Dziennik wypraw i przystań przed kolejną wędrówką.

Złota jesień w Bieszczadach (2) - barwy jesieni na połoninach

Płoną góry, płoną lasy w Bieszczadach. Porażają wzrok czerwieniami i brązami, ognistym pomarańczem i jaskrawą żółcią. Tylko świerki i jodły opierają się szaleństwu barw utrzymując zieleń. Wiele razy widzieliśmy jesienną grę kolorów, ale ta na którą trafiliśmy obecnie w Bieszczadach nie ma sobie równych. Przebija wszelkie inne spotkania ze złotą jesienią, jakich mieliśmy szczęście doświadczać. Bieszczadzkie lasy są niezwykle kolorowe, a aura niespodziewanie ciepła. Czego nam tu brakuje? Chyba tylko krótkich spodenek, bo nikt nie spodziewał się, że będzie aż tak ciepło. Prognozy mówiły o słońcu, ale też o ochłodzeniu. Płoną góry, płoną lasy, a słońce podgrzewa powietrze. Emocje narastają, bo dzisiaj ruszamy w najwyższe partie polskich Bieszczadów.

TRASA:
Muczne (719 m n.p.m.) Bukowe Berdo (1160 m n.p.m.) Bukowe Berdo (1311 m n.p.m.) Przełęcz Goprowska (1161 m n.p.m.) Halicz (1333 m n.p.m.) Przełęcz Goprowska (1161 m n.p.m.) Przełęcz pod Tarnicą (1285 m n.p.m.) Tarnica (1346 m n.p.m.) Przełęcz pod Tarnicą (1285 m n.p.m.) Wołosate (737 m n.p.m.)

OPIS:
Muczne to niewielka osada, niemal zapomniana w Bieszczadach. Prowadzi do niej szosa piętrząca się ku górnym partiom wąskiej doliny potoku Mucznego. O godzinie 8.00 jesteśmy na miejscu. Muczne należ do najmłodszych osad w Bieszczadach. Przed drugą wojną światową liczyła 8 domów i była przysiółkiem Dźwiniacza Górnego. W połowie XIX wytwarzano w niej potaż. Potasznia zlokalizowana była w miejscu nowego kościoła. Przysiółek powstał niedługo przed uruchomieniem potaszni. Po II wojnie światowej nie zachowała się tutaj żadna zabudowa. Polacy, którzy tutaj mieszkali zostali wymordowani przez UPA w 1944 roku (74 osoby). Dopiero w latach 70-tych XX wieku powstała tu osada pracowników leśnych. Pozyskiwano wówczas z tych terenów drewno, którego w Bieszczadach jest pod dostatkiem.

W latach 1977-1981 dolina Mucznego stała się zamkniętą enklawą dla państwowych prominentów i ich gości. Została ona ogrodzona i strzeżona pierścieniem. Powstał tu ośrodek wypoczynkowy oznakowany kryptonimem W-3 (kryptonim W-1 nosił ośrodek w Łańsku, a W-2 ośrodek w Arłamowie). Przy hotelu funkcjonował wówczas ośrodek łowiecki, z którego korzystali decydenci PRL-u i ich zagraniczni goście.

Dzisiaj w kilkunastu stojących tu budynkach każdy turysta znajdzie zakwaterowanie. Panuje tu ujmująca cisza i spokój, z rzadka zakłócana przejeżdżającym pojazdem. Dolina wydaje się być w ogóle nie popularna turystycznie, choć na parkingu przy Centrum Promocji Leśnictwa Bieszczadzkiego zaparkowanych jest już dużo samochodów. Ruszyli już w góry. Muczne jest miejscem, skąd można wyruszyć do najbardziej wysuniętych na wschód i południe części polskich Bieszczadów. Idąc przez Tarnawę dotrzeć można również w pobliże źródeł Sanu. Zaś samo Muczne jest świetnym miejscem, skąd można rozpocząć wędrówkę na Bukowe Berdo. Musimy tylko odstać chwilę w kolejce, którą sami tworzymy, bo przyjechaliśmy tu sporym, ponad 100-osobowym zespołem miłośników Bieszczadów. Wędrówkę rozpoczynamy o godzinie 8.30.

Centrum Promocji Leśnictwa Bieszczadzkiego w Mucznem.
Centrum Promocji Leśnictwa Bieszczadzkiego w Mucznem.

Początek szlaku.
Początek szlaku.

Żółty szlak prowadzi lasem łagodnie w górę. Stok ma zaskakująco niewielkie nachylenie. Porośnięty jest gęsto wysokimi bukami. W ich koronie jest już mniej liści. Wiele z nich leży porzuconych na runo i na naszą ścieżkę. Szeleszczą nam pod nogami. Około 9.20 stok robi się bardziej stromy. Rosnąca na nim buczyna jest znacznie niższa, karłowata. Powyginane na różne strony konary, niektóre poskręcane razem przeciwstawiają się trudnym warunkom, jakie tu często bywają.

Las.

Łagodne, leśne podejście.
Łagodne, leśne podejście.

Trochę ostrzej w górę.
Trochę ostrzej w górę.

