Dziennik wypraw i przystań przed kolejną wędrówką.

Zapowiada się dobry dzień na zdobycie szczytu

Mglisty, ale ciepły poranek. Czy to zachęcająca pogoda na tatrzańskie szlaki? Chyba tak, skoro tak licznie przybyli. W sobotę, 8 lipca 2018 roku grupę „Zanim znów wyruszysz w góry” utworzyło 112 wielbicieli gór, którzy stanęli u bram Doliny Mięguszowieckiej. Jakie cele mogli obrać?


Grupa na początku szlaku.
Oni zaraz wyruszą na tatrzański trip.

TRASA:
Popradské Pleso, zastavka (1246 m n.p.m.) niebieski szlak Popradzki Staw (słow. Popradské pleso; 1494 m n.p.m.) niebieski szlak Nad Žabím potokom (1620 m n.p.m.) niebieski szlak Wielki Hińczowy Staw (słow. Veľké Hincovo pleso; 1945 n.p.m.) niebieski szlak Wyżnia Koprowa Przełecz (słow. Vyšné Kôprovské sedlo; 2180 m n.p.m.) czerwony szlak Koprowy Wierch (słow. Kôprovský štít; 2363 m n.p.m.) czerwony szlak Wyżnia Koprowa Przełecz (słow. Vyšné Kôprovské sedlo; 2180 m n.p.m.) niebieski szlak Wyżnia Koprowa Przełecz (słow. Vyšné Kôprovské sedlo; 2180 m n.p.m.) niebieski szlak Nad Žabím potokom (1620 m n.p.m.) niebieski szlak Popradzki Staw (słow. Popradské pleso; 1494 m n.p.m.) czerwony szlak Szczyrbskie Jezioro (słow. Štrbské Pleso; 1350 m n.p.m.)

OPIS:
O godzinie 9.15 ruszyli wszyscy razem w górę Doliny Mięguszowieckiej, przez obszar napiętnowany Wielka Kalamitą. W zielony krajobraz wtapia się szara mglistość. Przecinamy wartki Poprad. To początki jego biegu. Gdy wypłynie z Tatr jego nurt uspokoi się nieco. Przepłynie przez słowackie miasto Poprad, stamtąd skieruje się na Kotlinę Lubowelską, gdzie nawiedzi Lubowlę, jedno z najstarszych miast Spisza. Rzeka będzie szukała dalszego ujścia silnie meandrując. Wpłynie na obszar Polski, gdzie przedzieli Beskid Sądecki, odgradzając dwa jego największe pasma górskie, przepływając m.in. przez Piwniczną i Rytro. Zaraz dalej za Starym Sączem skończy swój bieg w wodach Dunajca. To skrócona historia rzeki, która tutaj w Dolinie Mięguszowieckiej ma swoje narodziny.

Droga wkrótce wprowadza w las ocalały podczas pamiętnej wichury z listopada 2004 roku. Drewnianym mostkiem przechodzimy nad potokiem Krupa z hukiem przelewającym się po skalnym rumoszu. Nieco niżej Krupa łączy się z Hińczowym Potokiem dając początek rzece Poprad. Leśne zakosy drogi wyprowadzają nas wyżej. Kolor mgły przechodzi z szarości na jaśniejącą biel, jakby ktoś podświetlił ją od góry. O godzinie 10.15 docieramy do rozstaju szlaków nad Popradzkim Stawem, przy którym stoją dwa popularne schroniska licznie nawiedzane przez turystów. Na odpoczynek jeszcze z wcześnie. To dopiero początek naszej drogi. Po krótkiej przerwie podążamy dalej niebieskim szlakiem w górę doliny, która skręca tu nieco na północny zachód.

Potok Krupa.
Potok Krupa.

To już prawdziwie górska ścieżka, kamienista, czyli taka, jaką uwielbiają nasze buty. Za niedługo kończy się las, przechodzi w kosodrzewinę. Mgły odrywają się od dna doliny, suną jako chmury ocierając się o postrzępione ściany Grani Baszt wznoszącej się po lewej i masywu Kopy Popradzkiej po prawej. Obłoki rozdzierają się o turnie i turniczki. Nad nami ukazują się błękitne szpary. Przechodzimy kładką nad Żabim Potokim, który niżej zasila Hińczowy Potok. Zaraz dalej mamy rozstaj nad Żabim Potokiem. Tutaj o godzinie 10.55 musimy podjąć decyzję dokąd idziemy dalej. Większość wybiera czerwony szlak na Rysy, na których znajduje się najwyżej położony punkt dla terytorium Polski. Stąd, od strony słowackiej prowadzi doń najłatwiejsza droga.

Nasz wybór został określony już kilka miesięcy temu. Idziemy na Koprowy Wierch, trzymając się niebieskich znaków. Kosodrzewina jest coraz niższa, górski plener dostaje dodatkowych barw. Poza zielenią doliny, surową szarością grani i bielą chmur pojawia się błękit nieba... z każdą minutą coraz więcej błękitu. Przed nami wysoki próg do pokonania wprowadzający w wyższe partie Doliny Mieguszowieckiej - do Doliny Hińczowej. Po kamieniach wystających z nurtu Hińczowego Potoku przechodzimy na drugą stronę i zaczynamy ostrzejsze podejście.

