Dziennik wypraw i przystań przed kolejną wędrówką.

Przez Rakuską Czubę na Wielką Łomnicką Basztę

Jaskrawość poranka wdziera się przez malutkie okienko poddasza, na którym śpimy. Budzimy się. Spało nas tutaj jakieś 10 osób. Większość już wybyła. Zbudził ich zapewne ładny, rześki poranek. Wiele osób krząta się przy ekwipunku szykując się do wyjścia w góry, ale nie słychać gwaru, czy hałasu. Nawet nie słychać było pierwszych osób, które opuściły poddasze. Czas również na nas.

TRASA:
Schronisko nad Zielonym Stawem Kieżmarskim, Chata pri Zelenom plese (1551 m n.p.m.) Rakuski Przechód, Sedlo pod Svišťovkou (2023 m n.p.m.) - Rakuska Czuba, Veľká Svišťovka (2038 m n.p.m.) - Rakuski Przechód, Sedlo pod Svišťovkou (2023 m n.p.m.) Łomnicki Staw, Skalnaté pleso (1751 m n.p.m.)

Łomnicki Staw, Skalnaté pleso (1751 m n.p.m.) Łomnicka Przełęcz, Lomnické sedlo (2189 m n.p.m.) Wielka Łomnicka Baszta, Veľká Lomnická veža (2215 m n.p.m.) Łomnicka Przełęcz, Lomnické sedlo (2189 m n.p.m.) Łomnicki Staw, Skalnaté pleso (1751 m n.p.m.)

Łomnicki Staw, Skalnaté pleso (1751 m n.p.m.) Schronisko Łomnickie, Skalnatá chata (1751 m n.p.m.) Start, Štart Tatrzańska Łomnica, Tatranská Lomnica

OPIS:
Po porannej toalecie zamawiamy śniadanie. W międzyczasie pakujemy się. Znosimy plecaki na jadalnię. Za oknem jadalni lśni lustro Zielonego Stawu Kieżmarskiego. Odbijają się w nim piargi usypane pod wyniosłymi turniami. Słychać odgłos opadającej siklawy. Powierzchnia stawu ani drgnie. Jest zupełnie nieruchoma, jakby zastygła. Jest bezwietrznie.

O godzinie 7.45 jesteśmy gotowi do drogi. Opuszczamy schronisko. Schodzimy na kładkę przerzuconą nad odpływem z Zielonego Stawu Kieżmarskiego. Skarpa nad stawem porośnięta jest gęsto wierzbówką kiprzycą (Chamaenerion angustifolium). Jej czerwnoróżowe kwiaty intensywnie kontrastują z zielenią doliny i surowością piętrzących się ponad nią turni. Otoczeni jesteśmy niezwykłym pięknem i ciszą... tak właśnie! Jak tu pusto – przewodzi myśl w głowie – to nie do pomyślenia. Wczoraj było tu gwarno. Dolina jest tłumnie odwiedzana, dzisiaj zapewne też tak będzie, ale jest jeszcze za wcześnie. Od dawna była odwiedzana. To jedna z najwcześniej odwiedzanych dolin w Tatrach. jej nazwa pochodzi od miasta Kieżmark, do którego kiedyś należała większość jej terenów. Do literatury nazwę taką wprowadziła w 1898 roku jedna z wypraw Tytusa Chałubińskiego.

Schronisko nad Zielonym Stawem Kieżmarskim (słow. Chata pri Zelenom plese; 1551 m n.p.m.)
Schronisko nad Zielonym Stawem Kieżmarskim (słow. Chata pri Zelenom plese; 1551 m n.p.m.)

Wierzbówka kiprzyca (Chamaenerion angustifolium).
Wierzbówka kiprzyca (Chamaenerion angustifolium).

Zielony Staw Kieżmarski.
Zielony Staw Kieżmarski.

Po przejściu kładką skręcamy w prawo na ścieżkę, która przez moment wiedzie tak, jakby chciała obejść dookoła powabny Zielony Staw Kieżmarski. Jednak po chwili odchodzi w przeciwnym kierunku. Wchodzimy w dorodną kosodrzewinę i oddalamy się od Zielonego Stawu Kieżmarskiego. O godzinie 8.00 wychodzimy na brzeg Czarnego Stawu Kieżmarskiego (słow. Čierne pleso Kežmarské, Čierne pleso, niem. Kesmarker Schwarzer See, Mauksch-See, węg. Késmárki-Fekete-tó, Mauksch-tó). Ma wydłużony kształt lustra. Z jednej strony brzeg obrośnięty jest kosodrzewiną, z drugiej ograniczony piargami leżącymi u podnóża potężnej północnej ściany Małego Kieżmarskiego Szczytu (słow. Malý Kežmarský štít; 2514 m n.p.m.), wznoszącej się 900 metrów ponad stawem. Czarny Staw Kieżmarski położony jest na wysokości 1580 m n.p.m. Z pomiarów dokonanych przez pracowników TANAP-u wynika, iż ma on powierzchnię 0,280 ha, długość 98 m, szerokość 38 m i głębokość 3,6 m. Niemiecka i węgierska nazwa stawu upamiętnia spiskoniemieckiego przyrodnika Thomasa Maukscha.

Żegnamy schronisko.
Żegnamy schronisko.

Starzec gajowy (Senecio nemorensis).
Starzec gajowy (Senecio nemorensis).

Starzec górski, starzec subalpejski (Senecio subalpinus).
Starzec górski, starzec subalpejski (Senecio subalpinus).

Dolina Zielona Kieżmarska.
Dolina Zielona Kieżmarska.

