Dziennik wypraw i przystań przed kolejną wędrówką.

Pośród czerwonych piaskowców

Poranek tego dnia miał być inny. Słoneczny dzionek pozostał w sferze marzeń. Jest pochmurnie i chłodno, ale nie pada i to wystarcza, aby z entuzjazmem rozpocząć kolejną wędrówkę, tym razem z wyborowym Kołem PTTK Stalowników. A zresztą nawet gdyby padało, to z pewnością nie spodziewalibyśmy się spapranego dnia, wszak grupa Stalowni jest jak synonim udanej imprezy trekkingowej.

TRASA:
Oblęgorek Barania (427 m n.p.m.) Tumlin Ciosowa (365 m n.p.m.) Kamień (399 m n.p.m.) Wykieńska (401 m n.p.m.) Grodowa (399 m n.p.m.) Tumlin-Węgle

OPIS:
Na drodze przy Pałacyku Henryka Sienkiewicza w Oblęgorku.
Dzisiejsza trasa jest kontynuacją tej z 15 października ubiegłego roku. Wyruszyliśmy wtedy z Kuźniaków, gdzie znajduje się krańcowy punkt Głównego Szlaku Świętokrzyskiego. Teraz przyszła kolej na kolejny etap wędrówki tym szlakiem, realizowanej niejako na raty. Jest to świetny rekonesans przed wędrówką ciągłą od kropki do kropki Głównego Szlaku Świętokrzyskiego, o której marzymy i liczymy, że za niedługo doczekamy się jej.

Do najstarszych polskich gór mamy niestety dalej niż do tych najwyższych. Do miejsca startu dojeżdżamy dopiero na godzinę 10.00. Trasę rozpoczynamy w Oblęgorku, miejscowości uwodzącej ciszą i spokojem. W wędrówkę ruszamy Alejką Lipową, czarnym szlakiem do miejsca, w którym zakończyliśmy naszą ostatnią wędrówkę po Głównym Szlaku Świętokrzyskim.

Wkrótce przeniesieni zostajemy pod znany nam już Pałacyk Henryka Sienkiewicza, tak samo wabiącego wędrowców, jak pamiętnego jesiennego popołudnia, kiedy mieliśmy przyjemność zwiedzić jego wnętrza. Ten przepiękny pałacyk położony w zacisznej okolicy Sienkiewicz otrzymał od narodu z okazji 25-lecia pracy literackiej. Zapewne niejeden chciałby coś takiego mieć, ale jakiż musiałby być dzisiejszy Sienkiewicz, aby zasłużyć sobie na taką wdzięczność narodu. Z sienkiewiczowskim dworkiem szybko nam jednak przychodzi się dziś pożegnać. Z jego włości wchodzimy na łagodne, leśne stoki Baraniej Góry.

Pałacyk Henryka Sienkiewicza w Oblęgorku.
Pałacyk Henryka Sienkiewicza w Oblęgorku.

Ścieżka naszego czarnego szlaku wchodzi w ekscytujące, emanujące dozą tajemniczości wąwozy lessowe. Część z nich jest szeroka, o płaskich dnach i łagodnych zboczach, ale nasz szlak wcina się głównie w te najmłodsze, ale najbardziej wysublimowane - najwęższe, otoczone stromymi ścianami. Te strome zbocza wąwozu udekorowane są poplątanymi korzeniami, odsłoniętymi w wyniku erozji, zachodzącej tu zwłaszcza w czasie wiosennych roztopów, czy też po ulewnych deszczach. Z tej to też przyczyny w wąwozie znajdzie się przeszkoda w postaci powalonego drzewa, które nie było już w stanie utrzymać się na skraju wąwozowego zbocza. Obszar ten objęty jest rezerwatem leśnym „Barania Góra”. Oprócz wąwozów lessowych znajdziemy w nim wiele roślin podlegających ścisłej ochronie, takich jak bluszcz pospolity, barwinek pospolity, buławnik mieczolistny, wawrzynek wilczełyko, czy widłak wroniec.

Wąwóz lessowy w rezerwacie leśnym „Barania Góra”.
Wąwóz lessowy w rezerwacie leśnym „Barania Góra”.

Wąwóz lessowy w rezerwacie leśnym „Barania Góra”.
Wąwóz lessowy w rezerwacie leśnym „Barania Góra”.

Wąwóz lessowy w rezerwacie leśnym „Barania Góra”.
Wąwóz lessowy w rezerwacie leśnym „Barania Góra”.

