Dziennik wypraw i przystań przed kolejną wędrówką.

Gdzie kwitnie kwiat – musi być wiosna

Nikt tak naprawdę nie ma pewności skąd się wziąłem. Dla ludzi wciąż jestem zagadką botaniczną. Polska botaniczka, taterniczka, pisarka Zofia Radwańska-Paryska pisała o mnie i o moich braciach, że jesteśmy „uśmiechem Tatr wyczarowanym spod śniegu promieniami słonecznymi”. Pojawiam się bowiem w świetle dziennym na zaledwie kilkanaście dni w ciągu roku. Wyrastam wczesną wiosną, gdy słońce zaczyna wytapiać śnieg na górskich halach. Nie jestem pokaźnych rozmiarów. Kielich mego kwiatu ledwie wyrasta tuż nad ziemią, a przecież śnieg może jeszcze spaść, a wtedy zniknę pod nim. Narażam się, bo aura jeszcze wtedy niepewna, ale co tam - chcę zwiastować nadejście nowego, cudownego czasu, kiedy budzić się będzie cała przyroda do życia, radować się z pierwszych ciepłych promyków słońca. Wiosna budzi wszystko do życia, lecz żeby ona nadeszła musi zakwitnąć pierwszy kwiat, tak jak pisał niemiecki poeta Friedrich Rückert: „gdzie kwitnie kwiat - musi być wiosna, a gdzie jest wiosna – wszystko wkrótce zakwitnie”. Wstanie cała przyroda - zazielenią się hale, łąki i drzewa, barwnie rozkwitną kwiaty, ze snu zimowego zbudzą się zwierzęta, a z ciepłych krajów powrócą bociany, jaskółki, słowiki i inne ciepłolubne ptaki.

Ryzykuję tym, że wzrastam jako pierwszy ze wszystkich pokrewnych mi gatunków flory, lecz potrafię się bronić przed zachwianiami niepewnej aury. Gdyby czasem przykrył mnie śnieg, to dla mnie jeszcze nie tragedia, bo potrafię się przed tym ochronić. Zamknę wówczas swój jeszcze niezapylony kwiat, zwinę w ciasny pąk, a gdy znów stopnieje śnieg rozkwitnę na nowo. Dzięki temu mam większe szanse doczekać się przebudzenia ospałego jeszcze świata owadziego. To owady sprawią, że moje nasiona będą mogły dać życie nowemu pokoleniu mojego gatunku. Pomagają mi w tym mrówki, dla których wytwarzam elajosomy obfitujące w tłuszcze i węglowodany. Mrówki uwielbiają je i zbierają roznosząc przy okazji nasiona w okolice swoich gniazd budowanych na żyznych mikrosiedliskach. To idealne warunki, by dojrzeć, a potem pięknie rozkwitnąć.

Jak widzicie przed surową aura potrafię się bronić. Staram się przetrwać, choć w wielu miejscach wskutek braku pasterstwa, czy niekoszenia polan mam niekorzystnie warunki życia. Dzieje się tak, bo w takich miejscach znikło nawożenie polan naturalnymi odchodami, a to potrzebne mi jest do życia. Na niekoszonych polanach jestem zagłuszany przez wyższą roślinność trawiastą.

Jednak jakże trudno mi uwierzyć, że bronić się muszę przed niektórymi przedstawicielami gatunku Homo sapiens. To dziwne, bo przecież wzbudzam w nich radość i zachwyt. Uważają mnie za inspirację piękna, czego liczne przykłady można znaleźć w poezji, malarstwie, fotografii i innych dziedzinach sztuki. Jednak są wśród nich niszczyciele, którzy zadeptują moją rodzinę. Czyni tak wiele osób, które przyjeżdżają by mnie podziwiać - brzmi to paradoksalnie, ale rokrocznie staje się faktem. I jest to dla mnie niepojęte, że właśnie ten człowiek, to przedstawiciel gatunku, który kiedyś postanowił objąć mnie ochroną. To przykre, jak ktoś, kto przyjeżdża cieszyć się moim widokiem - depcze mnie. Przecież fotografię można robić ze ścieżki szlaku i wcale nie trzeba wchodzić między moich braci. Czy cieszy cię człowieku widok zmasakrowanych kwiatów pod twoim butem, czy kładącym się cielskiem? A gdybyś to ty był na moim miejscu?

Homo sapiens zna mnie od ponad 3000 lat. Od czasów starożytnych służyłem mu jako środek chroniący przed chorobami wywołanymi stresem, a także przed nowotworami i infekcjami. Wykorzystuje mnie w dalszym ciągu w lekach antyseptycznych, przeciwdepresyjnych, przeciwutleniających, wspomagających układ trawienny i przeciwdrgawkowych. Sięga po mnie też by powstrzymywać starzenie.