Czarny Staw Kieżmarski (słow. Čierne pleso Kežmarské, Čierne pleso, niem. Kesmarker Schwarzer See, Mauksch-See, węg. Késmárki-Fekete-tó, Mauksch-tó).
Nad Czarnym Stawem Kieżmarskim (słow. Čierne pleso Kežmarské).

W trawersie stoku Małego Kieżmarskiego Szczytu.
W trawersie stoku Małego Kieżmarskiego Szczytu.

Szlak przeprowadza nas po północnej stronie stawu. Za stawem zaczyna wchodzić w trawers piarżystego stoku. Wychodzimy z obszaru wysokiej kosodrzewiny i odsłaniają się nam śliczne widoki na jedną z najbardziej malowniczych ścian tatrzańskich, wznoszących się nad Zielonym Stawem Kieżmarskim. Niezwykłe, bardzo urozmaicone ukształtowanie urzeka z każdej perspektywy. Również Dolina Jagnięca nęci powabem i zachęca do powrotu. Widać w niej ścieżki szlaku, które wczoraj przemierzaliśmy. Przypominają tamtą przygodę i spotkania z kozicami, i satysfakcję z wejścia na Jagnięcy Szczyt.

Głazowisko.
Głazowisko.

Na wprost przed nami ukazuje się słońce. Jego tracza wysuwa się zza grani. Pniemy się wyżej po ścieżce ułożonej z kamieni przecinając trawy, nisko rosnącą kosodrzewinę i zwały głazów. Przechodzimy wylot żlebu i ostrzejszym podejściem szybko zyskujemy metry przewyższenia. Wchodzimy do żlebu, przez który poprowadzono odcinki łańcucha, aby ułatwić dalsze podejście. Z pewnością bardzo przydaje się przy śliskiej skale.

Żleb.
Wejście do żlebu.

W żlebie.
Rynna żlebu.

W żlebie.
W żlebie.

O godzinie 8:55 przecinamy żleb. Zaczynamy zakosami trawersować stok porośnięty niezbyt wysoką kosówką, która wkrótce ustępuje. Z większej wysokości dolina zaczyna prezentować swoją rozległość i zieloność. To miejsce, gdzie Kieżmarska Dolina rozdziela się na: Zieloną Dolinę Kieżmarską, Dolinę Białych Stawów oraz Dolinę Przednich Koperszadów. Od północy zielone połacie doliny zamyka grzbiet Tatr Bielskich. Pokonujemy powoli stok, wchodząc w coraz bardziej skaliste obszary. W końcu wchodzimy na dłuższą prostą i przechodzimy ponad żlebem, w który wcześniej wchodziliśmy. Prosta wprowadza na stok opadający bezpośrednio ze szczytu Rakuskiej Czuby.

Przecinamy żleb.
Przecinamy żleb.

Dzwonek drobny (Campanula cochleariifolia).
Dzwonek drobny (Campanula cochleariifolia).

Strefa kosodrzewiny.
Strefa kosodrzewiny.

Widok na Czarny i Zielony Staw Kieżmarski.
Widok na Czarny i Zielony Staw Kieżmarski.

Zakosy.

Powyżej niewielkiej, ale efektownej baszty szlak odbija na prawo i wprowadza na Rakuski Przechód (słow. Sedlo pod Svišťovkou; 2023 m n.p.m.). To najwyżej położony punkt czerwono znakowanej Magistrali Tatrzańskiej, która dalej prowadzi do Łomnickiego Stawu. Jest tutaj też krótkie znakowane odejście na szczyt Rakuskiej Czuby (słow. Veľká Svišťovka, niem. Ratzenberg, Großer Ratzenberg, węg. Nagy-Morgás; 2038 m n.p.m.). Docieramy na niego kilka minut później o godzinie 10.10.

Na wprost widać Rakuską Czubę.
Na wprost widać Rakuską Czubę.

Górna część żlebu, który pokonywaliśmy wcześniej.
Górna część żlebu, który pokonywaliśmy wcześniej.

Pod Rakuskim Przechodem.
Pod Rakuskim Przechodem (przedostatnia prosta).

Skalna baszta przy szlaku.
Skalna baszta przy szlaku.

Przed Rakuskim Przechodem.
Przed Rakuskim Przechodem.

Zachmurzyło się nad Tatrami, tylko nad nimi, bo Spisz rozciągający się na południu jest rozsłoneczniony. Chmury wiszą na wysokości około 2500 m n.p.m. Schowane są w nich szczyty Łomnicy i Kieżmarskiego Szczytu, a cała reszta jaka może być widoczna ze szczytu Rakuskiej Czuby jest w zasięgu naszego wzroku. Całkiem ładna panoramka otacza Rakuską Czubę.

Rakuska Czuba, Veľká Svišťovka (2038 m n.p.m.).
Rakuska Czuba, Veľká Svišťovka (2038 m n.p.m.).

Widok na Dolinę Zieloną Kieżmarską.
Widok na Dolinę Zieloną Kieżmarską.

Dolina Kiezmarska i Tatry Bielskie.
Dolina Kiezmarska i Tatry Bielskie.

Panorama Spisza.
Panorama Spisza.

Trio na Rakuskiej Czubie.
Trio na Rakuskiej Czubie.

Rakuska Czuba, Veľká Svišťovka (2038 m n.p.m.).
Rakuska Czuba (słow. Veľká Svišťovka; 2038 m n.p.m.).

