za nami
pozostało
49,6 km
392,4 km
Człowiek od zarania traktował sztukę w szczególny sposób, ale gdy artystą jest natura częstokroć nie możemy wyjść z podziwu, jakie piękne i niezwykłe rzeczy ona kiedyś stworzyła.

Zaliczyliśmy niezwykle udaną wędrówkę. Piękna pogoda pozwoliła nam doznać oszałamiających wrażeń estetycznych. Karkonosze bezwzględnie są wyjątkowym pasmem górskim. Natura zaskakuje tutaj na każdym kroku rzeźbą terenu. Natura wykazała się w przypadku tych gór nieprawdopodobną fantazją, zaś ich wyniosłość dała nam niesamowite panoramy. Karkonosze otoczyły nas pięknem, jakiego do tej pory jeszcze nie widzieliśmy, wręcz zawładnęły nami swoim niesłychanym urokiem. Ten dzień pozostanie na zawsze w naszej pamięci.

Satysfakcję z dnia zwiększa Śnieżka - najwyższy szczyt na sudeckim szlaku, który na koniec zdobyliśmy „na lekko” pozostawiając cały dobytek w schronisku. Na Śnieżce (trudno w to uwierzyć, ale fakt jest faktem) temperatura spadła do 3°C. Zagrzaliśmy się jednak w niezwykle gościnnej poczcie czeskiej (nasze obiekty były już zamknięte). Pamięcią sięgnęliśmy do Babiej Góry - najwyższego szczytu na beskidzkim szlaku, na którym spotkaliśmy sympatycznych ludzi, a w szczególności pana Wojciecha z Radomia. Pozdrawiamy go w tym miejscu, a także na kartce pocztowej, którą wysyłamy ze Śnieżki.

POGODA:
noc
rano
dzień
wieczór
zachmurzenie umiarkowane
zachmurzenie małe
niewielkie zachmurzenie
zachmurzenie umiarkowane

TRASA:
Schronisko PTTK na Hali Szrenickiej (1195 m n.p.m.) [czerwony szlak] Szrenica [czerwony szlak] Rozdroże „Trzy Świnki” (1297 m n.p.m.) [czerwony szlak] Mokra Przełęcz (940 m n.p.m.) [czerwony szlak] Rozdroże „Twarożnik” (1290 m n.p.m.) [czerwony szlak] Mokra Ścieżka [czerwony szlak] Łabski Szczyt (1471 m n.p.m.) [czerwony szlak] Śnieżne Kotły [czerwony szlak] Wielki Szyszak, płn. zbocze [czerwony szlak] Przełęcz pod Śmielcem (1390 m n.p.m.) [czerwony szlak] Czarna Przełęcz (1348 m n.p.m.) [czerwony szlak] Czeskie Kamienie (1416 m n.p.m.) [czerwony szlak] Śląskie Kamienie (1413 m n.p.m.) [czerwony szlak] Petrova bouda (1288 m n.p.m.) [czerwony szlak] Przełęcz Dołek (1178 m n.p.m.) [czerwony szlak] Ptasi Kamień (1217 m n.p.m.) [czerwony szlak] Przełęcz Karkonoska, Schronisko PTTK „Odrodzenie” (1198 m n.p.m.) [czerwony szlak] Tępy Szczyt (1387 m n.p.m.) [czerwony szlak] Słonecznik [czerwony szlak] Spalona Strażnica [czerwony szlak] Przełęcz pod Śnieżką (1198 m n.p.m.) [czerwony szlak] Schronisko Górskie „Dom Śląski” (1400 m n.p.m.) [niebieski szlak][czerwony szlak] Śnieżka (1602 m n.p.m.) [czerwony szlak][niebieski szlak] Schronisko Górskie „Dom Śląski” (1400 m n.p.m.)

