Znajdujemy się pośród pięknych krajobrazów najwyższych polskich gór, niemal w sercu Tatr, stworzonych z kunsztem przez naturę, wielokroć opiewanych przez poetów, pisarzy i malarzy. To najpopularniejsza wśród turystów polska góra, najbardziej oblegana o każdej porze roku. Zimą daje to czego nie można znaleźć w żadnym innym ośrodku narciarskim w naszym kraju - odrobinę klimatu alpejskiego.

Dostać się tutaj można bardzo łatwo za pomocą kolejki linowo-kabinowej. Została oddana do użytku w marcu 1936 roku, a w 2007 roku gruntownie ją zmodernizowano. Kursuje z Kuźnic zabierając pasażerów z wysokości 1027 m n.p.m. Na Myślenickich Turniach (1352 m n.p.m.) następuje przesiadka do drugiego wagonika, który wyciąga nas 28 metrów poniżej wierzchołka Kasprowego Wierchu tj. na wysokość 1959 m n.p.m. Podczas tego wyjazdu pokonujemy dystans 4291,6 metrów oraz 936 metrów różnicy poziomów przy średnim pochyleniu 22%. Jednorazowo w ten sposób wagonik może wywieźć do 60 osób. Zdolność przewozowa kolei na Kasprowy Wierch wynosi 360 osób na godzinę (latem jest ona ograniczana do 180 osób na godzinę).

Wybudowana kolejka na Kasprowy Wierch w znacznym stopniu przyczyniła się do spopularyzowania góry wśród narciarzy. Pierwszy wyciąg na stokach Kasprowego Wierchu powstał już w 1938 roku. Był to ciężki wyciąg saniowy, 20-osobowy, który wyciągał narciarzy z Doliny Gąsienicowej. Był to zarazem pierwszy w Polsce wyciąg narciarski. W roku 1962 zastąpiono go 1-osobowym wyciągiem krzesełkowym, z kolei w jego miejsce w 2000 roku wykonano nowy wyciąg krzesełkowy 4-osobowy.

Wyciąg Gąsienicowy.
Wyciąg Gąsienicowy.

Kasprowy Wierch lśni dzisiaj w słońcu na tle błękitnego nieba. Spod jego szczytu poprowadzone są dwie narciarskie trasy. Jedna schodzi po stokach północno-wschodnich do Kotła Gąsienicowego. Rozpoczyna się przed stacją kolejki linowo-kabinowej. Najpierw mkniemy bardzo ostro w dół. Można jednak skorzystać z nieco łagodniejszej wersji, którą zazwyczaj wybiera większość narciarzy, podjeżdżając trawersem zbocza na Suchą Przełęcz. Stamtąd nachylenie zbocza jest mniejsze, ale wciąż robi wrażenie na niejednym śmiałku. Dalej skręca nieco w lewo i łagodnie prowadzi do uskoku, przed którym rozdziela się na odrębne wąskie nitki (w zależności od warunków śniegowych mamy do wyboru 2-3 warianty). Po uskoku nitki łączą się i pokonujemy kolejny uskok wąskim zjazdem i dalej już prosto pod dolną stację wyciągu krzesełkowego.

Początek trasy Gąsienicowej.
Początek trasy Gąsienicowej.

Trawers ku Suchej Przełęczy na łagodniejszy spad stoku.
Trawers ku Suchej Przełęczy na łagodniejszy spad stoku.

Początek łagodniejszego wariantu trasy Gąsienicowej spod Suchej Przełęczy.
Początek łagodniejszego wariantu trasy Gąsienicowej spod Suchej Przełęczy.

Trasa Gąsienicowa.
Trasa Gąsienicowa.

Panorama z trasy Gąsienicowej.
Panorama z trasy Gąsienicowej.

Panorama z trasy Gąsienicowej.
Panorama z trasy Gąsienicowej.

Trasa Gąsienicowa.
Trasa Gąsienicowa.

Łagodny fragment trasy Gąsienicowej.
Łagodny fragment trasy Gąsienicowej.