Używa moich znamion do farbowania tkanin, w produkcji kosmetyków, a przede wszystkim ceni sobie mnie w kuchni. Powiadają oni, że przyprawa z mych znamion jest najdroższą na świecie. Za kilogram tej przyprawy ludzie płacą więcej niż tysiąc dolarów, bo wielu z nich uwielbia ten smak i aromat z nutką grzybów, lukrecji, miodu, drzewa sandałowego, dymu i pieprzu. Dodają mnie do przeróżnych potraw: sosów, ciast, deserów, naleśników, jajecznicy, dań z ryżu i z makaronem, a także do mięs. Oczytany człowiek może powiedzieć, że to nie ja daję tą rozkosz smaku - ma oczywiście rację, bo jestem tylko kuzynem Crocus sativus, którzy znakomicie czują się w uprawnych warunkach stworzonych przez człowieka. Ze mną jednak sprawa nie jest taka prosta, bo jestem uosobieniem świata naturalnego. Nie wiem, czy w razie czego będzie możliwe odtworzenie populacji mojego gatunku w warunkach sztucznych, gdy grozić będzie mi wyginięcie. Mimo wszystko chciałbym cieszyć ludzkie oczy każdego roku w cudownej scenerii gór, w tej cudownej chwili, kiedy życie zataczać zaczyna kolejny cykl, zaś cała przyroda zaczyna budzić się na nowo po długim śnie zimowym. Nie dopuście zatem do tego, abym zniknął z górskich hal i polan. Bądźcie moim stróżem.

Przepraszam, że nie przedstawiłem się na początku. Nazywam się Crocus scepusiensis, ale miejscowi nazywają mnie pieszczotliwie Tulipankiem, inni mówią na mnie Szafran Spiski, albo odnoszą krótkim określeniem Krokus.

Z wyrazami uszanowania                       
Crocus scepusiensis                 



Crocus scepusiensis.
To ja, Crocus scepusiensis...

Crocus scepusiensis.
Crocus scepusiensis.
Crocus scepusiensis.
...a to moja rodzina (na dalszym planie widać jej niszczycieli).






TRASA:
Siwa Polana (912 m n.p.m.) [zielony szlak] Polana Huciska [zielony szlak] Polana Trzydniówka [zielony szlak] Schronisko PTTK na Polanie Chochołowskiej (1148 m n.p.m.) [żółty szlak] Grześ (słow. Lúčna, 1653 m n.p.m.) [żółty szlak] Schronisko PTTK na Polanie Chochołowskiej (1148 m n.p.m.) [zielony szlak] Polana Trzydniówka [zielony szlak] Polana Huciska [zielony szlak] Siwa Polana (912 m n.p.m.)

OPIS:
Krokusowe szaleństwo w Dolinie Chochołowskiej z roku na rok jest co raz większe. Widzimy to po kolejkach przy kasach, a potem na szlakach. To wyjątkowo ruchliwy czas w Tatrach, bo kwitnące krokusy chce zobaczyć mnóstwo osób. Nie mamy jednak zamiaru narzekać tutaj na tłumy ludzi na szlakach, bo sami przecież ten tłum współtworzymy, jak każdy inny, który dzisiaj przyjechał do Doliny Chochołowskiej. Góry są dla wszystkich i jeśli ktoś chce udać się w tym czasie na Polanę Chochołowską musi się pogodzić z tym, że będzie być może musiał deptać innym po piętach. Musi też pamiętać o jeszcze jednej bardzo ważnej sprawie, o tym aby góry i ich przyrodę zostawić w stanie nienaruszonym, tak by służyły kolejnym, którzy do nich przybędą.

Mamy tego świadomość, podobnie jak każda osoba z naszej potężnej grupy z którą przyjechaliśmy do Doliny Chochołowskiej. Każda z tych 102 osób ma świadomość, że nie będzie to wędrówka w zupełnej ciszy i w samotności. Takie nastawienie jest chyba ważne w takim dniu, bo zazwyczaj udajemy się w Tatry w poszukiwaniu piękna, ale też spokoju. Dzisiaj zupełnej ciszy nie uświadczymy i choć narzekanie nie jest niczym zdrożnym, to chyba warto przestawić swoje myślenie, szczególnie gdy na wejściu widać szeroki sznur ludzi przecinających Siwą Polanę. Dlatego jak jeden mąż cała nasza grupa szybko wtopiła się w tłum i ruszyła w górę doliny. Urokiem marszu była nie tylko dolina, ale chyba przede wszystkim odpowiednie nastawienie do siebie, życzliwość, zrozumienie oraz uśmiech na twarzy. To dzięki temu czas drogi przez ciąg długiej doliny tak szybko zleciał.

Siwa Polana.
Siwa Polana.

Krokusy na Siwej Polanie.
Krokusy na Siwej Polanie.

Polana Chochołowska.
Polana Chochołowska.

