Dziennik wypraw i przystań przed kolejną wędrówką.

Wokół doliny Terebowca

Potok Wołosaty płynie sobie cichutko. Jak na górską rzekę wcale się nie spieszy. Niegdyś stały przy nim zabudowania osady należącej początkowo do wsi Stuposiany. Dzisiaj nie ma tu już nic co by przypominało o istnieniu jakiejkolwiek wsi. Pewnie nawet Wołosaty już nie pamięta tamtej wsi, ani jego dopływy spływające ze stoków wzniesienia o nazwie Widełki (1016 m n.p.m.), od którego miejsce to zapewne wzięło nazwę Widełki.

TRASA:
Widełki (584 m n.p.m.) Bukowe Berdo (1311 m n.p.m.) Przełęcz Goprowska (1161 m n.p.m.) Przełęcz pod Tarnicą (1285 m n.p.m.) Tarnica (1346 m n.p.m.) Przełęcz pod Tarnicą (1285 m n.p.m.) Szeroki Wierch (1315 m n.p.m.) Ustrzyki Górne (656 m n.p.m.)

OPIS:
Z Widełek wyruszamy w stronę Tarnicy szlakiem mniej uczęszczanym niż inne, prowadzące z Wołosatego, czy Ustrzyk Górnych. O godzinie 8.55 przechodzimy przez most nad Wołosatym. Funkcjonował kiedyś przy nim młyn i tartak wodny. Biegła też przy nim linia kolejki wąskotorowej, wykorzystywana do transportowania drewna pozyskanego z lasu. Jej właścicielem był Adam Towarnicki, który miał tutaj luksusową willę. To jednak czasy przedwojenne. Podczas II wojny światowej zabudowania tej wsi zostały zniszczone. Po wojnie w latach 60-tych XX wieku zaczęła powstawać nowa osada, ale w lokalizacji odległej o blisko 2 kilometry na północ od pierwotnej. Nazywa się tak samo, jak dawna - Pszczeliny.

Po przejściu przez most nad Wołosatym szlak prowadzi nas w zarośla olszynki karpackiej. Dalej idziemy drogą gruntową, przy której składowane jest drewno. Po kilku minutach drogowskaz szlaku nakazuje zejść z drogi na prawo. Schodzimy z drogi i przeprawiamy się przez kamienisty bród potoku. Dalej krótkim wąwozem wychodzimy wyżej na leśną ścieżkę. Idziemy ładnym buczynowym lasem z domieszką jodły, w którego runie leżą gdzieniegdzie martwe starodrzewy obrośnięte mchami i inną zieloną florą.

Kasa i punkt informacyjny BPN w Widełkach.
Kasa i punkt informacyjny BPN w Widełkach.

Wołosaty.
Wołosaty.

Początek drogi.
Początek drogi.


Przez bród potoku.
Przez bród potoku.

Martwe starodrzewy

Las.
Ładny las buczynowy.

Las.
Las.

Polana.
Polana.

Prześwity na połoninę.
Prześwity na połoninę.

W runie leśnym dostrzegamy rzadko spotykaną w Polsce lulecznicę kraińską (Scopolia carniolica). Dobrze jest zaglądnąć pod listki, pod którymi skrywają się brązowe kwiaty tej rośliny. Lulecznica kraińska występuje głównie w Bieszczadach. Inne miejsca występowania wskazać można jeszcze w Pieninach i Beskidzie Niskim, a także we wschodniej części Kotliny Sandomierskiej. Cała roślina jest silnie trująca, a najbardziej jej korzenie. Objawy zatrucia pojawiają się już po 15 minutach od spożycia: zaczerwienienie twarzy, przyspieszenie bicia serca, uczucie suchości w gardle, rozszerzenie źrenic, niepokój, halucynacje, przy większych dawkach napady szału i śmierć wskutek paraliżu układu oddechowego. Trucizna zawarta w roślinie może wniknąć do organizmu również przez skórę. Korzeń lulecznicy był kiedyś stosowany w medycynie ludowej, jako surowiec zielarski. Trzeba było tylko odpowiednio go przyrządzić. Zbierało się go po okresie kwitnienia, a następnie suszyło w temperaturze 50 stopni Celsjusza. Miał działanie przeciwwymiotne i przeciwpotne. Lulecznica ma też właściwości halucynogenne i narkotyczne - zapewne te właściwości przyczyniły się do tego, że była w średniowieczu wykorzystywana przez czarownice.