Buki w wyższych partiach.
Buki rosnące w wyższych partiach.

Buki krzywulcowe.
Splątane nagie buki.

Bieszczady
trzy łanie wychodzą cało z lasów pożaru
splątane nagie buki kochają się bez słowa
padną też razem w daleką przepaść
tyle lat razem więc nic ich nie rozdzieli

(Jerzy Harasymowicz, Przyjazd)
Odmiany krzywulcowe buków są efektem surowszych warunków z jakimi przyroda bieszczadzka musi się zmagać w wyższych partiach gór. Lasy krzywulcowe w Bieszczadach występują w górnych granicach lasu. Powyżej lasu nie ma roślinności przejściowej, co najwyżej tylko wąski zespół ziołoroślowy, a potem już tylko otwarte przestrzenie połonin. Taki układ roślinności jest ewenementem w tej części Karpat.

O godzinie 9.25 wychodzimy na te olśniewające przestrzenie. Leśne podejście z Mucznego okazuje się niedługie i lekkie. Po wyjściu z lasu do grzbietu Bukowego Berda pozostało nie więcej niż 5 minut marszu, ale czas ten wydłuża się nam, bo jesteśmy wabieni piękną panoramą doliny górnego Sanu i Gór Sanocko-Turczańskich. Na grzbiet docieramy o godzinie 9.45. Pokryty jest on rozlegle Połoniną Dźwiniacką. Na zachodzie widać masyw Rawek, Przełęcz Wyżniańską, Połoninę Caryńską, Magurę Stuposiańską. Za Połoniną Caryńską widoczna jest okazała Połonina Wetlińska. Z drugiej strony, tam gdzie teraz kierujemy się grzbiet piętrzy się ku szczytowi Bukowego Berda. Z nim pokazuje się fragmentarycznie wierzchołek Kopy Bukowskiej. Na prawo mamy Krzemień i masyw Tarnicy. Z prawej za doliną Terebowca ciągnie się opadający ku Ustrzykom Górnym grzbiet Szerokiego Wierchu.

Widok na Góry Sanocko-Turczańskie.
Widok na Góry Sanocko-Turczańskie.

Widok na Rawki i Połoninę Caryńską.
Widok na Rawki i Połoninę Caryńską.

Idziemy w stronę słońca, które uderza nas blaskiem prosto w twarz. Ku oślepiającemu słońcu prowadzi nas niebieski szlak. Podprowadza nas pod kulminacyjny punkt Połoniny Dźwiniackiej (1238 m n.p.m.), po czym schodzi południowo zachodnim stokiem na wąską przełęczkę, porośnięta dziko krzewiastą jarzębiną. Piękno szlaku okraszają liczne skałki. O godzinie 10.45 osiągamy szczyt Bukowego Berda (1311 m n.p.m.). Tutaj dobitnie uświadamiamy sobie, że szlak na Bukowe Berdo jest jednym z najbardziej widokowych w polskich Bieszczadach, a kulminacja jest „wisienką na torcie”, skąd rozciągają się fenomenalne widoki na ukraińską część Bieszczadów. Dzisiaj te widoki sięgają nawet dalej, aż na Gorgany, gdyż powietrze mamy wyjątkowo przejrzyste.

Do słońca.
Do słońca.

Zejście z kulminacji Połoniny Dźwiniackiej.
Zejście z kulminacji Połoniny Dźwiniackiej.

Zejście z kulminacji Połoniny Dźwiniackiej.
Na zejściu z Połoniny Dźwiniackiej.

Jarzębinowe pędy.
Jarzębinowe pędy.

Grzebiet Bukowego Berda.
Grzebiet Bukowego Berda.

Bukowe Berdo (1311 m n.p.m.).
Bukowe Berdo (1311 m n.p.m.) i widok na Góry Sanocko-Turczańskie..

Bukowe Berdo (1311 m n.p.m.).
Bukowe Berdo (1311 m n.p.m.) i widok na Kopę Bukowską i Halicz.

Ze szczytu Bukowego Berda schodzimy na płytką przełęcz, idąc dalej krótkim podejściem osiągamy grzbiet Krzemienia (1335 m n.p.m.). Krzemień jest drugim pod względem wysokości szczytem polskich Bieszczadów, niższy o 11 metrów od Tarnicy. Nasz szlak przechodzi bardzo blisko tego wierzchołka. Skalisty, poszarpany grzbiet Krzemienia ciągnie się przez około 1 kilometr. Kiedyś prowadził po nim czerwony szlak, teraz szlak ten wytycza drogę po południowo-wschodnich stokach Krzemienia od węzła na Przełęczy Goprowskiej.

Widok w stronę Połoniny Wetlińskiej.
Zejście z Bukowego Berda. Widok w stronę Połoniny Wetlińskiej.

Widok na Bukowe Berdo.
Widok na Bukowe Berdo.

Widok na Kopę Bukowską i Halicz.
Widok na Kopę Bukowską i Halicz.