Gdy dotarliśmy na Polanę Chochołowską zrobiło się nam w oczach fioletowo. Polana pokryta była dywanem krokusów, szczególnie w części południowej, pod kapliczką św. Jana Chrzciciela i przy starych szałasach pasterskich. Widok milionów uroczych kwiatów otumania. Gęste połacie krokusów wiedzieliśmy już na samym początku, na Siwej Polanie, jednakże ten fioletowy kobierzec na Polanie Chochołowskiej jest największy, najbardziej imponujący. Krokus to roślina, która pojawia się masowo w przeciągu bardzo krótkiego czasu, bo...
Krokus nie lubi samotności. Wystrzela z ziemi tysiącami drobnych kielichów, bladoliliowych od spodu, nakrapianych u szczytu ciemnym fioletem, wyzłacanych w środku. Mróz krokusom nie szkodzi, śnieg ich nie zabija. Jeśli dzień bez słońca, krokusy ledwie nos wyściubiają spod śniegu. Gdy słońce przygrzeje – rozchylają kielichy i wtedy tak pięknie, ze człowiekowi nogi wrastają w ziemie. Krokusy… – powiadasz sam do siebie, gapisz się jak urzeczony i nie masz siły ani ochoty ruszyć w dalszą drogę.
(„W stronę Pysznej”, Wanda Gentil-Tippenhauer, Stanisław Zieliński)

Z widokiem na Kominiarski Wierch.
Z widokiem na Kominiarski Wierch.

Z widokiem na Mnichy Chochołowskie.
Z widokiem na Mnichy Chochołowskie.

Szafran spiski, krokus spiski (Crocus scepusiensis (Rehm. et Woł.) Borbás).

Szafran spiski, krokus spiski (Crocus scepusiensis (Rehm. et Woł.) Borbás).

Szafran spiski, krokus spiski (Crocus scepusiensis (Rehm. et Woł.) Borbás).

Szafran spiski, krokus spiski (Crocus scepusiensis (Rehm. et Woł.) Borbás).

Szafran spiski, krokus spiski (Crocus scepusiensis (Rehm. et Woł.) Borbás).

Szafran spiski, krokus spiski (Crocus scepusiensis (Rehm. et Woł.) Borbás).

Szafran spiski, krokus spiski (Crocus scepusiensis (Rehm. et Woł.) Borbás).

Szafran spiski, krokus spiski (Crocus scepusiensis (Rehm. et Woł.) Borbás).

Szafran spiski, krokus spiski (Crocus scepusiensis (Rehm. et Woł.) Borbás).

Szałasy pasterskie na Polanie Chochołowskiej.
Szałasy pasterskie na Polanie Chochołowskiej.

To co widać na Polanie Chochołowskie jest jak cud, jest pięknem wyjątkowym, uroczo kontrastującym z zielenią lasów i bielą ośnieżonych jeszcze szczytów. Jest to jednak piękno krótkotrwałe, trwające zaledwie 2-3 tygodnie. Krokusy bardzo szybko przekwitają i znikają z polany, na cały rok. Tylko przez ten krótki okres czasu możemy pochylić się i podsłuchać o czym gwarzą te urokliwe kwiatuszki. O czym szepcą te kwiaty? - ciekawi są zarówno wielbiciele natury, jak też artyści - fotograficy, malarze, pisarze i poeci. Niestety są tu też pseudo wielbiciele, zadeptujący ten cud natury, zagniatający na miazgę swoimi cielskami. To zaburza innym wspaniałe doznania, radość obcowania z przyrodą tatrzańską. Kilka mandatów pomogłoby, lecz straży parkowej tutaj nie widać, a przydałoby się.




W zeszłym roku spotkanie z krokusami urozmaiciliśmy spacerem do Doliny Jarząbczej. Część naszej grupy poszła właśnie tam, część postanowiła zostać na Polanie Chochołowskiej by jak najdłużej cieszyć się krokusami. My zaś z pozostałą częścią grupy postanowiliśmy wejść na Grzesia. Ruszamy na niego spod Schroniska PTTK na Polanie Chochołowskiej o godzinie 11.45. Żółte znaki szlaku wprowadzają nas szeroką ścieżką w zalesiony Bobrowiecki Żleb. Dawniej drogą tą chodzono do kopalni znajdujących się w okolicach Bobrowca. Żlebem ciurczy się ciek Bobrowieckiego Potoku. Chowa się od czasu do czasu pod płatami śniegu, które od ciepłych promieni słońca chroni cień drzew. Jednak długo nie wytrzyma. Śnieg powoli topnieje i miejscami jest mokro. Nieco wyżej pokonujemy dwa konary powalone na ścieżkę i wkrótce po półgodzinnej wspinacze jesteśmy na rozstaju szlaków. Można stąd dojść na Bobrowiecką Przełęcz, albo skręcić w lewo tam gdzie Grześ, cel naszej wędrówki.

W Bobrowieckim Żlebie.
W Bobrowieckim Żlebie.