Szlak przez Dolinę Mięguszowiecką.
Szlak przez Dolinę Mięguszowiecką.

Przed nami próg.
Przed nami próg.

Miłosna górska (Adenostyles alliariae).
Miłosna górska (Adenostyles alliariae).

Starzec Fuchsa (Senecio fuchsi C.C. Gmel.).
Starzec Fuchsa (Senecio fuchsi C.C. Gmel.).

Szarota norweska (Gnaphalium norvegicum Gunnerus).
Szarota norweska (Gnaphalium norvegicum Gunnerus).

Szlak na stromszych odcinkach wije się w lewo i prawo starając się prowadzić najłagodniejszą drogą. Nie w każdym miejscu da się to zrobić. Są pierwsze skałki, gdzie czasem, trzeba dopomóc sobie rękoma. Z lewej pokazuje się szczyt Szatana (słow. Satan; 2421 m n.p.m.) - najwyższej kulminacji w Grani Baszt. Zaś z prawej ponad Doliną Żabią Mięguszowiecką widać Rysy (słow. Rysy; 2503 m n.p.m.). W górnej części Doliny Żabiej Mięguszowieckiej znajdującej się pod wierzchołkami Rysów wypatrzeć można budynek schroniska pod Rysami (słow. Chata pod Rysmi), najwyżej położonego w Tatrach na wysokości 2250 m n.p.m. Jego największą atrakcją jest zdaje się kabina toaletowa zawieszona nad przepaścią.

Spojrzenie na Rysy.
Spojrzenie na Rysy. Tam właśnie podążyła część przyjaciół ze szlaku.

Ciemiężyca zielona, strzemieszyca (Veratrum lobelianum Bernh.).
Ciemiężyca zielona, strzemieszyca (Veratrum lobelianum Bernh.).

Przekwitnięte sasanki alpejskie.
Przekwitnięte sasanki alpejskie.

Spojrzenie z progu Doliny Hińczowej na Dolinę Mięguszowiecką.
Spojrzenie z progu Doliny Hińczowej na Dolinę Mięguszowiecką.

Próg pokonany.
Próg pokonany. Wchodzimy na płaskowyż doliny Hińczowej.

Tymczasem szlak wyprowadza nas na płaskowyż wypełniony przed progiem wysychającymi jeziorkami, przez które przelewa się strużka Hińczowego Potoku. Rozrzedzone, roztargane chmury zostają w dolnej części Doliny Mieguszowieckiej. Stoją tam zamknięte wznoszącymi się wokół nich skalnymi ścianami i nie chcą wycofać w tył ku ujściu doliny. Niskie prądy powietrza zdają się wpychać je doliny, podczas, gdy górne warstwy chmur suną w kierunku przeciwnym.

Kilka minut po dwunastej wkraczamy w najbardziej urokliwą część doliny, wypełnionej największym ze znajdujących się tutaj jezior. Wielki Hińczowy Staw (słow. Veľké Hincovo pleso) jest największym i najgłębszym stawem w słowackiej części Tatr oraz czwartym co do wielkości i trzecim co do głębokości w Tatrach. Ma 20,08 ha powierzchni i 53,7 m głębokości. Jego wody są bardzo przejrzyste, a w przybrzeżnych płyciznach występuje nader bogaty jak na te wysokości plankton. Jezioro to położone jest na wysokości 1945 m n.p.m. Otoczone jest graniami. Po prawej na północy wznoszą się nad nim Mięguszowieckie Szczyty. Tworzą piękny, wysokogórski krajobraz, ale nie wyglądają tak groźnie, jak z drugiej strony, gdzie ich najwyższe wierzchołki spoglądają w toń Morskiego Oka z wysokości ponad 1000 metrów. Tutaj Mięgusze wznoszą się nie więcej niż 500 metrów ponad lustrem Wielkiego Hińczowego Stawu. Z lewej wznosi się nasz cel - Koprowy Wierch, opadający przepaścistymi ścianami w stronę Wielkiego Hińczowego Stawu.

Między Hińczowymi Okami.
Między Hińczowymi Okami.

Dzwonek alpejski (Campanula alpina Jacq.).
Dzwonek alpejski (Campanula alpina Jacq.).

O godzinie 12.20 docieramy nad brzeg Wielkiego Hińczowego Stawu. Po krótkim postoju kierujemy się na zachód, na strome, trawiaste zbocze opadające spod Wyżniej Koprowej Przełęczy. Po chwili ukazuje się nam z lewej Mały Hińczowy Staw (słow. Malé Hincovo pleso) wypełniający kocioł polodowcowy, odgrodzony wałem morenowym od dolnych części Doliny Mięguszowieckiej. Zaraz dalej zaczynamy głębokimi zakosami pokonywać zbocze. Trudno byłoby sforsować stok bez tych zakosów. Podczas krótkich odpoczynków dla wyrównania oddechu delektujemy się cudownie malowniczym krajobrazem doliny, którą zostawiamy co raz niżej za sobą. Jakże dobrze byłoby utrwalić jej pejzaż na zawsze - Mieguszowieckie Szczyty odbijające się w lustrze Wielkiego Hińczowego Stawu, przez które sączą się opary chmur.