OPIS:
Wspinamy się ku szczytowi Szrenicy, ale czerwony szlak przeprowadza w jego pobliżu spotykając wcześniej granicę państwową z Czechami. Również Schronisko na Szrenicy leży poza Głównym Szlakiem Sudeckim, ale w można do niego zaglądnąć kierując się czarnymi znakami (to tylko kilka minut drogi).

Ze stoków Szrenicy roztacza się piękna panorama na Góry Izerskie. W rejonie tym występuje specyficzny mikroklimat rodzaju alpejskiego, charakteryzujący się bardzo dużymi średnimi opadami rocznymi, zwłaszcza w miesiącach jesienno-zimowych, oraz stosunkowo niską średnią temperaturą (niższą niż w Tatrach).

Czerwony szlak biegnie teraz wzdłuż granicy polsko-czeskiej. Mija grupę skalną Trzy Świnki i schodzi na Mokrą Przełęcz (1290 m n.p.m.). Następnie krótko podchodzi Twarożnik (1320 m n.p.m.), a potem płasko trawersuje zbocze Sokolnika (1384 m n.p.m.). Kilkanaście minut później przechodzimy przez rumowisko skalne Łabskiego Szczytu (czes. Violík lub Labský štít, niem. Veilchenstein lub Veilchenspitze, 1471 m n.p.m.). Na północnym stoku Łabskiego Szczytu, na wysokości 1168 m n.p.m. znajduje się schronisko PTTK „Pod Łabskim Szczytem”, należące do najstarszych w Karkonoszach. Jego tradycje sięgają XVII wieku, a już w 1632 roku była tam postawiona buda pastersko-myśliwska.

Po przejściu przez Łabski Szczyt kierujemy się w stronę widocznej telewizyjnej stacji przekaźnikowej zlokalizowanej ponad Śnieżnymi Kotłami (niem. Schneegruben, czes. Sněžné jámy). Tuż przed stacją przekaźnikową z lewej dochodzi żółty szlak ze Szklarskiej Poręby i Schroniska pod Łabskim Szczytem. Dalsza droga wiedzie wzdłuż krawędzi Śnieżnych Kotłów.

Śnieżne Kotły to dwa kotły polodowcowe o ścianach wznoszących się na wysokość dochodzącą do 200 metrów. W pobliżu krawędzi Śnieżnych Kotłów znajduje się grupa skalna o nazwie Czarcia Ambona. Śnieżne Kotły to doskonały punkt widokowy, z panoramą Karkonoszy, Gór Izerskich, Gór Kaczawskich, Rudaw Janowickich i Kotliny Jeleniogórskiej. Przy dogodnej pogodzie widać stąd nawet Ślężę na Przedgórzu Sudeckim. W obrębie Śnieżnych Kotłów występuje wiele chronionych i rzadkich gatunków roślin, jak np. bardzo rzadka Skalnica śnieżna, czy też arktyczno-górska Rozrzutka alpejska.

Po przejściu ponad Śnieżnymi Kotłami szlak trawersuje kamienną ścieżką północne zbocze Wielkiego Szyszaka - czwartego pod względem wysokości szczytu Karkonoszy i całych Sudetów, a drugiego szczytu polskich Karkonoszy. Na jego wierzchołek nie prowadzi znakowany szlak, ale jest droga ułożona z kamiennych płyt ufundowana w XIX wieku przez ród Schaffgotschów. Kilka lat po zjednoczeniu niemieckich krajów, w 1888 roku na szczycie Wielkiego Szyszaka ustawiono kamienną piramidę z wyrytą literą W oraz posąg orła dla upamiętnienia Wilhelma I - cesarza Niemiec.

Za Wielkim Szyszakiem schodzimy na Przełęcz pod Śmielcem z węzłem szlaków. Za przełęczą mijamy od południa szczyt Śmielca (czes. Velky Šišak, niem. Große Sturmhaube, 1424 m n.p.m.) i schodzimy na Czarną Przełęcz (1348 m n.p.m.) z kolejnym węzłem szlaków.