Opuszczamy grzbiet Krzemienia o godzinie 11.10. Przed nami strome zejście na Przełęcz Goprowską, od kilku lat wiedzie po stopniach. Po dotarciu na węzeł szlaków od razu kierujemy się w stronę Halicza za czerwonymi znakami szlaku. Prowadzą one ekscytującym, widokowym trawersem stoku Krzemienia ponad doliną źródliskową Wołosatki, porośniętej lasem pokrytym barwami jesieni. Po drugiej stronie doliny wznosi się Tarnica, piękność pośród innych masywów o unikatowych kształtach, wabiąca oko wędrowców. Niech czeka, bo na razie zmierzamy w kierunku Halicza. Wkrótce szlak przeprowadza przez kilka głazów leżących na stoku, aż w końcu o 12.00 przechodzimy opadający grzbiet Krzemienia od przeciwległej strony niż wcześniej. To dobre miejsce na krótki odpoczynek, wychodnie piaskowca zachęcają do tego by przysiąść na nich. Halicz wygląda stąd na odległy, ale podejście na niego jest łagodnie.

Zejście z Krzemienia na Przełęcz Goprowską.
Zejście z Krzemienia na Przełęcz Goprowską.

Trawers Krzemienia.
Trawers Krzemienia.

Szlak kieruje nas teraz na północny wschód w stronę Kopy Bukowskiej (1320 m n.p.m.). Szlak nie wprowadza na jej wierzchołek, lecz od przełęczy płasko obchodzi góre. Idziemy wpierw na wschód, a za Kopą Bukowską skręcamy na południe. Idziemy już wprost na szczyt Halicza. Zachwyt widokami i bieszczadzką jesienią nie opuszcza nas nawet na moment. O godzinie 12.35 zdobywamy wierzchołek Halicza (1333 m n.p.m.).

Dolina Sanu.
Dolina Sanu.

Gniazdo Tarnicy, Kopa Bukowska z podejścia na Halicz.
Gniazdo Tarnicy, Kopa Bukowska z podejścia na Halicz.

Wołowy (1248 m n.p.m.).
Z prawej kopka bocznego grzbietu - Wołowy (1248 m n.p.m.).

Szlak na Halicz.
Szlak na Halicz.

Gniazdo Tarnicy z Halicza.
Gniazdo Tarnicy z Halicza.

Murawy Halicza.
Murawy Halicza.

Jesteśmy bardzo blisko wschodnich krańców polskich Bieszczadów. Przed nami wznosi się już tylko niższy Rozsypaniec (1280 m n.p.m.) pokryty stertami głazów, potem już graniczna Połonina Bukowska szczytująca Kińczykiem Bukowskim (1251 m n.p.m.), a za nim rozciąga się Ukraina.

Z warowni grechotu ze sterty głazów
porosłych gęstym mchem jak niedźwiedź
rozpoznaję krowy pasące się we wgłębieniu dłoni
podszedłem jeszcze trochę i Ukraina
na szelest kroków podniosła się z trawy

(Jerzy Harasymowicz, Połonina Stińska)

Kińczyk Bukowski z Halicza.
Kińczyk Bukowski z Halicza.

Bieszczady Wschodnie i Pikuj.
Bieszczady Wschodnie i Pikuj.

Odpoczywamy i podziwiamy panoramę. Sporo osób przybyło dzisiaj na Halicz. Niektórzy podążają dalej na wschód na Rozsypaniec, potem na Przełęcz Bukowską, a dalej już nie da się iść, bo granica i trzeba zawrócić, albo z powrotem na Halicz, albo w dół do Wołosatego.

Szkoda, że jesienny dzień jest taki krótki, szkoda, że ta wycieczka jest taka krótka. Zostalibyśmy tutaj nawet do wieczora, poczekali, aż słońce zacznie zachodzić. Potem przez noc gwiaździstą i księżycową podążyli byśmy w drogę powrotną przez połoniny. Tarnica jeszcze jednak czeka na nas, bo umówiliśmy się z nią na dzisiejsze popołudnie. Czeka, a może tęskni spotkania, tak jak my, choć niedawno widzieliśmy się, początkiem tego roku. Jakże była inna wtedy, w nieskazitelnie czystej bieli. Gdy zrzuciła to śnieżne odzienie wnet pokryła się soczystą zielenią. Kiedyś też ją taką właśnie widzieliśmy – w pełnej zieleni, która później przechodzi w ciepłe brązy jesieni, w pełnię barw, jak dzisiaj.

Halicz (1333 m n.p.m.).
Halicz (1333 m n.p.m.).

Zejście z Halicza w kierunku Kopy Bukowskiej.
Zejście z Halicza w kierunku Kopy Bukowskiej.

Opuszczamy Halicz o godzinie 13.10. Wracamy na Przełęcz Goprowską. Podążamy przez te same dywany wysuszonych traw połonin mając przed sobą imponujący widok gniazda Tarnicy. Pod Tarnicą gęstnieją drzewa, las skrywa źródła Wołosatki i niedźwiedzie gawry. Przełęcz Goprowską przechodzimy o czternastej. Kierujemy się na Siodło, przełęcz znajdującą się wyżej od Goprowskiej, a oddzielającą Tarnicę i Tarniczkę. Na ostrzejszym podejściu znów mamy do czynienia ze stopniami. Nie chce się nam już mówić na ich temat. Skupiamy się na nich, bo strugi wód spływających podczas deszczu wypłukały ziemię zapartą deskami. Stopni właściwie nie ma, tylko poziomo umocowane deski do przekroczenia.