Jedna z nitek na uskoku.
Jedna z nitek na uskoku.

Na jednej z nitek za pierwszym uskokiem.
Na jednej z nitek za pierwszym uskokiem. 

Przed drugim uskokiem.
Przed drugim uskokiem.

Dolina Gąsienicowa.
Dolina Gąsienicowa.


Chętni, którzy chcąc skorzystać z nartostrady przed stacją wyciągu odbijają nieco na lewo i dalej jadą przez Dolinę Gąsienicową. Nartostrada przechodzi w pobliżu Schroniska „Murowaniec”. Na wysokości schroniska skręca w lewo i podchodzi na Królową Równień. Na tym odcinku czeka nas podejście. Następnie biegnie ponad Doliną Olczyską i przez Nosalową Przełęcz doprowadza do Kuźnic. Cały zjazd od górnej stacji wyciągu krzesełkowego do Kuźnic liczy około 9 km.

video

Na Kasprowym Wierchu nie jest dziś aż tak tłumnie, jak o tym piszą. Nawet przed stacją kolejki w Kuźnicach są dzisiaj zdaje się znacznie mniejsze kolejki. Na stokach jest sporo miejsca - można poszaleć. Zdaje się, że nasza narciarska góra traci swoją popularność na rzecz słowackich, gdzie ostatnio jest tłumnie i polsko. Pozostawmy jednak ten problem, bo pogoda jest wspaniała i czeka na nas druga trasa. Nie będziemy rozstrzygać, która jest atrakcyjniejsza, bo obie mają w sobie coś szczególnego.

Przełączka z na trasę Goryczkową.
Przełączka z na trasę Goryczkową.

Po przejechaniu przełączką.
Po przejechaniu przełączką ponad Doliną Goryczkową pod Zakosy.

Druga trasa poprowadzona jest na północno-zachodnich stokach Kasprowego Wierchu. Obsługiwana jest 2-osobowym wyciągiem krzesełkowym, wybudowanym w 1969 roku. Trasa narciarska najpierw wąskim przejazdem schodzi grzbietem grani ku Przełęczy Goryczykowej pod Zakosy. Na przełęczy skręca ostro zakosem w prawo na przewężenie, które sprowadza na początek bardzo szerokiego fragmentu trasy. Tym niezwykle przestronnym odcinkiem zjeżdżamy niezbyt stromo do Doliny Goryczkowej pod Zakosy, aż pod grzbiet odchodzący od Pośredniego Goryczkowego Wierchu. Tutaj trasa skręca w prawo rozwidlając się na węższe pasy. Za zakrętem trasa łączy się i rozwidla jeszcze kilkakrotnie dając różne możliwości zjazdu. Charakterystyka poszczególnych nitek trasy jest tutaj bardzo zróżnicowana. W końcu wszystkie warianty zjazdu łączą się przed granicą lasu i jedziemy dalej bardzo wąskim odcinkiem zwanym Szyjką. Szyjka wyprowadza narciarzy na polankę ze stacją wyciągu krzesełkowego.

Chcąc skorzystać z nartostrady do Kuźnic, zamiast skręcać na prawo do Szyjki należy jechać przed siebie do tzw. Kolana. Jest to ostry, ale krótki zjazd, po którym skręcamy w prawo, gdzie jedziemy dalej leśną nartostradą. Gdybyśmy jednak zapuścili się na polanę z wyciągiem krzesełkowym to również i stamtąd można dostać się na nartostradę. Nartostrada biegnie niemal cały czas łagodnie do samych Kuźnic. Trudniejszym fragmentem jest jedynie krótki spadek terenu, na którym nartostrada robi dwa następujące po sobie zakręty, najpierw w prawo, potem w lewo (jest to tzw. Esica).

Wyciąg Goryczkowy.
Wyciąg Goryczkowy.

Przełęcz Goryczkowa pod Zakosy.
Przełęcz Goryczkowa pod Zakosy.

Widok na Przełęcz Goryczkową pod Zakosy.
Widok na Przełęcz Goryczkową pod Zakosy.