O godzinie 10.50 rozstajemy się ze szczytem Rakuskiej Czuby i wracamy na Magistralę Tatrzańską. Schodzimy do Doliny Huncowskiej (słow. Huncovská kotlina), która dawniej należała do wsi Huncowce (słow. Huncovce). U podnóża Tatr widać Tatrzańską Łomnicę (słow. Tatranská Lomnica), jedno z najbardziej znanych centrów turystyki oraz sportów. Ma wyśmienitą lokalizację i jest świetnym punktem wyjściowym do planowania wycieczek w Tatry Wysokie. Dla nas Tatrzańska Łomnica będzie punktem zakończenia tatrzańskiej dwudniówki. W dali majaczą się Niżne Tatry w nieprzejrzystym horyzoncie. Ciepłe powietrze unosi zanieczyszczenia, nawet tutaj na Słowacji, gdzie nie ma przemysłu.

Widok na wierzchołek Rakuskiej Czuby.
Widok na wierzchołek Rakuskiej Czuby.

Dolina Huncowska (słow. Huncovská kotlina).
Dolina Huncowska (słow. Huncovská kotlina).

Panorama Spisza.
Panorama Spisza.

Szlak prowadzi generalnie płasko po stoku Huncowskiego Szczytu (słow. Huncovský štít; 2352 m n.p.m.) leżącego na końcu krótkiej południowo-wschodniej grani odchodzącej od Kieżmarskiego Szczytu (słow Kežmarský štít). Szlak nie sprawia trudności. Wyłożony jest kamiennym chodnikiem. Wkrótce zza stoku wyłaniają się przed nami obiekty znajdujące się na progu Doliny Łomnickiej (słow. Skalnatá dolina, niem. Steinbachtal, Steinbachseetal, węg. Kőpataki-völgy): budynek obserwatorium astronomicznego, restauracja i hotel „Encián”, górna stacja kolejki linowej z Tatrzańskiej Łomnicy oraz stacja wagonika na szczyt Łomnicy (wybudowana w latach 1936–1940), a także stacja wyciągu krzesełkowego na Łomnicką Przełęcz (2190 m n.p.m.). Obiekty te wydają się być bardzo blisko, ale droga dłuży się. Wkrótce zza stoku wyłania się Łomnica (słow. Lomnický štít, niem. Lomnitzer Spitze, węg. Lomnici-csúcs; 2634 m n.p.m.) - drugi co do wysokości szczyt Tatr po Gerlachu. Na krótkie chwile odsłania się jej wierzchołek z chmur.

Stok Huncowskiego Szczytu.
Stok Huncowskiego Szczytu.

Panorama Spisza.
Panorama Spisza.

Infrastruktura przy Łomnickim Stawie.
Infrastruktura przy Łomnickim Stawie.

Tatrzańska Łomnica (słow. Tatranská Lomnica).
Tatrzańska Łomnica (słow. Tatranská Lomnica).

Na wierzchołek Łomnicy kursuje napowietrzna kolejka linowa zbudowana w latach 1936–1940. Jej wagonik pokonuje deniwelację 1700 metrów. Na szczycie góry w górnej stacji kolejki znajduje się Instytut Hydrometeorologiczny, do którego dobudowano w latach 1957–1962 obserwatorium astronomiczne „Lomnický štít”.

Na południowy wschód od Łomnicy odchodzi Łomnicka Grań (słow. Lomnický hrebeň, niem. Lomnitzer Kamm, węg. Lomnici-gerinc). Łomnicka Grań jest łatwo dostępna dzięki kolejce krzesełkowej, kursująca znad Łomnickiego Stawu. Chyba z niej skorzystamy. Wpierw jednak schodzimy nad Łomnicki Staw, położony na wysokości 1751 m n.p.m. Dość szybko wytracamy wysokość.

Wagonik kolejki na Łomnicki Szczyt.
Wagonik kolejki na Łomnicki Szczyt.
Wagonik kolejki na Łomnicki Szczyt.
Wagonik kolejki na Łomnicki Szczyt.

Łomnicki Staw (słow. Skalnaté pleso, dawniej Lomnické pleso, niem. Steinbachsee, węg. Kőpataki-tó) jest w znacznym stopniu wyschnięty. Widać to po linii brzegowej. W związku z tym jego powierzchnia i głębokość zwykle znacznie odbiega od tego co podają dawne przewodniki. „Wielka encyklopedia tatrzańska” Zofii Radwańskiej-Paryskiej i Witolda Henryka Paryskiego podaje głębokość 4,2 metra. Obecnie jezioro to nie ma więcej niż 2 metry głębokości. Wpływ na wysychanie Łomnickiego Stawu mają czynniki klimatyczne, ale też bezpośrednia działalność człowieka związana z budową infrastruktury turystyczno-rekreacyjnej przy stawie. Zasilający staw potok Łomnica również często wysycha. Poziom wody w stawie podlega dużym wahaniom. Wody przybywa po obfitych deszczach, szczególnie wiosną. O godzinie 12.30 przechodzimy przez kładkę nad odpływem z Łomnickiego Stawu Kładka ta jest dzisiaj właściwie niepotrzebna, bo poziom wody w stawie jest naprawdę bardzo niski i nie ma co z niego odpływać. Potem wchodzimy do obiektów restauracyjnych by odpocząć.

Nad Łomnickim Stawem.
Nad Łomnickim Stawem.

Restauracja i hotel „Encián”.
Mostek odpływu potoku z Łomnickiego Stawu, a za nim budynek restauracji i hotelu „Encián”.