Przed nami kilkuminutowe podejście na Czeskie Kamienie (czes. Mužské kameny, niem. Mannsteine, 1416 m n.p.m.), a potem kilkaset metrów niemal płaskiego odcinka do Śląskich Kamieni (czes. Dívči kameny, niem. Mädelsteine, 1413 m n.p.m.). Na tym odcinku mamy wspaniałe widoki na polskie i czeskie Karkonosze. Za Śląskimi Kamieniami schodzimy pod zniszczone czeskie schronisko górskie Petrova bouda (czes. Petrovka, niem. Peterbaude), które w 2011 roku strawił pożar. Po stronie czeskiej znajduje się w pobliżu jeszcze wiele innych schronisk.

Kontynuujemy zejście wąską asfaltową drogą, a potem szutrową do Przełęczy Dołek (czes. Slezské sedlo, niem. Mädelwiese, 1178 m n.p.m.). Następnie pokonujemy łagodne wzniesienie Ptasi Kamień (czes. Čihadlo, niem. Im Löchel, Vogelstein, 1217 m n.p.m.), za którą znajduje się już Przełęcz Karkonoska (czes. Slezské sedlo, 1198 m n.p.m.). Zarówno od czeskiej, jak i od polskiej strony prowadzi na nią asfaltowa droga. Mamy tu węzły szlaków polskich i czeskich, a także czeski hotel górski Špindlerova bouda. Nieco dalej, kilka minut lekkiego marszu pod górkę znajduje się polskie Schronisko PTTK „Odrodzenie”, położone na wysokości 1236 m n.p.m.

Od Schroniska „Odrodzenie” czerwony szlak zaczyna trawersować północne zbocza Małego Szyszaka (czes. Malý Šišák, niem. Kleine Sturmhaube, 1439 m n.p.m.), a następnie Tępego Szczytu (niem. Kleines Rad, Mittelberg lub Stuurmhaubenköppel, 1387 m n.p.m.) i Smogorni (czes. Stříbrný hřbet, niem. Mittagsberg, 1489 m n.p.m.) - trzeciego co do wysokości szczytu w Sudetach. Na lewo rozpościera się widok na Kotlinę Jeleniogórską. Pod szczytem Smogorni przy naszym szlaku mamy grupę skalną Słonecznik, który stanowi dobry punkt orientacyjny na wyrównanym grzbiecie górskim. Dla mieszkańców Podgórzyna, Przesieki i Borowic słońce nad skałą wskazywało południe, stąd jej nazwa Słonecznik.

Spod Słonecznika wchodzimy wprost na podciętą krawędź kotła Wielkiego Stawu o głębokości dochodzącej 200 m. Dno tego kotła znajduje się na wysokości 1224 m n.p.m. i wypełnia je największe jezioro cyrkowe w Karkonoszach - wspomniany Wielki Staw. Maksymalna głębokość tego stawu osiąga 24,4 m, zaś długość linii brzegowej wynosi 1540 m. Kocioł Wielkiego Stawu sąsiaduje na południowym wschodzie z Kotłem Małego Staw. Cały czas idziemy przy krawędzi kotłów. W dole kotła nad brzegiem Małego Stawu widoczne jest Schronisko PTTK „Samotnia” im. Waldemara Siemaszki, zaś nieco wyżej od niego Schronisko PTTK „Strzecha Akademicka” (zaledwie 10 minut drogi od schroniska „Samotnia”). „Strzecha Akademicka” uważana jest za najstarsze schronisko w Karkonoszach, a stojąca tu wcześniej buda pasterska, gdzie przebiegał stary Trakt Śląski, służyła górskim wędrowcom już w I połowie XVII wieku.