Wyjazd z przewężenia schodzącego z Przełęczy Goryczkowej pod Zakosy.
Wyjazd z przewężenia schodzącego z Przełęczy Goryczkowej pod Zakosy
i wjazd na najszerszy odcinek trasy Goryczkowej.

Najszerszy fragment trasy Goryczkowej.
Najszerszy fragment trasy Goryczkowej.

Trasa Goryczkowa.
Trasa Goryczkowa.

Trasa Goryczkowa.
Trasa Goryczkowa.

Dolina Goryczkowa pod Zakosy - zaraz po zjechaniu najszerszym fragmentem trasy Goryczkowej.
Dolina Goryczkowa pod Zakosy - zaraz po zjechaniu najszerszym fragmentem trasy Goryczkowej.

Jeden z końcowych wariantów przed skrętem w prawo na tzw. Szyjkę.
Jeden z końcowych wariantów przed skrętem w prawo na tzw. Szyjkę.

Przed nami wjazd na nartostradę Goryczkową do Kuźnic - tzw. Kolano.
Przed nami wjazd na nartostradę Goryczkową do Kuźnic - tzw. Kolano.

Kasprowy Wierch dla nas błyszczy narciarsko. Pogoda wspaniała, warunki idealne, choć ci, którzy chcieliby się pierwszy raz wybrać tutaj na narty powinni wiedzieć, że bardzo dobre warunki narciarskie na Kasprowym Wierchu bynajmniej nie oznaczają, że trasa jest idealnie wyratrakowana, pozbawiona muld, a śnieg cudowny. W przypadku Kasprowego Wierchu na pojęcie dobrych, czy bardzo dobrych warunków narciarskich należy spojrzeć z nieco innej perspektywy niż na beskidzkie stacje narciarskie. Tutaj warunki wytycza bardziej natura niż ratraki, które owszem jeżdżą, ale nie wszędzie, zaś oblodzony fragment, czy też wystający kamień nie warunkuje jeszcze złych warunków narciarskich. Takie niespodzianki przy grubości pokrywy śnieżnej nie przekraczającej dwóch metrów można tu spotkać zawsze. Trzeba pamiętać, że czarny poziom trudności tras narciarskich Kasprowego Wierchu bierze się nie tylko ze względu na duże nachylenie pewnych fragmentów, ale również trudniejsze uwarunkowania terenowe. Trzeba to mieć na uwadze wybierając się tutaj, by góra nas nie przerosła i byśmy poczuli prawdziwą radość z jazdy, a nie zamienili się w oraczy stoku. Zainteresowani ucieszą się z pewnością faktem, iż od sezonu 2010/2011 przestrzeń przeznaczona dla narciarstwa w rejonie obu kotłów Kasprowego Wierchu została poszerzona i oznaczona zielono-czarnymi tyczkami.


LINKI DO INNYCH OPISÓW:
Szczegółowo o trasach narciarskich z Kasprowego Wierchu:
      Kasprowy Wierch i jego narciarskie trasy
Tego samego dnia ze szczytu Kasprowego Wierchu:
      Zimowa galeria na Kasprowym

Na szczycie Kasprowego Wierchu.
Usytuowanie Kasprowego Wierchu niemal w sercu Tatr czyni z niego znakomity punkt widokowy, dostarczający niezapomnianych wrażeń. Dostać się można na niego szlakiem turystycznym nawet w zimie. Jest taki jeden dość łatwy prowadzący z Kuźnic przez Halę Gąsienicową. Wystarczy zapakować niezbędne wyposażenie do plecaka i ruszyć w górę. Po czterech godzinach spaceru możemy zdobyć szczyt Kasprowego Wierchu z satysfakcją, że uczyniliśmy to na własnych nogach.