O godzinie 13.15 kierujemy się do dolnej stacji kolejki krzesełkowej na Łomnicką Przełęcz (słow. Lomnické sedlo, niem. Lomnitzer Sattel, węg. Lomnici-nyereg). Szczyt Łomnicy schowany jest w chmurach. Kursujący doń czerwony wagonik kolejki linowej niknie w chmurze, to wyłania się z niej niczym widmo. Wagonik jest jednak pełny, choć jest pewne, że ze szczytu nie ma żadnych widoków. Łomnicka Grań jest jednak niżej położona i prezentuje się nam w całości rozpiętości. Teren wokół Łomnickiego Stawu lubiany jest przez świstaki, pomimo panującego tutaj dużego ruchu turystycznego. Jeden z nich daje się nawet zauważyć i sfotografować z krzesełka kolejki. O godzinie 13.35 jesteśmy już na górze. Zeskakujemy z krzesełka.

Krzesełko na Łomnicką Przełęcz.
Krzesełko na Łomnicką Przełęcz.

Przed nami Łomnicka Przełęcz.
Przed nami Łomnicka Przełęcz.

Wagonik kolejki na Łomnicki Szczyt.
Wagonik kolejki na Łomnicki Szczyt.

Świstak z Doliny Łomnickiej.
Świstak z Doliny Łomnickiej.

Ruszamy w kierunku Wielkiej Łomnickiej Baszty. Prowadzi do nie łatwa droga pokonująca nieduże przewyższenie. Łomnicka Grań po wschodniej stronie opada równo do rozległej doliny Popradu, za którą mamy wzniesienia Gór Lewockich. W partiach graniowych stok pokryty jest skalnym rumowiskiem, w które wmurowano ciągi potężnych barier powstrzymujących lawiny. Stoki te zimą zamieniają się w kurort narciarski. Z prawej strony po zachodniej stronie grań obrywa się imponującym urwiskiem do Doliny Małej Zimnej Wody (słow. Malá Studená dolina, niem. Kleines Kaltbachtal, węg. Kis-Tarpataki-völgy). W miarę zbliżania się do szczytu Wielkiej Łomnickiej Baszty odkrywa się nam Dolina Małej Zimnej Wody, ukazując swe najgłębiej schowane górne partie, gdzie błyszczą lustra Pięciu Stawów Spiskich. Te najwyższe partie wyniesione imponującą ścianą stawiarską (tzw. Złotymi Spadami) noszą nazwę Doliny Pięciu Stawów Spiskich. W tych fascynujących pejzażach na wysokości 2015 m n.p.m. stoi schronisko Téryego (słow. Téryho chata, Térynka, niem. Téryschutzhaus, węg. Téry-menedékház), wybudowane w 1899 roku. Jego patronem jest inicjator jego budowy, a także taternik i zdobywca okolicznych szczytów - Ödön Téry. Chata Téryego jest najwyżej położonym schroniskiem w Tatrach czynnym przez cały rok. Wyżej od niego położone jest tylko Schronisko pod Wagą, lecz jest ono otwarte tylko w sezonie letnim.

Stok pod Łomnicką Przełęczą.
Stok pod Łomnicką Przełęczą.

Bariery na Łomnickiej Grani.
Bariery zabezpieczające przed lawinami.

Widok w stronę Łomnickiej Przełęczy i Łomnicy.
Widok w stronę Łomnickiej Przełęczy i Łomnicy.

Łomnicka Grań.
Łomnicka Grań.

Spojrzenie w dół na Łomnicki Staw.
Spojrzenie w dół na Łomnicki Staw.

Widok na Łomnicę.
Widok na Łomnicę.

Obserwatorium astronomiczne „Lomnický štít”.
Obserwatorium astronomiczne „Lomnický štít”.
Obserwatorium astronomiczne „Lomnický štít”.

Widok na Dolinę Pięciu Stawów Spiskich.
Widok na Dolinę Pięciu Stawów Spiskich.

Dolina Pięciu Stawów Polskich i Chata Terycho.
Dolina Pięciu Stawów Polskich i Chata Terycho.

Urwiska Łomnickiej Grani.
Urwiska Łomnickiej Grani.

O godzinie 14.00 docieramy na kulminację Wielkiej Łomnickiej Baszty (słow. Veľká Lomnická veža, niem. Lomnitzer Turm, węg. Lomnici-torony; 2215 m n.p.m.) - najwyższe wzniesienie na Łomnickiej Grani. W między czasie stało się coś niezwykłego. Na niebie otworzył się błękit, w otoczeniu wyłoniły się potężne szczyty Tatr Wysokich z Łomnicą i Kieżmarskim szczytem na czele. Również niżej położone przełęcze dotąd mglące się w chmurach ukazały się w promieniach słońca. Trwa to około 20 minut, po czym chmury wracają i znów zasłaniają szczyty. Osłoneczniona pozostaje wciąż kraina Spisza, rozciągająca się u stóp Tatr.

Wielka Łomnicka Baszta (słow. Veľká Lomnická veža, niem. Lomnitzer Turm, węg. Lomnici-torony; 2215 m n.p.m.)
Wielka Łomnicka Baszta (słow. Veľká Lomnická veža, niem. Lomnitzer Turm, węg. Lomnici-torony; 2215 m n.p.m.).

Łomnicka Grań.
Łomnicka Grań (w głębi widoczna Łomnica, po prawej Kieżmarski Szczyt).

Łomnicka Grań.
Łomnicka Grań.

Pośrednia Grań (słow. Prostredný hrot; 2441 m n.p.m.), a za nią Gerlach (słow. Gerlachovský štít; 2655 m n.p.m.).
Pośrednia Grań (słow. Prostredný hrot; 2441 m n.p.m.), a za nią Gerlach (słow. Gerlachovský štít; 2655 m n.p.m.).

Lodowa Przełęcz (słow. Sedielko; 2372 m n.p.m.).
Lodowa Przełęcz (słow. Sedielko; 2372 m n.p.m.).