Niedługo po opuszczeniu lessowych wąwozów, o godzinie 11.10 docieramy pod kulminację Baraniej Góry, do czerwonego szlaku. Za jego znakami skręcamy w prawo i po chwili jesteśmy na zarośniętym szczycie Baraniej Góry (427 m n.p.m.). Nie ma tu widoków, ale idąc dalej nie musimy długo czekać, aż zniknie zasłona leśna i poprzez łagodne zbocza Baraniej Góry pojawią się widoczki. Na początku mamy je głównie po stronie północnej, gdzie w dolinie położone są wioski Cierchy i Pępice. Z nimi wznoszą się Wzgórza Kołomańskie. Za niedługo naszą polną dróżkę otaczają już tylko pola uprawne, a przed nami ukazują się nam Wzgórza Tumlińskie a na południe od nich stolica Świętokrzyskiego - Kielce. To kolejne pasmo na trasie naszej wędrówki, a nim widać kolejne szczyty przez które będziemy przechodzić. Pomiędzy Wzgórzami Kołomańskimi i Wzgórzami Tumlińskim położona jest miejscowość Bobrza, gdzie znajdują się pozostałości po największych piecach hutniczych w dawnym Królestwie Polskim.

Pod szczytem Baraniej.

Widok na Wzgórza Tumlińskie z drogi grzbietowej Baraniej.
Widok na Wzgórza Tumlińskie z drogi grzbietowej Baraniej.

Widok na Kielce z drogi grzbietowej Baraniej.
Widok na Kielce z drogi grzbietowej Baraniej.

Dróżka nasza zaczyna spokojnie obniżać się, mijając pojedyncze gospodarstwa. Pod naszymi stopami pojawia się asfalt. Wokół pojawiają się łąki z pasącymi się na niej krowami i końmi. Po dojściu do szosy skręcamy w lewo. Idziemy teraz poboczem drogi, jakieś 15 minut pośród zabudowań wioski Porzecze. Przed budynkiem szkoły skręcamy w lewo na podrzędną drogę asfaltową. Zaraz za budynkiem szkoły przekraczamy jeszcze malutką rzekę Bobrza, której źródliska znajdują się niedaleko, w lasach koło Zagańska, znanego skądinąd ze swego dębu Bartka. Aż dziw bierze, że ta tak niepozorna rzeczka była też siłą napędową wspomnianych Zakładów Wielkopiecowych w Bobrzy. W tym miejscu Bobrzę zasila jej prawobrzeżny dopływ - Ciemnica.

Przed nami wioska Porzecze.
Przed nami wioska Porzecze.

Łąki w Porzeczu.
Łąki w Porzeczu.

Szkoła w Porzeczu.
Szkoła w Porzeczu.

Rzeka Bobrza.
Rzeka Bobrza.

Zaraz za rzeką Bobrza drogą wzdłuż której maszerujemy zatacza łuk w lewo, a potem w prawo, po czym nasza droga dochodzi do skrzyżowania ulic Leśnej, Ciosowej i Ślefarnia. Za skrzyżowaniem szlak wprowadza nas na leśną ścieżkę, która pnie się w kierunku szczytu Ciosowej (365 m n.p.m.), pierwszego szczytu Wzgórz Tumlińskich na naszej trasie. Tuż przed szczytem góry, około godziny 13.00 szlak wyprowadza nas na górną krawędź ściany czerwonego piaskowca, zwanego tumlińskim. Powstawały one w okresie dolnego triasu (około 240-250 milionów lat temu), kiedy obszar ten pokrywały piaski pustyni, a z nawiewanego przez wiatr piasku tworzyły się kolejne warstwy wydm, które później skamieniały.

Skały te byłyby niewidoczne pewnie do dziś, gdyby nie powstał tu kamieniołom, funkcjonujący jeszcze w 1975 roku na potrzeby kamieniarstwa, budownictwa i przemysłu hutniczego (m.in. do wykładania wielkich pieców). Obecnie miejsce wychodni czerwonego piaskowca chronione jest jako pomnik przyrody nieożywionej.

Zaraz za rzeką Bobrza droga zatacza łuk w lewo.

Las Ciosowski.
Las Ciosowski.

Po przejściu nad przepaścistą krawędzią czerwonych skał schodzimy w dół, po czym zbaczamy nieco ze szlaku przechodząc pod potężną, pionową ścianę tumlińskiego piaskowca o długości około 70 m, sięgającą w niektórych miejscach do ponad 20 m wysokości. Z dołu można zauważyć, że jest ona poprzecinana licznymi pęknięciami i rysami, powstałymi w wyniku wietrzenia, jak też kruszenia przez korzenie porastających je drzew, głównie sosen i brzóz. Niektóre z tych pęknięć to zapewne efekt ruchów tektonicznych. Pęknięcia te, dzielące skałę na odrębne bloki zwane są ciosami i od nich właśnie wzięła nazwę cała góra.

Skarpa nad wyrobiskiem tumlińskiego piaskowca na Ciosowskiej Górze.
Skarpa nad wyrobiskiem tumlińskiego piaskowca na Ciosowej Górze.

