Dziennik wypraw i przystań przed kolejną wędrówką.

MSP TG, etap 4: Hucisko - Skawica Górna

Babiogórskie okolice!
Chodziło się tam, chodziło i jeszcze by się pochodziło...
Jan Paweł II, 1980 r.

TRASA:
Hucisko, stacja kolejowa [zielony szlak] Koszarawa Cicha [zielony szlak] Czerniawa Sucha (1062 m n.p.m.) [zielony szlak] Przełęcz Klekociny (864 m n.p.m.) [zielony szlak] Hala Kamińskiego czarny szlak Magurka (1107 m n.p.m.) czarny szlak Zawoja Czatoża [żółty szlak] Zawoja Składy [żółty szlak] Zawoja Widły Zawoja Centrum Skawica Górna

OPIS:
Pięćset lat temu szumiała tu pierwotna puszcza karpacka, nie było miast i wsi, a tylko gdzieniegdzie jakieś pojedyncze osiedla myśliwych, smolarzy, czy węglarzy. Wówczas pojawili się tu również Wołosi, prowadzący koczowniczy tryb życia, a i oni też czasem zakładali stałe osiedla. Znajdujemy się teraz być może w najstarszej żywieckiej wsi lokowanej na prawie wołoskim, w osadzie Hucisko, powstałej jeszcze w końcu XV wieku, podobnie jak sąsiadująca z nią Pewel Wielka.

Hucisko na początku było przysiółkiem wsi Pewel Wielka. Jego nazwa wywodzi się od huty żelaza, co kilka wieków temu wyjaśniał już Andrzej Komoniecki w swoim dziele „Chronografia albo Dziejopis Żywiecki”. Pod rokiem 1679 pisze: „Tegoż roku huta żywiecka pod Pewlą, w której ostatni był hutnik Wawrzyniec Mandecki, ustaliła, obróciwszy te grunta w zarębki, wymierzywszy ich 15 i stąd tę tam wieś Huciskami nazwano”. Początkowo wytop prowadzono tutaj w wykopanych w ziemi dołach, potem pojawiły się dymarki. W XVII wieku w Hucisku istniała też huta szkła.

Wędrówkę rozpoczynamy zaraz przy kościele pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny, wybudowanego w latach 1936-1939. Schodzimy asfaltową uliczką w kierunku stacji kolejowej niebieskim szlakiem. Docieramy do niej po 10 minutach. Tutaj niebieski szlak dochodzi do zielonego i kończy się. Odtąd kierujemy się zielonymi znakami. Szlak ten kieruje na lewo i na prawo, my idziemy w prawo za drogowskazem pokazującym kierunek na Czerniawą Suchą. Po chwili przecinamy tory kolejowe.

Hucisko. Kościół pw. Niepokalanego Serca NMP.
Hucisko. Kościół pw. Niepokalanego Serca NMP.

Hucisko. Beskid Żywiecki.
Hucisko. Beskid Żywiecki.

Widok w stronę Romanki.
Widok w stronę Romanki (pierwsza z prawej).

Przez Hucisko przebiega linia kolejowa z Suchej Beskidzkiej do Żywca, która stanowi fragment Galicyjskiej Kolei Transwersalnej, otwartej w 1884 roku. W tym miejscu przekracza ona Przełęcz Hucisko położoną na wysokości 560 m n.p.m. Po przejściu przez tory idziemy dalej utwardzoną drogą. Droga ta wiedzie dość płasko, wchodząc delikatnie w trawers wschodnich stoków wzniesienia Wytrzyszczon (743 m n.p.m.). O godzinie 8.55 przechodzimy pod kilkoma zabudowaniami osiedla Na Wytrzyszczonie, położonymi pod wierzchołkiem góry. Stoki wzniesienia są w znacznej części wolne od lasu, pokryte polami i łąkami.

Droga wiedzie dość płasko.
Droga wiedzie dość płasko.

Osiedle Na Wytrzyszczonie.
Osiedle Na Wytrzyszczonie.

Idziemy dalej utwardzoną drogą otoczony ciągiem drzew i młodnika. Na drzewach widoczne są oznaki jesieni. Liście zaczęły zabarwiać się. O godzinie 9.20 na wysokości budynku leśniczówki wchodzimy na szosę łączącą wsie Koszarawa i Lachowice. Przechodzi i przez nią granica między województwami Małopolskim i Śląskim oraz granica między wsiami Lachowice i Koszarawa. Na szosie szlak skręca w prawo do centrum Koszarawy. W ten sposób opuszczamy na pewien czas województwo małopolskie i zaglądamy do województwa śląskiego. Już tak robiliśmy w poprzedniej wędrówce, choć szlak papieski, którym podążamy ma w nazwie „Małopolski”. Małopolski Szlak Papieski odszedł wtedy nieco poza terytorium Małopolski przed Łamaną Skałą w Beskidzie Małym, a powrócił do niego na wierzchołku Gachowizny.

Wytrzyszczon.
Wytrzyszczon.

Leśniczówka przy szosie łączącej wsie Koszarawa i Lachowice.
Leśniczówka przy szosie łączącej wsie Koszarawa i Lachowice.