Czerwona Ławka (słow. Priečne sedlo; 2352 m n.p.m.).
Czerwona Ławka (słow. Priečne sedlo; 2352 m n.p.m.).

Szczyt Wielkiej Łomnickiej Baszty wieńczą zwały głazów. Na najwyżej położonym namalowany jest duży czerwony trójkąt, aby nikomu nie pomyliło się, który głaz stanowi właściwą kulminację. Wracamy do kolejki rozpieszczeni niesamowitą aurą. O godzinie 14.40 wsiadamy na krzesełko. Zjeżdżamy z powrotem nad Łomnicki Staw w fenomenalnych górskich plenerach. Potem schodzimy nieco niżej do Schroniska Łomnickiego (słow. Skalnatá chata, Chata pri Skalnatom plese, niem. Steinbachseehütte; 1751 m n.p.m.). Tam zatrzymujemy się na małą kawę, delektując się wciąż panoramą.

Wielka Łomnicka Baszta (słow. Veľká Lomnická veža, niem. Lomnitzer Turm, węg. Lomnici-torony; 2215 m n.p.m.).
Wielka Łomnicka Baszta (słow. Veľká Lomnická veža, niem. Lomnitzer Turm, węg. Lomnici-torony; 2215 m n.p.m.).

Szlak na Łomnickiej Grani.
Szlak na Łomnickiej Grani.

Łomnicka Przełęcz (słow. Lomnické sedlo; 2189 m n.p.m.).
Łomnicka Przełęcz (słow. Lomnické sedlo; 2189 m n.p.m.).

Wielka Łomnicka Baszta widziana z Łomnickiej Przełęczy.
Wielka Łomnicka Baszta widziana z Łomnickiej Przełęczy.

Na stoku Łomnicy.
Na stoku Łomnicy przed stacją kolejki krzesełkowej.

Widok na Dolinę Łomnicką.
Widok na Dolinę Łomnicką.

Zjazd w dół.
Zjazd w dół.

Dolina Łomnicka.
Dolina Łomnicka.
Dolina Łomnicka.

Schronisko Łomnickie (słow. Skalnatá chata; 1751 m n.p.m.).
Schronisko Łomnickie (słow. Skalnatá chata; 1751 m n.p.m.).
Schronisko Łomnickie (słow. Skalnatá chata; 1751 m n.p.m.).

Rozstaj przy Łomnickim Schronisku.
Czas pogania - trzeba schodzić.

Czas jednak nas trochę pogania. O godzinie 15.00 ruszamy bezwzględnie w dół. Dobrze byłoby zostać jeszcze tutaj, ale musimy wracać do domu. Niestety nie załatwiliśmy sobie więcej wolnego. No żal stąd odchodzić. Czynimy to dość szybko, nie chcąc się spóźnić na autobus do Zakopanego. Początkowy odcinek zejścia wymaga jednak uwagi, ze względu na szuter, na którym łatwo się poślizgnąć. Szlak sprowadza ciągami nartostrad, częściowo przez zagajniki. Od węzła wyciągów narciarskich Štart (1158 m n.p.m.) teren nie jest już stromy. Węzeł ten mijamy przed siedemnastą.

Widok na Spisz i Góry Lewockie.
Widok na Spisz i Góry Lewockie.

Zejście nartostradami.
Zejście nartostradami.

Przecięcie nartostrady.
Przez nartostrady.

Przed nami stacja gondoli Start.
Przed nami stacja gondoli Start.

Smotrawa okazała (Telekia speciosa).
Smotrawa okazała (Telekia speciosa).
Smotrawa okazała (Telekia speciosa).

Bezleśny stok.
Bezleśny stok.

Idziemy teraz przez otwarte przestrzenie, stokami bezleśnymi. Las został stąd wyrwany przez huragan „Velka Kalamita” w 2004 roku, odsłaniając fascynujące krajobrazy. Na koniec dnia słońce zaczyna figlować. Odsłoniły się znów tatrzańskie dwutysięczniki. Zbliżamy się do kresu naszej tatrzańskiej dwudniówki. Jej plan został w pełni zrealizowany, choć czujemy niedosyt. Zawsze go się czuje, gdy wracamy z Tatr, nawet wtedy, gdy jesteśmy zachłyśnięci pięknem. O godzinie 17.40 docieramy pod Hotel Grand w Tatrzańskiej Łomnicy. Stąd już niedaleko do dworca autobusowego. I tak kończy się cudowna wycieczka.


GALERIE FOTOGRAFICZNE:
Dolina Zielona Kieżmarska


Udostępnij:

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

 
Korona Europy · Crown of Europe
Grupa miłośników najwyższych szczytów Europy
Dołącz do grupy
 

Liczba wyświetleń

Popularne posty (ostatnie 30 dni)