Skarpa nad wyrobiskiem tumlińskiego piaskowca na Ciosowskiej Górze.
Skarpa nad wyrobiskiem tumlińskiego piaskowca na Ciosowej Górze.

Panorama z Cisowskiej.
Panorama z Ciosowej.

Panorama z Cisowskiej.
Panorama z Ciosowej.

Kościół św. Marii Magdaleny i św. Mikołaja w Chełmcach (widok z Ciosowskiej Góry).
Kościół św. Marii Magdaleny i św. Mikołaja w Chełmcach (widok z Ciosowej Góry).

Tajemniczy człowiek na triasowych, czerwonych skałach... (fot. Olga Płaszczewska).

...rzucający dzidą... Kto to? (fot. Olga Płaszczewska).

Aha, już wiemy (fot. Olga Płaszczewska).

To barwne miejsce, gdzie czerwień skał tworzy niezwykłą kompozycję z zielenią drzew, przez najbliższe półtorej godziny uraczy nas gościnnością. Bo i owszem, jak trzeba, to trzeba gnać do przodu, ale dobra wędrówka to taka, podczas której jest czas na chodzenie, ale też czas na odpoczynek i pogawędkę w pięknym miejscu. A już rewelacją jest jeśli można to zrobić przy ognisku, co właśnie się stało. Nikt jednak nawet we śnie nie marzył, że naszą turystyczną biesiadę urozmaicać będzie znakomita wspinaczka po ścianie piaskowca. Czy to przypadek, czy też palce w tym maczał nasz wódz Janusz nie będziem wnikać ;-) Jednak Panowie wspinacze, jeśli tylko to czytacie, to: podajcie nam swojego mail’a, a prześlemy Wam zdjęcia z Waszej wyśmienitej wspinaczki.

Aha, i jeszcze jedno, a właściwie dwie sprawy: brawa dla Darka, uhonorowanego przez Prezesa Koła ZH Janusza Pustułkę małą srebrną GOT, no i brawa dla Alicji - zdobywczyni małej złotej GOT, którą otrzymała z rąk Eugeniusza Halo - Prezesa Hutniczo-Miejskiego Oddziału PTTK w Krakowie. To wspaniały dodatek i przyjemny akcent w turystycznej pasji każdego z nas.

Odsłonięcie piaskowca tumlińskiego.
Odsłonięcie piaskowca tumlińskiego.

Ciosowska Góra. Wspinaczka po ścianie piaskowca.

Ciosowska Góra. Wspinaczka po ścianie piaskowca.
Ciosowa Góra. Wspinaczka po ścianie piaskowca.
(Panowie wspinacze podajcie mail'a - prześlemy Wam zdjęcia).

Odsłonięcie piaskowca tumlińskiego.
Odsłonięcie piaskowca tumlińskiego.

Odsłonięcie piaskowca tumlińskiego.

O godzinie 14.30 wyruszamy na drugą część trasy. Czerwony Szlak szybciutko wyprowadza nas z Lasu Ciosowskiego, na znaną nam już ulicę Ciosową. Doprowadza nas ona do drogi wojewódzkiej nr 74. Skręcamy na niej w prawo i idziemy chwilę poboczem mijając peryferyjne zabudowania wsi Miedziana Góra. Jest to dawna górnicza osada. Z miejscowych kopalń wydobywano miedź, którą m.in. pokryto w 1593 roku dachy Wawelu.

Obecnie Miedziana Góra znana jest miłośnikiem sportów motorowych z toru samochodowo-motocyklowego „Kielce” wybudowanego tu w 1977 roku. Jest to drugi po torze „Poznań”, największy ośrodek sportów samochodowych i motorowych w Polsce.

Po krótkim marszu chodnikiem wzdłuż drogi wojewódzkiej nr 74 czerwony szlak kieruje nas na przejście dla pieszych. Przechodzimy na drugą stronę jezdni i zaczynamy łagodnie wspinać się na zalesione wzniesienie Kamień. Górę Kamień pokrywają wychodnie skał dewońskich, co jest ewenementem geologicznym w Paśmie Wzgórz Tumlińskich, które generalnie zbudowane są z czerwonych piaskowców trasowych. Jej szczyt o wysokości 399 m n.p.m. zakończony triangulem osiągamy o godzinie 15.10 po piętnastominutowym podejściu. Na szczycie szlak zmienia kierunek ze wschodniego na północny. Lekko schodzi w dół, by następnie wznieść się na Wykieńską (401 m n.p.m.).

(fot. Olga Płaszczewska)

Ciosowska Góra (365 m n.p.m.).
Ciosowa Góra (365 m n.p.m.).

Nieopodal wierzchołka góry Kamień (399 m n.p.m.).
Nieopodal szczytu góry Kamień (399 m n.p.m.).

Szczyt góry Kamień (399 m n.p.m.).
Szczyt góry Kamień (399 m n.p.m.).