Wielki Hińczowy Staw i ściana Mięguszowieckich Szczytów.
Wielki Hińczowy Staw i ściana Mięguszowieckich Szczytów. Z lewej widoczna jest też Cubryna.

W głębi fotografii widoczny jest Koprowy Wierch.
W głębi fotografii widoczny jest Koprowy Wierch.

Nawłoć alpejska (Solidago alpestris Waldst. & Kit.).
Nawłoć alpejska (Solidago alpestris Waldst. & Kit.).

Dzwonek drobny (Campanula cochleariifolia Lam.).
Dzwonek drobny (Campanula cochleariifolia Lam.).

Zakosy podejście na Wyżnią Koprową Przełęcz.
Zakosy podejście na Wyżnią Koprową Przełęcz.

Różeniec górski (Rhodiola rosea L.).
Różeniec górski (Rhodiola rosea L.).

Mniszek pospolity (Taraxacum sect. Taraxacum).
Mniszek pospolity (Taraxacum sect. Taraxacum).

Mały Hińczowy Staw.
Mały Hińczowy Staw.

Około godziny 13.25 wchodzimy na Wyżnią Koprowa Przełęcz (słow. Vyšné Kôprovské sedlo; 2180 m n.p.m.). Niebieski szlak przechodzi stąd na drugą stronę grzbietu do Doliny Hlińskiej (słow. Hlinská dolina). Spoglądamy na północny zachód, gdzie znajduje sie nasz cel. Nie widać go, bo zasłania go znajdujący się wcześniej szczyt Koprowego Ramienia (słow. Kôprovské plece, ok. 2320 m n.p.m.). Wiedzie tam czerwony szlak, mający początek na Wyżniej Koprowej Przełęczy. Jego szlaki prowadzą nas dalej. Opuszczamy połacie halnych traw i wchodzimy na skalny rumosz, z którego usypany jest wierzchołek Koprowego Ramienia. Stoi w nim wbity nieduży metalowy krzyż oblepiony tybetańskimi chorągiewkami modlitewnymi. W buddyzmie tybetańskim mają na celu rytualne oczyszczenie okolicy. Raz zawieszone pozostają na swym miejscu, dopóki wiatr całkowicie ich nie wystrzępi. Pokryte są tekstami sutr - buddyjskimi mantrami, które mają być niesione wiatrem w świat. Niebieska, zielona, biała, żółta, czerwona - leniwie wzruszane pod wpływem delikatnej, ledwie wyczuwalnej górskiej bryzy - symbolizują energię, aktywność, pokój, mądrość, moc.

Powyżej Wyżniej Koprowej Przełęczy.
Powyżej Wyżniej Koprowej Przełęczy.

Rumosz na podejściu.
Rumosz na podejściu.

Spojrzenie w kierunku Wyżniej Koprowej Przełeczy i Doliny Mięguszowieckiej.
Spojrzenie w kierunku Wyżniej Koprowej Przełęczy i Doliny Mięguszowieckiej.



Krzyż z tybetańskimi chorągiewkami na Koprowym Ramieniu.

Mija godzina 14.00, gdy krótkim skalnym zejściem schodzimy z Koprowego Ramienia na Koprową Przehybę (słow. Kôprovská priehyba). Koprowa Przehyba to płytko wcięta przełęczka z emocjonującym przejściem w bliskości urwistego stoku opadającego 200 metrów niżej. Przejście to jest jednak bardzo krótkie.

Po przejściu przez Koprową Prehybe zaczynamy ostateczne podejście na docelowy szczyt. Przed nami już tylko skalisty stok. Proste umiejętności wspinaczkowe są niezbędne na początku. Kije trekkingowe zaczynają przeszkadzać, ale nie składamy ich, tylko zostawiamy w szczelinie obok szlaku. Dalej jest łatwiej, choć ścieżka pokryta jest miałkim materiałem skalnym. Przed samym wierzchołkiem wspinamy się znów po skałach i o godzinie 14.20 zdobywamy szczyt Koprowego Wierchu (słow. Kôprovský štít; 2363 m n.p.m.).

Urwisko na Koprowej Przehybie.
Urwisko na Koprowej Przehybie.

Dolina Hlińska (słow. Hlinská dolina).
Dolina Hlińska (słow. Hlinská dolina).

To już niedaleko.
To już niedaleko.

Troszeczkę pomóc sobie trzeba rękoma.
Troszeczkę pomóc sobie trzeba rękoma.

Szczyt Koprowego Wierchu.
Szczyt Koprowego Wierchu.

Na szczycie Koprowego Wierchu nie ma zbyt wiele miejsca. Słynie on z pięknych i rozległych widoków. Dzielimy się dostępnym miejscem, każdym kamyczkiem, na którym można przysiąść. Stoki Koprowego Wierchu opadają do trzech dolin: Doliny Mięguszowieckiej, a także dolin Ciemnosmreczyńskiej i Hlińskiej, odchodzących jako odnogi Doliny Koprowej. Doliny Ciemnosmreczyńską i Hlińską rozdziela długa północno-zachodnia grań Koprowego Wierchu, opadająca do Ciemnych Smreczyn (słow. Temné Smrečiny). Grań ta nazywana jest Pośrednim Wierszykiem (słow. Prostredný chrbát). Nazwa „wierszyk” pochodzi od zdrobnienia słowa „wierch”, zaś pierwszy człon nazwy „pośredni” pochodzi od dawnej nazwy Koprowego Wierchu - Pośredni Wierch.