Etykiety

Archiwum bloga

Translator

Stali bywalcy

Odbiorcy

Główny Szlak Beskidu Wyspowego


ETAP DATA, ODCINEK
1
19.11.2016
[RELACJA]
Szczawa - Jasień - Ostra - Ogorzała - Mszana Dolna
2
7.01.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Potaczkowa - Rabka-Zdrój
3
18.02.2017
[RELACJA]
Rabka-Zdrój - Luboń Wielki - Przełęcz Glisne
4
18.03.2017
[RELACJA]
Przełęcz Glisne - Szczebel - Kasinka Mała
5
27.05.2017
[RELACJA]
Kasinka Mała - Lubogoszcz - Mszana Dolna
6
4.11.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Ćwilin - Jurków
7
9.12.2017
[RELACJA]
Jurków - Mogielica - Przełęcz Rydza-Śmigłego
8
20.01.2018
[RELACJA]
Przełęcz Rydza-Śmigłego - Łopień - Dobra
9
10.02.2018
[RELACJA]
Dobra - Śnieżnica - Kasina Wielka - Skrzydlna
10
17.03.2018
[RELACJA]
Skrzydlna - Ciecień - Szczyrzyc
11
10.11.2018
[RELACJA]
Szczyrzyc - Kostrza - Tymbark
12
24.03.2019
[RELACJA]
Tymbark - Kamionna - Żegocina
13
14.07.2019
[RELACJA]
Żegocina - Łopusze - Laskowa
14
22.09.2019
[RELACJA]
Laskowa - Sałasz - Męcina
15
17.11.2019
[ZAPISY]
Męcina - Jaworz - Limanowa
16
. .
[w przygotowaniu]
Limanowa - Łyżka - Pępówka - Łukowica
17
. .
[w przygotowaniu]
Łukowica - Ostra - Ostra Skrzyż.
18
. .
[w przygotowaniu]
Ostra Skrzyż. - Modyń - Szczawa

Małopolski Szlak Papieski


TRASA GŁÓWNA
ETAP DATA, ODCINEK
1
12.03.2016
[RELACJA]
Kalwaria Zebrzydowska - Gorzeń Górny
2
9.04.2016
[RELACJA]
Gorzeń Górny - Wadowice - Ponikiew
3
14.05.2016
[RELACJA]
Ponikiew - Groń JPII - Leskowiec - Hucisko
4
1.10.2016
[RELACJA]
Hucisko - Zawoja - Skawica Górna
5
2.10.2016
[RELACJA]
Skawica Górna - Polica - Przełęcz Krowiarki
6
9.04.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki - Zubrzyca Górna - Przełęcz Bory
7
20.05.2017
[RELACJA]
Przełęcz Bory - Ludźmierz - Nowy Targ
8
24.09.2017
[RELACJA]
Nowy Targ - Turbacz - Rzeki
9
27.01.2018
[RELACJA]
Rzeki - Gorc - Ochotnica Dolna
10
17.02.2018
[RELACJA]
Ochotnica Dolna - Lubań - Krościenko nad Dunajcem
11
28.04.2018
[RELACJA]
Krościenko nad Dunajcem - Przysietnica
12
1.12.2018
[RELACJA]
Przysietnica - Stary Sącz

TRASY SPECJALNE
nr 1
1
7.05.2016
[RELACJA]
Kraków, Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”
nr 2
1
10.03.2018
[RELACJA]
Kraków, Pałac Arcybiskupi

TRASY WARIANTOWE
I - Beskid Makowski
1
. .
[w przygotowaniu]
Kalwaria Zebrzydowska – Lanckorońska Góra – Sułkowice
2
. .
[w przygotowaniu]
Sułkowice – Barnasiówka – Myślenice
3
. .
[w przygotowaniu]
Myślenice – Uklejna – Myślenice Zarabie
II - Beskid Żywiecki
1
5/6.08.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki – Babia Góra – Przełęcz Krowiarki
III - Pasmo Podhalańskie, Gorce, Beskid Makowski i Wyspowy
1
20.10.2018
[RELACJA]
Harkabuz – Rabska Góra – Rabka-Zdrój
2
15.12.2018
[RELACJA]
Rabka-Zdrój – Luboń Wielki – Przełęcz Glisne
3
12.01.2019
[RELACJA]
Przełęcz Glisne – Szczebel – Kasinka Mała
4
24.02.2019
[RELACJA]
Kasinka Mała – Lubogoszcz – Kasina Wielka
5
. .
[w przygotowaniu]
Kasina Wielka – Śnieżnica – Przełęcz Gruszowiec
6
. .
[w przygotowaniu]
Przełęcz Gruszowiec – Ćwilin – Jurków
7
. .
[w przygotowaniu]
Jurków – Mogielica – Jasień – Przełęcz Przysłop
IV - Beskid Wyspowy
1
6.05.2017
[RELACJA]
Mogielica – Przełęcz Słopnicka
2
29.10.2017
[RELACJA]
Przełęcz Słopnicka – Łukowica
3
18.11.2017
[RELACJA]
Łukowica – Miejska Góra
V - Beskid Wyspowy
1
19.11.2016
[RELACJA]
Jasień - Mszana Dolna
VI - Podhale
1
25.03.2017
[RELACJA]
Ludźmierz - Ząb
2
26.03.2017
[RELACJA]
Ząb - Kiry
VII - Tatry
1
2.04.2016
[RELACJA]
Kiry - Dolina Jarząbcza
2
29.10.2016
[RELACJA]
Polana Huciska - Polana Strążyska
3
3.12.2016
[RELACJA]
Polana Strążyska - Kuźnice
4
21.01.2017
[RELACJA]
Kuźnice - Wiktorówki - Palenica Białczańska
5
25.02.2017
[RELACJA]
Palenica Białczańska - Morskie Oko
VIII - Gorce
1
17.09.2016
[RELACJA]
Turbacz - Studzionki
2
18.09.2016
[RELACJA]
Studzionki - Lubań
IX - Beskid Sądecki
1
5.08.2018
[RELACJA]
Dzwonkówka – Tylmanowa
X - Beskid Sądecki, Beskid Niski
-
. .
[w opracowaniu]
Stary Sącz – Magura Wątkowska

Z nimi w górach bezpieczniej

Smaki Karpat

Wołoskimi śladami

Mapę miej zawsze ze sobą

Zapamiętaj !
NUMER RATUNKOWY
W GÓRACH
601 100 300

Niezastąpiony na GSS

Przewodnik „Główny Szlak Sudecki”. Jest to bogate kompendium wiedzy o najdłuższym szlaku w Sudetach, zawierające opisy przebiegu szlaku ze szczegółowymi mapami, czasami przejść i profilami wysokościowymi oraz namiarami do schronisk. Zawarto w nim również mnóstwo opisanych atrakcji, ciekawostek oraz niezliczoną ilość barwnych fotografii.
W tej jednej publikacji mamy wszystko to co potrzebne turyście przemierzającemu Główny Szlak Sudecki.