Za kotłami mamy Równię pod Śnieżką - płaskowyż rozciągający się na wysokości od 1350 do 1450 m n.p.m. Stoi na niej czeskie schronisko Luční bouda (niem. Wiesenbaude). Zaraz za żółtym szlakiem odchodzącym do tego schroniska mijamy miejsce, w którym stała niegdyś strażnica graniczna. Dziś znajduje się na nim węzeł szlaków o nazwie „Spalona Strażnica”, z którego odchodzi niebieski szlak do Karpacza, przechodząc obok schronisk „Strzecha Akademicka” i „Samotnia”. Zaś czerwony szlak wkrótce schodzi na Przełęcz pod Śnieżką położoną na wysokości 1389 m n.p.m.

Na Przełęczy pod Śnieżką mamy duży węzeł szlaków polskich i czeskich. W pobliżu znajduje się Schronisko Górskie „Dom Śląski” (1400 m n.p.m.). Główny Szlak Sudecki skręca tu w lewo, schodząc Doliną Łomniczki do Karpacza. Omija w ten sposób Śnieżkę (czes. Sněžka, niem. Schneekoppe, 1602 n.p.m.) - najwyższy szczyt w Karkonoszach i jednocześnie w całych Sudetach, a także najwyższy szczyt Czech. Jednak można stąd na niego wejść zbaczając z Głównego Szlaku Sudeckiego. Prowadzą na niego odrębne szlaki.

Hala Szrenicka.
Hala Szrenicka.

Góry Izerskie z Hali Szrenickiej.
Góry Izerskie z Hali Szrenickiej.

Kamieniołom kwarcu „Stanisław” w Górach Izerskich.
Kamieniołom kwarcu „Stanisław” w Górach Izerskich.

Wysoki Kamień (1058 m n.p.m.) w Wysokim Grzbiecie (Góry Izerskie).
Wysoki Kamień (1058 m n.p.m.) w Wysokim Grzbiecie (Góry Izerskie).

Schronisko na Wysokim Kamieniu (1058 m n.p.m.) w Górach Izerskich.
Schronisko na Wysokim Kamieniu (1058 m n.p.m.) w Górach Izerskich.

Schronisko PTTK na Hali Szrenickiej (1195 m n.p.m.).
Schronisko PTTK na Hali Szrenickiej (1195 m n.p.m.).

Trzy Świnki (1297 m n.p.m.).
Trzy Świnki (1297 m n.p.m.).

Ścieżka na Mokrą Przełęcz.
Ścieżka na Mokrą Przełęcz.

Mokra Przełęcz.
Mokra Przełęcz.

Węzeł szlaków na Mokrej Przełęczy.
Węzeł szlaków na Mokrej Przełęczy.

Pas graniczny na grzbiecie Karkonoszy.
Pas graniczny na grzbiecie Karkonoszy.

Twarożnik (1320 m n.p.m.).
Twarożnik (1320 m n.p.m.).

Łabski Szczyt (1471 m n.p.m.) od zachodu.
Łabski Szczyt (1471 m n.p.m.) od zachodu.

Łabski Szczyt (1471 m n.p.m.) od wschodu.
Łabski Szczyt (1471 m n.p.m.) od wschodu.

Telewizyjna stacja przekaźnikowa na Śnieżnych Kotłach.
Telewizyjna stacja przekaźnikowa na Śnieżnych Kotłach.

Północna panorama.
Północna panorama.

Przed Śnieżnymi Kotłami.
Przed Śnieżnymi Kotłami.

Kotlina Jeleniogórska.
Kotlina Jeleniogórska.

Nad Śnieżnymi Kotłami.
Nad Śnieżnymi Kotłami.

Śnieżne Kotły.
Śnieżne Kotły.

Śnieżne Kotły.
Śnieżne Kotły.

Śnieżne Kotły.
Śnieżne Kotły.

Na krawędzi Śnieżnych Kotłów.
Na krawędzi Śnieżnych Kotłów.

Śnieżne Kotły.
Śnieżne Kotły.

Śnieżne Kotły.
Śnieżne Kotły.

Śnieżne Kotły.
Śnieżne Kotły.