Po kilku minutach dochodzimy do placyku z przystankiem autobusowym „Koszarawa Cicha”. Główna szosa skręca tutaj w prawo w kierunku centrum wsi. Koszarawa jest dużą wsią. Andrzej Komoniecki pisał o niej „w Dziejopisie żywieckim”: „Koszorawy są sławne od rzeki płynącej (...) Ta rzeka (...) płynie przez wieś nazwana Koszorowy, obsadziwszy tę wieś na koszarach bydlęcych albo owczych”, bo wieś była pasterską, założoną w XVI wieku przez Wołochów. Jej nazwa jest często spotykana na Podhalu, Beskidach, czy całych Karpatach i oznacza z języka wołoskiego przenośną zagrodę dla owiec używaną na górskich pastwiskach.

Szlak odchodzi w przeciwną stronę na szosę podrzędną i oddala się od centrum Koszarawy, prowadząc w górę potoku Koszarawa. Wkrótce przed mostem na Koszarawie mijamy z lewej pole biwakowe z dwoma wiatami. O godzinie 9.50 dochodzimy do miejsca, gdzie zielony szlak odbija w prawo w głąb lasu, schodzi z szosy, która dalej biegnie na Przełęcz Cichą. Początek nowej drogi pokryty jest asfaltem, zaś dalszy ciąg stanowi zwyczajną drogę gruntową
Po niedługim czasie od zejście z szosy przechodzimy przez polankę na której składowane jest drewno po wyrąbie. Za polanką zaczyna się trochę bardziej strome podejście na grzbiet Czerniawy Suchej. Czerniawa Sucha, zwana niekiedy Suchym Groniem, albo Suchą Górą wznosi się do wysokości 1062 m n.p.m. Leży w grzbiecie głównym Pasma Jałowieckiego, pomiędzy Kolistym Groniem (1114 m n.p.m.), od którego oddzielona jest Przełęczą Klekociny (864 m n.p.m.), a Jałowcem (1111 m n.p.m.), oddzielona od niego Suchą Przełęczą (982 m n.p.m.).

Podejście na Czerniawą Suchą.
Podejście na Czerniawą Suchą.

Czerniawa Sucha - pierwszy wierzchołek.
Czerniawa Sucha - pierwszy wierzchołek.

Czerniawa Sucha posiada trzy wyraźne wierzchołki, kolejno oddalone od co około 300 metrów. Na pierwszy mający 1051 m n.p.m. wysokości wchodzimy o godzinie 11.25. Robimy sobie na nim przerwę. W zasadzie pokryty jest lasem, ale na północnym zachodzie widać z niego grzbiet odchodzący na Lachów Groń (1045 m n.p.m.), a na północnym wschodzie Jałowiec (1111 m n.p.m.). Szczyt jest przerzedzony z drzew przez leśników. Osiadają na nim promienie słońca. Wierzchołek Czerniawy Suchej jest suchy, choć wiele na nim kałuż. Każde zagłębienie w przechodzącej przez niego drodze jest wypełnione po brzegi mętną wodą. Nie wygląda, aby lało tutaj w ostatnich dniach, ale może tylko tak się nam wydaje.

O godzinie 11.30 kończymy przerwę. Podążamy dalej gruntową drogą w kierunku południa. Droga ta biegnie już granicą województw małopolskiego i śląskiego. Przed nami widać najwyższy z wierzchołków Czerniawy Suchej sięgającego 1062 m n.p.m. Zielony szlak przechodzi w niewielkim oddaleniu od niego po stronie wschodniej. Wierzchołek jednak można bez problemu zaliczyć, bo prowadzi na niego równoległa droga, która za szczytem łączy się z powrotem z drogą po której prowadzi szlak.

Czerniawa Sucha.
Czerniawa Sucha.

Po lewej między drzewami widać cele następnego etapu Małopolskiego Szlaku Papieskiego, które zamierzamy osiągnąć dnia następnego: Policę i Cyl Hali Śmietanowej. Tymczasem droga przed nami rozwidla się. Na lewą odnogę prowadzi zielony szlak, zaś prawa idzie na kolejny wierzchołek Czerniawy Suchej, zwany Beskidkiem (1045 m n.p.m.). Szlak przeprowadza w niewielkiej odległości, kilkudziesięciu metrów od tego wierzchołka.

Po drugiej stronie Beskidka, schodzimy z góry idąc chwilkę przez bukowy las, potem przecinamy polanę, z której otwierają się widoki na masyw Babiej Góry i Mędralowej z Magurką (1107 m n.p.m.) na przedzie. Po zejściu nieco niżej z prawej ukazuje się nam Pilsko. Niedaleko naszego szlaku stoi stary dom. Na stoku opadającym ze szczytu Beskidka jest ich więcej. Wraz z polami i łąkami tworzą przysiółek Bystra należący do wsi Koszarawa. Domów przysiółka zobaczymy więcej trochę dalej, po przejściu wąskiego pasa lasu.

Widok na Pasmo Policy.
Widok na Pasmo Policy.

Widok z Beskidka na masywy Mędralowej i Babiej Góry.
Widok z Beskidka na masywy Mędralowej i Babiej Góry.

Widok z Beskidka na masywy Mędralowej i Babiej Góry.
Widok z Beskidka na masywy Mędralowej i Babiej Góry.

Zejście z Beskidka.
Zejście z Beskidka.

Mędralowa. W dali po prawej Pilsko.
Mędralowa. W dali po prawej Pilsko.

Pilsko (na ostatnim planie).
Pilsko (na ostatnim planie).