Wołowy.
Widok w kierunku wschodnim.

Góry Sanocko-Turczańskie.
Góry Sanocko-Turczańskie.

Gniazdo Tarnicy.
Gniazdo Tarnicy ze szlaku.

Kopa Bukowska.
Szczyt Kopy Bukowskiej.

Trawers Kopy Bukowskiej.
Trawers Kopy Bukowskiej.

Trawers Krzemienia.
Trawers Krzemienia.

Halicz z Przełęczy Goprowskiej.
Halicz z Przełęczy Goprowskiej.

W głębi widać Bieszczady po stronie ukraińskiej.
W głębi widać Bieszczady po stronie ukraińskiej.

Na wschodzie znów uwagę przykuwa Pikuj wybijający się charakterystycznym kształtem z ukraińskich Bieszczadów. Myślimy o przyszłorocznej wyprawie, planach, które obejmują m.in. ten szczyt, najwyższy w całych Bieszczadach. Mamy zamiar ruszyć na wędrówkę, która wymarzyła się nam już w 2012 roku, gdy zaczynając Główny Szlak Beskidzki zatrzymaliśmy się nieco powyżej Przełęczy Bukowskiej. Skierowaliśmy wzrok za siebie, na te właśnie wzniesienia. Byliśmy dopiero na początku tamtej wędrówki, a już pomyśleliśmy, że fajnie byłoby kiedyś zmierzyć się z historycznym Głównym Szlakiem Wschodniobeskidzkim. Upłynęło od tamtej chwili całkiem nie mało czasu. W przyszłym roku powinniśmy wyruszyć w Bieszczady leżące po stronie ukraińskiej, by podjąć próbę pokonania dystansu od niedalekiej stąd Przełęczy Użockiej do Przełęczy Wyszkowskiej, za którą rozpoczynają się Gorgany.

Bieszczady Wschodnie.
Bieszczady Wschodnie.

Widok na Przełęcz Goprowską.
Widok na Przełęcz Goprowską.

Z Siodła pod Tarnicą od razu wchodzimy żółtym szlakiem na szczyt Tarnicy (1346 m n.p.m.). Ten odcinek pokonujemy w tłumie ludzi, bo ludzi tu dzisiaj niemal jak na drodze do Morskiego Oka. Po części zdaje się, że ten tłok robimy też sami, bo przecież jest nas ponad setka. Ładna pogoda i piękna jesień przyciąga rzesze turystów. O godzinie 14.35 jesteśmy na szczycie, siadamy na pierwszym napotkanym wolnym kamieniu. Robimy sobie przerwę. Wszechobecne panoramy z Tarnicy są jak bezmiar wód na oceanie. Góry, góry i góry na każdą stronę świata. Widok ten zachwyca i przytłacza jednocześnie.

Widok na grzbiet Szerokiego Wierchu.
Widok na grzbiet Szerokiego Wierchu.
Dalej widoczne Rawki, Przełęcz Wyżniańska i Połonina Caryńska.

Tarnica (1346 m n.p.m.).
Tarnica (1346 m n.p.m.).
Tarnica (1346 m n.p.m.).

Przeluźniło się w międzyczasie jak siedzimy na Tarnicy. O godzinie 15.15 kończymy posiady. Wracamy na Przełęcz Goprowską, a z niej za drogowskazem niebieskiego szlaku kierujemy się na zejście do Wołosatego. Niektórzy chcą jak najdłużej pozostać w górach, korzystać do końca z cudnej aury. Dlatego decydują się na dłuższe zejście do Ustrzyk Górnych przez Szeroki Wierch.

Dolina źródliskowa Wołosatki.
Dolina źródliskowa Wołosatki ze stoku Tarnicy.

W dali widać Bieszczady ukraińskie.
W dali widać Bieszczady ukraińskie.

Zbliżenienie na Pikuj.
Jeszcze raz... zbliżenie na Pikuj.

Przed nami Siodło, za którym wnosi się Tarniczka.
Przed nami Siodło, za którym wnosi się Tarniczka.

Widok na grzbiet Szerokiego Wierchu.
Widok na grzbiet Szerokiego Wierchu.

Stąpamy w dół, chciałoby się powiedzieć połoniną, ale trzeba powiedzieć kolejnymi stopniami... a w zimie ich nie było – śmiejemy się – tylko na lato je rozciągają. O godzinie 15.36 stajemy przed ścianą lasu krzywulcowego. Obracamy się by spojrzeć na Królową, jeszcze raz z bliska, bo piękna jest w tych ciepłych, jesiennych kolorach. Zielonkawość ledwie przenika przez złociejące trawy. Stromszym zejściem przechodzimy krzywulcowy las, za nim wychodzimy na zatokę połoniny wcinającą się w las. Potem już jesteśmy na leśnej dróżce niemal do samego końca tej wędrówki.