Mniej wytrwali mają alternatywę w postaci kolejki linowej z Kuźnic, która również może dostarczyć wiele emocji. Dzięki tej kolejce górskimi klimatami możemy podzielić się z innymi. Szczyt Kasprowego Wierchu jest dostępny zarówno dla osób starszych, jak i niepełnosprawnych. Czeka na każdego, by dostarczyć niepowtarzalnych wrażeń i wspaniałych widoków. Wzmożony ruch turystyczny nie jest oczywiście obojętny dla naturalnego środowiska wokół, ale coś za coś. Niech każdy ma szansę stanąć na jednym z tatrzańskich szczytów, by zrozumieć piękno gór, poczuć to, co my czujemy obcując z nimi oraz by uświadomić sobie dlaczego należy chronić i szanować ich piękno.

Kasprowy Wierch (słow. Kasprov vrch; dawniej Kasprowa Czuba, 1987 m n.p.m.), widok z wagonika kolejki między Kuźnicami i Myślenickimi Turniami.
Kasprowy Wierch (słow. Kasprov vrch; dawniej Kasprowa Czuba, 1987 m n.p.m.),
widok z wagonika kolejki między Kuźnicami i Myślenickimi Turniami.
Z prawej widać Suchą Czubę (1696 m n.p.m.) – niewybitne wzniesienie w północno-zachodniej grani
Kasprowego Wierchu, w której dalej na północ znajdują się Myślenickie Turnie.

Dziś Tatry zostały otoczone wyśmienitą aurą, a Kasprowy Wierch przygotował nam najpiękniejszą, zimową prezentację. Stworzyła ją matka natura, a wystawiane dzieła mają po kilkanaście milionów lat. Wówczas matka natura rzeźbiła to co dziś widzimy ze szczytu Kasprowego Wierchu. Zima zaś nadała temu dziełu niejakiej dostojności. Teraz wiemy, dlaczego malarze i poeci znajdują tu natchnienie uwieczniając Tatry tak, jak potrafią najpiękniej.

Na szczycie Kasprowego Wierchu.
Na szczycie Kasprowego Wierchu.

Dolina Gąsienicowa z okna bufetu przy górnej stacji wyciągu kolejki linowej.
Dolina Gąsienicowa z okna bufetu przy górnej stacji wyciągu kolejki linowej.

Dolina Gąsienicowa z okna bufetu przy górnej stacji wyciągu kolejki linowej.
Dolina Gąsienicowa z okna bufetu przy górnej stacji wyciągu kolejki linowej.

Głowna grań Tatr w kierunku Tatr Wysokich.
Na pierwszym planie mamy Beskid (2012 m n.p.m.) - ostatni w kierunku wschodnim szczyt Tatr Zachodnich,
położony pomiędzy Suchą Przełęczą (1950 m n.p.m.) a przełęczą Liliowe (1952 m n.p.m.).
Za Beskidem góruje Świnica (słow. Svinica, 2301 m n.p.m.).

Świnica (słow. Svinica, 2301 m n.p.m.).
Świnica (słow. Svinica, 2301 m n.p.m.).

Kościelec (2155 m n.p.m.) - z lewej główny szczyt grani Kościelców, z prawej Zadni Kościelec  (2162 m n.p.m.). Zupełnie z prawej najwyższy to Kozi Wierch.
Kościelec (2155 m n.p.m.) - z lewej główny szczyt grani Kościelców,
z prawej Zadni Kościelec (2162 m n.p.m.). Zupełnie z prawej najwyższy szczyt to Kozi Wierch.

Kozi Wierch (słow. Kozí vrch, 2291 m n.p. Jest najwyższą górą znajdującą się w całości na terenie Polski.
Kozi Wierch (słow. Kozí vrch, 2291 m n.p.m.). Jest najwyższą górą znajdującą się w całości na terenie Polski.

Żółta Turnia (2087 m n.p.m.), a za nią Wielka Koszysta (2193 m n.p.m.). Z prawej najwyższa kulminacja to Waksmundzki Wierch (2186 m n.p.m.).
Żółta Turnia (2087 m n.p.m.), a za nią Wielka Koszysta (2193 m n.p.m.).
Z prawej najwyższa kulminacja to Waksmundzki Wierch (2186 m n.p.m.).