Ścieżka zejściowa z Wykieńskiej zaskakuje swoją stromością, niespotykaną w Górach Świętokrzyskich. Gdyby teraz było tu mokro, moglibyśmy miećj duże problemy z utrzymaniem stabilności. Stromości Wkieńskiej doprowadzają nas na skraj lasu. Skręcamy 90 stopni w lewo i idziemy skrajem lasu. Po chwili skręcamy 90 stopni w prawo, wychodzimy z lasu i idziemy brzegiem łąki przylegającej do lasu. Przed nami widać teraz zalesioną Górę Grodową (395 m n.p.m.).

Zejście z Wykieńskiej.
Zejście z Wykieńskiej.

Góra Wykień (401 m n.p.m.).
Góra Wykień (401 m n.p.m.).

Około godziny 16.00 przecinamy drogę we wsi Tumlin Podegrodzie i jeszcze krótko maszerujemy boczną drogą, którą dochodzimy do skraju lasu porastającego Grodową. Chwilę potem rozpoczynamy nieco męczącą wspinaczkę na jej szczyt. Po osiągnięciu szczytu góry skręcamy na ścieżkę w prawo. Tablice informują nas, iż właśnie wchodzimy do rezerwatu „Kamienne Kręgi”. Ponad tysiąc lat góra ta stanowiła święte miejsce Wiślan. Jej wierzchołek otoczony był kamiennym wałem (podobnym do tego z Łysej Góry). Dziś wał ten jest praktycznie zniszczony, ale jeszcze podczas potopu szwedzkiego za tym wałem broniły się wycofujące się wojska polskie. Broniły się aż do czasu, gdy brakować zaczęło im amunicji. Wówczas, jak podaje legenda, dowódca polskich wojsk w geście rozpaczy rozkazał załadować broń kaszą, która oczywiście nie wyrządziła wrogowi żadnej krzywdy. Jednak Szwedzi na podstawie kaszanej salwy wywnioskowali, że Polacy są nieźle przygotowani do obrony, gdyż posiadają spore zapasy żywności, skoro wystrzeliwują ją w powietrze i zapewne jeszcze długo się nie poddadzą. Uznawszy tak wycofali się, ponosząc klęskę pod Górę Ciosową.

Wspinaczka na Grodową.
Wspinaczka na Grodową.

Wspinaczka na Grodową.
Wspinaczka na Grodową.

Po 5 minutach od szczytu Grodowej docieramy na skraj urwiska, dwukrotnie ogrodzonego drutem kolczastym. Znajdujemy się nad wyrobiskiem kamieniołomu czerwonego piaskowca triasowego. Nasza ścieżka idzie jego skrajem, aż do niewielkiej polanki z murowaną Kapliczką pw. Przemienienia Pańskiego z 1850 roku. Stoi ona w miejscu wcześniejszej, drewnianej, zbudowanej dla upamiętnienia bohaterskich obrońców z 1655 roku, odpierających wojska szwedzkie.

Wyrobisko kamieniołomu czerwonego piaskowca triasowego na Grodowej Górze.
Wyrobisko kamieniołomu czerwonego piaskowca triasowego na Grodowej Górze.

Kapliczka pw. Przemienienia Pańskiego z 1850 roku na Grodowej Górze.
Kapliczka pw. Przemienienia Pańskiego z 1850 roku na Grodowej Górze.

Jedna z kamiennych płyt otaczających kapliczkę na Grodowej Górze.
Kapliczkę otaczają wkopane w ziemię kamienne półokrągłe płyty z piaskowca. Jest ich niespełna 30. Niektóre z nich mają wyryte krzyże, a na jednej z nich widnieje wyryty rok 1926. Wewnątrz kapliczki znajduje się mały ołtarzyk z wizerunkiem Matki Boskiej Częstochowskiej. Poprzedni obraz Przemienienia Pańskiego z drewnianej kapliczki, datowany na 1765 rok, przeniesiony został do kościoła w Tumlinie.

Wieżyczka kapliczka pw. Przemienienia Pańskiego na Grodowej Górze.

Polanka z kapliczką położona jest na wąskim przesmyku między dwoma wyrobiskami: czynnym i starym, już nieużytkowanym kamieniołomem. Nieużytkowane wyrobisko można zwiedzić, ale z poziomu kapliczki oddziela nas od niego pionowe urwisko. Zejście do niego możliwe jest kilkadziesiąt metrów dalej, gdzie od szlaku odbija w prawo niewyraźna ścieżka prowadząca pod ścianę dawnego kamieniołomu. Trochę trzeba się tylko po przedzierać przez zarastające chaszcze i już jesteśmy pod czerwono rdzawą ścianą skał, pokrytych częściowo zielonkawym mchem i patyną. Ta wysoka na kilkanaście metrów ściana, zionąca tajemniczością stanowiła scenerię do zdjęć filmu „Wiedźmin” Marka Brodzkiego, który miał premierę w 2001 roku.

