Hala Miziowa ODCINEK: Krowiarki - Węgierska Górka
Relacje:
22-24.11.2019 - wyprawa 10
Na śląskiej ziemi kończy się nasza przygoda
BAZA: Równica ODCINEK: Węgierska Górka - Ustroń
Plan wyjazdu:
    [ZAPISY]

GŁÓWNY SZLAK WSCHODNIOBESKIDZKI

termin 1. wyprawy: 6-15 wrzesień 2019
odcinek: Bieszczady Wschodnie czyli...
od Przełęczy Użockiej do Przełeczy Wyszkowskiej


termin 2. wyprawy: wrzesień 2020
odcinek: Gorgany czyli...
od Przełęczy Wyszkowskiej do Przełeczy Tatarskiej


termin 3. wyprawy: wrzesień 2021
odcinek: Czarnohora czyli...
od Przełęczy Tatarskiej do Gór Czywczyńskich

Koszulka Beskidzka

Niepowtarzalna, z nadrukowanym Twoim imieniem na sercu - koszulka „Wyprawa na Główny Szlak Beskidzki”.
Wykonana z poliestrowej tkaniny o wysokim stopniu oddychalności. Nie chłonie wody, ale odprowadza ją na zewnątrz dając wysokie odczucie suchości. Nawet gdy pocisz się ubranie nie klei się do ciała. Wilgoć łatwo odparowuje z niej zachowując jednocześnie komfort cieplny.

Fascynujący świat krasu

25-27 lipca 2014 roku
Trzy dni w Raju... Słowackim Raju
Góry piękne są!
...można je przemierzać w wielkiej ciszy i samotności,
ale jakże piękniejsze stają się, gdy robimy to w tak wspaniałym towarzystwie – dziękujemy Wam
za trzy niezwykłe dni w Słowackim Raju,
pełne serdeczności, ciekawych pogawędek na szlaku
i za tyleż uśmiechu.
24-26 lipca 2015 roku
Powrót do Słowackiego Raju
Powróciliśmy tam, gdzie byliśmy roku zeszłego,
gdzie natura stworzyła coś niebywałego;
gdzie płaskowyże pocięły rokliny,
gdzie Spisza i Gemeru łączą się krainy;
by znów wędrować wąwozami dzikich potoków,
by poczuć na twarzy roszące krople wodospadów!
To czego jeszcze nie widzieliśmy – zobaczyliśmy,
gdy znów w otchłań Słowackiego Raju wkroczyliśmy!


19-21 sierpnia 2016 roku
Słowacki Raj 3
Tam gdzie dotąd nie byliśmy!
Przed nami kolejne trzy dni w raju… Słowackim Raju
W nieznane nam dotąd kaniony ruszymy do boju
Od wschodu i zachodu podążymy do źródeł potoków
rzeźbiących w wapieniach fantazję od wieków.
Na koniec pożegnalny wąwóz zostanie na południu,
Ostatnia droga do przebycia w ostatnim dniu.

           I na całe to krasowe eldorado
spojrzymy ze szczytu Havraniej Skały,
           A może też wtedy zobaczymy
to czego dotąd nasze oczy widziały:
           inne słowackie krasy,
próbujące klasą dorównać pięknu tejże krainy?
           Niech one na razie cierpliwie
czekają na nasze odwiedziny.

7-9 lipca 2017 roku
Słowacki Raj 4
bo przecież trzy razy to za mało!
Ostatniego lata miała to być wyprawa ostatnia,
lecz Raj to kraina pociągająca i w atrakcje dostatnia;
Piękna i unikatowa, w krasowe formy bogata,
a na dodatek zeszłego roku pojawiła się w niej ferrata -
przez dziki Kysel co po czterdziestu latach został otwarty
i nigdy dotąd przez nas jeszcze nie przebyty.
Wspomnień czar ożywi też bez większego trudu
fascynujący i zawsze urzekający kanion Hornadu.
Zaglądnąć też warto do miasta mistrza Pawła, uroczej Lewoczy,
gdzie w starej świątyni świętego Jakuba każdy zobaczy
najwyższy na świecie ołtarz, wyjątkowy, misternie rzeźbiony,
bo majster Paweł jak Wit Stwosz był bardzo uzdolniony.
Na koniec zaś tej wyprawy - wejdziemy na górę Velka Knola
Drogą niedługą, lecz widokową, co z góry zobaczyć Raj pozwala.
Słowacki Raj od ponad stu lat urodą zniewala człowieka
od czasu odkrycia jej przez taternika Martina Rótha urzeka.
Grupa od tygodni w komplecie jest już zwarta i gotowa,
Kaniony, dzikie potoki czekają - kolejna rajska wyprawa.