Najbliższym, pobliskim szczytem w ramieniu Pośredniego Wierszyka jest Mały Koprowy Wierch (słow. Malý Kôprovský štít; ok. 2329 m n.p.m.) oddzielone od Koprowego Wierchu przełączką o nazwie Koprowa Ławka (słow. Kôprovská lávka). W kierunku północno-wschodnim od Koprowego odchodzi grań, która łączy się z Cubryną (słow. Čubrina; 2376 m n.p.m.) leżącą w głównej grani Tatr. Koprowy Wierch leży na początku długiej i krętej tzw. głównej grani odnogi Krywania (słow. Hlavná os hrebeňa Kriváňa).

Koprowy Wierch (słow. Kôprovský štít; 2363 m n.p.m.).
Koprowy Wierch (słow. Kôprovský štít; 2363 m n.p.m.).

Dolina Ciemnosmreczyńska.
Dolina Ciemnosmreczyńska. Z lewej grań Pośredniego Wierszyka.

Grzbiet łączący się z Cubryną.
Grzbiet łączący się z Cubryną.

Dolina Hińczowa (słow. Hincova dolina).
Dolina Hińczowa (słow. Hincova dolina).

Grzbiet tzw. głównej grani odnogi Krywania (słow. Hlavná os hrebeňa Kriváňa).
Grzbiet tzw. głównej grani odnogi Krywania (słow. Hlavná os hrebeňa Kriváňa).

Omieg kozłowiec (Doronicum clusii (All.) Tausch).
Omieg kozłowiec (Doronicum clusii (All.) Tausch).

O godzinie 15.00 opuszczamy szczyt wraz z ostatnimi jego zdobywcami z naszej grupy. Schodzimy, a z każdym metrem niżej odczuwamy większą radość i satysfakcję. Z każdą minutą co raz bardziej uświadamiamy sobie istotę piękna, z którym dzisiaj spotkaliśmy się. Koprowy Wierch oczarował wszystkich, którzy go tego dnia zdobyli. Dolina Mięguszowiecka z Wielkim Hińczowym Stawem lśni pięknem w dalszym ciągu, choć słońce jest już coraz niżej. W dolinę wpada więcej cienia, choć to pewnie przez chmury. Obłoki nabrały wyrazistych kształtów. Nie są już tak poszarpane jak wcześniej, przynajmniej te niżej płynące. Smagają teraz Rysy, zasłaniając je, lecz ludzi, którzy tam weszli rozpiera równie wielka radość. Tatry czarowały dzisiaj nas wszystkich estetyką. Chcielibyśmy pozostać tu dłużej, lecz musimy wracać. Na krótko zatrzymujemy się przy Wielkim Hińczowym Stawie. O godzinie 16.10 podążamy dalej w dół urodziwej doliny. Nie zdążyliśmy się zachłysnąć jej urodą i w głębi pozostaje pragnienie powrotu.

Schodzimy ze szczytu.
Schodzimy ze szczytu.

Widok na Wielki Hińczowy Staw.
Widok na Wielki Hińczowy Staw. Z prawej widoczne Koprowe Ramię.

Ahoj, jestem tutaj!
Ahoj, jestem tutaj!

Koprowa Przehyba i Koprowe Ramię.
Koprowa Przehyba i Koprowe Ramię.

Wejście na Koprowe Ramię od strony przepaścistej Koprowej Przehyby.
Wejście na Koprowe Ramię od strony przepaścistej Koprowej Przehyby.

Na Koprowym Ramieniu.
Na Koprowym Ramieniu.

Widok zejścia na Wyżnią Koprową Przełęcz.
Widok z zejścia na Wyżnią Koprową Przełęcz.

Widok zejścia na Wyżnią Koprową Przełęcz.
Widok zejścia na Wyżnią Koprową Przełęcz. W centrum piętrzy się Szatan.

Zejście na Wyżnią Koprową Przełęcz.
Zejście na Wyżnią Koprową Przełęcz.

Wyżnia Koprowa Przełecz (słow. Vyšné Kôprovské sedlo; 2180 m n.p.m.)
Wyżnia Koprowa Przełecz (słow. Vyšné Kôprovské sedlo; 2180 m n.p.m.)

Wielki Hińczowy Staw (słow. Veľké Hincovo pleso; 1945 n.p.m.).
Wielki Hińczowy Staw (słow. Veľké Hincovo pleso; 1945 n.p.m.).

Próg Doliny Hińczowej.
Próg Doliny Hińczowej.

Ścieżka szlaku, a obok niej rozlane Hińczowe Oka.
Ścieżka szlaku, a obok niej rozlane Hińczowe Oka.