Ściana starego, nieczynnego wyrobisko, gdzie kręcono zdjęcia do filmu „Wiedźmin”.

Idąc dalej obniżającym się grzbietem Grodowej dochodzimy do drogi dojazdowej do kamieniołomu, na którą skręcamy w prawo. Wkrótce wychodzimy z lasu. Przechodzimy wśród pierwszych zabudowań wsi Tumlin-Węgle. Po dotarciu do szosy łączącej Kielce i Samsonów skręcamy na niej w lewo, a zaraz potem na szosę odchodzącą w prawo. Niebawem. o godzinie 17.15 docieramy na szczyt wzgórza, na którym stoi tumliński kościół.

Droga do wsi Tumlin-Węgle.
Droga do wsi Tumlin-Węgle.

Która z osób przeciwstawia się grawitacji?

Tumlin jest bardzo starą wsią, o której mówiły już dokumenty z 1375 roku. W okresie rozkwitu przemysłu górniczego i hutniczego na tych ziemiach Tumlin rozwijał się bardzo szybko. Licznie osiedlali się w nim górnicy i hutnicy, jak też przedsiębiorcy przybywający głównie z Włoch i Anglii. Wtedy też wybudowano tu pierwszy kościół w 1599 roku. W 1630 roku kościół ten strawił pożar, ale niedługo potem świątynię tą odbudowano i do dziś góruje na tzw. Kościelnej Górze. Dziś Tumlin jest rozległą osadą, na którą składa się kilka wsi, z których Wykień i Podgród należą do gminy Miedziana Góra, a Dąbrówka, Osowa, Węgle i Zacisze do gminy Zagnańsk. Wieś Tumlin-Węgle stanowi centrum tumlińskiej osady.

W Tumlinie kończymy drugi odcinek Głównego Szlaku Świętokrzyskiego. Żegnamy się na jakiś czas z ciekawym świętokrzyskim regionem, z jego dziejami sięgającymi początków państwa Słowian, a także jego mniej odległą historią rozkwitu polskiego przemysłu.

Tumliński kościół.
Tumliński kościół.
Udostępnij:

2 komentarze:

  1. Fajny szlak. Idealny na jesień. Ja przynajmniej takie lubię, jak wszędzie pełno liści. Fotka grupowa, grawitacyjna super :) No i widzę, że się jamniorkowi podobało :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Lubię te nasze najstarsze góry, chociaż pieszo byłem tam tylko raz. Za to mam zaliczona trasę rowerową od wokół Gór Świętokrzyskich i kilka typowo niedzielnych wycieczek w atrakcyjne miejsca. Bardzo niedoceniany rejon kraju z mnóstwem ciekawych miejsc tak przyrodniczo jak i technicznych. Fajnie, że pokazujecie również Góry Świętokrzyskie. Te piaskowce są niesamowite, nie znałem tego miejsca.
    Pozdrawiam serdecznie

    OdpowiedzUsuń

Życie jest zbyt krótkie, aby je przegapić.

Liczba wyświetleń

Popularne posty (ostatnie 30 dni)

Etykiety

Archiwum bloga

Z nimi w górach bezpieczniej

Zapamiętaj !
NUMER RATUNKOWY
W GÓRACH
601 100 300

Mapę miej zawsze ze sobą

Stali bywalcy

Odbiorcy

Wyrusz z nami na

Główny Szlak Beskidu Wyspowego


ETAP DATA, ODCINEK
1
19.11.2016
[RELACJA]
Szczawa - Jasień - Ostra - Ogorzała - Mszana Dolna
2
7.01.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Potaczkowa - Rabka-Zdrój
3
18.02.2017
[RELACJA]
Rabka-Zdrój - Luboń Wielki - Przełęcz Glisne
4
18.03.2017
[RELACJA]
Przełęcz Glisne - Szczebel - Kasinka Mała
5
27.05.2017
[RELACJA]
Kasinka Mała - Lubogoszcz - Mszana Dolna
6
4.11.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Ćwilin - Jurków
7
9.12.2017
[RELACJA]
Jurków - Mogielica - Przełęcz Rydza-Śmigłego
8
20.01.2018
[RELACJA]
Przełęcz Rydza-Śmigłego - Łopień - Dobra
9
10.02.2018
[RELACJA]
Dobra - Śnieżnica - Kasina Wielka - Skrzydlna
10
17.03.2018
[RELACJA]
Skrzydlna - Ciecień - Szczyrzyc
11
10.11.2018
[RELACJA]
Szczyrzyc - Kostrza - Tymbark
12
24.03.2019
[RELACJA]
Tymbark - Kamionna - Żegocina
13
14.07.2019
[RELACJA]
Żegocina - Łopusze - Laskowa
14
22.09.2019
[RELACJA]
Laskowa - Sałasz - Męcina
15
17.11.2019
[RELACJA]
Męcina - Jaworz - Limanowa
16
26.09.2020
[RELACJA]
Limanowa - Łyżka - Pępówka - Łukowica
17
5.12.2020
[RELACJA]
Łukowica - Ostra - Ostra Skrzyż.
18
6.03.2021
[RELACJA]
Ostra Skrzyż. - Modyń - Szczawa