Telewizyjna stacja przekaźnikowa.
Telewizyjna stacja przekaźnikowa.

Nad Śnieżnymi Kotłami.
Nad Śnieżnymi Kotłami.

Śnieżne Kotły.
Śnieżne Kotły.

Śnieżne Kotły.
Śnieżne Kotły.

Stoki Wielkiego Szyszaka.
Stoki Wielkiego Szyszaka.

Panorama ze stoków Wielkiego Szyszaka.
Panorama ze stoków Wielkiego Szyszaka.

Widok ze stoków Śmielca.
Widok ze stoków Śmielca.

Przełęcz pod Śmielcem. Za nami z prawej wznosi się Śmielec, a dalej na lewo Wielki Szyszak.
Przełęcz pod Śmielcem. Za nami z prawej wznosi się Śmielec, a dalej na lewo Wielki Szyszak.

Głaz z wyrytymi znakami.
Głaz z wyrytymi znakami.

Siódmaczek leśny (Trientalis europaea L).
Siódmaczek leśny (Trientalis europaea L).

Śląskie Kamienie (1413 m n.p.m.).
Śląskie Kamienie (1413 m n.p.m.).

Śląskie Kamienie (1413 m n.p.m.).
Śląskie Kamienie (1413 m n.p.m.).

Śląskie Kamienie (1413 m n.p.m.).
Śląskie Kamienie (1413 m n.p.m.).

Śląskie Kamienie (1413 m n.p.m.).
Śląskie Kamienie (1413 m n.p.m.).

Przełęcz Karkonoska. Za przełęczą wznosi się Mały Szyszak.
Przełęcz Karkonoska. Za przełęczą wznosi się Mały Szyszak.

Przełęcz Karkonoska.
Przełęcz Karkonoska.

Schronisko PTTK „Odrodzenie” (1198 m n.p.m.).
Schronisko PTTK „Odrodzenie” (1198 m n.p.m.).

Panorama z Małego Szyszaka. Z prawej widać Jezioro Sosnówka.
Panorama z Małego Szyszaka. Z prawej widać Jezioro Sosnówka.

Słonecznik (1420 m n.p.m.).
Słonecznik (1420 m n.p.m.).

Słonecznik (1420 m n.p.m.).
Słonecznik (1420 m n.p.m.).

Pielgrzymy.
Pielgrzymy.

Żółty szlak prowadzący do Pielgrzymów spod Słonecznika.
Żółty szlak prowadzący do Pielgrzymów spod Słonecznika.
W głębi widać niewielkie pasemko Gór Sokolich z dwoma charakterystycznymi kopkami: Rudzika i Sokolika.
Z prawej mamy Rudawy Janowickie.

Śnieżka widoczna ze Słonecznika.
Śnieżka widoczna ze Słonecznika.

Słońce przegląda się w lustrze wody.
Słońce przegląda się w lustrze wody.

Kocioł Wielkiego Stawu.
Kocioł Wielkiego Stawu.

Mały Staw i Schronisko „Samotnia”.
Mały Staw i Schronisko „Samotnia”.

Na krawędzi kotła Wielkiego Stawu i Małego Stawu.
Na krawędzi kotła Małego Stawu.

Torfowiska na Równi pod Śnieżką.
Torfowiska na Równi pod Śnieżką.

Schronisko Strzecha Akademicka na polanie Złotówki.
Schronisko Strzecha Akademicka na polanie Złotówki.

Śnieżka z czerwonego szlaku.
Śnieżka z czerwonego szlaku.

Szczyt Śnieżki.
Szczyt Śnieżki.

Schronisko Górskie „Dom Śląski” (1400 m n.p.m.) pod Śnieżką.
Schronisko Górskie „Dom Śląski” (1400 m n.p.m.) pod Śnieżką.

Niebieski szlak na szczyt Śnieżki.
Niebieski szlak na szczyt Śnieżki.

Śnieżka (1602 m n.p.m.).
Śnieżka (1602 m n.p.m.).