Cudowna wyprawa z cudownymi ludźmi!
Dziękujemy cudownym ludziom,
z którymi pokonywaliśmy dzikie i ekscytujące szlaki
Słowackiego Raju.
Byliście wspaniałymi kompanami.

Miało być naprawdę po raz ostatni...
Lecz mówicie: jakże to w czas letni
nie jechać znów do Słowackiego Raju -
pozwolić na zlekceważenie obyczaju.
Nawet gdy niemal wszystko już zwiedzone
te dzikie kaniony wciąż są dla nas atrakcyjne.
Powiadacie też, że trzy dni w raju to za krótko!
skoro tak, to czy na cztery nie będzie zbyt malutko?
No cóż, podoba nam się ten kras,
a więc znów do niego ruszać czas.
A co wrzucimy do programu wyjazdu kolejnego?
Może z każdego roku coś jednego?
Niech piąty epizod w swej rozciągłości
stanie się powrotem do przeszłości,
ruszajmy na stare ścieżki, niech emocje na nowo ożyją
gdy znów pojawimy się w Raju z kolejną misją!

15-18 sierpnia 2018 roku
Słowacki Raj 5
Retrospekcja
Suchá Belá - Veľký Sokol -
- Sokolia dolina - Kyseľ (via ferrata)

Koszulka wodniacka

Łemkowyna

- etap 1 -

18-20 wrzesień 2015
Beskid Niski
WSCHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 2 -

16-18 październik 2015
Beskid Sądecki, Pieniny
ZACHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 3 -

29-31 styczeń 2016
Beskid Niski
ŚRODKOWA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 4 -

22-24 kwiecień 2016
Beskid Niski, Bieszczady
WSCHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 5 -

21-23 lipiec 2017
Beskid Niski
ZACHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA
WATRA ŁEMKOWSKA w ZDYNI



Geocache

Tatrzańska rodzinka

Wspomnienie


519 km i 18 dni nieustannej wędrówki
przez najwyższe i najpiękniejsze partie polskich Beskidów
– od kropki do kropki –
najdłuższym górskim szlakiem turystycznym w Polsce


Dorota i Marek Szala
Główny Szlak Beskidzki
- od kropki do kropki -

WYRÓŻNIENIE
prezentacji tego pasjonującego przedsięwzięcia na



za dostrzeżenie piękna wokół nas.

Dziękujemy i cieszymy się bardzo,
że nasza wędrówka Głównym Szlakiem Beskidzkim
nie skończyła się na czerwonej kropce w Ustroniu,
ale tak naprawdę doprowadziła nas aż na
Navigator Festival 2013.

Z pamiętnej wędrówki...

Po drugiej stronie Tatr, czyli na grani Niżnych Tatr

Na drogę zabieramy tylko trochę jedzenia i wody,
dobre buty, ciepły łach, szczyptę odwagi i chęci pokłady.
Na tą wędrówkę krainą nam nieznaną,
przez dziką przyrodę nieujarzmioną,
matka natura niech da nam warunki wymarzone,
a niedźwiedzie, wilki niech będą spokojne i najedzone.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

Podążać będziemy w stronę zachodzącego słońca,
by przed zmierzchem w jego czerwieni utulić lica.
Zaś zbudzić się pełni sił porannym brzaskiem,
a potem pchani porannym, ciepłym promykiem
ruszyć dalej przed siebie, tak jak wczoraj znów na zachód;
ufni naturze, że nie rzuci nam pod nogi żadnych przeszkód.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

DZIEŃ 0: 1.07.2014
Na start...
DZIEŃ 1: 2.07.2014
Telgárt
   - Útulňa Andrejcová
DZIEŃ 2: 3.07.2014
Útulňa Andrejcová
   - Čertovica
DZIEŃ 3: 4.07.2014
Čertovica
   - Chata Štefánika
DZIEŃ 4: 5.07.2014
Chata Štefánika
   - Útulňa Ďurková
DZIEŃ 5: 6.07.2014
Útulňa Ďurková
   - Donovaly

Napisz do nas