Małopolski Szlak Papieski

Spis etapów

TRASA GŁÓWNA
ETAP DATA, ODCINEK
1
12.03.2016
[RELACJA]
Kalwaria Zebrzydowska - Gorzeń Górny
2
9.04.2016
[RELACJA]
Gorzeń Górny - Wadowice - Ponikiew
3
14.05.2016
[RELACJA]
Ponikiew - Groń JPII - Leskowiec - Hucisko
4
1.10.2016
[RELACJA]
Hucisko - Zawoja - Skawica Górna
5
2.10.2016
[RELACJA]
Skawica Górna - Polica - Przełęcz Krowiarki
6
9.04.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki - Zubrzyca Górna - Przełęcz Bory
7
20.05.2017
[RELACJA]
Przełęcz Bory - Ludźmierz - Nowy Targ
8
24.09.2017
[RELACJA]
Nowy Targ - Turbacz - Rzeki
9
27.01.2018
[RELACJA]
Rzeki - Gorc - Ochotnica Dolna
10
17.02.2018
[RELACJA]
Ochotnica Dolna - Lubań - Krościenko nad Dunajcem
11
28.04.2018
[RELACJA]
Krościenko nad Dunajcem - Przysietnica
12
1.12.2018
[RELACJA]
Przysietnica - Stary Sącz

TRASY SPECJALNE
nr 1
1
7.05.2016
[RELACJA]
Kraków, Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”
nr 2
1
10.03.2018
[RELACJA]
Kraków, Pałac Arcybiskupi

TRASY WARIANTOWE
I - Beskid Makowski
1
16.05.2020
[RELACJA]
Kalwaria Zebrzydowska – Lanckorońska Góra – Sułkowice
2
23.05.2020
[RELACJA]
Sułkowice – Barnasiówka – Myślenice
3
23.05.2020
[RELACJA]
Myślenice – Uklejna – Myślenice Zarabie
II - Beskid Żywiecki
1
5/6.08.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki – Babia Góra – Przełęcz Krowiarki
III - Pasmo Podhalańskie, Gorce, Beskid Makowski i Wyspowy
1
20.10.2018
[RELACJA]
Harkabuz – Rabska Góra – Rabka-Zdrój
2
15.12.2018
[RELACJA]
Rabka-Zdrój – Luboń Wielki – Przełęcz Glisne
3
12.01.2019
[RELACJA]
Przełęcz Glisne – Szczebel – Kasinka Mała
4
24.02.2019
[RELACJA]
Kasinka Mała – Lubogoszcz – Kasina Wielka
5
11.01.2020
[RELACJA]
Kasina Wielka – Śnieżnica – Przełęcz Gruszowiec
6
11.01.2020
[RELACJA]
Przełęcz Gruszowiec – Ćwilin – Jurków
7
06.06.2020
[RELACJA]
Jurków – Mogielica – Jasień – Przełęcz Przysłop
IV - Beskid Wyspowy
1
6.05.2017
[RELACJA]
Mogielica – Przełęcz Słopnicka
2
29.10.2017
[RELACJA]
Przełęcz Słopnicka – Łukowica
3
18.11.2017
[RELACJA]
Łukowica – Miejska Góra
V - Beskid Wyspowy
1
19.11.2016
[RELACJA]
Jasień - Mszana Dolna
VI - Podhale
1
25.03.2017
[RELACJA]
Ludźmierz - Ząb
2
26.03.2017
[RELACJA]
Ząb - Kiry
VII - Tatry
1
2.04.2016
[RELACJA]
Kiry - Dolina Jarząbcza
2
29.10.2016
[RELACJA]
Polana Huciska - Polana Strążyska
3
3.12.2016
[RELACJA]
Polana Strążyska - Kuźnice
4
21.01.2017
[RELACJA]
Kuźnice - Wiktorówki - Palenica Białczańska
5
25.02.2017
[RELACJA]
Palenica Białczańska - Morskie Oko
VIII - Gorce
1
17.09.2016
[RELACJA]
Turbacz - Studzionki
2
18.09.2016
[RELACJA]
Studzionki - Lubań
IX - Beskid Sądecki
1
5.08.2018
[RELACJA]
Dzwonkówka – Tylmanowa
X - Beskid Sądecki, Beskid Niski
1
6.07.2020
[RELACJA]
Stary Sącz – Hala Łabowska
2
7.07.2020
[RELACJA]
Hala Łabowska – Krynica-Zdrój
3
8.07.2020
[RELACJA]
Krynica-Zdrój – Hańczowa
4
9.07.2020
[RELACJA]
Hańczowa – Ług
5
11.07.2020
[RELACJA]
Ług – Magura Wątkowska