Od rozstaju łagodnie trawersujemy leśny stok. Słońce przebłyskuje między drzewami. Pojawiają się pierwsze widoki na Ornak i dalej w stronę Tatr Wysokich. Po pewnym czasie ścieżka ostrym zakosem zmienia kierunek i ostrzej nabieramy wysokości. Około 12.40 wychodzimy z lasu, a chwilkę potem osiągamy ośnieżony grzbiet. Widzimy tu na skałkach odkrytych ze śniegu odpoczywające grupki turystów przed dalszym podejściem. Na szczyt nie jest już daleko. Dalsze podejście wiedzie na południe otwartym terenem. Jest tutaj jeszcze dość biało, ale krzaczasta kosodrzewina jest już prawie odsłonięta. Została już nieduża warstwa śniegu w partiach podszytowych. Na wprost widzimy dwa wierzchołki Grzesia, zaś wokół nas pojawiają się nieprzeciętne widoki - będą jeszcze wspanialsze na szczycie. Pogoda i przejrzystość powietrza bardzo temu sprzyjają. O godzinie 13.05 przechodzimy obok niższego wierzchołka góry, zwanego Kruźlikiem. Zostało nam jeszcze kilka minut marszu i osiągamy szczyt Grzesia (słow. Lúčna; 1653 m n.p.m.). Jest fantastycznie. Przecudne widoki gór w barwach ostatniego tchnienia zimy.

Powyżej strefy lasu - podejście na Kruźlik.
Powyżej strefy lasu - podejście na Kruźlik.

W tle Bobrowiec.
W tle Bobrowiec.

Widok w stronę Babiej Góry.
Widok w stronę Babiej Góry.

Końcowe podejście na szczyt.
Końcowe podejście na szczyt.

Rohacze z podejścia na Grzesia.
Rohacze z podejścia na Grzesia.

Grześ (słow. Lúčna, 1653 m n.p.m.).
Grześ (słow. Lúčna, 1653 m n.p.m.).

Grześ (słow. Lúčna, 1653 m n.p.m.).
Grześ (słow. Lúčna, 1653 m n.p.m.).

W tle Osobita.
Kosodrzewina na szczycie Grzesia. W tle Osobita.

Chyba mało kto spodziewał się tak wyśmienitej aury. Panorama z Grzesia jest zniewalająca. Na południu widać imponujące Rohacze, przypominające wyglądem szczyty Tatr Wysokich. Odwracając się na wschód wiedziemy wzrokiem po kolejnych wierzchołkach Tatr Zachodnich - Wołowiec, Jarząbczy Wierch, Kończysty Wierch, Trzydniowiański Wierch. Za nimi widoczne są inne - Raczkowa Czuba, Starorobociański Wierch, Bystra i wiele, wiele innych. Na zachodzie dostrzec też można szczyty Tatr Wysokich.

Od Bystrej po Wołowiec.
Od Bystrej po Wołowiec.

Od Jarząbczego Wierchu po Banówkę.
Od Jarząbczego Wierchu po Banówkę.

Słowackie szlaki powyżej schronisk są jeszcze zamknięte do 15 czerwca.
Słowackie szlaki powyżej schronisk są zamknięte do 15 czerwca.


Panorama południowa z Grzesia.
Panorama południowa z Grzesia [kliknij obraz aby powiększyć].


Krywań.
Krywań.
Krywań.

Widok w stronę Orawy.
Widok w stronę Orawy. W dali widoczna Babia Góra i Pasmo Policy.

Na przełęczy pod Kruźlikiem.
Na przełęczy pod Kruźlikiem.

W dół z szerokimi widokami na Kotlinę Orawsko-Nowotarską.
W dół z szerokimi widokami na Kotlinę Orawsko-Nowotarską.

Siedzimy sobie na Grzesiu prawie godzinkę. Świat jest piękny! Czy trzeba wychodzić tak wysoko, aby to stwierdzić? W dolinie zostawiliśmy przecież też piękne cudeńka natury. Schodzimy do nich tą samą drogą, którą wychodziliśmy na Grzesia. W godzinę jesteśmy z powrotem na Polanie Chochołowskiej zalanej morzem krokusów.




Na Polanie chochołowskiej ludzi jest trochę mniej, choć przypuszczaliśmy, że będzie ich więcej. Idziemy do kapliczki na polanie, a krokusy pozują nam do sesji fotograficznej. Trudno rozstać się z nimi i polaną.
…łąki już od krokusów stoją ukwiecone,
kieliszki fijoletu mienią się do słońca
cudownie - jakby trawa lśni fijoletowa - -
gęstwa młodej choiny, drozdami dzwoniąca
tysiąca srebrnych dźwięczeń gędźbę w sobie chowa.

Zda się, w każdy kieliszek dźwięk ptaszęcy wpada
i każdy kwiat, głos ptaka pochwytując w siebie,
kołysa go na listkach, w swym wnętrzu kolebie,
i z gór na rówień spływa ta śpiewu kaskada,
że stopy ludzkie błędne w kwiatach, w śpiewie brodzą
i-nie wiedzieć, czy ptaki pośród gęstwin lasu
na pagórkach, czy kwiaty na łące zawodzą.
(…)
Życie - - oto są ptaki, oto kwiaty wiosny - -
życie - - oto jest podmuch z południa miłosny - -
życie - - oto pulsuje już krew ziemi, woda,
wyzwolona spod lodu - - oto wstaje młoda,
wiekuiście odrodna jaśń, świt czasu jary…
(…)

(„Z notatek” - fragmenty, Kazimierz Przerwa-Tetmajer)

Polana Chochołowska.
Polana Chochołowska z widokiem na Kominiarski Wierch i Ornak

Polana Chochołowska.
Polana Chochołowska z widokiem na Łopatę, Wołowiec i Rakoń.