Główny Szlak Beskidzki

21-23.10.2016 - wyprawa 1
Zaczynamy gdzie Biesy i Czady,
czyli w legendarnych Bieszczadach

BAZA: Ustrzyki Górne ODCINEK: Wołosate - Brzegi Górne
Relacje:
13-15.01.2017 - Bieszczadzki suplement do GSB
Biała Triada z Biesami i Czadami
BAZA: Ustrzyki Górne
Relacje:
29.04.-2.05.2017 - wyprawa 2
Wielka Majówka w Bieszczadach
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Brzegi Górne - Komańcza
Relacje:
16-18.06.2017 - wyprawa 3
Najdziksze ostępy Beskidu Niskiego
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Komańcza - Iwonicz-Zdrój
Relacje:
20-22.10.2017 - wyprawa 4
Złota jesień w Beskidzie Niskim
BAZA: Iwonicz ODCINEK: Iwonicz-Zdrój - Kąty
Relacje:
1-5.05.2018 - wyprawa 5
Magurskie opowieści
i pieśń o Łemkowyni

BAZA: Zdynia ODCINEK: Kąty - Mochnaczka Niżna
Relacje:
20-22.07.2018 - wyprawa 6
Ziemia Sądecka
BAZA: Krynica-Zdrój ODCINEK: Mochnaczka Niżna - Krościenko nad Dunajcem
Relacje:
7-9.09.2018 - wyprawa 7
Naprzeciw Tatr
BAZA: Studzionki, Turbacz ODCINEK: Krościenko nad Dunajcem - Rabka-Zdrój
Relacje:
18-20.01.2019 - wyprawa 8
Zimowe drogi do Babiogórskiego Królestwa
BAZA: Jordanów ODCINEK: Rabka-Zdrój - Krowiarki
Relacje:
17-19.05.2019 - wyprawa 9
Wyprawa po wschody i zachody słońca
przez najwyższe partie Beskidów

BAZA: Markowe Szczawiny, Hala Miziowa ODCINEK: Krowiarki - Węgierska Górka
Relacje:
22-24.11.2019 - wyprawa 10
Na śląskiej ziemi kończy się nasza przygoda
BAZA: Równica ODCINEK: Węgierska Górka - Ustroń
Plan wyjazdu:
    [ZAPISY]

GŁÓWNY SZLAK WSCHODNIOBESKIDZKI

termin 1. wyprawy: 6-15 wrzesień 2019
odcinek: Bieszczady Wschodnie czyli...
od Przełęczy Użockiej do Przełeczy Wyszkowskiej


termin 2. wyprawy: wrzesień 2020
odcinek: Gorgany czyli...
od Przełęczy Wyszkowskiej do Przełeczy Tatarskiej


termin 3. wyprawy: wrzesień 2021
odcinek: Czarnohora czyli...
od Przełęczy Tatarskiej do Gór Czywczyńskich

Koszulka Beskidzka

Niepowtarzalna, z nadrukowanym Twoim imieniem na sercu - koszulka „Wyprawa na Główny Szlak Beskidzki”.
Wykonana z poliestrowej tkaniny o wysokim stopniu oddychalności. Nie chłonie wody, ale odprowadza ją na zewnątrz dając wysokie odczucie suchości. Nawet gdy pocisz się ubranie nie klei się do ciała. Wilgoć łatwo odparowuje z niej zachowując jednocześnie komfort cieplny.

Fascynujący świat krasu

25-27 lipca 2014 roku
Trzy dni w Raju... Słowackim Raju
Góry piękne są!
...można je przemierzać w wielkiej ciszy i samotności,
ale jakże piękniejsze stają się, gdy robimy to w tak wspaniałym towarzystwie – dziękujemy Wam
za trzy niezwykłe dni w Słowackim Raju,
pełne serdeczności, ciekawych pogawędek na szlaku
i za tyleż uśmiechu.
24-26 lipca 2015 roku
Powrót do Słowackiego Raju
Powróciliśmy tam, gdzie byliśmy roku zeszłego,
gdzie natura stworzyła coś niebywałego;
gdzie płaskowyże pocięły rokliny,
gdzie Spisza i Gemeru łączą się krainy;
by znów wędrować wąwozami dzikich potoków,
by poczuć na twarzy roszące krople wodospadów!
To czego jeszcze nie widzieliśmy – zobaczyliśmy,
gdy znów w otchłań Słowackiego Raju wkroczyliśmy!


19-21 sierpnia 2016 roku
Słowacki Raj 3
Tam gdzie dotąd nie byliśmy!
Przed nami kolejne trzy dni w raju… Słowackim Raju
W nieznane nam dotąd kaniony ruszymy do boju
Od wschodu i zachodu podążymy do źródeł potoków
rzeźbiących w wapieniach fantazję od wieków.
Na koniec pożegnalny wąwóz zostanie na południu,
Ostatnia droga do przebycia w ostatnim dniu.