W południe wychodzimy na bezleśne siodło przełęczy Klekociny (892 m n.p.m.). Przełęcz ta oddziela masywy Jałowca i Mędralowej. Przechodzi przez nią droga częściowo pokryta asfaltem łącząca osiedla Bystra w Koszarawie i Wełcza w Zawoi. Kiedyś planowano poprowadzenie jej ciągiem tzw. Drogi Karpackiej, przy której kiedyś pracował junak Karol Wojtyła. Było to latem 1938 roku pod przełęczą Krowiarki oddzielającej masyw Babiej Góry od pasma Policy. Młody Wojtyła pracował na odcinku drogi schodzącej w kierunku Zubrzycy Górnej.

Na przełęczy Klekociny robimy kolejną przerwę. Zaglądamy do stojącej nieco poniżej przełęczy stacji turystycznej „Zygmuntówka”, gdzie podają ogromną szklanicę bardzo dobrej herbaty. No i mają też pieczątkę i wizerunkiem bociana, bo ponoć nazwa przełęczy miałaby pochodzić od klekotania bocianów, które odpoczywają tutaj podczas przelotów do ciepłych krajów. Są jednak tacy, którzy próbują powiązać nazwę przełęczy z odgłosem klekocących potoków miast szumiących, które spływają spod przełęczy. Aczkolwiek nazwy przełęczy, podobnie, jak nazwy wielu innych miejsc w górach, a w szczególnie hal i łąk zwykle pochodzą od nazwiska ich właściciela. W tymże przypadku nazwa przełęczy najprawdopodobniej wiąże się nazwiskiem Klekocina, występującym w leżącym po wschodniej stronie osiedlu Wełcza należącym do Zawoi.

Przełęcz Klekociny.
Przełęcz Klekociny.

Siodło przełęczy Klekociny.
Siodło przełęczy Klekociny.

Stacja turystyczna „Zygmuntówka”.
Stacja turystyczna „Zygmuntówka”.

Przełęcz Klekociny. Z prawej wznosi się Magurka.
Przełęcz Klekociny. Z prawej wznosi się Magurka.

„Zygmuntówka” widziana z przełęczy.
„Zygmuntówka” widziana z przełęczy.

Składowisko drewna na przełęczy Klekociny.
Składowisko drewna na przełęczy Klekociny.

Koniec siedzenia.
Koniec siedzenia.

Kilka minut przed trzynastą kończymy przerwę na rozsłonecznionej przełęczy Klekociny. Zielony szlak prowadzi dalej wspinając się po zalesionym stoku Magurki. Obchodzi jej wierzchołek najpierw po stokach północno-zachodnich, następnie zachodnich. Idziemy najpierw przez zwarty las, potem przez młodziutki las dający wspaniałe widoki na przełęcz Klekociny i wzniesienia znajdujące się za nią, i dalej aż po horyzont.

Klekociny i Beskidek ze stoku Magurki.
Klekociny i Beskidek ze stoku Magurki.

Las na stokach Magurki.
Las na stokach Magurki.

Górne partie Magurki i widoki na Pasmo Jałowieckie (Jałowiec widoczny po lewej za drzewem).
Górne partie Magurki i widoki na Pasmo Jałowieckie (Jałowiec widoczny po lewej za drzewem).

Na stokach Magurki.
Na stokach Magurki.

O godzinie 12.25 wchodzimy na dawną pasterską Halę Kamińskiego. Hala ta ciągnie się od wierzchołka Magurki, po przełęcz za którą wznosi się Kolisty Groń (1151 m n.p.m.). Piękna jest to hala z malowniczym widokiem. Wspaniała pogoda ma wpływ rozleniwiający. Siadamy na jej trawach i znów odpoczywamy.

Hala Kamińskiego nasyca się jesiennymi barwami. Cudowna panorama w stronę Żywiecczyzny. W dali majaczą się grzbiety Beskidu Śląskiego i Beskidu Małego. Istna sielanka. Aura jest bardzo łaskawa. Czas biegnie błogo, beztrosko. Jesteśmy jak małe dzieci, których cieszą rzeczy proste, nieskomplikowane, zwyczajne. Moglibyśmy być tu do wieczora lub nawet jutra. W górnych partiach polany, nieopodal wierzchołka Magurki jest miejsce na ognisko, a nawet czajnik do gotowania wody. Moglibyśmy rzeczywiście tutaj zostać i napawać się naturalnym pięknem, a wieczorem przy ognisku trzaskającym suchymi patykami spoglądać na zachodzącą tarczę słońca. W nocy zaś spod śpiwora wystawić oczy niczym niemowlę z zawiniątka i patrzeć w migocące gwiazdy.

Jeszcze nie tak dawno można było skorzystać ze stojących na hali szałasów pasterskich. Stało ich tu kilka, a hala tętniła życiem pasterskim. Jednak gdy w ubiegłym wieku pasterstwo przestało być opłacalne zaczęły stąd znikać owce i juhasi. Szałasy zbutwiały. Hala zaczęła zarastać. Jest coraz mniejsza. Sukcesja lasu postępuje nie tylko od obrzeży polany, ale już nawet od jej środka, gdzie pojawiły się pojedyncze świerki.

Hala Kamińskiego i widok na Mędralową.
Hala Kamińskiego i widok na Mędralową (widoczna Hala Mędralowa pomiędzy wierzchołkami masywu).