Krokusy na Polanie Chochołowskiej.

Krokusy na Polanie Chochołowskiej.

Krokusy na Polanie Chochołowskiej.

Krokusy na Polanie Chochołowskiej.
Krokusy na Polanie Chochołowskiej.

Zaprzęgi na Siwej Polanie.
Zaprzęgi na Siwej Polanie.







Zatem to już raczej nie przedwiośnie, lecz wiosna która dzisiaj pobudziła nasze serca. Trudno uwierzyć w ten dzień, bo jest jak bajka, albo sen. Niezwykła gromadka cudownych ludzi powędrowała z nami - 102 duszyczki pragnące doznawać piękna natury, poszły w górę doliny by zobaczyć szafrany. Przybyli niektórzy na ten jeden dzień z daleka: z Wrocławia, z Wiednia. Do grupy dołączyła również niemała gromadka dzieci, która dzielnie przemierzyła kilometry najdłuższej doliny polskich Tatr. To takie piękne, jak te szafranowe pola, jak oddech wiosny. Dziękujemy wszystkim za ten dzień i za Wasze promienne uśmiechy.



UWAGA:
W związku z naszym pobytem
w Dolinie Chochołowskiej
nie zginął i nie ucierpiał żaden
przedstawiciel Crocus scepusiensis.
Robiąc zdjęcia stąpaliśmy
i siadaliśmy tam gdzie
nie było kwiatów, ani ich pędów.








Udostępnij:

3 komentarze:

  1. Piękny wstęp :) A krokusiki, cóż... takie małe cuda natury, których jeszcze nie miałam okazji podziwiać w Tatrach a jedynie na zdjęciach. Pozdrawiam Was wiosennie :)

    OdpowiedzUsuń
  2. podobał mi się bardzo wstęp :) piękny jesteś, Krokusie!

    OdpowiedzUsuń
  3. Przepiękne ujęcia, te zdjęcia po prostu.. żyją :-)

    OdpowiedzUsuń

Popularne posty (ostatnie 30 dni)

Etykiety

Archiwum bloga

Translator

Liczba wyświetleń

Stali bywalcy

Odbiorcy

Smaki Karpat

Wołoskimi śladami

Mapę miej zawsze ze sobą

Zapamiętaj !
NUMER RATUNKOWY
W GÓRACH
601 100 300

Niezastąpiony na GSS

Przewodnik „Główny Szlak Sudecki”. Jest to bogate kompendium wiedzy o najdłuższym szlaku w Sudetach, zawierające opisy przebiegu szlaku ze szczegółowymi mapami, czasami przejść i profilami wysokościowymi oraz namiarami do schronisk. Zawarto w nim również mnóstwo opisanych atrakcji, ciekawostek oraz niezliczoną ilość barwnych fotografii.
W tej jednej publikacji mamy wszystko to co potrzebne turyście przemierzającemu Główny Szlak Sudecki.

Główny Szlak Beskidzki

21-23.10.2016 - wyprawa 1
Zaczynamy gdzie Biesy i Czady,
czyli w legendarnych Bieszczadach

BAZA: Ustrzyki Górne ODCINEK: Wołosate - Brzegi Górne
Relacje:
13-15.01.2017 - Bieszczadzki suplement do GSB
Biała Triada z Biesami i Czadami
BAZA: Ustrzyki Górne
Relacje:
29.04.-2.05.2017 - wyprawa 2
Wielka Majówka w Bieszczadach
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Brzegi Górne - Komańcza
Relacje:
16-18.06.2017 - wyprawa 3
Najdziksze ostępy Beskidu Niskiego
BAZA: Rzepedź ODCINEK: Komańcza - Iwonicz-Zdrój
Relacje:
20-22.10.2017 - wyprawa 4
Złota jesień w Beskidzie Niskim
BAZA: Iwonicz ODCINEK: Iwonicz-Zdrój - Kąty
Relacje:
1-5.05.2018 - wyprawa 5
Magurskie opowieści
i pieśń o Łemkowyni

BAZA: Zdynia ODCINEK: Kąty - Mochnaczka Niżna
Relacje:
20-22.07.2018 - wyprawa 6
Ziemia Sądecka
BAZA: Krynica-Zdrój ODCINEK: Mochnaczka Niżna - Krościenko nad Dunajcem
Relacje:
7-9.09.2018 - wyprawa 7
Naprzeciw Tatr
BAZA: Studzionki, Turbacz ODCINEK: Krościenko nad Dunajcem - Rabka-Zdrój
Relacje:
18-20.01.2019 - wyprawa 8
Zimowe drogi do Babiogórskiego Królestwa
BAZA: Jordanów ODCINEK: Rabka-Zdrój - Krowiarki
Relacje:
17-19.05.2019 - wyprawa 9
Wyprawa po wschody i zachody słońca
przez najwyższe partie Beskidów