Pasmo Radziejowej (1266 m n.p.m.) - z najwyższym szczytem Beskidu Sądeckiego.
Pasmo Radziejowej (1266 m n.p.m.) - z najwyższym szczytem Beskidu Sądeckiego.
Szczyt Radziejowej znajduje się po prawej tuż przed niższym Wielkim Rogaczem.
Przed pasmem (nieco po lewej) z chmur wystają szczyty Trzech Koron,
a wśród nich Okrąglica (982 m n.p.m.) - najwyższy szczyt Pienin.

Widok ponad Uhrociem Kasprowym.
Widok ponad Uhrociem Kasprowym.
Z prawej kulminuje Lubań (1211 m n.p.m.), z lewej za pasmem Lubania widoczny jest Modyń (1029 m n.p.m.).

Uhrocie Kasprowe (1852 m n.p.m.) - fragment północno-wschodniej grani Kasprowego Wierchu.
Widać na nim kozice.

Tatry Wysokie. Od lewej: Świnica, Walentkowy Wierch, grań Hrubego, Krywań.

Krywań (słow. Kriváň, niem. Krummhorn, Ochsenhorn, węg. Kriván, 2494 m n.p.m.) - wyniosły szczyt w południowo-zachodniej części Tatr Wysokich po stronie słowackiej.
Krywań (słow. Kriváň, niem. Krummhorn, Ochsenhorn, węg. Kriván, 2494 m n.p.m.) - wyniosły szczyt
w południowo-zachodniej części Tatr Wysokich po stronie słowackiej.

Niżne Tatry (słow. Nízke Tatry, węg. Alacsony-Tátra, niem. Niedere Tatra).
Niżne Tatry (słow. Nízke Tatry, węg. Alacsony-Tátra, niem. Niedere Tatra).

Niżne Tatry (słow. Nízke Tatry, węg. Alacsony-Tátra, niem. Niedere Tatra).
Niżne Tatry (słow. Nízke Tatry, węg. Alacsony-Tátra, niem. Niedere Tatra).

Tatry Zachodnie z Kasprowego Wierchu.
Tatry Zachodnie.

Dolina Tomanowa Liptowska (słow. Tomanovská dolina, niem. Tomanowatal, węg. Tomanowa-völgy).

Rozpadła Grań (słow. Rozpadlý hrebeň) – grań w słowackiej części Tatr odbiegająca w południowo-wschodnim kierunku od Krzesanicy do Doliny Cichej.
Rozpadła Grań (słow. Rozpadlý hrebeň) - grań w słowackiej części Tatr
odbiegająca w południowo-wschodnim kierunku od Krzesanicy do Doliny Cichej.
Po prawej stronie grani znajduje się Dolinka Rozpadła lub dolinka Rozpadlina (słow. Rozpadlá dolinka, dolinka Rozpadliná), a po lewej Dolina Tomanowa Liptowska (słow. Tomanovská dolina, niem. Tomanowatal, węg. Tomanowa-völgy).

Widok w kierunku najwyższego szczytu Tatr Zachodnich - Bystra (słow. Bystrá, 2248 m n.p.m.).
Widok w kierunku najwyższego szczytu Tatr Zachodnich - Bystra (słow. Bystrá, 2248 m n.p.m.).

Bystra (słow. Bystrá, 2248 m n.p.m.) - najwyższy szczyt Tatr Zachodnich.
Bystra (słow. Bystrá, 2248 m n.p.m.) - najwyższy szczyt Tatr Zachodnich.
Jego grań opada na północ (na prawo fotografii) na Błyszcz (słow. Blyšť, 2159 m n.p.m.).
Z formalnego punktu widzenia Błyszcz nie jest szczytem, ponieważ ma zerową minimalną deniwelację względną.
Przed granią Bystrej po lewej mamy Kamienistą (słow. Veľká Kamenistá, 2126 m n.p.m.),
a bliżej po prawej Smreczyński Wierch (słow. Smrečiny, Smrečinský vrch, 2068 m n.p.m.).