Lulecznica kraińska (Scopolia carniolica).
Lulecznica kraińska (Scopolia carniolica).
Lulecznica kraińska (Scopolia carniolica).

Runo porośnięte jest też rośliną o liściach w kształcie serca. Jest to kolejna rzadka w Polsce roślina o nazwie miesiącznica trwała (Lunaria rediviva L.). Jej kwiaty widzieliśmy ją już niżej przy drodze nad potokiem. Tutaj w cieniu bukowo-jaworowego lasu jest jeszcze przed rozkwitem. Zapylane są one przez motyle nocne, bo właśnie wieczorem i w nocy wydziela dobrze wyczuwalny zapach wabiący owady. Stąd też przylgnęła do niej druga, ludowa nazwa „nocna panna”. W zacienionych i wilgotnych miejscach (takie miejsca uwielbia ta roślina) potrafi rosnąć łanami.

Sukcesywnie podchodzimy stok. Przecinamy niewielką polankę. Wchodzimy na ścieżkę przebijającą się przez ciasno rosnące wyniosłe świerki. Pojawiły się one tutaj w latach 70-tych XX wieku, kiedy część śródleśnych polan zostało zalesionych tym gatunkiem drzew. Duża gęstość tych drzew sprawia, że znajdujące się pod nimi runo jest bardzo ubogie. O godzinie 11.00 docieramy do wiaty turystycznej. Odpoczywamy kilka minut.

Miesiącznica trwała (Lunaria rediviva L.).
Miesiącznica trwała (Lunaria rediviva L.), czyli „nocna panna”.

Wyniosłe świerki.
Wyniosłe świerki.

Wiata turystyczna BPN.
Wiata turystyczna BPN.

Wiaty z Bieszczadzkim Parku Narodowym stawiane są skrajach lasu, tuż przed połoninami. Nie jest tu inaczej. Wychodzimy na otwartą przestrzeń rozgrzaną słońcem. Masywy przed nami pokrywają niekończące się murawy. Idziemy dalej w górę grzbietową ścieżką prowadzącą na najwyższe punkty masywu Bukowe Berdo.

Otacza nas majestatyczna panorama. Z lewej stoki Bukowego Berda opadają do doliny Mucznego, ciut dalej za niewysokim grzbietem mamy dolinę Sanu, a za nią Ukrainę i ciągi górskie zaliczane do pasma Magury Łomniańskiej. Z prawej za doliną Terebowca wznosi się kilkuwierzchołkowy Szeroki Wierch. Za nami mamy Połoninę Caryńską i Magurę Stuposiańską. Tam też na zachodzie wznosi się masyw Małej i Wielkiej Rawki. A nad nami płyną sobie dość gęsto śliczne obłoczki. Aura dopisuje wyśmienicie.

Skraj lasu.
Skraj lasu.

Wychodzimy na połoninę.
Wychodzimy na połoninę.

Siądźmy i rozejrzyjmy się dokoła.
Siądźmy i rozejrzyjmy się dokoła.

Góry Sanocko-Turczańskie.
Góry Sanocko-Turczańskie i Magura Łomniańska.

Spojrzenie na północny-zachód.
Spojrzenie na północny-zachód, w stronę Połoniny Caryńskiej.

Z lewej Bukowe Berdo i Krzemień, z prawej Tarnica i Szeroki Wierch.
Z lewej Bukowe Berdo i Krzemień, z prawej Tarnica i Szeroki Wierch.

W centrum widoczna jest Połonina Caryńska, z lewej masyw Wielkiej i Małej Rawki.
W centrum widoczna jest Połonina Caryńska, z lewej masyw Wielkiej i Małej Rawki.

Na połoninie spotykamy pojedyncze drzewa – niewielkie świerki, których wzrost ograniczają panujące tu surowe warunki klimatyczne. Formę nadaje im wiatr i śnieg. Taki klimat nie pozwolił na wykształtowanie się regla górnego. Połonina styka się bezpośrednio z lasem regla dolnego. Jesteśmy coraz wyżej na grzbiecie, który wznosi się ku swej głównej kulminacji. Łagodności grzbietu strzępią ekscytujące ostańce piaskowca. Terminem „berdo” mieszkający na tym terenie Bojkowie nazywali skaliste grzbiety górskie. W szczelinach skalnych zadomowił się tutaj rzadki i chroniony gatunek goździka kartuzka.