Hala Kamińskiego.
Hala Kamińskiego.

Sielanka na Hali Kamińskiego.
Sielanka na Hali Kamińskiego.

Hala Kamińskiego.
Hala Kamińskiego.

Panorama północno-zachodnia z Hali Kamińskiego w kierunku doliny Koszarawy.
Panorama północno-zachodnia z Hali Kamińskiego w kierunku doliny Koszarawy.

Drogowskaz na Hali Kamińskiego.
Drogowskaz na Hali Kamińskiego.

O godzinie 13.55 ruszamy podchodzić na szczyt Magurki. Na Hali Kamieńskiego zmieniamy kolor szlaku na czarny. Zaraz za wierzchołkiem góry szlak skręca w prawo i przebija się przez wąski pas świerków, za którym wpadamy na praktycznie odsłonięty górski stok z niebywałą panoramą, jak z poezji Zawojanina Tadeusza Chowaniaka „Górolski Hyr” (fragm.):
Ślicnie patrzom w słonko zawojańskie gronie
Znad kotliny spozirajom wystrojone hole
Dolina u naszych stóp pocięta jest siecią potoków spływających z okolicznych wzniesień. Wody wszystkich potoków po połączeniu tworzą rzekę Skawicę, płynącą przez wsie Zawoja, Skawica i Białka. Skawica zbiera wody wielu potoków, ale uważa się, że tym najważniejszym źródliskowym jest potok Jałowiec, znaczony na niektórych mapach nazwą Czatożanka. To właśnie do doliny tego potoku schodzimy teraz.

Opuszczamy Hale Kamińskiego.
Opuszczamy Hale Kamińskiego.

Pasmo Jałowieckie z wierzchołka Magurki.
Pasmo Jałowieckie z wierzchołka Magurki.

Pasmo Jałowieckie z wierzchołka Magurki.
Pasmo Jałowieckie z wierzchołka Magurki.

Wierzchołek Magurki.
Wierzchołek Magurki.

Przed nam otwarł się oszałamiający widok. Te piękne podbabiogórskie szlaki pokazują nam fantastyczny spektakl krajobrazowy z Babią Górą w roli głównej, która imponująco wypiętrza się przed nami. Z lewej za Przełęczą Krowiarki widać odchodzący na wschód grzbiet Pasma Policy. Z prawej w blasku ostrego i oślepiającego słońca nikną stoki Magurki należącej do masywu Mędralowej. Stok, którym schodzimy do dolin pokryty jest wysokim trawami, z rzadka krzewami i samotnie rosnącymi drzewami. Tak wygląda w górnych partiach wzniesienia, bowiem po około 20 minutach schodzenia szlak wprowadza nas między młodniki. Dróżka tam jest trochę mniej wygodna, bardziej kamienista. Szybko jednak kończy się na jezdnej drodze stokowej, która łagodnie trawersuje zbocze. Jest to droga gruntowa, którą idziemy najpierw w kierunku zachodnim, aż do ostrego zakosu, gdzie droga zmienia kierunek na przeciwny. Schodzi teraz wprost do potoku Jałowiec wzdłuż jego dopływu o nieznanej nam nazwie. Mamy go po prawej, w niezbyt głębokim jarze. Około godziny 14.45 osiągamy dolinę potoku Jałowiec, gdzie nasza droga łączy się z drogą schodzącą z Przełęczy Jałowieckiej. Tutaj kończymy wędrówkę czarnym szlakiem, a kontynuujemy ją żółtym, który przychodzi tutaj z Fickowych Rozstajów. Schodzimy do wsi Zawoja. Szlak prowadzi dalej wąską asfaltową drogą.

Przed nami Babia Góra.
Przed nami Babia Góra.

Panorama na Pasmo Policy.
Panorama na Pasmo Policy.

Panorama na Babią Górę.
Panorama na Babią Górę.

Widok na nas:)
Widok na nas :)

Droga gruntowa trawersująca stok Magurki.
Droga gruntowa trawersująca stok Magurki.

Zawoja to wieś wyjątkowa, zarówno pod kątem walorów krajobrazowych, jak też klimatycznych. Leży u stóp najwyższego masywu polskich Beskidów. Powstała na skutek osadnictwa pasterzy wołowskich w XVI wieku, a na początku swej historii nazywana była Skawicą Górną (stanowiła przysiółek Skawicy). Nazwę Zawoja przynieśli Wołosi, a wywodzi się ona z dacko-rumuńskiego słowa „zavoiu”, oznaczającego podmokły las nad urwistym zakolem rzeki.

Dzisiejsza Zawoja jest największą wsią w Polsce pod względem powierzchni i liczby ludności. Jest też jedną z najdłuższych, rozciągającą się na 12 kilometrów długości. Zawoja leżąca u stóp Babiej Góry od dawna przyciągała podróżników. Dla nich w centrum wsi wzniesiono na początku XX wieku Dworzec Babiogórski (w 1905 r.), w którym zaczęła działać stacja turystyczna Towarzystwa Tatrzańskiego. Znajdowały się w niej pokoje gościnne dla turystów, jadłodajnie, a także sklep. Budynek Dworca Babiogórskiego stoi do dzisiaj na swoim miejscu, naprzeciwko najcenniejszego zabytku Zawoi - kościoła parafialnego. pw. Św. Klemensa, wzniesionego w latach 1757-1759 (gruntownie przebudowanego w roku 1888).