BAZA: Markowe Szczawiny, Hala Miziowa ODCINEK: Krowiarki - Węgierska Górka
Relacje:
22-24.11.2019 - wyprawa 10
Na śląskiej ziemi kończy się nasza przygoda
BAZA: Równica ODCINEK: Węgierska Górka - Ustroń
Plan wyjazdu:
    [ZAPISY]

GŁÓWNY SZLAK WSCHODNIOBESKIDZKI
termin 1. wyprawy: 6-15 wrzesień 2019
odcinek: Bieszczady czyli...
od Przełęczy Użockiej do Przełeczy Wyszkowskiej
    [ZAPISY]

Koszulka Beskidzka

Niepowtarzalna, z nadrukowanym Twoim imieniem na sercu - koszulka „Wyprawa na Główny Szlak Beskidzki”.
Wykonana z poliestrowej tkaniny o wysokim stopniu oddychalności. Nie chłonie wody, ale odprowadza ją na zewnątrz dając wysokie odczucie suchości. Nawet gdy pocisz się ubranie nie klei się do ciała. Wilgoć łatwo odparowuje z niej zachowując jednocześnie komfort cieplny.

Główny Szlak Beskidu Wyspowego


ETAP DATA, ODCINEK
1
19.11.2016
[RELACJA]
Szczawa - Jasień - Ostra - Ogorzała - Mszana Dolna
2
7.01.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Potaczkowa - Rabka-Zdrój
3
18.02.2017
[RELACJA]
Rabka-Zdrój - Luboń Wielki - Przełęcz Glisne
4
18.03.2017
[RELACJA]
Przełęcz Glisne - Szczebel - Kasinka Mała
5
27.05.2017
[RELACJA]
Kasinka Mała - Lubogoszcz - Mszana Dolna
6
4.11.2017
[RELACJA]
Mszana Dolna - Ćwilin - Jurków
7
9.12.2017
[RELACJA]
Jurków - Mogielica - Przełęcz Rydza-Śmigłego
8
20.01.2018
[RELACJA]
Przełęcz Rydza-Śmigłego - Łopień - Dobra
9
10.02.2018
[RELACJA]
Dobra - Śnieżnica - Kasina Wielka - Skrzydlna
10
17.03.2018
[RELACJA]
Skrzydlna - Ciecień - Szczyrzyc
11
10.11.2018
[RELACJA]
Szczyrzyc - Kostrza - Tymbark
12
24.03.2019
[RELACJA]
Tymbark - Kamionna - Żegocina
13
14.07.2019
[RELACJA]
Żegocina - Łopusze - Laskowa
14
22.09.2019
[ZAPISY]
Laskowa - Sałasz - Męcina
15
. .
[w przygotowaniu]
Męcina - Jaworz - Limanowa
16
. .
[w przygotowaniu]
Limanowa - Łyżka - Pępówka - Łukowica
17
. .
[w przygotowaniu]
Łukowica - Ostra - Ostra Skrzyż.
18
. .
[w przygotowaniu]
Ostra Skrzyż. - Modyń - Szczawa

Małopolski Szlak Papieski


TRASA GŁÓWNA
ETAP DATA, ODCINEK
1
12.03.2016
[RELACJA]
Kalwaria Zebrzydowska - Gorzeń Górny
2
9.04.2016
[RELACJA]
Gorzeń Górny - Wadowice - Ponikiew
3
14.05.2016
[RELACJA]
Ponikiew - Groń JPII - Leskowiec - Hucisko
4
1.10.2016
[RELACJA]
Hucisko - Zawoja - Skawica Górna
5
2.10.2016
[RELACJA]
Skawica Górna - Polica - Przełęcz Krowiarki
6
9.04.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki - Zubrzyca Górna - Przełęcz Bory
7
20.05.2017
[RELACJA]
Przełęcz Bory - Ludźmierz - Nowy Targ
8
24.09.2017
[RELACJA]
Nowy Targ - Turbacz - Rzeki
9
27.01.2018
[RELACJA]
Rzeki - Gorc - Ochotnica Dolna
10
17.02.2018
[RELACJA]
Ochotnica Dolna - Lubań - Krościenko nad Dunajcem
11
28.04.2018
[RELACJA]
Krościenko nad Dunajcem - Przysietnica
12
1.12.2018
[RELACJA]
Przysietnica - Stary Sącz

TRASY SPECJALNE
nr 1
1
7.05.2016
[RELACJA]
Kraków, Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”
nr 2
1
10.03.2018
[RELACJA]
Kraków, Pałac Arcybiskupi