Niebawem szlak sprowadza nieco poniżej grzbietu na północne stoki Bukowego Berda, gdzie rosną jarzębinowe ziołorośla. Towarzyszą im olcha zielona i wierzba śląska. Potem znów zostajemy wyprowadzeni na skalisty grzbiet. O godzinie 12.30 osiągamy kulminację Bukowego Berda (1311 m n.p.m.) - wspaniały punkt widokowy. Zasiadamy na szczycie na 20 minut.

Ostańce piaskowca.
Ostańce piaskowca.

Jarzębinowe ziołorośla.
Jarzębinowe ziołorośla.

Przez wychodnie piaskowca.
Przez wychodnie piaskowca.

Zbliżamy się do szczytu Bukowego Berda.
Zbliżamy się do szczytu Bukowego Berda.

Przed szczytem Bukowego Berda.
Przed szczytem Bukowego Berda.

Bukowe Berdo.
Bukowe Berdo.

Bukowe Berdo.

Panorama z Bukowego Berda.

Panorama z Bukowego Berda.
Panoramy z Bukowego Berda.

Ze szczytu Bukowego Berda przechodzimy przez niezbyt szeroką, płytką przełęcz, a z niej na północno-zachodnie podszczytowe stoki Krzemienia (1335 m n.p.m.). Jest to drugi co do wysokości szczyt polskich Bieszczadów. Jego nazwa pochodzi od zniekształconego przez austriackich kartografów słowa „grzebień” (ukr. hreben), który tworzą liczne skałki występujące na grzbiecie góry.

Z Krzemienia schodzimy na głęboko wcinającą się Przełęcz Goprowską. Schodzimy schodkami, które są nowością w Bieszczadach. Wzbudzają one mnóstwo kontrowersji, a zdecydowanie chyba przeważają negatywne opinie dla takiego rozwiązania na górskich szlakach. Zdaje się, że jest w tym wiele racji, bo nam schodziło się po tych stopniach fatalnie. Zostały uformowane bardzo nierównomiernie i jakoś nie przystają do długości przeciętnego ludzkiego kroku. Po za tym stopni już właściwie nie ma bo deszcz częściowo już wypłukał ziemię zza desek zapierających stopnie. No ale zeszliśmy.

Na zejściu z Bukowego Berda.
Na zejściu z Bukowego Berda.

Stopnie na stoku Krzemienia.
Stopnie na stoku Krzemienia.

O godzinie 13.20 jesteśmy na Przełęczy Goprowskiej. Nieco za siodłem przełęczy jest wiata turystyczna. To znów okazja na odpoczynek, lecz rezygnujemy z niego. Podchodzimy stromym stokiem na Siodło pod Tarnicą. Uwijamy się z podejściem szybko, zresztą nie jest ono długie. Potem od razu kierujemy się na szczyt Tarnicy. Na szczyt wchodzimy o godzinie 14.00, najwyższy w polskiej części Bieszczadów. W panoramie na stronę ukraińską odszukać można dość łatwo najwyższy szczyt całych Bieszczadów – Pikuj (1410 m n.p.m.). Bieszczady wyróżniają się osobliwością pośród innych znanych gór, nie tylko poprzez połoniny, ale też kształty.

Widok z Przełęczy Goprowskiej na południowy wschód.
Z lewej widoczny Halicz, dalej na prawo od niego Rozsypaniec. W dali przenika Pikuj.

Ścieżka na Siodło pod Tarnicą.
Ścieżka na Siodło pod Tarnicą.

Stok Krzemienia z Przełęczy Goprowskiej.
Stok Krzemienia z Przełęczy Goprowskiej.


Podejście na Siodło pod Tarnicą.
Podejście na Siodło pod Tarnicą. W tle widac Krzemień.

Szczyt Tarnicy (1346 m n.p.m.) wznosi się ponad 500 m nad dolinę Wołosatki. Na południowych i zachodnich stokach wypływają strugi zasilające Wołosatkę. Z południowo-zachodniej strony opada urwiście w dół skalna ściana, gdzie poniżej rozścielają się wielkie pola kamiennego rumoszu, zwanego tutaj grechotem. Przy dobrej pogodzie panorama rozciągająca się z Tarnicy zawsze zachwyca. Stanowi ona bez wątpienia najbardziej atrakcyjny punkt widokowy w polskich Bieszczadach. Oprócz wspaniałej panoramy grzbietów polskiej części Bieszczadów, czy przygranicznych ukraińskich, spojrzeć można stąd nawet na Tatry, Gorgany, Pasmo Wyhorlacko-Gutyjskie, Góry Ignis, górę Vlădeasa i Pietrosula Rodnei w Górach Rodniańskich.