Dolina Mięguszowiecka.
Dolina Mięguszowiecka widziana z progu Doliny Hińczowej.

Rysy skryły się w chmurach.
Rysy skryły się w chmurach.

Słońce chowa się za Szatana i Diabla Turnię.
Słońce chowa się za Szatana i Diablą Turnię.

Droga powrotna jest retrospekcyjnym przeżyciem, jeszcze silniejszym niż wcześniej podczas podejścia. O godzinie 17.00 przecinamy przelewający się po głazach Żabi Potok. Niżej, na rozstaju szlaków, spotykamy piechurów schodzących z Rysów. Stąd do schronisk nad Popradzkim Stawem mamy już niedaleko. Zasiądziemy tam wszyscy razem przy ławach i wymienimy się pierwszymi wrażeniami z naszych wędrówek. Jakie one były? Co sprawiło nam największe trudności? Może chcieliśmy więcej, nasze marzenia sięgały wyżej, ale nie udało się - zdarza się, tak jak nam niespełna rok temu, gdy przybyliśmy do Doliny Mięguszowieckiej mając perspektywę pięknej, słonecznej pogody. Wówczas nie udało się, ale pomyśleliśmy, a co tam i tak było pięknie. Dotarliśmy wtedy tylko do Wielkiego Hińczowego Stawu i tam dokonaliśmy odwrotu, choć cel leżał wyżej. Ileż to razy kończyliśmy wędrówki wcześniej niż planowaliśmy, nie tam gdzie zakładaliśmy, ale przecież trzeba cieszyć się życiem bieżącym, tym co mamy tu i teraz, a przyszłości nie zabierać optymizmu. Doświadczenie jest bardzo cenne, bo dzięki niemu kolejna próba może przecież zakończyć się sukcesem. Oj, jakże dzisiejsza wędrówka skłoniła nas do wspomnień i dywagacji.

Dolina Mięguszowiecka.
W Dolinie Mieguszowieckiej.

Niezapominajka leśna (Myosotis sylvatica Hoffm.) i gipsówka rozesłana (Gypsophila repens L.).
Niezapominajka leśna (Myosotis sylvatica Hoffm.) i gipsówka rozesłana (Gypsophila repens L.).

Bodziszek łąkowy (Geranium pratense L.).
Bodziszek łąkowy (Geranium pratense L.).

Jastrun właściwy, złocień właściwy, jastrun wczesny (Leucanthemum vulgare Lam.).

Oman wielki (Inula helenium).
Oman wielki (Inula helenium).

Las.
Las.

Górski Hotel Popradzki Staw (słow. Horsky Hotel Popradske pleso; 1494 m n.p.m.).
Górski Hotel Popradzki Staw (słow. Horsky Hotel Popradske pleso; 1494 m n.p.m.).

Hińczowy Potok (słow. Hincov potok).
Hińczowy Potok (słow. Hincov potok).

Dolina Złomisk (Zlomisková dolina).
Dolina Złomisk (słow. Zlomisková dolina) widziana z Magistrali Tatrzańskiej.

Szczyrbskie Jezioro.
Szczyrbskie Jezioro.

Dzisiejszą wędrówkę kończymy w Szczyrbskim Jeziorze o godzinie 20.00. Wszyscy szczęśliwie wracają z gór, jedni wcześniej, drudzy później. Do domów wracamy bardzo późno, kiedy zaczyna się już kolejna doba, kolejny nowy dzień. Na pewno nie wstaniemy wczesnym porankiem, bo odespać trzeba czas wędrówki przez świat naszych pasji, nabrać sił na kolejną.

PS. Dziękujemy wszystkim, z którymi mogliśmy tego dnia dzielić swoją pasję on-line, będąc w trasie, na szczytach i w miejscach odpoczynków. Z cudownymi ludźmi wszędzie jest dobrze - bez nich nie moglibyśmy się dzielić tym co kochamy.


GALERIE FOTOGRAFICZNE:
Dolinia Hińczowa

Udostępnij:

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Popularne posty

Etykiety

Archiwum bloga

Translator

Liczba wyświetleń

Najpopularniejsze (ostatnie 7 dni)

Stali bywalcy

Odbiorcy

Smaki Karpat

Wołoskimi śladami

Mapę miej zawsze ze sobą

Zapamiętaj !
NUMER RATUNKOWY
W GÓRACH
601 100 300

Niezastąpiony na GSS

Przewodnik „Główny Szlak Sudecki”. Jest to bogate kompendium wiedzy o najdłuższym szlaku w Sudetach, zawierające opisy przebiegu szlaku ze szczegółowymi mapami, czasami przejść i profilami wysokościowymi oraz namiarami do schronisk. Zawarto w nim również mnóstwo opisanych atrakcji, ciekawostek oraz niezliczoną ilość barwnych fotografii.
W tej jednej publikacji mamy wszystko to co potrzebne turyście przemierzającemu Główny Szlak Sudecki.