Smaki Karpat

Wołoskimi śladami

Niezastąpiony na GSS

Przewodnik „Główny Szlak Sudecki”. Jest to bogate kompendium wiedzy o najdłuższym szlaku w Sudetach, zawierające opisy przebiegu szlaku ze szczegółowymi mapami, czasami przejść i profilami wysokościowymi oraz namiarami do schronisk. Zawarto w nim również mnóstwo opisanych atrakcji, ciekawostek oraz niezliczoną ilość barwnych fotografii.
W tej jednej publikacji mamy wszystko to co potrzebne turyście przemierzającemu Główny Szlak Sudecki.

Główny Szlak Beskidzki

21-23.10.2016 - wyprawa 1
Zaczynamy gdzie Biesy i Czady,
czyli w legendarnych Bieszczadach

BAZA: Ustrzyki Górne ODCINEK: Wołosate - Brzegi Górne
Relacje:
13-15.01.2017 - Bieszczadzki suplement do GSB
Biała Triada z Biesami i Czadami
BAZA: Ustrzyki Górne
Relacje:
29.04.-2.05.2017 - wyprawa 2
Wielka Majówka w Bieszczadach
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Brzegi Górne - Komańcza
Relacje:
16-18.06.2017 - wyprawa 3
Najdziksze ostępy Beskidu Niskiego
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Komańcza - Iwonicz-Zdrój
Relacje:
20-22.10.2017 - wyprawa 4
Złota jesień w Beskidzie Niskim
BAZA: Iwonicz ODCINEK: Iwonicz-Zdrój - Kąty
Relacje:
1-5.05.2018 - wyprawa 5
Magurskie opowieści
i pieśń o Łemkowyni

BAZA: Zdynia ODCINEK: Kąty - Mochnaczka Niżna
Relacje:
20-22.07.2018 - wyprawa 6
Ziemia Sądecka
BAZA: Krynica-Zdrój ODCINEK: Mochnaczka Niżna - Krościenko nad Dunajcem
Relacje:
7-9.09.2018 - wyprawa 7
Naprzeciw Tatr
BAZA: Studzionki, Turbacz ODCINEK: Krościenko nad Dunajcem - Rabka-Zdrój
Relacje:
18-20.01.2019 - wyprawa 8
Zimowe drogi do Babiogórskiego Królestwa
BAZA: Jordanów ODCINEK: Rabka-Zdrój - Krowiarki
Relacje:
17-19.05.2019 - wyprawa 9
Wyprawa po wschody i zachody słońca
przez najwyższe partie Beskidów

BAZA: Markowe Szczawiny, Hala Miziowa ODCINEK: Krowiarki - Węgierska Górka
Relacje:
22-24.11.2019 - wyprawa 10
Na śląskiej ziemi kończy się nasza przygoda
BAZA: Równica ODCINEK: Węgierska Górka - Ustroń
Relacje:

GŁÓWNY SZLAK WSCHODNIOBESKIDZKI

termin 1. wyprawy: 6-15 wrzesień 2019
odcinek: Bieszczady Wschodnie czyli...
od Przełęczy Użockiej do Przełęczy Wyszkowskiej


termin 2. wyprawy: wrzesień 2021
odcinek: Gorgany czyli...
od Przełęczy Wyszkowskiej do Przełęczy Tatarskiej


termin 3. wyprawy: wrzesień 2022
odcinek: Czarnohora czyli...
od Przełęczy Tatarskiej do Gór Czywczyńskich

Koszulka Beskidzka

Niepowtarzalna, z nadrukowanym Twoim imieniem na sercu - koszulka „Wyprawa na Główny Szlak Beskidzki”.
Wykonana z poliestrowej tkaniny o wysokim stopniu oddychalności. Nie chłonie wody, ale odprowadza ją na zewnątrz dając wysokie odczucie suchości. Nawet gdy pocisz się ubranie nie klei się do ciała. Wilgoć łatwo odparowuje z niej zachowując jednocześnie komfort cieplny.