Na szczycie Tarnicy stoi wysoki stalowy krzyż mający 8,5 metra wysokości i około 500 kilogramów wagi. Zamontowano go w 2000 roku, w miejsce poprzedniego 7-metrowego, zniszczonego przez zimowe wichury. Pod krzyżem znajduje się tablica upamiętniająca wyjście na Tarnicę księdza Karola Wojtyły w dniu 5 sierpnia 1953 roku.

Tarnica (1346 m n.p.m.).
Tarnica (1346 m n.p.m.).

Widok w stronę Halicza i Rozsypańca.
Widok w stronę Halicza i Rozsypańca.

Widok na Szeroki Wierch.
Widok na Szeroki Wierch.

Panorama z Tarnicy.

Panorama z Tarnicy.
Panoramy z Tarnicy.

Dolina Wołosatki.
Dolina Wołosatki.

Widzicie tam Pikuja?
Widzicie tam Pikuja?

Na Tarnicy.
Na Tarnicy.

O godzinie 14.35 opuszczamy wierzchołek Tarnicy. Schodzimy tą samą drogą na silnie wcięte Siodło pod Tarnicą, z której wchodzimy na znajdującą się po drugiej stronie Tarniczkę (1315 m n.p.m.). Od niej rozpoczyna się fascynujący panoramą grzbiet Szerokiego Wierchu, będący swego rodzaju tarasem widokowym. Po Tarniczce kulminuje on jeszcze w trzech miejscach do wysokości 1293, 1268 i 1243 m n.p.m. Jest to masywny, szeroki grzbiet, który oddziela dolinę Wołosatki znajdującą się na południowym zachodzie i dolinę Terebowca położoną na północnym wschodzie. Pokrywa go rozległa połonina, z której podziwiać można inne połoniny. Te, które są przed nami to Połonina Caryńska, a dalej Połonina Wetlińska. Na lewo od nich zauważyć można Wielką Rawkę z charakterystycznym słupem geodezyjnym, której grzbiet także pokryty jest murawą połoniny.

Zejście z Tarnicy na Siodło pod Tarnicą.
Zejście z Tarnicy na Siodło pod Tarnicą.

Widok na dolinę Wołosatki.
Widok na dolinę Wołosatki.

Wołosate w dolinie Wołosatki.
Wołosate w dolinie Wołosatki.

Tarnica i Siodło pod Tarnicą widziane z Tarniczki.
Tarnica i Siodło pod Tarnicą widziane z Tarniczki.

Szeroki Wierch.
Szeroki Wierch.

Szeroki Wierch.
Szeroki Wierch.

Rogaś :)

Wychodnie naSzerokim Wierchu.
Wychodnie naSzerokim Wierchu.

Szeroki Wierch.
Szeroki Wierch.

Szeroki Wierch.
Szeroki Wierch.

To już skraj połoniny.
To już skraj połoniny Szerokiego Wierchu.

O godzinie 15.45 opuszczamy połoninę Szerokiego Wierchu. Wchodzimy do lasu z młodym, niezbyt gęstym jeszcze listowiem. Słońce silnie przenika do nas. Jest nisko przed nami i cienie drzew ścielą się co raz bardziej po ścieżce naszego szlaku. W dolnych partiach lasu, gdy stok masywu jest już dość płaski, przechodzimy po drewnianych pomostach nad młakami. O godzinie 16.35 przechodzimy mostkiem nad potokiem Terebowiec. Stąd mamy tylko półtora kilometra do centrum Ustrzyk Górnych.

Wejście do lasu.
Wejście do lasu.

Las.
Pośród buków.

Las.
Cienie drzew ścielą się coraz bardziej na ścieżce.

Młaki.
Młaki.
Młaki.

Cudowna wycieczka kończy się. Dostarczyła ona szerokiego spektrum doznań wizualnych, ale też emocjonalnych. Czas zejść do rzeczywistości, do codziennego świata, gdzie toczy się czasem jakaś niepotrzebna walka, gdzie życie rozpędzone nie ma czasu zwolnić, choćby tylko po to, aby wziąć głęboki oddech.