Budynek czeskiej poczty na szczycie Śnieżki.
Budynek czeskiej poczty na szczycie Śnieżki.

Bieżące parametry pogodowe na Śnieżce.
Bieżące parametry pogodowe na Śnieżce.

W budynku czeskiej poczty na szczycie Śnieżki.
W budynku czeskiej poczty na szczycie Śnieżki.

Restauracja i obserwatorium na Śnieżce.
Restauracja i obserwatorium na Śnieżce.

Widok na Karkonosze ze szczytu czerwonego szlaku na Śnieżce.
Widok na Karkonosze ze szczytu czerwonego szlaku na Śnieżce.

Kotlina Jeleniogórska ze Śnieżki.
Kotlina Jeleniogórska ze Śnieżki.

Hotel Gołębiewski w Karpaczu.
Hotel Gołębiewski w Karpaczu.

Niebieski szlak na stokach Śnieżki.
Niebieski szlak na stokach Śnieżki.

Zachodzące słońce widoczne spod Śnieżki.
Zachodzące słońce widoczne spod Śnieżki.

Więcej informacji - kliknij na obrazek...
Łopiennik (1069) - Stryb (1011) - Hyrlata (1103)
24-26.11.2017
Bieszczady... ileż w nich odmienności w porównaniu do pozostałych polskich gór! Niezwykłe i magiczne o każdej porze roku. Majestatycznie wznoszą się ku błękicie nieba i obłokom. Najwyższe z nich tworzy grupa bezleśnych grzbietów pokrytych połoninami, bajecznymi łąkami, które w niższych partiach przechodzą wprost w naturalne lasy bukowo-jodłowe, z domieszką starych jaworów, czy świerków. Są też tajemnicze, lesiste masywy, rozdzielone głuszą dolin. Mówią, że przestają być dzikie, lecz tkwi w nich legenda. Urzekają pięknem i malowniczością krajobrazów o każdej porze roku. Nie tylko latem i jesienią, kiedy paleta kolorów pokrywająca lasy najbardziej wpływa na emocje, ale również wtedy, kiedy zmysły zatapiają się w cichości późnej jesieni, zimy, czy wiosną, kiedy wszystko znów zaczyna się na nowo. Czy znamy wszystkie oblicza Bieszczadów? Raczej nie, dlatego chcemy zagościć w nich o każdej porze roku, aby stać się godnym ich korony.

Translator

Info

Licencja Creative Commons Gdy nie jest to inaczej sprecyzowane pod konkretnym materiałem, to:
Publikowane na blogu materiały można wykorzystać na warunkach licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 Polska.
Zezwala się na kopiowanie, dystrybucję, wyświetlanie i użytkowanie materiałów publikowanych na niniejszym blogu i jego pochodnych pod warunkiem umieszczenia informacji o twórcy i adresu internetowego bloga. Pozwala się na wykorzystanie tych materiałów w innych dziełach pod warunkiem udostępniania ich na tej samej licencji.

Kuferek

Hej wędrowcze, właśnie otworzyłeś malutki skarbczyk.
Nie jest on drogocenny, ale nie wykluczone, że znajdziesz w nim coś
co może Ci się przydać.

Kolekcje

Wędrowanie po znanych i nieznanych szlakach to ogrom niesamowitych wrażeń i emocji. Z każdą zakończoną wędrówką wiąże się tęsknota i czar wspomnień. Odczucia takie towarzyszą nam od samego początku przygody, wyzwalając potrzebę zachowania przeżyć, nie tylko w ulotnej pamięci ludzkiej, ale również w formie bardziej trwałej, w postaci fotografii, opisów, dzienniczków przebytych tras, odwiedzonych miejsc, czy zdobytych szczytów. Utrwalanie to jest również okazją do usystematyzowania turystycznych poczynań wg różnych kryteriów - zdobytych koron gór, przebytych szlaków, itp.

Napisz do nas