Schody do Wołosatego.
Schody do Wołosatego.

Fragment dróżki.
Fragment dróżki.

Szeroki Wierch.
Szeroki Wierch.

Wierzchołek Tarnicy.
Wierzchołek Tarnicy.

Widok w stronę przełęczy Beskid.
Widok w stronę przełęczy Beskid.

Szlak.
Dróżka przez ostatnią połać połoniny. Dalej szlak wiedzie już lasem.

Las.
Las.

Zerwana tabliczka.
Zerwana tabliczka... no i gdzie teraz jest Tarnica :)

Słońce wnika do lasu przez barwną koronę.
Słońce wnika do lasu przez barwną koronę.

Las błyszczy się i złoci, a słońce wnika w niego przez barwne korony. Mnóstwo liści opadło już i szczelnie zaściela runo. Szeleszczą pod stopami. Niezwykła jesień wchodzi w stan przebarwienia. O godzinie 16.30 wychodzimy na łąki pokrywające szeroką dolinę Wołosatego. Las na dole jest żółto-złoty, nieznacznie przebarwiony zielonym i czerwonym. Łąki są jeszcze tu zielone. Wzniesienia graniczne przed nami ciemnorude. Nad nimi wisi nisko słońce oślepiając blaskiem, tak samo jak rano, kiedy wychodziliśmy z Mucznego. Na łąkach stoi samotnie brzoza, oddalona od swoich sióstr, które upodobały sobie skraj lasu. Ma lepszy widok na garbatą Tarnicę, niczym nie przysłonięty. Po lewej od naszej dróżki w cieniu grupki drzew stoi stary cmentarz bojkowski. Zniszczone nagrobki są dzisiaj jedynym świadkiem ich kultury. Szkoda, że nie potrafią opowiedzieć, jak tu dawniej było.

Mnóstwo liści opadło już.
Mnóstwo liści opadło już.

Po wyjściu z lasu.
Po wyjściu z lasu.

Barwny szpalrer na skraju lasu.
Barwny szpaler na skraju lasu.

Dolina Wołosatego.
Dolina Wołosatego.

Tarnica otoczona barwnym korowodem.
Tarnica otoczona barwnym korowodem i samotna brzoza.
Widok z doliny Wołosatego.

O godzinie 16.40 docieramy do szosy. Nieopodal na parkingu stoją nasze autokary. Kierowcy zostali tu na cały dzień, choć mogli odjechać do bazy w Wołosatym. Bali się jednak, że gdy przyjadą tu po południu nie znajdą miejsca na zaparkowanie. Nie żałują jednak, bo mogli stąd podziwiać jesienny spektakl, niezapomniany widok na Tarnicę, wynurzającą się z kolorowego lasu.


Panorama w stronę przełęczy Beskid.


GALERIE FOTOGRAFICZNE:
Słoneczne połoniny

Udostępnij:

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Popularne posty (ostatnie 30 dni)

Etykiety

Archiwum bloga

Translator

Liczba wyświetleń

Stali bywalcy

Odbiorcy

Smaki Karpat

Wołoskimi śladami

Mapę miej zawsze ze sobą

Zapamiętaj !
NUMER RATUNKOWY
W GÓRACH
601 100 300

Niezastąpiony na GSS

Przewodnik „Główny Szlak Sudecki”. Jest to bogate kompendium wiedzy o najdłuższym szlaku w Sudetach, zawierające opisy przebiegu szlaku ze szczegółowymi mapami, czasami przejść i profilami wysokościowymi oraz namiarami do schronisk. Zawarto w nim również mnóstwo opisanych atrakcji, ciekawostek oraz niezliczoną ilość barwnych fotografii.
W tej jednej publikacji mamy wszystko to co potrzebne turyście przemierzającemu Główny Szlak Sudecki.

Główny Szlak Beskidzki

21-23.10.2016 - wyprawa 1
Zaczynamy gdzie Biesy i Czady,
czyli w legendarnych Bieszczadach

BAZA: Ustrzyki Górne ODCINEK: Wołosate - Brzegi Górne
Relacje:
13-15.01.2017 - Bieszczadzki suplement do GSB
Biała Triada z Biesami i Czadami
BAZA: Ustrzyki Górne
Relacje:
29.04.-2.05.2017 - wyprawa 2
Wielka Majówka w Bieszczadach
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Brzegi Górne - Komańcza
Relacje:
16-18.06.2017 - wyprawa 3
Najdziksze ostępy Beskidu Niskiego
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Komańcza - Iwonicz-Zdrój
Relacje:
20-22.10.2017 - wyprawa 4
Złota jesień w Beskidzie Niskim
BAZA: Iwonicz ODCINEK: Iwonicz-Zdrój - Kąty
Relacje:
1-5.05.2018 - wyprawa 5
Magurskie opowieści
i pieśń o Łemkowyni