W oddalonych od centrum wsi licznych przysiółkach można jeszcze zobaczyć nieliczne przykłady tradycyjnego budownictwa. W Zawoi Czatoży zachował się zespół trzech szeregowo ustawionych kamiennych piwniczek, nakrytych drewnianymi szopami, a także drewniana dzwonnica loretańska. Przechodzimy obok nich schodząc żółtym szlakiem w kierunku centrum Zawoi. Wkrótce wzdłuż asfaltowej drogi pojawia się chodnik.

Zawoja Czatoża. Trzy piwniczki.
Zawoja Czatoża. Trzy piwniczki.

Zawoja Czatoża. Dzwonnica loretańska.
Zawoja Czatoża. Dzwonnica loretańska.

Zawoja Czatoża.
Zawoja Czatoża.

Przed nami Zawoja Składy.
Przed nami Zawoja Składy.

Potok Jałowiec zwany Czatożanką.
Potok Jałowiec zwany Czatożanką.

Karol Wojtyła był w Zawoi jeszcze przed wybuchem II wojny światowej. Po raz pierwszy w 1937 roku na kursie narciarskim przysposobienia wojskowego. Przechodził tędy rok później, gdy wracał z kolegami z hufców junackich z Zubrzycy Górnej. Po wojnie bywał tu już niezliczoną ilość razy. Po wojnie bywał już stale. Bazą wypadową w babiogórskie okolice była tzw. „księżówka” stojąca w Wilcznej, naprzeciwko zabytkowej kaplicy Podwyższenia Świętego Krzyża z 1926 roku. Razem z ks. Marianem Jaworskim wyruszali z niej na wędrówki w babiogórskie okolice. Czasem wyruszał stąd do Stryszawy, gdzie w „Siwcówce” spotykał się z kardynałem Stefanem Wyszyńskim. Niedawno „księżówka” została odnowiona i urządzono w niej Izbę Pamięci św. Jana Pawła II.

Babiogórska przyroda niemal od zawsze przyciągała nie tylko pierwszych osadników, ale pokolenia badaczy i podróżników. Z Zawoi Wilcznej po lewej widzimy pomnik poświecony „Wielkim miłośnikom i znawcom Babiej Góry, pionierom jej ochrony oraz turystycznego zagospodarowania” - Władysława Szafera (1886-1970) i Hugona Zapałowicza (1852-1917), botaników zasłużonych dla babiogórskiej przyrody. Dzisiaj ochroną tej przyrody zajmuje się Babiogórski Park Narodowy utworzony w 1954 roku.

Księżówka w Zawoi Wilcznej.
Księżówka w Zawoi Wilcznej.

Kaplica Podwyższenia Świętego Krzyża z 1926 roku.
Kaplica Podwyższenia Świętego Krzyża z 1926 roku.

Pomnik Władysława Szafera (1886-1970) i Hugona Zapałowicza (1852-1917).
Pomnik Władysława Szafera (1886-1970) i Hugona Zapałowicza (1852-1917).

Papież Jan Paweł II wspominał pobyty w Zawoi z utęsknieniem: „Babiogórskie okolice! Chodziło się tam, chodziło i jeszcze by się pochodziło…” – mówił do uczestników pierwszej pielgrzymki z Zawoi w Watykanie. Przepiękne są te podbabiogórskie szlaki. O godzinie 15.35 docieramy do przysiółka Zawoja Widły. Dalszy odcinek drogi przejeżdżamy autokarem. Tą wycieczkę żal nam kończyć o tak „młodej godzinie”, ale na jutro też jest plan, ciąg dalszy wędrówki po babiogórskich okolicach.




Kolekcjonerska Karta Etapu



GALERIE FOTOGRAFICZNE:
Babiogórskie okolice



Udostępnij:

1 komentarz:

WIELKIE ODKRYWANIE MAŁOPOLSKI 2019

Uwaga: można oddać więcej niż jeden głos z jednego telefonu

Z nimi w górach bezpieczniej

Popularne posty (ostatnie 30 dni)

Etykiety

Archiwum bloga

Translator

Liczba wyświetleń

Stali bywalcy

Odbiorcy

Smaki Karpat

Wołoskimi śladami

Mapę miej zawsze ze sobą

Zapamiętaj !
NUMER RATUNKOWY
W GÓRACH
601 100 300

Niezastąpiony na GSS

Przewodnik „Główny Szlak Sudecki”. Jest to bogate kompendium wiedzy o najdłuższym szlaku w Sudetach, zawierające opisy przebiegu szlaku ze szczegółowymi mapami, czasami przejść i profilami wysokościowymi oraz namiarami do schronisk. Zawarto w nim również mnóstwo opisanych atrakcji, ciekawostek oraz niezliczoną ilość barwnych fotografii.
W tej jednej publikacji mamy wszystko to co potrzebne turyście przemierzającemu Główny Szlak Sudecki.