TRASY WARIANTOWE
I - Beskid Makowski
1
. .
[w przygotowaniu]
Kalwaria Zebrzydowska – Lanckorońska Góra – Sułkowice
2
. .
[w przygotowaniu]
Sułkowice – Barnasiówka – Myślenice
3
. .
[w przygotowaniu]
Myślenice – Uklejna – Myślenice Zarabie
II - Beskid Żywiecki
1
5/6.08.2017
[RELACJA]
Przełęcz Krowiarki – Babia Góra – Przełęcz Krowiarki
III - Pasmo Podhalańskie, Gorce, Beskid Makowski i Wyspowy
1
20.10.2018
[RELACJA]
Harkabuz – Rabska Góra – Rabka-Zdrój
2
15.12.2018
[RELACJA]
Rabka-Zdrój – Luboń Wielki – Przełęcz Glisne
3
12.01.2019
[RELACJA]
Przełęcz Glisne – Szczebel – Kasinka Mała
4
24.02.2019
[RELACJA]
Kasinka Mała – Lubogoszcz – Kasina Wielka
5
. .
[w przygotowaniu]
Kasina Wielka – Śnieżnica – Przełęcz Gruszowiec
6
. .
[w przygotowaniu]
Przełęcz Gruszowiec – Ćwilin – Jurków
7
. .
[w przygotowaniu]
Jurków – Mogielica – Jasień – Przełęcz Przysłop
IV - Beskid Wyspowy
1
6.05.2017
[RELACJA]
Mogielica – Przełęcz Słopnicka
2
29.10.2017
[RELACJA]
Przełęcz Słopnicka – Łukowica
3
18.11.2017
[RELACJA]
Łukowica – Miejska Góra
V - Beskid Wyspowy
1
19.11.2016
[RELACJA]
Jasień - Mszana Dolna
VI - Podhale
1
25.03.2017
[RELACJA]
Ludźmierz - Ząb
2
26.03.2017
[RELACJA]
Ząb - Kiry
VII - Tatry
1
2.04.2016
[RELACJA]
Kiry - Dolina Jarząbcza
2
29.10.2016
[RELACJA]
Polana Huciska - Polana Strążyska
3
3.12.2016
[RELACJA]
Polana Strążyska - Kuźnice
4
21.01.2017
[RELACJA]
Kuźnice - Wiktorówki - Palenica Białczańska
5
25.02.2017
[RELACJA]
Palenica Białczańska - Morskie Oko
VIII - Gorce
1
17.09.2016
[RELACJA]
Turbacz - Studzionki
2
18.09.2016
[RELACJA]
Studzionki - Lubań
IX - Beskid Sądecki
1
5.08.2018
[RELACJA]
Dzwonkówka – Tylmanowa
X - Beskid Sądecki, Beskid Niski
-
. .
[w opracowaniu]
Stary Sącz – Magura Wątkowska

Fascynujący świat krasu

25-27 lipca 2014 roku
Trzy dni w Raju... Słowackim Raju
Góry piękne są!
...można je przemierzać w wielkiej ciszy i samotności,
ale jakże piękniejsze stają się, gdy robimy to w tak wspaniałym towarzystwie – dziękujemy Wam
za trzy niezwykłe dni w Słowackim Raju,
pełne serdeczności, ciekawych pogawędek na szlaku
i za tyleż uśmiechu.
24-26 lipca 2015 roku
Powrót do Słowackiego Raju
Powróciliśmy tam, gdzie byliśmy roku zeszłego,
gdzie natura stworzyła coś niebywałego;
gdzie płaskowyże pocięły rokliny,
gdzie Spisza i Gemeru łączą się krainy;
by znów wędrować wąwozami dzikich potoków,
by poczuć na twarzy roszące krople wodospadów!
To czego jeszcze nie widzieliśmy – zobaczyliśmy,
gdy znów w otchłań Słowackiego Raju wkroczyliśmy!


19-21 sierpnia 2016 roku
Słowacki Raj 3
Tam gdzie dotąd nie byliśmy!
Przed nami kolejne trzy dni w raju… Słowackim Raju
W nieznane nam dotąd kaniony ruszymy do boju
Od wschodu i zachodu podążymy do źródeł potoków
rzeźbiących w wapieniach fantazję od wieków.
Na koniec pożegnalny wąwóz zostanie na południu,
Ostatnia droga do przebycia w ostatnim dniu.

           I na całe to krasowe eldorado
spojrzymy ze szczytu Havraniej Skały,
           A może też wtedy zobaczymy
to czego dotąd nasze oczy widziały:
           inne słowackie krasy,
próbujące klasą dorównać pięknu tejże krainy?
           Niech one na razie cierpliwie
czekają na nasze odwiedziny.