BAZA: Zdynia ODCINEK: Kąty - Mochnaczka Niżna
Relacje:
20-22.07.2018 - wyprawa 6
Ziemia Sądecka
BAZA: Krynica-Zdrój ODCINEK: Mochnaczka Niżna - Krościenko nad Dunajcem
Relacje:
7-9.09.2018 - wyprawa 7
Naprzeciw Tatr
BAZA: Studzionki, Turbacz ODCINEK: Krościenko nad Dunajcem - Rabka-Zdrój
Relacje:
18-20.01.2019 - wyprawa 8
Zimowe drogi do Babiogórskiego Królestwa
BAZA: Jordanów ODCINEK: Rabka-Zdrój - Krowiarki
Relacje:
17-19.05.2019 - wyprawa 9
Wyprawa po wschody i zachody słońca
przez najwyższe partie Beskidów

BAZA: Markowe Szczawiny, Hala Miziowa ODCINEK: Krowiarki - Węgierska Górka
Relacje:
22-24.11.2019 - wyprawa 10
Na śląskiej ziemi kończy się nasza przygoda
BAZA: Równica ODCINEK: Węgierska Górka - Ustroń
Plan wyjazdu:
    [ZAPISY]

GŁÓWNY SZLAK WSCHODNIOBESKIDZKI
termin 1. wyprawy: 6-15 wrzesień 2019
odcinek: Bieszczady czyli...
od Przełęczy Użockiej do Przełeczy Wyszkowskiej
    [ZAPISY]

Koszulka Beskidzka

Niepowtarzalna, z nadrukowanym Twoim imieniem na sercu - koszulka „Wyprawa na Główny Szlak Beskidzki”.
Wykonana z poliestrowej tkaniny o wysokim stopniu oddychalności. Nie chłonie wody, ale odprowadza ją na zewnątrz dając wysokie odczucie suchości. Nawet gdy pocisz się ubranie nie klei się do ciała. Wilgoć łatwo odparowuje z niej zachowując jednocześnie komfort cieplny.

Główny Szlak Beskidu Wyspowego


ETAP DATA, ODCINEK
1
19.11.2016
[RELACJA]
Szczawa - Jasień - Ostra - Ogorzała - Mszana Dolna
2
7.01.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Potaczkowa - Rabka-Zdrój
3
18.02.2017
[RELACJA]
Rabka-Zdrój - Luboń Wielki - Przełęcz Glisne
4
18.03.2017
[RELACJA]
Przełęcz Glisne - Szczebel - Kasinka Mała
5
27.05.2017
[RELACJA]
Kasinka Mała - Lubogoszcz - Mszana Dolna
6
4.11.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Ćwilin - Jurków
7
9.12.2017
[RELACJA]
Jurków - Mogielica - Przełęcz Rydza-Śmigłego
8
20.01.2018
[RELACJA]
Przełęcz Rydza-Śmigłego - Łopień - Dobra
9
10.02.2018
[RELACJA]
Dobra - Śnieżnica - Kasina Wielka - Skrzydlna
10
17.03.2018
[RELACJA]
Skrzydlna - Ciecień - Szczyrzyc
11
10.11.2018
[RELACJA]
Szczyrzyc - Kostrza - Tymbark
12
24.03.2019
[RELACJA]
Tymbark - Kamionna - Żegocina
13
14.07.2019
[wkrótce relacja]
Żegocina - Łopusze - Laskowa
14
22.09.2019
[ZAPISY]
Laskowa - Sałasz - Męcina
15
. .
[w przygotowaniu]
Męcina - Jaworz - Limanowa
16
. .
[w przygotowaniu]
Limanowa - Łyżka - Pępówka - Łukowica
17
. .
[w przygotowaniu]
Łukowica - Ostra - Ostra Skrzyż.
18
. .
[w przygotowaniu]
Ostra Skrzyż. - Modyń - Szczawa

Małopolski Szlak Papieski


TRASA GŁÓWNA
ETAP DATA, ODCINEK
1
12.03.2016
[RELACJA]
Kalwaria Zebrzydowska - Gorzeń Górny
2
9.04.2016
[RELACJA]
Gorzeń Górny - Wadowice - Ponikiew
3
14.05.2016
[RELACJA]
Ponikiew - Groń JPII - Leskowiec - Hucisko
4
1.10.2016
[RELACJA]
Hucisko - Zawoja - Skawica Górna
5
2.10.2016
[RELACJA]
Skawica Górna - Polica - Przełęcz Krowiarki
6
9.04.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki - Zubrzyca Górna - Przełęcz Bory
7
20.05.2017
[RELACJA]
Przełęcz Bory - Ludźmierz - Nowy Targ
8
24.09.2017
[RELACJA]
Nowy Targ - Turbacz - Rzeki
9
27.01.2018
[RELACJA]
Rzeki - Gorc - Ochotnica Dolna
10
17.02.2018
[RELACJA]
Ochotnica Dolna - Lubań - Krościenko nad Dunajcem
11
28.04.2018
[RELACJA]
Krościenko nad Dunajcem - Przysietnica
12
1.12.2018
[RELACJA]
Przysietnica - Stary Sącz

TRASY SPECJALNE
nr 1
1
7.05.2016
[RELACJA]
Kraków, Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”
nr 2
1
10.03.2018
[RELACJA]
Kraków, Pałac Arcybiskupi