Główny Szlak Beskidzki

21-23.10.2016 - wyprawa 1
Zaczynamy gdzie Biesy i Czady,
czyli w legendarnych Bieszczadach

BAZA: Ustrzyki Górne ODCINEK: Wołosate - Brzegi Górne
Relacje:
13-15.01.2017 - Bieszczadzki suplement do GSB
Biała Triada z Biesami i Czadami
BAZA: Ustrzyki Górne
Relacje:
29.04.-2.05.2017 - wyprawa 2
Wielka Majówka w Bieszczadach
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Brzegi Górne - Komańcza
Relacje:
16-18.06.2017 - wyprawa 3
Najdziksze ostępy Beskidu Niskiego
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Komańcza - Iwonicz-Zdrój
Relacje:
20-22.10.2017 - wyprawa 4
Złota jesień w Beskidzie Niskim
BAZA: Iwonicz ODCINEK: Iwonicz-Zdrój - Kąty
Relacje:
1-5.05.2018 - wyprawa 5
Magurskie opowieści
i pieśń o Łemkowyni

BAZA: Zdynia ODCINEK: Kąty - Mochnaczka Niżna
Relacje:
20-22.07.2018 - wyprawa 6
Ziemia Sądecka
BAZA: Krynica-Zdrój ODCINEK: Mochnaczka Niżna - Krościenko nad Dunajcem
Relacje:
7-9.09.2018 - wyprawa 7
Naprzeciw Tatr
BAZA: Studzionki, Turbacz ODCINEK: Krościenko nad Dunajcem - Rabka-Zdrój
Relacje:
18-20.01.2019 - wyprawa 8
Zimowe drogi do Babiogórskiego Królestwa
BAZA: Jordanów ODCINEK: Rabka-Zdrój - Krowiarki
Relacje:
17-19.05.2019 - wyprawa 9
Wyprawa po wschody i zachody słońca
przez najwyższe partie Beskidów

BAZA: Markowe Szczawiny, Hala Miziowa ODCINEK: Krowiarki - Węgierska Górka
Relacje:
22-24.11.2019 - wyprawa 10
Na śląskiej ziemi kończy się nasza przygoda
BAZA: Równica ODCINEK: Węgierska Górka - Ustroń
Plan wyjazdu:
    [ZAPISY]

GŁÓWNY SZLAK WSCHODNIOBESKIDZKI
termin 1. wyprawy: 6-15 wrzesień 2019
odcinek: Bieszczady czyli...
od Przełęczy Użockiej do Przełeczy Wyszkowskiej
    [ZAPISY]

Koszulka Beskidzka

Niepowtarzalna, z nadrukowanym Twoim imieniem na sercu - koszulka „Wyprawa na Główny Szlak Beskidzki”.
Wykonana z poliestrowej tkaniny o wysokim stopniu oddychalności. Nie chłonie wody, ale odprowadza ją na zewnątrz dając wysokie odczucie suchości. Nawet gdy pocisz się ubranie nie klei się do ciała. Wilgoć łatwo odparowuje z niej zachowując jednocześnie komfort cieplny.

Główny Szlak Beskidu Wyspowego


ETAP DATA, ODCINEK
1
19.11.2016
[RELACJA]
Szczawa - Jasień - Ostra - Ogorzała - Mszana Dolna
2
7.01.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Potaczkowa - Rabka-Zdrój
3
18.02.2017
[RELACJA]
Rabka-Zdrój - Luboń Wielki - Przełęcz Glisne
4
18.03.2017
[RELACJA]
Przełęcz Glisne - Szczebel - Kasinka Mała
5
27.05.2017
[RELACJA]
Kasinka Mała - Lubogoszcz - Mszana Dolna
6
4.11.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Ćwilin - Jurków
7
9.12.2017
[RELACJA]
Jurków - Mogielica - Przełęcz Rydza-Śmigłego
8
20.01.2018
[RELACJA]
Przełęcz Rydza-Śmigłego - Łopień - Dobra
9
10.02.2018
[RELACJA]
Dobra - Śnieżnica - Kasina Wielka - Skrzydlna
10
17.03.2018
[RELACJA]
Skrzydlna - Ciecień - Szczyrzyc
11
10.11.2018
[RELACJA]
Szczyrzyc - Kostrza - Tymbark
12
24.03.2019
[RELACJA]
Tymbark - Kamionna - Żegocina
13
14.07.2019
[RELACJA]
Żegocina - Łopusze - Laskowa
14
22.09.2019
[ZAPISY]
Laskowa - Sałasz - Męcina
15
. .
[w przygotowaniu]
Męcina - Jaworz - Limanowa
16
. .
[w przygotowaniu]
Limanowa - Łyżka - Pępówka - Łukowica
17
. .
[w przygotowaniu]
Łukowica - Ostra - Ostra Skrzyż.
18
. .
[w przygotowaniu]
Ostra Skrzyż. - Modyń - Szczawa

Małopolski Szlak Papieski


TRASA GŁÓWNA
ETAP DATA, ODCINEK
1
12.03.2016
[RELACJA]
Kalwaria Zebrzydowska - Gorzeń Górny
2
9.04.2016
[RELACJA]
Gorzeń Górny - Wadowice - Ponikiew
3
14.05.2016
[RELACJA]
Ponikiew - Groń JPII - Leskowiec - Hucisko
4
1.10.2016
[RELACJA]
Hucisko - Zawoja - Skawica Górna
5
2.10.2016
[RELACJA]
Skawica Górna - Polica - Przełęcz Krowiarki
6
9.04.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki - Zubrzyca Górna - Przełęcz Bory
7
20.05.2017
[RELACJA]
Przełęcz Bory - Ludźmierz - Nowy Targ
8
24.09.2017
[RELACJA]
Nowy Targ - Turbacz - Rzeki
9
27.01.2018
[RELACJA]
Rzeki - Gorc - Ochotnica Dolna
10
17.02.2018
[RELACJA]
Ochotnica Dolna - Lubań - Krościenko nad Dunajcem
11
28.04.2018
[RELACJA]
Krościenko nad Dunajcem - Przysietnica
12
1.12.2018
[RELACJA]
Przysietnica - Stary Sącz