Główny Szlak Beskidu Wyspowego

>
ETAP DATA, ODCINEK
1
19.11.2016
[RELACJA]
Szczawa - Jasień - Ostra - Ogorzała - Mszana Dolna
2
7.01.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Potaczkowa - Rabka-Zdrój
3
18.02.2017
[RELACJA]
Rabka-Zdrój - Luboń Wielki - Przełęcz Glisne
4
18.03.2017
[RELACJA]
Przełęcz Glisne - Szczebel - Kasinka Mała
5
27.05.2017
[RELACJA]
Kasinka Mała - Lubogoszcz - Mszana Dolna
6
4.11.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Ćwilin - Jurków
7
9.12.2017
[RELACJA]
Jurków - Mogielica - Przełęcz Rydza-Śmigłego
8
20.01.2018
[RELACJA]
Przełęcz Rydza-Śmigłego - Łopień - Dobra
9
10.02.2018
[RELACJA]
Dobra - Śnieżnica - Kasina Wielka - Skrzydlna
10
17.03.2018
[RELACJA]
Skrzydlna - Ciecień - Szczyrzyc
11
10.11.2018
[RELACJA]
Szczyrzyc - Kostrza - Tymbark
12
24.03.2019
[ZAPISY]
Tymbark - Kamionna - Żegocina
13
. .
[w przygotowaniu]
Żegocina - Łopusze - Laskowa
14
. .
[w przygotowaniu]
Laskowa - Sałasz - Męcina
15
. .
[w przygotowaniu]
Męcina - Jaworz - Limanowa
16
. .
[w przygotowaniu]
Limanowa - Łyżka - Pępówka - Łukowica
17
. .
[w przygotowaniu]
Łukowica - Ostra - Ostra Skrzyż.
18
. .
[w przygotowaniu]
Ostra Skrzyż. - Modyń - Szczawa

Małopolski Szlak Papieski


TRASA GŁÓWNA
ETAP DATA, ODCINEK
1
12.03.2016
[RELACJA]
Kalwaria Zebrzydowska - Gorzeń Górny
2
9.04.2016
[RELACJA]
Gorzeń Górny - Wadowice - Ponikiew
3
14.05.2016
[RELACJA]
Ponikiew - Groń JPII - Leskowiec - Hucisko
4
1.10.2016
[RELACJA]
Hucisko - Zawoja - Skawica Górna
5
2.10.2016
[RELACJA]
Skawica Górna - Polica - Przełęcz Krowiarki
6
9.04.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki - Zubrzyca Górna - Przełęcz Bory
7
20.05.2017
[RELACJA]
Przełęcz Bory - Ludźmierz - Nowy Targ
8
24.09.2017
[RELACJA]
Nowy Targ - Turbacz - Rzeki
9
27.01.2018
[RELACJA]
Rzeki - Gorc - Ochotnica Dolna
10
17.02.2018
[RELACJA]
Ochotnica Dolna - Lubań - Krościenko nad Dunajcem
11
28.04.2018
[RELACJA]
Krościenko nad Dunajcem - Przysietnica
12
1.12.2018
[RELACJA]
Przysietnica - Stary Sącz

TRASY SPECJALNE
nr 1
1
7.05.2016
[RELACJA]
Kraków, Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”
nr 2
1
10.03.2018
[RELACJA]
Kraków, Pałac Arcybiskupi

TRASY WARIANTOWE
I - Beskid Makowski
1
. .
[w przygotowaniu]
Kalwaria Zebrzydowska – Lanckorońska Góra – Sułkowice
2
. .
[w przygotowaniu]
Sułkowice – Barnasiówka – Myślenice
3
. .
[w przygotowaniu]
Myślenice – Uklejna – Myślenice Zarabie
II - Beskid Żywiecki
1
5/6.08.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki – Babia Góra – Przełęcz Krowiarki
III - Pasmo Podhalańskie, Gorce, Beskid Makowski i Wyspowy
1
20.10.2018
[RELACJA]
Harkabuz – Rabska Góra – Rabka-Zdrój
2
15.12.2018
[RELACJA]
Rabka-Zdrój – Luboń Wielki – Przełęcz Glisne
3
12.01.2019
[RELACJA]
Przełęcz Glisne – Szczebel – Kasinka Mała
4
25.02.2019
[ZAPISY]
Kasinka Mała – Lubogoszcz – Kasina Wielka
5
. .
[w przygotowaniu]
Kasina Wielka – Śnieżnica – Przełęcz Gruszowiec
6
. .
[w przygotowaniu]
Przełęcz Gruszowiec – Ćwilin – Jurków
7
. .
[w przygotowaniu]
Jurków – Mogielica – Jasień – Przełęcz Przysłop
IV - Beskid Wyspowy
1
6.05.2017
[RELACJA]
Mogielica – Przełęcz Słopnicka
2
29.10.2017
[RELACJA]
Przełęcz Słopnicka – Łukowica
3
18.11.2017
[RELACJA]
Łukowica – Miejska Góra
V - Beskid Wyspowy
1
19.11.2016
[RELACJA]
Jasień - Mszana Dolna
VI - Podhale
1
25.03.2017
[RELACJA]
Ludźmierz - Ząb
2
26.03.2017
[RELACJA]
Ząb - Kiry
VII - Tatry
1
2.04.2016
[RELACJA]
Kiry - Dolina Jarząbcza
2
29.10.2016
[RELACJA]
Polana Huciska - Polana Strążyska
3
3.12.2016
[RELACJA]
Polana Strążyska - Kuźnice
4
21.01.2017
[RELACJA]
Kuźnice - Wiktorówki - Palenica Białczańska
5
25.02.2017
[RELACJA]
Palenica Białczańska - Morskie Oko
VIII - Gorce
1
17.09.2016
[RELACJA]
Turbacz - Studzionki
2
18.09.2016
[RELACJA]
Studzionki - Lubań
IX - Beskid Sądecki
1
5.08.2018
[RELACJA]
Dzwonkówka – Tylmanowa
X - Beskid Sądecki, Beskid Niski
-
. .
[w opracowaniu]
Stary Sącz – Magura Wątkowska