TRASY WARIANTOWE
I - Beskid Makowski
1
. .
[w przygotowaniu]
Kalwaria Zebrzydowska – Lanckorońska Góra – Sułkowice
2
. .
[w przygotowaniu]
Sułkowice – Barnasiówka – Myślenice
3
. .
[w przygotowaniu]
Myślenice – Uklejna – Myślenice Zarabie
II - Beskid Żywiecki
1
5/6.08.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki – Babia Góra – Przełęcz Krowiarki
III - Pasmo Podhalańskie, Gorce, Beskid Makowski i Wyspowy
1
20.10.2018
[RELACJA]
Harkabuz – Rabska Góra – Rabka-Zdrój
2
15.12.2018
[RELACJA]
Rabka-Zdrój – Luboń Wielki – Przełęcz Glisne
3
12.01.2019
[RELACJA]
Przełęcz Glisne – Szczebel – Kasinka Mała
4
24.02.2019
[RELACJA]
Kasinka Mała – Lubogoszcz – Kasina Wielka
5
. .
[w przygotowaniu]
Kasina Wielka – Śnieżnica – Przełęcz Gruszowiec
6
. .
[w przygotowaniu]
Przełęcz Gruszowiec – Ćwilin – Jurków
7
. .
[w przygotowaniu]
Jurków – Mogielica – Jasień – Przełęcz Przysłop
IV - Beskid Wyspowy
1
6.05.2017
[RELACJA]
Mogielica – Przełęcz Słopnicka
2
29.10.2017
[RELACJA]
Przełęcz Słopnicka – Łukowica
3
18.11.2017
[RELACJA]
Łukowica – Miejska Góra
V - Beskid Wyspowy
1
19.11.2016
[RELACJA]
Jasień - Mszana Dolna
VI - Podhale
1
25.03.2017
[RELACJA]
Ludźmierz - Ząb
2
26.03.2017
[RELACJA]
Ząb - Kiry
VII - Tatry
1
2.04.2016
[RELACJA]
Kiry - Dolina Jarząbcza
2
29.10.2016
[RELACJA]
Polana Huciska - Polana Strążyska
3
3.12.2016
[RELACJA]
Polana Strążyska - Kuźnice
4
21.01.2017
[RELACJA]
Kuźnice - Wiktorówki - Palenica Białczańska
5
25.02.2017
[RELACJA]
Palenica Białczańska - Morskie Oko
VIII - Gorce
1
17.09.2016
[RELACJA]
Turbacz - Studzionki
2
18.09.2016
[RELACJA]
Studzionki - Lubań
IX - Beskid Sądecki
1
5.08.2018
[RELACJA]
Dzwonkówka – Tylmanowa
X - Beskid Sądecki, Beskid Niski
-
. .
[w opracowaniu]
Stary Sącz – Magura Wątkowska

Fascynujący świat krasu

25-27 lipca 2014 roku
Trzy dni w Raju... Słowackim Raju
Góry piękne są!
...można je przemierzać w wielkiej ciszy i samotności,
ale jakże piękniejsze stają się, gdy robimy to w tak wspaniałym towarzystwie – dziękujemy Wam
za trzy niezwykłe dni w Słowackim Raju,
pełne serdeczności, ciekawych pogawędek na szlaku
i za tyleż uśmiechu.
24-26 lipca 2015 roku
Powrót do Słowackiego Raju
Powróciliśmy tam, gdzie byliśmy roku zeszłego,
gdzie natura stworzyła coś niebywałego;
gdzie płaskowyże pocięły rokliny,
gdzie Spisza i Gemeru łączą się krainy;
by znów wędrować wąwozami dzikich potoków,
by poczuć na twarzy roszące krople wodospadów!
To czego jeszcze nie widzieliśmy – zobaczyliśmy,
gdy znów w otchłań Słowackiego Raju wkroczyliśmy!


19-21 sierpnia 2016 roku
Słowacki Raj 3
Tam gdzie dotąd nie byliśmy!
Przed nami kolejne trzy dni w raju… Słowackim Raju
W nieznane nam dotąd kaniony ruszymy do boju
Od wschodu i zachodu podążymy do źródeł potoków
rzeźbiących w wapieniach fantazję od wieków.
Na koniec pożegnalny wąwóz zostanie na południu,
Ostatnia droga do przebycia w ostatnim dniu.

           I na całe to krasowe eldorado
spojrzymy ze szczytu Havraniej Skały,
           A może też wtedy zobaczymy
to czego dotąd nasze oczy widziały:
           inne słowackie krasy,
próbujące klasą dorównać pięknu tejże krainy?
           Niech one na razie cierpliwie
czekają na nasze odwiedziny.