7-9 lipca 2017 roku
Słowacki Raj 4
bo przecież trzy razy to za mało!
Ostatniego lata miała to być wyprawa ostatnia,
lecz Raj to kraina pociągająca i w atrakcje dostatnia;
Piękna i unikatowa, w krasowe formy bogata,
a na dodatek zeszłego roku pojawiła się w niej ferrata -
przez dziki Kysel co po czterdziestu latach został otwarty
i nigdy dotąd przez nas jeszcze nie przebyty.
Wspomnień czar ożywi też bez większego trudu
fascynujący i zawsze urzekający kanion Hornadu.
Zaglądnąć też warto do miasta mistrza Pawła, uroczej Lewoczy,
gdzie w starej świątyni świętego Jakuba każdy zobaczy
najwyższy na świecie ołtarz, wyjątkowy, misternie rzeźbiony,
bo majster Paweł jak Wit Stwosz był bardzo uzdolniony.
Na koniec zaś tej wyprawy - wejdziemy na górę Velka Knola
Drogą niedługą, lecz widokową, co z góry zobaczyć Raj pozwala.
Słowacki Raj od ponad stu lat urodą zniewala człowieka
od czasu odkrycia jej przez taternika Martina Rótha urzeka.
Grupa od tygodni w komplecie jest już zwarta i gotowa,
Kaniony, dzikie potoki czekają - kolejna rajska wyprawa.


Cudowna wyprawa z cudownymi ludźmi!
Dziękujemy cudownym ludziom,
z którymi pokonywaliśmy dzikie i ekscytujące szlaki
Słowackiego Raju.
Byliście wspaniałymi kompanami.

Miało być naprawdę po raz ostatni...
Lecz mówicie: jakże to w czas letni
nie jechać znów do Słowackiego Raju -
pozwolić na zlekceważenie obyczaju.
Nawet gdy niemal wszystko już zwiedzone
te dzikie kaniony wciąż są dla nas atrakcyjne.
Powiadacie też, że trzy dni w raju to za krótko!
skoro tak, to czy na cztery nie będzie zbyt malutko?
No cóż, podoba nam się ten kras,
a więc znów do niego ruszać czas.
A co wrzucimy do programu wyjazdu kolejnego?
Może z każdego roku coś jednego?
Niech piąty epizod w swej rozciągłości
stanie się powrotem do przeszłości,
ruszajmy na stare ścieżki, niech emocje na nowo ożyją
gdy znów pojawimy się w Raju z kolejną misją!

15-18 sierpnia 2018 roku
Słowacki Raj 5
Retrospekcja
Suchá Belá - Veľký Sokol -
- Sokolia dolina - Kyseľ (via ferrata)

Koszulka wodniacka

Łemkowyna

- etap 1 -

18-20 wrzesień 2015
Beskid Niski
WSCHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 2 -

16-18 październik 2015
Beskid Sądecki, Pieniny
ZACHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 3 -

29-31 styczeń 2016
Beskid Niski
ŚRODKOWA ŁEMKOWSZCZYZNA



- etap 4 -

22-24 kwiecień 2016
Beskid Niski, Bieszczady
WSCHODNIE KRAŃCE
ŁEMKOWSZCZYZNY


- etap 5 -

21-23 lipiec 2017
Beskid Niski
ZACHODNIA ŁEMKOWSZCZYZNA
WATRA ŁEMKOWSKA w ZDYNI



Geocache

Tatrzańska rodzinka

Wspomnienie


519 km i 18 dni nieustannej wędrówki
przez najwyższe i najpiękniejsze partie polskich Beskidów
– od kropki do kropki –
najdłuższym górskim szlakiem turystycznym w Polsce


Dorota i Marek Szala
Główny Szlak Beskidzki
- od kropki do kropki -

WYRÓŻNIENIE
prezentacji tego pasjonującego przedsięwzięcia na



za dostrzeżenie piękna wokół nas.

Dziękujemy i cieszymy się bardzo,
że nasza wędrówka Głównym Szlakiem Beskidzkim
nie skończyła się na czerwonej kropce w Ustroniu,
ale tak naprawdę doprowadziła nas aż na
Navigator Festival 2013.

Z pamiętnej wędrówki...

Po drugiej stronie Tatr, czyli na grani Niżnych Tatr

Na drogę zabieramy tylko trochę jedzenia i wody,
dobre buty, ciepły łach, szczyptę odwagi i chęci pokłady.
Na tą wędrówkę krainą nam nieznaną,
przez dziką przyrodę nieujarzmioną,
matka natura niech da nam warunki wymarzone,
a niedźwiedzie, wilki niech będą spokojne i najedzone.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

Podążać będziemy w stronę zachodzącego słońca,
by przed zmierzchem w jego czerwieni utulić lica.
Zaś zbudzić się pełni sił porannym brzaskiem,
a potem pchani porannym, ciepłym promykiem
ruszyć dalej przed siebie, tak jak wczoraj znów na zachód;
ufni naturze, że nie rzuci nam pod nogi żadnych przeszkód.
      Dzień za dniem niech trwa wędrówka ta!

DZIEŃ 0: 1.07.2014
Na start...
DZIEŃ 1: 2.07.2014
Telgárt
   - Útulňa Andrejcová
DZIEŃ 2: 3.07.2014
Útulňa Andrejcová
   - Čertovica
DZIEŃ 3: 4.07.2014
Čertovica
   - Chata Štefánika
DZIEŃ 4: 5.07.2014
Chata Štefánika
   - Útulňa Ďurková
DZIEŃ 5: 6.07.2014
Útulňa Ďurková
   - Donovaly

Napisz do nas