Z lewej spiczasty Rohacz Płaczliwy (słow. Plačlivé, Plačlivô, Plačlivý Roháč, 2125 m n.p.m.),
z prawej najwyższa to Banówka (słow. Baníkov, 2178 m n.p.m.).

Widok na Dolinę Liptowską Tomanową (słow. Tomanovská dolina, niem. Tomanowatal, węg. Tomanowa-völgy) stanowiącą odgałęzienie Doliny Cichej (słow. Tichá dolina) odchodzące w kierunku zachodnim.
Dawniej nazywana była także Doliną Węgierską.
Zdjęcie zrobione z Suchej Przełęczy (słow. Suché sedlo, niem. Sucha-Joch, węg. Sucha-hágó, 1950 m n.p.m.).

Starorobociański Wierch, dawniej nazywany Klin, Wysoki Wierch (słow. Klin, Vysoký vrch) – najwyższy szczyt w polskiej części Tatr Zachodnich (2176 m n.p.m.).
Starorobociański Wierch, dawniej nazywany Klin, Wysoki Wierch (słow. Klin, Vysoký vrch, 2176 m n.p.m.),
najwyższy szczyt w polskiej części Tatr Zachodnich.
Za nim po lewej Raczkowa Czuba zwana też Jakubiną (słow. Jakubina, 2194 m n.p.m.),
a z prawej Kończysty Wierch (słow. Končistá, 2002 m n.p.m.).
Z przodu po lewej Tomanowy Wierch Polski (słow. Poľská Tomanová, 1977 m n.p.m.).

Małołączniak (słow. Malolúčniak, 2096 m n.p.m.), przed nim niższy to Kopa Kondracka (słow. Kondratova kopa, 2005 m n.p.m.). Za Małołączniakiem grań wznosi się ku Krzesanicy (słow. Kresanica, 2122 m n.p.m.).
Małołączniak (słow. Malolúčniak, 2096 m n.p.m.),
przed nim z prawej niższy wierzchołek to Kopa Kondracka (słow. Kondratova kopa, 2005 m n.p.m.).
Za Małołączniakiem grań wznosi się ku Krzesanicy (słow. Kresanica, 2122 m n.p.m.).

Małołączniak (słow. Malolúčniak, 2096 m n.p.m.) – szczyt należący do masywu Czerwonych Wierchów.
Małołączniak (słow. Malolúčniak, 2096 m n.p.m.) – szczyt należący do masywu Czerwonych Wierchów.

Krzesanica (słow. Kresanica, 2122 m n.p.m.) – najwyższy szczyt zespołu Czerwonych Wierchów.
Krzesanica (słow. Kresanica, 2122 m n.p.m.) - najwyższy szczyt zespołu Czerwonych Wierchów.

Grań główna Tatr Zachodnich. Kolejne widoczne szczyty to Pośredni Goryczkowy Wierch (słow. Prostredný vrch horičkový, 1874 m n.p.m.), Goryczkowa Czuba (słow. Goričkova kopa lub Horičkova kopa, 1913 m n.p.m.), Małołączniak (słow. Malolúčniak, 2096 m n.p.m.), Krzesanica (słow. Kresanica, 2122 m n.p.m.).
Grań główna Tatr Zachodnich.
Kolejne widoczne szczyty to Pośredni Goryczkowy Wierch (słow. Prostredný vrch horičkový, 1874 m n.p.m.),
Goryczkowa Czuba (słow. Goričkova kopa lub Horičkova kopa, 1913 m n.p.m.),
Małołączniak (słow. Malolúčniak, 2096 m n.p.m.), Krzesanica (słow. Kresanica, 2122 m n.p.m.).

Giewont (1894 m n.p.m.). Jego główny wierzchołek, Wielki Giewont, jest najwyższym szczytem w Tatrach Zachodnich położonym w całości na terenie Polski.
Giewont (1894 m n.p.m.).
Jego główny wierzchołek, Wielki Giewont, jest najwyższym szczytem w Tatrach Zachodnich
położonym w całości na terenie Polski.