GALERIE FOTOGRAFICZNE:
W maju na Szerokim Wierchu


Udostępnij:

3 komentarze:

  1. Tam zawsze jest pięknie.

    To tegoroczna trasa?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Taka mniej więcej trasa będzie za 3 dni, tyle, że jesienna :)

      Usuń
  2. 14 września 2016 ta sama traska. Fajnie było. Niesamowite widoki i gorąco.

    OdpowiedzUsuń

Popularne posty (ostatnie 30 dni)

Etykiety

Archiwum bloga

Translator

Liczba wyświetleń

Stali bywalcy

Odbiorcy

Smaki Karpat

Wołoskimi śladami

Mapę miej zawsze ze sobą

Zapamiętaj !
NUMER RATUNKOWY
W GÓRACH
601 100 300

Niezastąpiony na GSS

Przewodnik „Główny Szlak Sudecki”. Jest to bogate kompendium wiedzy o najdłuższym szlaku w Sudetach, zawierające opisy przebiegu szlaku ze szczegółowymi mapami, czasami przejść i profilami wysokościowymi oraz namiarami do schronisk. Zawarto w nim również mnóstwo opisanych atrakcji, ciekawostek oraz niezliczoną ilość barwnych fotografii.
W tej jednej publikacji mamy wszystko to co potrzebne turyście przemierzającemu Główny Szlak Sudecki.

Główny Szlak Beskidzki

21-23.10.2016 - wyprawa 1
Zaczynamy gdzie Biesy i Czady,
czyli w legendarnych Bieszczadach

BAZA: Ustrzyki Górne ODCINEK: Wołosate - Brzegi Górne
Relacje:
13-15.01.2017 - Bieszczadzki suplement do GSB
Biała Triada z Biesami i Czadami
BAZA: Ustrzyki Górne
Relacje:
29.04.-2.05.2017 - wyprawa 2
Wielka Majówka w Bieszczadach
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Brzegi Górne - Komańcza
Relacje:
16-18.06.2017 - wyprawa 3
Najdziksze ostępy Beskidu Niskiego
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Komańcza - Iwonicz-Zdrój
Relacje:
20-22.10.2017 - wyprawa 4
Złota jesień w Beskidzie Niskim
BAZA: Iwonicz ODCINEK: Iwonicz-Zdrój - Kąty
Relacje:
1-5.05.2018 - wyprawa 5
Magurskie opowieści
i pieśń o Łemkowyni

BAZA: Zdynia ODCINEK: Kąty - Mochnaczka Niżna
Relacje:
20-22.07.2018 - wyprawa 6
Ziemia Sądecka
BAZA: Krynica-Zdrój ODCINEK: Mochnaczka Niżna - Krościenko nad Dunajcem
Relacje:
7-9.09.2018 - wyprawa 7
Naprzeciw Tatr
BAZA: Studzionki, Turbacz ODCINEK: Krościenko nad Dunajcem - Rabka-Zdrój
Relacje:
18-20.01.2019 - wyprawa 8
Zimowe drogi do Babiogórskiego Królestwa
BAZA: Jordanów ODCINEK: Rabka-Zdrój - Krowiarki
Relacje:
17-19.05.2019 - wyprawa 9
Wyprawa po wschody i zachody słońca
przez najwyższe partie Beskidów

BAZA: Markowe Szczawiny, Hala Miziowa ODCINEK: Krowiarki - Węgierska Górka
Relacje:
22-24.11.2019 - wyprawa 10
Na śląskiej ziemi kończy się nasza przygoda
BAZA: Równica ODCINEK: Węgierska Górka - Ustroń
Plan wyjazdu:
    [ZAPISY]

GŁÓWNY SZLAK WSCHODNIOBESKIDZKI
termin 1. wyprawy: 6-15 wrzesień 2019
odcinek: Bieszczady czyli...
od Przełęczy Użockiej do Przełeczy Wyszkowskiej
    [ZAPISY]

Koszulka Beskidzka

Niepowtarzalna, z nadrukowanym Twoim imieniem na sercu - koszulka „Wyprawa na Główny Szlak Beskidzki”.
Wykonana z poliestrowej tkaniny o wysokim stopniu oddychalności. Nie chłonie wody, ale odprowadza ją na zewnątrz dając wysokie odczucie suchości. Nawet gdy pocisz się ubranie nie klei się do ciała. Wilgoć łatwo odparowuje z niej zachowując jednocześnie komfort cieplny.