7-9 lipca 2017 roku
Słowacki Raj 4
bo przecież trzy razy to za mało!
Ostatniego lata miała to być wyprawa ostatnia,
lecz Raj to kraina pociągająca i w atrakcje dostatnia;
Piękna i unikatowa, w krasowe formy bogata,
a na dodatek zeszłego roku pojawiła się w niej ferrata -
przez dziki Kysel co po czterdziestu latach został otwarty
i nigdy dotąd przez nas jeszcze nie przebyty.
Wspomnień czar ożywi też bez większego trudu
fascynujący i zawsze urzekający kanion Hornadu.
Zaglądnąć też warto do miasta mistrza Pawła, uroczej Lewoczy,
gdzie w starej świątyni świętego Jakuba każdy zobaczy
najwyższy na świecie ołtarz, wyjątkowy, misternie rzeźbiony,
bo majster Paweł jak Wit Stwosz był bardzo uzdolniony.
Na koniec zaś tej wyprawy - wejdziemy na górę Velka Knola
Drogą niedługą, lecz widokową, co z góry zobaczyć Raj pozwala.
Słowacki Raj od ponad stu lat urodą zniewala człowieka
od czasu odkrycia jej przez taternika Martina Rótha urzeka.
Grupa od tygodni w komplecie jest już zwarta i gotowa,
Kaniony, dzikie potoki czekają - kolejna rajska wyprawa.


Cudowna wyprawa z cudownymi ludźmi!
Dziękujemy cudownym ludziom,
z którymi pokonywaliśmy dzikie i ekscytujące szlaki
Słowackiego Raju.
Byliście wspaniałymi kompanami.

Miało być naprawdę po raz ostatni...
Lecz mówicie: jakże to w czas letni
nie jechać znów do Słowackiego Raju -
pozwolić na zlekceważenie obyczaju.
Nawet gdy niemal wszystko już zwiedzone
te dzikie kaniony wciąż są dla nas atrakcyjne.
Powiadacie też, że trzy dni w raju to za krótko!
skoro tak, to czy na cztery nie będzie zbyt malutko?
No cóż, podoba nam się ten kras,
a więc znów do niego ruszać czas.
A co wrzucimy do programu wyjazdu kolejnego?
Może z każdego roku coś jednego?
Niech piąty epizod w swej rozciągłości
stanie się powrotem do przeszłości,
ruszajmy na stare ścieżki, niech emocje na nowo ożyją
gdy znów pojawimy się w Raju z kolejną misją!

15-18 sierpnia 2018 roku
Słowacki Raj 5
Retrospekcja
Suchá Belá - Veľký Sokol -
- Sokolia dolina - Kyseľ (via ferrata)

Koszulka wodniacka

Łemkowyna

- etap 1 -

18-20 wrzesień 2015
Beskid Niski
WSCHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 2 -

16-18 październik 2015
Beskid Sądecki, Pieniny
ZACHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 3 -

29-31 styczeń 2016
Beskid Niski
ŚRODKOWA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 4 -

22-24 kwiecień 2016
Beskid Niski, Bieszczady
WSCHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 5 -

21-23 lipiec 2017
Beskid Niski
ZACHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA
WATRA ŁEMKOWSKA w ZDYNI



Geocache

Tatrzańska rodzinka

Wspomnienie


519 km i 18 dni nieustannej wędrówki
przez najwyższe i najpiękniejsze partie polskich Beskidów
– od kropki do kropki –
najdłuższym górskim szlakiem turystycznym w Polsce


Dorota i Marek Szala
Główny Szlak Beskidzki
- od kropki do kropki -

WYRÓŻNIENIE
prezentacji tego pasjonującego przedsięwzięcia na



za dostrzeżenie piękna wokół nas.

Dziękujemy i cieszymy się bardzo,
że nasza wędrówka Głównym Szlakiem Beskidzkim
nie skończyła się na czerwonej kropce w Ustroniu,
ale tak naprawdę doprowadziła nas aż na
Navigator Festival 2013.

Z pamiętnej wędrówki...

Po drugiej stronie Tatr, czyli na grani Niżnych Tatr

Na drogę zabieramy tylko trochę jedzenia i wody,
dobre buty, ciepły łach, szczyptę odwagi i chęci pokłady.
Na tą wędrówkę krainą nam nieznaną,
przez dziką przyrodę nieujarzmioną,
matka natura niech da nam warunki wymarzone,
a niedźwiedzie, wilki niech będą spokojne i najedzone.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

Podążać będziemy w stronę zachodzącego słońca,
by przed zmierzchem w jego czerwieni utulić lica.
Zaś zbudzić się pełni sił porannym brzaskiem,
a potem pchani porannym, ciepłym promykiem
ruszyć dalej przed siebie, tak jak wczoraj znów na zachód;
ufni naturze, że nie rzuci nam pod nogi żadnych przeszkód.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

DZIEŃ 0: 1.07.2014
Na start...
DZIEŃ 1: 2.07.2014
Telgárt
   - Útulňa Andrejcová
DZIEŃ 2: 3.07.2014
Útulňa Andrejcová
   - Čertovica
DZIEŃ 3: 4.07.2014
Čertovica
   - Chata Štefánika
DZIEŃ 4: 5.07.2014
Chata Štefánika
   - Útulňa Ďurková
DZIEŃ 5: 6.07.2014
Útulňa Ďurková
   - Donovaly

Napisz do nas