Fascynujący świat krasu

25-27 lipca 2014 roku
Trzy dni w Raju... Słowackim Raju
Góry piękne są!
...można je przemierzać w wielkiej ciszy i samotności,
ale jakże piękniejsze stają się, gdy robimy to w tak wspaniałym towarzystwie – dziękujemy Wam
za trzy niezwykłe dni w Słowackim Raju,
pełne serdeczności, ciekawych pogawędek na szlaku
i za tyleż uśmiechu.
24-26 lipca 2015 roku
Powrót do Słowackiego Raju
Powróciliśmy tam, gdzie byliśmy roku zeszłego,
gdzie natura stworzyła coś niebywałego;
gdzie płaskowyże pocięły rokliny,
gdzie Spisza i Gemeru łączą się krainy;
by znów wędrować wąwozami dzikich potoków,
by poczuć na twarzy roszące krople wodospadów!
To czego jeszcze nie widzieliśmy – zobaczyliśmy,
gdy znów w otchłań Słowackiego Raju wkroczyliśmy!


19-21 sierpnia 2016 roku
Słowacki Raj 3
Tam gdzie dotąd nie byliśmy!
Przed nami kolejne trzy dni w raju… Słowackim Raju
W nieznane nam dotąd kaniony ruszymy do boju
Od wschodu i zachodu podążymy do źródeł potoków
rzeźbiących w wapieniach fantazję od wieków.
Na koniec pożegnalny wąwóz zostanie na południu,
Ostatnia droga do przebycia w ostatnim dniu.

           I na całe to krasowe eldorado
spojrzymy ze szczytu Havraniej Skały,
           A może też wtedy zobaczymy
to czego dotąd nasze oczy widziały:
           inne słowackie krasy,
próbujące klasą dorównać pięknu tejże krainy?
           Niech one na razie cierpliwie
czekają na nasze odwiedziny.

7-9 lipca 2017 roku
Słowacki Raj 4
bo przecież trzy razy to za mało!
Ostatniego lata miała to być wyprawa ostatnia,
lecz Raj to kraina pociągająca i w atrakcje dostatnia;
Piękna i unikatowa, w krasowe formy bogata,
a na dodatek zeszłego roku pojawiła się w niej ferrata -
przez dziki Kysel co po czterdziestu latach został otwarty
i nigdy dotąd przez nas jeszcze nie przebyty.
Wspomnień czar ożywi też bez większego trudu
fascynujący i zawsze urzekający kanion Hornadu.
Zaglądnąć też warto do miasta mistrza Pawła, uroczej Lewoczy,
gdzie w starej świątyni świętego Jakuba każdy zobaczy
najwyższy na świecie ołtarz, wyjątkowy, misternie rzeźbiony,
bo majster Paweł jak Wit Stwosz był bardzo uzdolniony.
Na koniec zaś tej wyprawy - wejdziemy na górę Velka Knola
Drogą niedługą, lecz widokową, co z góry zobaczyć Raj pozwala.
Słowacki Raj od ponad stu lat urodą zniewala człowieka
od czasu odkrycia jej przez taternika Martina Rótha urzeka.
Grupa od tygodni w komplecie jest już zwarta i gotowa,
Kaniony, dzikie potoki czekają - kolejna rajska wyprawa.


Cudowna wyprawa z cudownymi ludźmi!
Dziękujemy cudownym ludziom,
z którymi pokonywaliśmy dzikie i ekscytujące szlaki
Słowackiego Raju.
Byliście wspaniałymi kompanami.

Miało być naprawdę po raz ostatni...
Lecz mówicie: jakże to w czas letni
nie jechać znów do Słowackiego Raju -
pozwolić na zlekceważenie obyczaju.
Nawet gdy niemal wszystko już zwiedzone
te dzikie kaniony wciąż są dla nas atrakcyjne.
Powiadacie też, że trzy dni w raju to za krótko!
skoro tak, to czy na cztery nie będzie zbyt malutko?
No cóż, podoba nam się ten kras,
a więc znów do niego ruszać czas.
A co wrzucimy do programu wyjazdu kolejnego?
Może z każdego roku coś jednego?
Niech piąty epizod w swej rozciągłości
stanie się powrotem do przeszłości,
ruszajmy na stare ścieżki, niech emocje na nowo ożyją
gdy znów pojawimy się w Raju z kolejną misją!

15-18 sierpnia 2018 roku
Słowacki Raj 5
Retrospekcja
Suchá Belá - Veľký Sokol -
- Sokolia dolina - Kyseľ (via ferrata)

Koszulka wodniacka

Tatrzańska rodzinka

Wspomnienie


519 km i 18 dni nieustannej wędrówki
przez najwyższe i najpiękniejsze partie polskich Beskidów
– od kropki do kropki –
najdłuższym górskim szlakiem turystycznym w Polsce


Dorota i Marek Szala
Główny Szlak Beskidzki
- od kropki do kropki -

WYRÓŻNIENIE
prezentacji tego pasjonującego przedsięwzięcia na



za dostrzeżenie piękna wokół nas.

Dziękujemy i cieszymy się bardzo,
że nasza wędrówka Głównym Szlakiem Beskidzkim
nie skończyła się na czerwonej kropce w Ustroniu,
ale tak naprawdę doprowadziła nas aż na
Navigator Festival 2013.

Napisz do nas