Główny Szlak Beskidu Wyspowego


ETAP DATA, ODCINEK
1
19.11.2016
[RELACJA]
Szczawa - Jasień - Ostra - Ogorzała - Mszana Dolna
2
7.01.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Potaczkowa - Rabka-Zdrój
3
18.02.2017
[RELACJA]
Rabka-Zdrój - Luboń Wielki - Przełęcz Glisne
4
18.03.2017
[RELACJA]
Przełęcz Glisne - Szczebel - Kasinka Mała
5
27.05.2017
[RELACJA]
Kasinka Mała - Lubogoszcz - Mszana Dolna
6
4.11.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Ćwilin - Jurków
7
9.12.2017
[RELACJA]
Jurków - Mogielica - Przełęcz Rydza-Śmigłego
8
20.01.2018
[RELACJA]
Przełęcz Rydza-Śmigłego - Łopień - Dobra
9
10.02.2018
[RELACJA]
Dobra - Śnieżnica - Kasina Wielka - Skrzydlna
10
17.03.2018
[RELACJA]
Skrzydlna - Ciecień - Szczyrzyc
11
10.11.2018
[RELACJA]
Szczyrzyc - Kostrza - Tymbark
12
24.03.2019
[RELACJA]
Tymbark - Kamionna - Żegocina
13
14.07.2019
[RELACJA]
Żegocina - Łopusze - Laskowa
14
22.09.2019
[ZAPISY]
Laskowa - Sałasz - Męcina
15
. .
[w przygotowaniu]
Męcina - Jaworz - Limanowa
16
. .
[w przygotowaniu]
Limanowa - Łyżka - Pępówka - Łukowica
17
. .
[w przygotowaniu]
Łukowica - Ostra - Ostra Skrzyż.
18
. .
[w przygotowaniu]
Ostra Skrzyż. - Modyń - Szczawa

Małopolski Szlak Papieski


TRASA GŁÓWNA
ETAP DATA, ODCINEK
1
12.03.2016
[RELACJA]
Kalwaria Zebrzydowska - Gorzeń Górny
2
9.04.2016
[RELACJA]
Gorzeń Górny - Wadowice - Ponikiew
3
14.05.2016
[RELACJA]
Ponikiew - Groń JPII - Leskowiec - Hucisko
4
1.10.2016
[RELACJA]
Hucisko - Zawoja - Skawica Górna
5
2.10.2016
[RELACJA]
Skawica Górna - Polica - Przełęcz Krowiarki
6
9.04.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki - Zubrzyca Górna - Przełęcz Bory
7
20.05.2017
[RELACJA]
Przełęcz Bory - Ludźmierz - Nowy Targ
8
24.09.2017
[RELACJA]
Nowy Targ - Turbacz - Rzeki
9
27.01.2018
[RELACJA]
Rzeki - Gorc - Ochotnica Dolna
10
17.02.2018
[RELACJA]
Ochotnica Dolna - Lubań - Krościenko nad Dunajcem
11
28.04.2018
[RELACJA]
Krościenko nad Dunajcem - Przysietnica
12
1.12.2018
[RELACJA]
Przysietnica - Stary Sącz

TRASY SPECJALNE
nr 1
1
7.05.2016
[RELACJA]
Kraków, Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”
nr 2
1
10.03.2018
[RELACJA]
Kraków, Pałac Arcybiskupi