Fascynujący świat krasu

25-27 lipca 2014 roku
Trzy dni w Raju... Słowackim Raju
Góry piękne są!
...można je przemierzać w wielkiej ciszy i samotności,
ale jakże piękniejsze stają się, gdy robimy to w tak wspaniałym towarzystwie – dziękujemy Wam
za trzy niezwykłe dni w Słowackim Raju,
pełne serdeczności, ciekawych pogawędek na szlaku
i za tyleż uśmiechu.
24-26 lipca 2015 roku
Powrót do Słowackiego Raju
Powróciliśmy tam, gdzie byliśmy roku zeszłego,
gdzie natura stworzyła coś niebywałego;
gdzie płaskowyże pocięły rokliny,
gdzie Spisza i Gemeru łączą się krainy;
by znów wędrować wąwozami dzikich potoków,
by poczuć na twarzy roszące krople wodospadów!
To czego jeszcze nie widzieliśmy – zobaczyliśmy,
gdy znów w otchłań Słowackiego Raju wkroczyliśmy!


19-21 sierpnia 2016 roku
Słowacki Raj 3
Tam gdzie dotąd nie byliśmy!
Przed nami kolejne trzy dni w raju… Słowackim Raju
W nieznane nam dotąd kaniony ruszymy do boju
Od wschodu i zachodu podążymy do źródeł potoków
rzeźbiących w wapieniach fantazję od wieków.
Na koniec pożegnalny wąwóz zostanie na południu,
Ostatnia droga do przebycia w ostatnim dniu.

           I na całe to krasowe eldorado
spojrzymy ze szczytu Havraniej Skały,
           A może też wtedy zobaczymy
to czego dotąd nasze oczy widziały:
           inne słowackie krasy,
próbujące klasą dorównać pięknu tejże krainy?
           Niech one na razie cierpliwie
czekają na nasze odwiedziny.

7-9 lipca 2017 roku
Słowacki Raj 4
bo przecież trzy razy to za mało!
Ostatniego lata miała to być wyprawa ostatnia,
lecz Raj to kraina pociągająca i w atrakcje dostatnia;
Piękna i unikatowa, w krasowe formy bogata,
a na dodatek zeszłego roku pojawiła się w niej ferrata -
przez dziki Kysel co po czterdziestu latach został otwarty
i nigdy dotąd przez nas jeszcze nie przebyty.
Wspomnień czar ożywi też bez większego trudu
fascynujący i zawsze urzekający kanion Hornadu.
Zaglądnąć też warto do miasta mistrza Pawła, uroczej Lewoczy,
gdzie w starej świątyni świętego Jakuba każdy zobaczy
najwyższy na świecie ołtarz, wyjątkowy, misternie rzeźbiony,
bo majster Paweł jak Wit Stwosz był bardzo uzdolniony.
Na koniec zaś tej wyprawy - wejdziemy na górę Velka Knola
Drogą niedługą, lecz widokową, co z góry zobaczyć Raj pozwala.
Słowacki Raj od ponad stu lat urodą zniewala człowieka
od czasu odkrycia jej przez taternika Martina Rótha urzeka.
Grupa od tygodni w komplecie jest już zwarta i gotowa,
Kaniony, dzikie potoki czekają - kolejna rajska wyprawa.


Cudowna wyprawa z cudownymi ludźmi!
Dziękujemy cudownym ludziom,
z którymi pokonywaliśmy dzikie i ekscytujące szlaki
Słowackiego Raju.
Byliście wspaniałymi kompanami.

Miało być naprawdę po raz ostatni...
Lecz mówicie: jakże to w czas letni
nie jechać znów do Słowackiego Raju -
pozwolić na zlekceważenie obyczaju.
Nawet gdy niemal wszystko już zwiedzone
te dzikie kaniony wciąż są dla nas atrakcyjne.
Powiadacie też, że trzy dni w raju to za krótko!
skoro tak, to czy na cztery nie będzie zbyt malutko?
No cóż, podoba nam się ten kras,
a więc znów do niego ruszać czas.
A co wrzucimy do programu wyjazdu kolejnego?
Może z każdego roku coś jednego?
Niech piąty epizod w swej rozciągłości
stanie się powrotem do przeszłości,
ruszajmy na stare ścieżki, niech emocje na nowo ożyją
gdy znów pojawimy się w Raju z kolejną misją!