TRASY SPECJALNE
nr 1
1
7.05.2016
[RELACJA]
Kraków, Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”
nr 2
1
10.03.2018
[RELACJA]
Kraków, Pałac Arcybiskupi

TRASY WARIANTOWE
I - Beskid Makowski
1
. .
[w przygotowaniu]
Kalwaria Zebrzydowska – Lanckorońska Góra – Sułkowice
2
. .
[w przygotowaniu]
Sułkowice – Barnasiówka – Myślenice
3
. .
[w przygotowaniu]
Myślenice – Uklejna – Myślenice Zarabie
II - Beskid Żywiecki
1
5/6.08.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki – Babia Góra – Przełęcz Krowiarki
III - Pasmo Podhalańskie, Gorce, Beskid Makowski i Wyspowy
1
20.10.2018
[RELACJA]
Harkabuz – Rabska Góra – Rabka-Zdrój
2
15.12.2018
[RELACJA]
Rabka-Zdrój – Luboń Wielki – Przełęcz Glisne
3
12.01.2019
[RELACJA]
Przełęcz Glisne – Szczebel – Kasinka Mała
4
24.02.2019
[RELACJA]
Kasinka Mała – Lubogoszcz – Kasina Wielka
5
. .
[w przygotowaniu]
Kasina Wielka – Śnieżnica – Przełęcz Gruszowiec
6
. .
[w przygotowaniu]
Przełęcz Gruszowiec – Ćwilin – Jurków
7
. .
[w przygotowaniu]
Jurków – Mogielica – Jasień – Przełęcz Przysłop
IV - Beskid Wyspowy
1
6.05.2017
[RELACJA]
Mogielica – Przełęcz Słopnicka
2
29.10.2017
[RELACJA]
Przełęcz Słopnicka – Łukowica
3
18.11.2017
[RELACJA]
Łukowica – Miejska Góra
V - Beskid Wyspowy
1
19.11.2016
[RELACJA]
Jasień - Mszana Dolna
VI - Podhale
1
25.03.2017
[RELACJA]
Ludźmierz - Ząb
2
26.03.2017
[RELACJA]
Ząb - Kiry
VII - Tatry
1
2.04.2016
[RELACJA]
Kiry - Dolina Jarząbcza
2
29.10.2016
[RELACJA]
Polana Huciska - Polana Strążyska
3
3.12.2016
[RELACJA]
Polana Strążyska - Kuźnice
4
21.01.2017
[RELACJA]
Kuźnice - Wiktorówki - Palenica Białczańska
5
25.02.2017
[RELACJA]
Palenica Białczańska - Morskie Oko
VIII - Gorce
1
17.09.2016
[RELACJA]
Turbacz - Studzionki
2
18.09.2016
[RELACJA]
Studzionki - Lubań
IX - Beskid Sądecki
1
5.08.2018
[RELACJA]
Dzwonkówka – Tylmanowa
X - Beskid Sądecki, Beskid Niski
-
. .
[w opracowaniu]
Stary Sącz – Magura Wątkowska

Fascynujący świat krasu

25-27 lipca 2014 roku
Trzy dni w Raju... Słowackim Raju
Góry piękne są!
...można je przemierzać w wielkiej ciszy i samotności,
ale jakże piękniejsze stają się, gdy robimy to w tak wspaniałym towarzystwie – dziękujemy Wam
za trzy niezwykłe dni w Słowackim Raju,
pełne serdeczności, ciekawych pogawędek na szlaku
i za tyleż uśmiechu.
24-26 lipca 2015 roku
Powrót do Słowackiego Raju
Powróciliśmy tam, gdzie byliśmy roku zeszłego,
gdzie natura stworzyła coś niebywałego;
gdzie płaskowyże pocięły rokliny,
gdzie Spisza i Gemeru łączą się krainy;
by znów wędrować wąwozami dzikich potoków,
by poczuć na twarzy roszące krople wodospadów!
To czego jeszcze nie widzieliśmy – zobaczyliśmy,
gdy znów w otchłań Słowackiego Raju wkroczyliśmy!


19-21 sierpnia 2016 roku
Słowacki Raj 3
Tam gdzie dotąd nie byliśmy!
Przed nami kolejne trzy dni w raju… Słowackim Raju
W nieznane nam dotąd kaniony ruszymy do boju
Od wschodu i zachodu podążymy do źródeł potoków
rzeźbiących w wapieniach fantazję od wieków.
Na koniec pożegnalny wąwóz zostanie na południu,
Ostatnia droga do przebycia w ostatnim dniu.

           I na całe to krasowe eldorado
spojrzymy ze szczytu Havraniej Skały,
           A może też wtedy zobaczymy
to czego dotąd nasze oczy widziały:
           inne słowackie krasy,
próbujące klasą dorównać pięknu tejże krainy?
           Niech one na razie cierpliwie
czekają na nasze odwiedziny.