TRASY WARIANTOWE
I - Beskid Makowski
1
. .
[w przygotowaniu]
Kalwaria Zebrzydowska – Lanckorońska Góra – Sułkowice
2
. .
[w przygotowaniu]
Sułkowice – Barnasiówka – Myślenice
3
. .
[w przygotowaniu]
Myślenice – Uklejna – Myślenice Zarabie
II - Beskid Żywiecki
1
5/6.08.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki – Babia Góra – Przełęcz Krowiarki
III - Pasmo Podhalańskie, Gorce, Beskid Makowski i Wyspowy
1
20.10.2018
[RELACJA]
Harkabuz – Rabska Góra – Rabka-Zdrój
2
15.12.2018
[RELACJA]
Rabka-Zdrój – Luboń Wielki – Przełęcz Glisne
3
12.01.2019
[RELACJA]
Przełęcz Glisne – Szczebel – Kasinka Mała
4
24.02.2019
[RELACJA]
Kasinka Mała – Lubogoszcz – Kasina Wielka
5
. .
[w przygotowaniu]
Kasina Wielka – Śnieżnica – Przełęcz Gruszowiec
6
. .
[w przygotowaniu]
Przełęcz Gruszowiec – Ćwilin – Jurków
7
. .
[w przygotowaniu]
Jurków – Mogielica – Jasień – Przełęcz Przysłop
IV - Beskid Wyspowy
1
6.05.2017
[RELACJA]
Mogielica – Przełęcz Słopnicka
2
29.10.2017
[RELACJA]
Przełęcz Słopnicka – Łukowica
3
18.11.2017
[RELACJA]
Łukowica – Miejska Góra
V - Beskid Wyspowy
1
19.11.2016
[RELACJA]
Jasień - Mszana Dolna
VI - Podhale
1
25.03.2017
[RELACJA]
Ludźmierz - Ząb
2
26.03.2017
[RELACJA]
Ząb - Kiry
VII - Tatry
1
2.04.2016
[RELACJA]
Kiry - Dolina Jarząbcza
2
29.10.2016
[RELACJA]
Polana Huciska - Polana Strążyska
3
3.12.2016
[RELACJA]
Polana Strążyska - Kuźnice
4
21.01.2017
[RELACJA]
Kuźnice - Wiktorówki - Palenica Białczańska
5
25.02.2017
[RELACJA]
Palenica Białczańska - Morskie Oko
VIII - Gorce
1
17.09.2016
[RELACJA]
Turbacz - Studzionki
2
18.09.2016
[RELACJA]
Studzionki - Lubań
IX - Beskid Sądecki
1
5.08.2018
[RELACJA]
Dzwonkówka – Tylmanowa
X - Beskid Sądecki, Beskid Niski
-
. .
[w opracowaniu]
Stary Sącz – Magura Wątkowska

Fascynujący świat krasu

25-27 lipca 2014 roku
Trzy dni w Raju... Słowackim Raju
Góry piękne są!
...można je przemierzać w wielkiej ciszy i samotności,
ale jakże piękniejsze stają się, gdy robimy to w tak wspaniałym towarzystwie – dziękujemy Wam
za trzy niezwykłe dni w Słowackim Raju,
pełne serdeczności, ciekawych pogawędek na szlaku
i za tyleż uśmiechu.
24-26 lipca 2015 roku
Powrót do Słowackiego Raju
Powróciliśmy tam, gdzie byliśmy roku zeszłego,
gdzie natura stworzyła coś niebywałego;
gdzie płaskowyże pocięły rokliny,
gdzie Spisza i Gemeru łączą się krainy;
by znów wędrować wąwozami dzikich potoków,
by poczuć na twarzy roszące krople wodospadów!
To czego jeszcze nie widzieliśmy – zobaczyliśmy,
gdy znów w otchłań Słowackiego Raju wkroczyliśmy!


19-21 sierpnia 2016 roku
Słowacki Raj 3
Tam gdzie dotąd nie byliśmy!
Przed nami kolejne trzy dni w raju… Słowackim Raju
W nieznane nam dotąd kaniony ruszymy do boju
Od wschodu i zachodu podążymy do źródeł potoków
rzeźbiących w wapieniach fantazję od wieków.
Na koniec pożegnalny wąwóz zostanie na południu,
Ostatnia droga do przebycia w ostatnim dniu.

           I na całe to krasowe eldorado
spojrzymy ze szczytu Havraniej Skały,
           A może też wtedy zobaczymy
to czego dotąd nasze oczy widziały:
           inne słowackie krasy,
próbujące klasą dorównać pięknu tejże krainy?
           Niech one na razie cierpliwie
czekają na nasze odwiedziny.

7-9 lipca 2017 roku
Słowacki Raj 4
bo przecież trzy razy to za mało!
Ostatniego lata miała to być wyprawa ostatnia,
lecz Raj to kraina pociągająca i w atrakcje dostatnia;
Piękna i unikatowa, w krasowe formy bogata,
a na dodatek zeszłego roku pojawiła się w niej ferrata -
przez dziki Kysel co po czterdziestu latach został otwarty
i nigdy dotąd przez nas jeszcze nie przebyty.
Wspomnień czar ożywi też bez większego trudu
fascynujący i zawsze urzekający kanion Hornadu.
Zaglądnąć też warto do miasta mistrza Pawła, uroczej Lewoczy,
gdzie w starej świątyni świętego Jakuba każdy zobaczy
najwyższy na świecie ołtarz, wyjątkowy, misternie rzeźbiony,
bo majster Paweł jak Wit Stwosz był bardzo uzdolniony.
Na koniec zaś tej wyprawy - wejdziemy na górę Velka Knola
Drogą niedługą, lecz widokową, co z góry zobaczyć Raj pozwala.
Słowacki Raj od ponad stu lat urodą zniewala człowieka
od czasu odkrycia jej przez taternika Martina Rótha urzeka.
Grupa od tygodni w komplecie jest już zwarta i gotowa,
Kaniony, dzikie potoki czekają - kolejna rajska wyprawa.