15-18 sierpnia 2018 roku
Słowacki Raj 5
Retrospekcja
Suchá Belá - Veľký Sokol -
- Sokolia dolina - Kyseľ (via ferrata)

Koszulka wodniacka

Łemkowyna

- etap 1 -

18-20 wrzesień 2015
Beskid Niski
WSCHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 2 -

16-18 październik 2015
Beskid Sądecki, Pieniny
ZACHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 3 -

29-31 styczeń 2016
Beskid Niski
ŚRODKOWA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 4 -

22-24 kwiecień 2016
Beskid Niski, Bieszczady
WSCHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 5 -

21-23 lipiec 2017
Beskid Niski
ZACHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA
WATRA ŁEMKOWSKA w ZDYNI



Geocache

Tatrzańska rodzinka

Napisz do nas

Główny Szlak Beskidzki

21-23.10.2016 - wyprawa 1
Zaczynamy gdzie Biesy i Czady,
czyli w legendarnych Bieszczadach

BAZA: Ustrzyki Górne ODCINEK: Wołosate - Brzegi Górne
Relacje:
13-15.01.2017 - Bieszczadzki suplement do GSB
Biała Triada z Biesami i Czadami
BAZA: Ustrzyki Górne
Relacje:
29.04.-2.05.2017 - wyprawa 2
Wielka Majówka w Bieszczadach
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Brzegi Górne - Komańcza
Relacje:
16-18.06.2017 - wyprawa 3
Najdziksze ostępy Beskidu Niskiego
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Komańcza - Iwonicz-Zdrój
Relacje:
20-22.10.2017 - wyprawa 4
Złota jesień w Beskidzie Niskim
BAZA: Iwonicz ODCINEK: Iwonicz-Zdrój - Kąty
Relacje:
1-5.05.2018 - wyprawa 5
Magurskie opowieści
i pieśń o Łemkowyni

BAZA: Zdynia ODCINEK: Kąty - Mochnaczka Niżna
Relacje:
20-22.07.2018 - wyprawa 6
Ziemia Sądecka
BAZA: Krynica-Zdrój ODCINEK: Mochnaczka Niżna - Krościenko nad Dunajcem
Relacje:
7-9.09.2018 - wyprawa 7
Naprzeciw Tatr
BAZA: Studzionki, Turbacz ODCINEK: Krościenko nad Dunajcem - Rabka-Zdrój
Relacje:
18-20.01.2019 - wyprawa 8
Zimowe drogi do Babiogórskiego Królestwa
BAZA: Jordanów ODCINEK: Rabka-Zdrój - Krowiarki
Relacje:
17-19.05.2019 - wyprawa 9
Wyprawa po wschody i zachody słońca
przez najwyższe partie Beskidów

BAZA: Markowe Szczawiny, Hala Miziowa ODCINEK: Krowiarki - Węgierska Górka
Plan wyjazdu:
    [ZAPISY]

GŁÓWNY SZLAK WSCHODNIOBESKIDZKI
termin 1. wyprawy: 6-15 wrzesień 2019
odcinek: Bieszczady czyli...
od Przełęczy Użockiej do Przełeczy Wyszkowskiej

519 km i 18 dni nieustannej wędrówki
przez najwyższe i najpiękniejsze partie polskich Beskidów
– od kropki do kropki –
najdłuższym górskim szlakiem turystycznym w Polsce


Dorota i Marek Szala
Główny Szlak Beskidzki
- od kropki do kropki -

WYRÓŻNIENIE
prezentacji tego pasjonującego przedsięwzięcia na



za dostrzeżenie piękna wokół nas.

Dziękujemy i cieszymy się bardzo,
że nasza wędrówka Głównym Szlakiem Beskidzkim
nie skończyła się na czerwonej kropce w Ustroniu,
ale tak naprawdę doprowadziła nas aż na
Navigator Festival 2013.

Z pamiętnej wędrówki...

Po drugiej stronie Tatr, czyli na grani Niżnych Tatr

Na drogę zabieramy tylko trochę jedzenia i wody,
dobre buty, ciepły łach, szczyptę odwagi i chęci pokłady.
Na tą wędrówkę krainą nam nieznaną,
przez dziką przyrodę nieujarzmioną,
matka natura niech da nam warunki wymarzone,
a niedźwiedzie, wilki niech będą spokojne i najedzone.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

Podążać będziemy w stronę zachodzącego słońca,
by przed zmierzchem w jego czerwieni utulić lica.
Zaś zbudzić się pełni sił porannym brzaskiem,
a potem pchani porannym, ciepłym promykiem
ruszyć dalej przed siebie, tak jak wczoraj znów na zachód;
ufni naturze, że nie rzuci nam pod nogi żadnych przeszkód.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

DZIEŃ 0: 1.07.2014
Na start...
DZIEŃ 1: 2.07.2014
Telgárt
   - Útulňa Andrejcová
DZIEŃ 2: 3.07.2014
Útulňa Andrejcová
   - Čertovica
DZIEŃ 3: 4.07.2014
Čertovica
   - Chata Štefánika
DZIEŃ 4: 5.07.2014
Chata Štefánika
   - Útulňa Ďurková
DZIEŃ 5: 6.07.2014
Útulňa Ďurková
   - Donovaly