7-9 lipca 2017 roku
Słowacki Raj 4
bo przecież trzy razy to za mało!
Ostatniego lata miała to być wyprawa ostatnia,
lecz Raj to kraina pociągająca i w atrakcje dostatnia;
Piękna i unikatowa, w krasowe formy bogata,
a na dodatek zeszłego roku pojawiła się w niej ferrata -
przez dziki Kysel co po czterdziestu latach został otwarty
i nigdy dotąd przez nas jeszcze nie przebyty.
Wspomnień czar ożywi też bez większego trudu
fascynujący i zawsze urzekający kanion Hornadu.
Zaglądnąć też warto do miasta mistrza Pawła, uroczej Lewoczy,
gdzie w starej świątyni świętego Jakuba każdy zobaczy
najwyższy na świecie ołtarz, wyjątkowy, misternie rzeźbiony,
bo majster Paweł jak Wit Stwosz był bardzo uzdolniony.
Na koniec zaś tej wyprawy - wejdziemy na górę Velka Knola
Drogą niedługą, lecz widokową, co z góry zobaczyć Raj pozwala.
Słowacki Raj od ponad stu lat urodą zniewala człowieka
od czasu odkrycia jej przez taternika Martina Rótha urzeka.
Grupa od tygodni w komplecie jest już zwarta i gotowa,
Kaniony, dzikie potoki czekają - kolejna rajska wyprawa.


Cudowna wyprawa z cudownymi ludźmi!
Dziękujemy cudownym ludziom,
z którymi pokonywaliśmy dzikie i ekscytujące szlaki
Słowackiego Raju.
Byliście wspaniałymi kompanami.

Miało być naprawdę po raz ostatni...
Lecz mówicie: jakże to w czas letni
nie jechać znów do Słowackiego Raju -
pozwolić na zlekceważenie obyczaju.
Nawet gdy niemal wszystko już zwiedzone
te dzikie kaniony wciąż są dla nas atrakcyjne.
Powiadacie też, że trzy dni w raju to za krótko!
skoro tak, to czy na cztery nie będzie zbyt malutko?
No cóż, podoba nam się ten kras,
a więc znów do niego ruszać czas.
A co wrzucimy do programu wyjazdu kolejnego?
Może z każdego roku coś jednego?
Niech piąty epizod w swej rozciągłości
stanie się powrotem do przeszłości,
ruszajmy na stare ścieżki, niech emocje na nowo ożyją
gdy znów pojawimy się w Raju z kolejną misją!

15-18 sierpnia 2018 roku
Słowacki Raj 5
Retrospekcja
Suchá Belá - Veľký Sokol -
- Sokolia dolina - Kyseľ (via ferrata)

Koszulka wodniacka

Łemkowyna

- etap 1 -

18-20 wrzesień 2015
Beskid Niski
WSCHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 2 -

16-18 październik 2015
Beskid Sądecki, Pieniny
ZACHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 3 -

29-31 styczeń 2016
Beskid Niski
ŚRODKOWA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 4 -

22-24 kwiecień 2016
Beskid Niski, Bieszczady
WSCHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 5 -

21-23 lipiec 2017
Beskid Niski
ZACHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA
WATRA ŁEMKOWSKA w ZDYNI



Geocache

Tatrzańska rodzinka

Wspomnienie


519 km i 18 dni nieustannej wędrówki
przez najwyższe i najpiękniejsze partie polskich Beskidów
– od kropki do kropki –
najdłuższym górskim szlakiem turystycznym w Polsce


Dorota i Marek Szala
Główny Szlak Beskidzki
- od kropki do kropki -

WYRÓŻNIENIE
prezentacji tego pasjonującego przedsięwzięcia na



za dostrzeżenie piękna wokół nas.

Dziękujemy i cieszymy się bardzo,
że nasza wędrówka Głównym Szlakiem Beskidzkim
nie skończyła się na czerwonej kropce w Ustroniu,
ale tak naprawdę doprowadziła nas aż na
Navigator Festival 2013.

Z pamiętnej wędrówki...

Po drugiej stronie Tatr, czyli na grani Niżnych Tatr

Na drogę zabieramy tylko trochę jedzenia i wody,
dobre buty, ciepły łach, szczyptę odwagi i chęci pokłady.
Na tą wędrówkę krainą nam nieznaną,
przez dziką przyrodę nieujarzmioną,
matka natura niech da nam warunki wymarzone,
a niedźwiedzie, wilki niech będą spokojne i najedzone.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

Podążać będziemy w stronę zachodzącego słońca,
by przed zmierzchem w jego czerwieni utulić lica.
Zaś zbudzić się pełni sił porannym brzaskiem,
a potem pchani porannym, ciepłym promykiem
ruszyć dalej przed siebie, tak jak wczoraj znów na zachód;
ufni naturze, że nie rzuci nam pod nogi żadnych przeszkód.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

DZIEŃ 0: 1.07.2014
Na start...
DZIEŃ 1: 2.07.2014
Telgárt
   - Útulňa Andrejcová
DZIEŃ 2: 3.07.2014
Útulňa Andrejcová
   - Čertovica
DZIEŃ 3: 4.07.2014
Čertovica
   - Chata Štefánika
DZIEŃ 4: 5.07.2014
Chata Štefánika
   - Útulňa Ďurková
DZIEŃ 5: 6.07.2014
Útulňa Ďurková
   - Donovaly

Napisz do nas