Cudowna wyprawa z cudownymi ludźmi!
Dziękujemy cudownym ludziom,
z którymi pokonywaliśmy dzikie i ekscytujące szlaki
Słowackiego Raju.
Byliście wspaniałymi kompanami.

Miało być naprawdę po raz ostatni...
Lecz mówicie: jakże to w czas letni
nie jechać znów do Słowackiego Raju -
pozwolić na zlekceważenie obyczaju.
Nawet gdy niemal wszystko już zwiedzone
te dzikie kaniony wciąż są dla nas atrakcyjne.
Powiadacie też, że trzy dni w raju to za krótko!
skoro tak, to czy na cztery nie będzie zbyt malutko?
No cóż, podoba nam się ten kras,
a więc znów do niego ruszać czas.
A co wrzucimy do programu wyjazdu kolejnego?
Może z każdego roku coś jednego?
Niech piąty epizod w swej rozciągłości
stanie się powrotem do przeszłości,
ruszajmy na stare ścieżki, niech emocje na nowo ożyją
gdy znów pojawimy się w Raju z kolejną misją!

15-18 sierpnia 2018 roku
Słowacki Raj 5
Retrospekcja
Suchá Belá - Veľký Sokol -
- Sokolia dolina - Kyseľ (via ferrata)

Koszulka wodniacka

Łemkowyna

- etap 1 -

18-20 wrzesień 2015
Beskid Niski
WSCHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 2 -

16-18 październik 2015
Beskid Sądecki, Pieniny
ZACHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 3 -

29-31 styczeń 2016
Beskid Niski
ŚRODKOWA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 4 -

22-24 kwiecień 2016
Beskid Niski, Bieszczady
WSCHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 5 -

21-23 lipiec 2017
Beskid Niski
ZACHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA
WATRA ŁEMKOWSKA w ZDYNI



Geocache

Tatrzańska rodzinka

Wspomnienie


519 km i 18 dni nieustannej wędrówki
przez najwyższe i najpiękniejsze partie polskich Beskidów
– od kropki do kropki –
najdłuższym górskim szlakiem turystycznym w Polsce


Dorota i Marek Szala
Główny Szlak Beskidzki
- od kropki do kropki -

WYRÓŻNIENIE
prezentacji tego pasjonującego przedsięwzięcia na



za dostrzeżenie piękna wokół nas.

Dziękujemy i cieszymy się bardzo,
że nasza wędrówka Głównym Szlakiem Beskidzkim
nie skończyła się na czerwonej kropce w Ustroniu,
ale tak naprawdę doprowadziła nas aż na
Navigator Festival 2013.

Z pamiętnej wędrówki...

Po drugiej stronie Tatr, czyli na grani Niżnych Tatr

Na drogę zabieramy tylko trochę jedzenia i wody,
dobre buty, ciepły łach, szczyptę odwagi i chęci pokłady.
Na tą wędrówkę krainą nam nieznaną,
przez dziką przyrodę nieujarzmioną,
matka natura niech da nam warunki wymarzone,
a niedźwiedzie, wilki niech będą spokojne i najedzone.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

Podążać będziemy w stronę zachodzącego słońca,
by przed zmierzchem w jego czerwieni utulić lica.
Zaś zbudzić się pełni sił porannym brzaskiem,
a potem pchani porannym, ciepłym promykiem
ruszyć dalej przed siebie, tak jak wczoraj znów na zachód;
ufni naturze, że nie rzuci nam pod nogi żadnych przeszkód.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

DZIEŃ 0: 1.07.2014
Na start...
DZIEŃ 1: 2.07.2014
Telgárt
   - Útulňa Andrejcová
DZIEŃ 2: 3.07.2014
Útulňa Andrejcová
   - Čertovica
DZIEŃ 3: 4.07.2014
Čertovica
   - Chata Štefánika
DZIEŃ 4: 5.07.2014
Chata Štefánika
   - Útulňa Ďurková
DZIEŃ 5: 6.07.2014
Útulňa Ďurková
   - Donovaly

Napisz do nas