           I na całe to krasowe eldorado
spojrzymy ze szczytu Havraniej Skały,
           A może też wtedy zobaczymy
to czego dotąd nasze oczy widziały:
           inne słowackie krasy,
próbujące klasą dorównać pięknu tejże krainy?
           Niech one na razie cierpliwie
czekają na nasze odwiedziny.

7-9 lipca 2017 roku
Słowacki Raj 4
bo przecież trzy razy to za mało!
Ostatniego lata miała to być wyprawa ostatnia,
lecz Raj to kraina pociągająca i w atrakcje dostatnia;
Piękna i unikatowa, w krasowe formy bogata,
a na dodatek zeszłego roku pojawiła się w niej ferrata -
przez dziki Kysel co po czterdziestu latach został otwarty
i nigdy dotąd przez nas jeszcze nie przebyty.
Wspomnień czar ożywi też bez większego trudu
fascynujący i zawsze urzekający kanion Hornadu.
Zaglądnąć też warto do miasta mistrza Pawła, uroczej Lewoczy,
gdzie w starej świątyni świętego Jakuba każdy zobaczy
najwyższy na świecie ołtarz, wyjątkowy, misternie rzeźbiony,
bo majster Paweł jak Wit Stwosz był bardzo uzdolniony.
Na koniec zaś tej wyprawy - wejdziemy na górę Velka Knola
Drogą niedługą, lecz widokową, co z góry zobaczyć Raj pozwala.
Słowacki Raj od ponad stu lat urodą zniewala człowieka
od czasu odkrycia jej przez taternika Martina Rótha urzeka.
Grupa od tygodni w komplecie jest już zwarta i gotowa,
Kaniony, dzikie potoki czekają - kolejna rajska wyprawa.


Cudowna wyprawa z cudownymi ludźmi!
Dziękujemy cudownym ludziom,
z którymi pokonywaliśmy dzikie i ekscytujące szlaki
Słowackiego Raju.
Byliście wspaniałymi kompanami.

Miało być naprawdę po raz ostatni...
Lecz mówicie: jakże to w czas letni
nie jechać znów do Słowackiego Raju -
pozwolić na zlekceważenie obyczaju.
Nawet gdy niemal wszystko już zwiedzone
te dzikie kaniony wciąż są dla nas atrakcyjne.
Powiadacie też, że trzy dni w raju to za krótko!
skoro tak, to czy na cztery nie będzie zbyt malutko?
No cóż, podoba nam się ten kras,
a więc znów do niego ruszać czas.
A co wrzucimy do programu wyjazdu kolejnego?
Może z każdego roku coś jednego?
Niech piąty epizod w swej rozciągłości
stanie się powrotem do przeszłości,
ruszajmy na stare ścieżki, niech emocje na nowo ożyją
gdy znów pojawimy się w Raju z kolejną misją!

15-18 sierpnia 2018 roku
Słowacki Raj 5
Retrospekcja
Suchá Belá - Veľký Sokol -
- Sokolia dolina - Kyseľ (via ferrata)

Koszulka wodniacka

Łemkowyna

- etap 1 -

18-20 wrzesień 2015
Beskid Niski
WSCHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 2 -

16-18 październik 2015
Beskid Sądecki, Pieniny
ZACHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 3 -

29-31 styczeń 2016
Beskid Niski
ŚRODKOWA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 4 -

22-24 kwiecień 2016
Beskid Niski, Bieszczady
WSCHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 5 -

21-23 lipiec 2017
Beskid Niski
ZACHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA
WATRA ŁEMKOWSKA w ZDYNI



Geocache

Tatrzańska rodzinka

Wspomnienie


519 km i 18 dni nieustannej wędrówki
przez najwyższe i najpiękniejsze partie polskich Beskidów
– od kropki do kropki –
najdłuższym górskim szlakiem turystycznym w Polsce


Dorota i Marek Szala
Główny Szlak Beskidzki
- od kropki do kropki -

WYRÓŻNIENIE
prezentacji tego pasjonującego przedsięwzięcia na



za dostrzeżenie piękna wokół nas.

Dziękujemy i cieszymy się bardzo,
że nasza wędrówka Głównym Szlakiem Beskidzkim
nie skończyła się na czerwonej kropce w Ustroniu,
ale tak naprawdę doprowadziła nas aż na
Navigator Festival 2013.

Z pamiętnej wędrówki...

Po drugiej stronie Tatr, czyli na grani Niżnych Tatr

Na drogę zabieramy tylko trochę jedzenia i wody,
dobre buty, ciepły łach, szczyptę odwagi i chęci pokłady.
Na tą wędrówkę krainą nam nieznaną,
przez dziką przyrodę nieujarzmioną,
matka natura niech da nam warunki wymarzone,
a niedźwiedzie, wilki niech będą spokojne i najedzone.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

Podążać będziemy w stronę zachodzącego słońca,
by przed zmierzchem w jego czerwieni utulić lica.
Zaś zbudzić się pełni sił porannym brzaskiem,
a potem pchani porannym, ciepłym promykiem
ruszyć dalej przed siebie, tak jak wczoraj znów na zachód;
ufni naturze, że nie rzuci nam pod nogi żadnych przeszkód.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

DZIEŃ 0: 1.07.2014
Na start...
DZIEŃ 1: 2.07.2014
Telgárt
   - Útulňa Andrejcová
DZIEŃ 2: 3.07.2014
Útulňa Andrejcová
   - Čertovica
DZIEŃ 3: 4.07.2014
Čertovica
   - Chata Štefánika
DZIEŃ 4: 5.07.2014
Chata Štefánika
   - Útulňa Ďurková
DZIEŃ 5: 6.07.2014
Útulňa Ďurková
   - Donovaly

Napisz do nas