Wielki Giewont (1894 m n.p.m.) - główny szczyt masywu Giewontu.
Wielki Giewont (1894 m n.p.m.) - główny szczyt masywu Giewontu.

Długi Giewont - grań masywu Giewontu w Tatrach o długości 1,3 km osiągająca wysokość 1867 m n.p.m.
Długi Giewont - grań masywu Giewontu w Tatrach o długości 1,3 km osiągająca wysokość 1867 m n.p.m.

Babia Góra, zwana również Diablakiem (słow. Babia hora, węg. Babia gura, niem. Teufelspitze czyli Góra diabła, 1725 m n.p.m.).
Babia Góra,
zwana również Diablakiem (słow. Babia hora, węg. Babia gura, niem. Teufelspitze czyli Góra diabła, 1725 m n.p.m.) - najwyższy szczyt całych Beskidów Zachodnich, najwyższy poza Tatrami szczyt w Polsce.

Panorama w stronę Babiej Góry.
Panorama w stronę Babiej Góry. Z prawej od niej widać pasmo Policy.


LINKI DO INNYCH OPISÓW:
Tego samego dnia pod szczytem Kasprowego Wierchu:
      W sercu Tatr z pasji do nart

Więcej informacji - kliknij na obrazek...
Łopiennik (1069) - Stryb (1011) - Hyrlata (1103)
24-26.11.2017
Bieszczady... ileż w nich odmienności w porównaniu do pozostałych polskich gór! Niezwykłe i magiczne o każdej porze roku. Majestatycznie wznoszą się ku błękicie nieba i obłokom. Najwyższe z nich tworzy grupa bezleśnych grzbietów pokrytych połoninami, bajecznymi łąkami, które w niższych partiach przechodzą wprost w naturalne lasy bukowo-jodłowe, z domieszką starych jaworów, czy świerków. Są też tajemnicze, lesiste masywy, rozdzielone głuszą dolin. Mówią, że przestają być dzikie, lecz tkwi w nich legenda. Urzekają pięknem i malowniczością krajobrazów o każdej porze roku. Nie tylko latem i jesienią, kiedy paleta kolorów pokrywająca lasy najbardziej wpływa na emocje, ale również wtedy, kiedy zmysły zatapiają się w cichości późnej jesieni, zimy, czy wiosną, kiedy wszystko znów zaczyna się na nowo. Czy znamy wszystkie oblicza Bieszczadów? Raczej nie, dlatego chcemy zagościć w nich o każdej porze roku, aby stać się godnym ich korony.

Translator

Info

Licencja Creative Commons Gdy nie jest to inaczej sprecyzowane pod konkretnym materiałem, to:
Publikowane na blogu materiały można wykorzystać na warunkach licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 Polska.
Zezwala się na kopiowanie, dystrybucję, wyświetlanie i użytkowanie materiałów publikowanych na niniejszym blogu i jego pochodnych pod warunkiem umieszczenia informacji o twórcy i adresu internetowego bloga. Pozwala się na wykorzystanie tych materiałów w innych dziełach pod warunkiem udostępniania ich na tej samej licencji.

Kuferek

Hej wędrowcze, właśnie otworzyłeś malutki skarbczyk.
Nie jest on drogocenny, ale nie wykluczone, że znajdziesz w nim coś
co może Ci się przydać.

Kolekcje

Wędrowanie po znanych i nieznanych szlakach to ogrom niesamowitych wrażeń i emocji. Z każdą zakończoną wędrówką wiąże się tęsknota i czar wspomnień. Odczucia takie towarzyszą nam od samego początku przygody, wyzwalając potrzebę zachowania przeżyć, nie tylko w ulotnej pamięci ludzkiej, ale również w formie bardziej trwałej, w postaci fotografii, opisów, dzienniczków przebytych tras, odwiedzonych miejsc, czy zdobytych szczytów. Utrwalanie to jest również okazją do usystematyzowania turystycznych poczynań wg różnych kryteriów - zdobytych koron gór, przebytych szlaków, itp.

Napisz do nas